XXX

Bóg, żeby istnieć,

skupił się na mnie,

żebym istniał.

Ale ja Go rozpraszam.

.

XXX

Cień kolumny przybiera kształty świata.

Jest fragmentem psalmu w kryminalnym filmie.

Deszczem bijącym o zamknięty dach stadionu.

Przypadkowym rytmem głosek w mojej mowie.

Niemożliwą wspólną myślą miejskiego tłumu.

Jest zaropiałym okiem wszechwidzącej myszy –

w mrugnięciu sekundy wzrokiem przebija ludzi.

Jest sekundą. Jest mną za sekundę.

Nikt nie zna mojej przyszłej twarzy,

ale jeśli jej nie będzie,

nie popatrzy na mnie żadna twarz.

Cień kolumny drży, bo uciekły mu ziemia i słońce,

wysokie znaczenia nie dotykają mnie cieniem.

.

Dotknięcie

Za tatrzańskim szczytem,

za dzieckiem, za biegnącym psem

ukazują się strzępki ich cieni

rzucanych w przeszłość, gdy jeszcze nie zanikło

rajskie istnienie.

Ktoś chwyta za nami

rzeczy i zdarzenia

i formuje ich rajski byt.

Jakimi oczami, gestami?

Dlaczego możemy Go tylko przeczuwać,

poznawać dzięki skórce jabłka,

chwianiu się topoli, uśmiechowi dziewczyny?

To nie jest Bóg ani żaden z bogów.

Jednak ma coś boskiego. Dzięki Niemu

możemy się wahać między światem a rajem.

Po każdym spotkanym człowieku mogę się spodziewać,

że wyprzedza nie tylko moje życie wśród ludzi,

ale też widzenie i przeżywanie pierwszej przeszłości.

Każdy jest najdawniejszym Mesjaszem,

przychodzi do mnie z tamtym kolorem, ciężarem, zapachem,

dźwiękiem rozmowy albo milczeniem o świecie.

I każdy może wszystko najdawniej przeczuć w raju.

Ale tego nie mógłbym Jemu zawdzięczać,

gdybym nie dotknął wierzbowej kory, dzisiaj, teraz.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Spis treści

[Bóg, żeby istnieć]

[Cień kolumny przybiera kształty świata]

Dotknięcie

[Bywał-pływał sobie w oceanie]

Materia

Realizm

Od czasu do czasu

Dni

Kombatant

Wszystko będzie dobrze

Rząd światowy

Memuary

Lustro nad ladą

Przebyt

Do twarzy

Graffiti

Beckett

Kawafis i Herbert podróżują bez nas

Po Itace

Epika

Rude trawy przy torach

Czynsz

Adres

Bedeker

Sceny miejskie

Przystanek

Refren eposu

Nie wiem

[Zarzuciłem podłogę przez ramię jak podróżny tobół]

[Każde ryzyko hańbi się sentymentem]

[miałem ostatnie zdanie]

Karta redakcyjna

POEZJE 292

PIOTR MATYWIECKI: Epika

PROJEKT OKŁADKI • Julia Koźmin

SKŁAD I PROJEKT TYPOGRAFICZNY • Artur Burszta

REDAKCJA I KOREKTA • Joanna Mueller

Copyright © by Piotr Matywiecki, 2025
Copyright © by Julia Koźmin, 2025
Copyright © by Biuro Literackie, 2025

BIURO LITERACKIE

poczta@biuroliterackie.pl

www.biuroliterackie.pl

ISBN 978-83-68310-78-8

KONWERSJA: eLitera s.c.