2

W miejscu, w którym mieszka każdy z nas, był sobie czarny, czarny las. Ale ten czarny, czarny las dawno już został pożarty przez czarny, czarny czas. Ten czarny, czarny czas ścinał stare i stawiał nowe. A to nowe było równie strzeliste jak drzewa czarnego, dawnego lasu, tylko miało oprószone bielą drzwi i okna, a w środku pokoje.

3

W jednym z tych białych, białych pokoi, do których nigdy nie zaglądali mile widziani goście, za to często – wścibscy sąsiedzi z bloku naprzeciwko, mieszkała dziewczynka. Samej sobie wydawała się całkiem pokaźna, ale wszyscy inni przechodzili obok niej zawsze zbyt szybko, patrząc przez nią jak przez szybkę, i to w dodatku przez taką szybkę, na której nawet para oddechu znika w mgnieniu oka, a co dopiero napisane palcem słowa. Nikt już nie pamiętał, jak dziewczynka ma na imię i czy miała je kiedykolwiek, więc nazywali ją po prostu Niewidką.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

POEZJE 262

JOANNA ŁAŃCUCKA, JOANNA MUELLER: Niewidka i Zobaczysko

TEKST • Joanna Mueller

ILUSTRACJE I OKŁADKA • Joanna Łańcucka

SKŁAD I PROJEKT TYPOGRAFICZNY • Artur Burszta

KOREKTA • Joanna Roszak

Copyright © by Joanna Mueller, 2023
Copyright © by Joanna Łańcucka, 2023
Copyright © by Biuro Literackie, 2023

BIURO LITERACKIE

poczta@biuroliterackie.pl

www.biuroliterackie.pl

ISBN 978-83-67706-92-6

KONWERSJA: eLitera s.c.