Agata Jabłońska

Raport wojenny

Biuro Literackie • Stronie Śląskie 2018

Poezje 165

Agata Jabłońska: Raport wojenny

Grafika: Paweł Kaczmarczyk

Projekt okładki: Artur Burszta

Korekta: Joanna Mueller

Projekt typograficzny i skład wersji elektronicznej: Mateusz Martyn

Copyright © by Agata Jabłońska, 2017

Copyright © for this edition by Biuro Literackie, 2018

Biuro Literackie

poczta@biuroliterackie.pl

www.biuroliterackie.pl

ISBN 978-83-65358-71-4

Wydanie debiutu Agaty Jabłońskiej zostało wsparte przez rodzinę Tomasza Pułki środkami pochodzącymi z wpływów ze sprzedaży książki Wybieganie z raju (2006–2012).

Wszelkie powielanie lub wykorzystywanie niniejszego pliku elektronicznego inne niż jednorazowe pobranie w zakresie własnego użytku stanowi naruszenie praw autorskich i podlega odpowiedzialności cywilnej oraz karnej.

Spis wierszy

spekulacje

Sińce

Na drugim krańcu głodu

Nowosielski

Irina

Rozum i godność człowieka

Pierwszy wiersz bez tytułu

Notatka z Kongresu Pokoju

berek

Sarajewo

Nogi

geodeci

pierwszy wątek

Kossaki

Kredą

zamieć

Radosne, niewinne i bez serca

Lieben Frauen

Dzień dobry, dobranoc

warszawa sierpień

Papieżyca

Zatruta Studnia

Małe Negocjacje

Bajka w proszku

spekulacje

jeśli    umrę sama to nie będziesz cierpiał bo nie będziesz widział  jeśli

umrę    sama na nic się nie przydam (bo się zdążę zepsuć); jeśli    umrę

sama    nikt mi nie pomoże, chociaż będzie lepiej niż gdybym przy  tobie

Sińce

Pożyczone książki, puste miejsca na półkach, które biorę

ze sobą, kiedy zmieniam domy. Nawarstwiam je w logicznym porządku,

żeby zbierały kurz, resztki resztki różnic; Wiki, Piotra, Grześka.

Porzucone kasety, puste miejsca w szkatułkach (dwie przegródki i dwa

przedsionki, brak klucza), wsunięte między kartki kartki z imionami

państw i miast i ludzi; partytury spotkań, rządki liter, które bieleją

jak moje włosy. Basia, Jacek, Magda.

Poniszczone próbki, niedokończone wiersze, mapy naszych wypraw,

które złożę pod stertą kamieni, za żelazną bramą, pod ostatnim

drzewem, albo które zostaną i będziesz je składać. Adresy, które

nie przyjmą listów, gliniane skorupki, uszka potłuczone o ściany

ściany, dachy, misy. Gośka, Ola, Aśka.

Na drugim krańcu głodu

Największe tajemnice poznaję jak zwykle po kaczkach:

płyną w stygnący świt. Nikt już nie uwierzy dziecku

w wodne panny. Przypominam sobie, co powinnam była dawno zrobić.

W sierpniu zmarł Michalewski. Każda miłość ma swoje kamienie

układane wzdłuż ścieżki, uściski bez brzmienia. Największe grzechy

są nieśmiertelne i rzadkie. Cała chłodna, naga pościel skręca się.

Jak jedwab, jak szafran, jak lawenda.

Ale czemu ona, czemu ona. Ona ma zawsze

tłuste włosy. Wzruszające jak zielony przecinek po tym, co było, nim

będzie, co będzie. Granice przebiegają dreszczem po ostrzach.

Chce się nie myśleć, czy nie ładniej by mu było z brunetką. Czy nie lepiej,

gdyby przyszedł i ją przedstawił, można by pluć w brodę.

Pamiętam: sporysz pobudza ośrodek strachu.

Jak zboże dojrzeliśmy razem, dojrzeliśmy więcej. Jak zboża

trzeba doglądać. Oglądałam film, w którym ona tylko przewracała nuty.

A po dwudziestu latach przyszła na pogrzeb.