Spis treści

Paweł Bień
Święto ofiarowania

[W źrenicy nocy dwie kobiety]

[Nie mogąc za bardzo przebierać]

[Oglądałem telewizję]

Berlin, wiosna

[W przeddzień wyjazdu]

Święto ofiarowania

Przywiązanie

[Wschodziły siane]

[Tam, gdzie chemia z Niemiec]

Marcin Sendecki: Pierwszy krok

Maciej Konarski
Nauki przyrodnicze

Obserwacja uczestnicząca

Teologia stosowana

Anarchitektura wnętrz

Plądrofonia

Dla zrozumienia istoty laktacji

Neosecesja / Nie o secesji

Płyn nie

Życie jest nowelą

Pora karmienia

O selekcji naturalnej

Joanna Mueller: Wersy jak mansjony

Patryk Kosenda
wymaginacje: rozliczenia

kciuk Coopera

[przypal]

przejściowy postzamordyzm

mroczna strona przemysłu rybnego

pięciokąty i sześciokąty

modlitwa o brak ironii

terapie narracyjne: whodunit

niepoznaka

telefon oznajmia, że czuję się dobrze

zobacz, ostatnim tchem całuje na kolorowo

Joanna Mueller: Ogród o rozwidlających się skojarzeniach, czyli jak nie rymuje Kosenda

Nina Manel
Niech żyją wszystkie układy sensoryczne

Horoskop

Wasabi

Czerwone i czarne

Ordnung muss sein, myśli zimno Lola Kittinger

Piętnaście wdzięcznych wersów dla ślicznej Jean Harlow

Makryna

New romantic

Tegretol

Kopiec Chmielnickiego

Niech żyją wszystkie układy sensoryczne

Marta Podgórnik: Stan czuwania

Paulina Pidzik
(prawo lasu)

(prawo lasu)

(rana)

(ceremonie)

(chłód)

(krew)

(bolesne)

(brzegi)

(mgła)

(kruche)

(wieczne)

Marcin Sendecki: Usilność

Jan Rojewski
Ikonoklazm

[Pierwsi ludzie mieszkali w dolinie]

Teraz Gagarin jest w niebie

Teraz jest Święto Nożyc. Niewidomi odzyskują wzrok

Teraz francuskie łapki naukowca wypuszczają papierosa na ziemię wielkiego plemienia umarłych

Teraz odkrywam szerokopasmowy internet. Lew na ulicy

Teraz zostawiam wiadomość, mam na to sto czterdzieści znaków

Teraz wychowuję się w ogniskach ikonodulskich

Teraz kończę wiek ucznia. Gdzie się podziały obrazy z tamtych lat?

Teraz zaczynam wiek wojownika

Teraz niszczę święte obrazy

Joanna Mueller: Na pohybel obrazom

Krzysztof Schodowski
Birnam

ciężki. nienazwany

widok

wypełnia pokoje

[dłonie które grzebały]

[oto wytrawny obraz]

chłopiec z burzy i pleśni

[w grudniowe przedpołudnie]

[kiedy odchodzisz]

[sny podchodzą]

zimniej

Marta Podgórnik: „Chciałbym żebyś miał ślad”

Grzegorz Smoliński
Przestrzenie resztkowe

[Tak wpisuję]

(M)

(i)

(ł)

(o)

(ś)

(ć)

(ć)

(ć)

[Zacząć od ciebie]

Marta Podgórnik: Koncept longplej

Przemysław Suchanecki
Wtracenie

Barok

Wtracenie

Wykładnia

Skup uwagi

Leżeć widzenie

Poranny, wieczorny

Grunt

Egipt

Prawo

Marcin Sendecki: Wtrącenie

Katarzyna Szweda
Pogranicza

-maziarz-

-guajira-

-sen o domu-

-przedostatnie pożegnanie-

-na pograniczu-

-potok słów-

-nikt z nas-

-sianokosy-

-bosorka-

-układanka-

Marcin Sendecki: Ballady z pogranicza

Przypisy

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

WYBÓR I REDAKCJA

JOANNA MUELLER

MARTA PODGÓRNIK

MARCIN SENDECKI

PAWEŁ BIEŃ
ŚWIĘTO OFIAROWANIA

[W źrenicy nocy dwie kobiety]

W źrenicy nocy dwie kobiety

zamknięte w samochodzie

jedzą kebab. ciemno. w lusterku

senna budka strażnika parkingu:

wschód serialu. szklany spodek, ciężki dym.

symbol ma przewagę nad rzeczywistością.

[Nie mogąc za bardzo przebierać]

Nie mogąc za bardzo przebierać w okolicznościach, zaczął

tłumaczyć swoją obecność światłem na białe i czarne plamy.

aż wreszcie został – przekład w delcie martwego narzecza.

[Oglądałem telewizję]

Oglądałem telewizję – pokazywali wojnę na Ukrainie

i blondynkę. wszyscy łamali się gestem pojednania.

jej brat spalił się w samochodzie, przed domem.

jej pies merda chwacko ogonem, przed kamerą.

Berlin, wiosna

Tu, gdzie rzucali się jak pisklęta z parapetów,

na drugą stronę, teraz ojciec, piłka, syn i słońce

nad murkiem wyblakłego cmentarza parafialnego.

[W przeddzień wyjazdu]

W przeddzień wyjazdu, na krótko przed północą,

prasowałem koszule. pachniało: białe,

na wieszaku z logotypem nieistniejącego już

domu handlowego Bleyle.

die Kleidung, in der man sich wohlfühlt.

powinno się odchodzić razem

ze swoimi rzeczami, bo przecież

wszystko zasługuje na swój koniec,

choćby bez puenty.

Święto ofiarowania

Przez cały wieczór prowadzą zwierzęta,

przez całe miasto, prowadzą zwierzęta

do swoich salonów, garaży, na balkon.

zasypiają spokojnie przy otwartych oknach.

rano widok na dachy, piramidy i szklanki

miejscowego wyrobu. pytamy o owce prowadzone

ulicami. wszystkie ciała zwierząt zmieniono

w zapach święta krzepnący pod stopami.

dzieci mażą krwią po samochodach i murach,

śmieją się, piszą lepkimi dłońmi.

ale ja znam to wyłącznie z opowieści.

Przywiązanie

Pod moim oknem, od trzech pór roku,

rdzewieje bezpański rower.

[Wschodziły siane]

Wschodziły siane po ostatnich mrozach nasturcje; jesteś ciałem

błękitnym, patrząc w popiół w puencie gestu. a przecież wprost

nad tobą świeciło, co było gwiazdą.

[Tam, gdzie chemia z Niemiec]

Tam, gdzie chemia z Niemiec tanio i czerwone pióropusze

stacji paliw, robię ci tym wierszem sporo miejsca,

choć miało być o zapominaniu.

Pierwszy krok

Wiersze Pawła Bienia ujmują prostotą i powagą. Ich powagę – bez żadnego despektu dla autora – chciałoby się nazwać młodzieńczą, a zatem ufną, uważną, szlachetną, może odrobinę naiwną, lecz pewnie właśnie dzięki temu budzącą taką sympatię. Podobną sympatię budzi ich prostota, ich dążenie do skondensowania kreślonych obrazów w zwartej, dobitnej puencie, a nawet nieco na siłę „uniezwyklający” teksty tryb zapisu (choć w przyszłości może obrócić się w manierę).

Paweł Bień robi dopiero pierwszy krok jako poeta. Sądząc z tego, o czym chce opowiadać i jakie emocje kryją się za pisanymi przezeń wierszami, mam wielką nadzieję, że zajdzie daleko.

Marcin Sendecki

MACIEJ KONARSKI
NAUKI PRZYRODNICZE

Obserwacja uczestnicząca

od związków węgla, przewiązek form

fauna wrastała w miasto, nawet gdy miasta nie było.

mówisz, że jakiś bóg (myśląc populacja o strukturze firmy)

rozszerza asortyment, od środków do funkcji,

by wtłoczyć życie w kable, by nadać nową postać iskaniu

i jeśli wniknąć w szczeć pobliskiego siedliska,

można w rytm pulsu wyczuć ruch groupies

za grouponem. zlepionych na obraz, bez podobieństwa.

to o nas i nie każde zamieszkiwać znaczy mieszkać.

czasem tyle, co zaprószyć, zająć drugi brzeg.

wplątać się, pląsać w rytm ruchomych granic.

ich łącza synkopą otwierają pole, miejsce

wśród wymarłych rzędów, których ślady mieszczą gabloty.

wskaż punkty wspólne z przeszklonych powierzchni –

węgiel ich związków, ich węgiel związków.

Teologia stosowana

zwinięte dni i rozejm po wielkich bitwach na dywanie,

bo ciała z plastiku straciły rangę. zwarte były sale,

żar gnieździł się wtedy w żarówkach. popołudniami

katechezy, przekupieni bierzmowaniem klepaliśmy pacierz.

szeptaliśmy nabożnie, lecz szybko, w ślepych kuchniach,

gdzie blaty są lepkie i nie kleją się słowa.

tylko szum świetlówek – migotanie komór,

gdy się zmieniają godziny przyjęć.

moment był duszny jak podział zygoty,

kiedy z wody żywota pobieraliśmy próbki.

tylko zamieszać, spojrzeć pod światło i przejść

od błędnych diagnoz do zwarć na stykach,

aż w żarniku dostrzeże się układ drobin,

nimb zyska fizyczny sens.

Anarchitektura wnętrz

gdzie zza powierzchni wygłuszanej – hałas bytowy,

wykarmi się i deweloper skończony,

a na architekturę poczeka. w tej dzielnicy

ciało przy ciele zamieszkuje, nie mieszka,

nie dostrzegając celi mierzonej w dioptriach.

dla adaptacji dobiera niepokój, nie pokój.

jego zabudowa nie zna sutereny,

co ledwie mogę wywęszyć z obostrzeń,

gdy problem rozbić o pozycję w stadzie –

miedzę, zza której pobudzi mój układ nagrody

złudzenie ściany, byle przepierzenia

roszczącego sobie prawo do znaczenia

czasu. zawartość wabi

się domostwo. przyjęta za wartość, bawi

się okostną, jej wilgoć

podciągana od posadzki wzdłuż naroża,

ćmi bliżę moją powłoką –

tępym narzędziem dla technik wyjścia.

Plądrofonia

postrzec ramiona przez pryzmat światła,

gałąź sprowadzić do miąższu lub pestek. nigdy obrzeży.

badania wykażą, że duch jest przetworem z materii,

że jątrzy po trzy na styku powierzchni. tych jeszcze nie znamy,

ale znów się jej przyglądam, gdy przegląda się w lustrze,

jedynie zmniejszając interwały, miejsca pomiędzy szańcami.

jeśli pamiętasz stare płyty, z nich szczep zmutuje

w ślinę, na peryferiach spierzchłych ust

w słowo. tok

obrócony w przemyt poza granice melodii,

gdzie nagie staną się dziąsła, jak naga jest stopa

zwrotu. o ciele nie ma mowy.

mowa nie staje się ciałem.

Dla zrozumienia istoty laktacji

dany jest moment, który wypiera wrzawa,

i więźnie w gardle tłuszczy to, co miotano w kocioł.

dane niech będzie też ciało o masie m,

rzucone ukośnie, odbite sprężyście od dna

reperkusji, a zatrze światłocień w rozkładzie akcentów,

gdy nie dostrzegasz już tła poza pierzeją.

w parterze wietrz, skąd wydziela się pokarm,

poprzez fleksję z mąki, deklinację z plew, i niech będzie oddalony

sposób, w jaki megafon zniekształca głos.

niech będzie oddalona mamka, niebyła,

nie doszła, nazbyt pieszczona ręką rynku.

znajdź wartość m, dla której zostaniesz objęty poczęciem

na mocy gwałtu, tuż pod kreską, w transakcji wiązanej.

czyj tlen, czyj rachunek określi pozycje?

Neosecesja / Nie o secesji

(I)

wciąż odległa, gnie się w rozszczepionym świetle,

a sen jeszcze skropliną, dżdży i spływa po szyi

w bluszcz, owija ciało niby macierzyństwo

i chciałbym złudzenia, że geometria nie ma skazy,

gdy co dzień jest tracona w jedzącej cokolwiek,

wpatrzonej w zawieszeniu, nie dla uwiecznienia

w scenie rodzajowej. przez zbytek czułości

w ruchu widelca, odlanego zgrubnie z polipropylenu,

chciałbym złudzenia skazy już poza geometrią.

z perspektywy, jaką zapewnia mi rząd

podmiejskich garaży z rzędem latarń, myślę o wykresach

i obnaża się trend w przebiegu krzywej.

a ona, na powrót senna, zgrzebnie się okrywa,

powtarza bezwiednie jedno tylko słowo,

(II)

które ością w gardle

porasta, robiąc użytek z negatywnej przestrzeni.

Płyn nie

dopuścić i zamieszkać. rozpuścić, zamieszać i zażyć.

ciało jeszcze w ciszy, jeszcze cieszy,

jeszcze jak na dnie naczynia

pomiędzy okiem a wydatnym kształtem

POEZJE 172

Połów. Poetyckie debiuty 2017

WYBÓR I REDAKCJA

Joanna Mueller, Marta Podgórnik i Marcin Sendecki

OKŁADKA, SKŁAD I PROJEKT TYPOGRAFICZNY • Artur Burszta

KOREKTA • Joanna Mueller

Copyright © for the poems is retained

by individual authors, 2018

Copyright © by Joanna Mueller,

Marta Podgórnik i Marcin Sendecki, 2018

Copyright © by Biuro Literackie, 2018

Biuro Literackie

poczta@biuroliterackie.pl

www.biuroliterackie.pl

ISBN 978-83-65358-80-6

Dofinansowano ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego

SKŁAD WERSJI ELEKTRONICZNEJ • Marcin Kapusta

konwersja.virtualo.pl