Dawid Mateusz

Stacja wieży ciśnień

Biuro Literackie • Stronie Śląskie 2017

Poezje 141

Dawid Mateusz: Stacja wieży ciśnień

Projekt okładki: Justyna Boguś / Mile Widziane

Korekta: Anna Krzywania

Projekt typograficzny i skład wersji elektronicznej: Mateusz Martyn

Copyright © by Dawid Mateusz

Copyright © by Biuro Literackie, 2017

Biuro Literackie

poczta@biuroliterackie.pl

www.biuroliterackie.pl

ISBN 978-83-65358-60-8

Motto oraz fragment traktatu Kurta Gödela (z wiersza „Wstępne ustalenia”) w przekładzie Grzegorza Prokopa

Autor serdecznie dziękuje Ninie Manel i Kasprowi Pfeiferowi za pomoc w pracach nad niniejszą książką

Wszelkie powielanie lub wykorzystywanie niniejszego pliku elektronicznego inne niż jednorazowe pobranie w zakresie własnego użytku stanowi naruszenie praw autorskich i podlega odpowiedzialności cywilnej oraz karnej.

Spis wierszy

Kiedy ścinałem jej włosy

Ligustr

Wykształcenie

Literatura małych ojczyzn

Perspektywy

Więź I

[Transmisję z Kijowa przerywa reklama]

Dziewczyny!

Brugata

Strelkov

Więź II

Kursy językowe

Instytut wydawniczy

Wstępne ustalenia

Hymn pierwszy

Stacja wieży ciśnień

Więź III

Dogmat

Pożegnanie z Julią

Sweetheart Come

Kolęda

Jej wiosenne sukienki

Polska

Monika

Odrzuć książkę

i czytaj.

Hans Magnus Enzensberger

Kiedy ścinałem jej włosy

Transmisję z Czelabińska przepijałem colą

Meteor w suchych ustach musował jak draże

Przyśniłem sobie frazę zgrabną jak tyłeczek

Wiersz wolny jak warkocze Julii Tymoszenko

26.10.2013

Ligustr

Od kiedy zamieszkałem w stacji wieży ciśnień,

wychodzę tylko po to, aby przyciąć ligustr.

– Dostaniesz po łapach – mówił ojciec – o mało

nie uciąłeś palca – sekator w jego dłoniach

lepki od żywicy, posłuszny i cichy jak matka,

wyglądał znacznie lepiej. Ile już razy

dostałem po łapach za dotykanie czy branie

do siebie albo ust? Ile razy musiałem

odnosić, przepraszać? Od kiedy

zamieszkałem w stacji wieży ciśnień, dłonie

mam pełne żywicy. – Jak skończysz, odłóż na miejsce

– ucina matka.

Trzy razy pytałem o nazwę tej rośliny.

Wykształcenie

Widziałem, jak bezdomny na Moście Dębnickim rozkłada ręce

w geście oranta, czekając na to,

co ma się ziścić. Spacerowałem po bulwarach

i rozpoznałem miejsce, w którym Wisła wyrzuciła na brzeg

dwa martwe łabędzie. Raz do roku

składałem ofiarę w postaci choroby,

najczęściej w listopadzie, dla świętego

spokoju. Słyszałem, jak gawron modli się

na Plantach, a wiosenne wietrzenie kamienic

przyjmowałem jako dowód zmian. Widziałem

marsz nierówności i butelki na głowach

lewicy. Widziałem marsz nierówności i rany

w głowach prawicy. Wszyscy byliście piękni

i pijani nocą, a ja żarłem nienawiść

z obu waszych rąk, gdy wbiegałem wniebowzięty

w sam środek zwiastowania podejrzanych panienek

i w dziewczyny smutne jak Ruczaj,

by jadać

ich rybę widelcem i nożem, a niebo palcami,

biegając na oślep.

Pokazałaś mi, jak kochać i zdradzać,

więc wiedziałem, jak kochać i zdradzać. Wdychałem

sterylne mieszkania i smród ich śmietników. Niosąc

przez rzekę truchło idei, widziałem,

jak bezdomny na Moście Dębnickim rozkłada ręce

w geście oranta, czekając na to,

co ma się ziścić.

I nadal patrzę,

jak ta sama intensywna nieobecność dyktuje tętno –