Łukasz Jarosz

Mimikra

Biuro Literackie • Wrocław 2015

Łukasz Jarosz: Mimikra

Redakcja: Roman Honet

Rysunek na okładce: Stefan Żechowski „Wnętrze Ziemi” 1943 (ze zbiorów Muzeum Narodowego w Kielcach)

Korekta: Anna Krzywania

Projekt typograficzny i skład wersji elektronicznej: Mateusz Martyn

Copyright © by Łukasz Jarosz

Copyright © by Biuro Literackie, 2015

Biuro Literackie

Przejście Garncarskie 2, 50-107 Wrocław

tel. 71 346 01 42, poczta@biuroliterackie.pl

www.biuroliterackie.pl

isbn 978-83-65358-16-5

Wszelkie powielanie lub wykorzystywanie niniejszego pliku elektronicznego inne niż jednorazowe pobranie w zakresie własnego użytku stanowi naruszenie praw autorskich i podlega odpowiedzialności cywilnej oraz karnej.

Spis wierszy

Saturnalia

Wiersze miłosne

Dziennik rozbitka

Wśród żywych

Wiara Nadzieja Miłość

Naganiacz

Czułość

Ludzie nad rzeką

Więzi

Czarne wody

Strach pisania

Życiorys

Historie

Grzech

Kadencje

Głos narodu

Cienie

Nelly Sachs

Holan

Guzlowski

Dalsze okolice

Uświęć siebie

Król. Duch

Pył

Pastwa

[Koło placyku z nauką jazdy]

Mimikra

Modlitwy świąteczne

Herody

Wnętrza

Fuga mundi

Cięcia. Skrawki

Dom

Lustro

Ceglana 35

Przystanie

Dwa studia miłości

Sługa Boży

Południe

Elie Wiesel

Świadek

Dziennik rozbitka II

Przestrzenie

Człowiek wyszedł z mórz i wspomina je.

Brzeg jest nad nami, sen obok.

Trudno zasnąć na zaciśniętych pięściach.

Granice rozrastają się.

To jest Tu. Czarne na Białym.

Spirala drogi idzie w wysmukłą próżnię nocy wciąż wolniej

wolniej w gwiazdę – popiół.

W rytm, który jest punktem.

Emil Laine

Saturnalia

Kochalibyśmy się bardziej, gdybyśmy

mieszkali dalej od siebie. Mizerykordia,

ostra rohatyna tną płócienne szmaty.

Wieczorami cicho zgrzytają oporne

ziarna w moździerzu.

Kochalibyśmy się bardziej, gdybyśmy

byli dalej od siebie. Nasze oczy,

żołądki małe jak porzeczka.

Ule ociekające od pszczół, głowy

złożone na gęsim puchu.

Świat nas popycha. Odjeżdżają miasta.

Gówniarze chichoczą nad

atlasem anatomicznym. Świat nas pcha.

Sens jest ukryty. List jest pisany.

Wiersze miłosne

Dla Marty

Moja żona z turbanem ręcznika na głowie,

stukająca w jajko na miękko: ti, ti, ti, ti.

I pierwsze torturki czynione sobie: prysznic

(pod stopami śliska sosnowa krata), zasilacz

golarki (ciężkie, kwadratowe serce). I znów: torturki

czynione sobie – temu, który nie spocznie.

Który ma nie spocząć.

Dziennik rozbitka

Boisko. Wkopane w ziemię opony.

I miejsce, gdzie codziennie mijam

tych samych twardych mężczyzn. Czekających,

posłusznych. Wrony tłuką dziobami o beton

i w tym jest ból.

Znajdź siebie. Gdy zło się rozrzedza.

Gdy leniwie otwierają się paszcze krokodyli.

Byłem tu. Nie wiedziałem, że tak szybko zostanę sam.

Śniło mi się, że znalazłem lampę i plan piwnic.

Byłem jednym z tych, którzy musieli patrzeć.