Martyna Buliżańska

moja jest ta ziemia

Biuro Literackie • Wrocław 2015

Martyna Buliżańska: moja jest ta ziemia

Redakcja: Roman Honet

Korekta: Dawid Skrabek

Projekt okładki: Wojtek Świerdzewski

Projekt typograficzny i skład wersji elektronicznej: Mateusz Martyn

Copyright © by Martyna Buliżańska

Copyright © by Biuro Literackie, 2015

Biuro Literackie

Przejście Garncarskie 2, 50-107 Wrocław

tel. 71 346 01 42, poczta@biuroliterackie.pl

www.biuroliterackie.pl

isbn 978-83-65358-10-3

Wszelkie powielanie lub wykorzystywanie niniejszego pliku elektronicznego inne niż jednorazowe pobranie w zakresie własnego użytku stanowi naruszenie praw autorskich i podlega odpowiedzialności cywilnej oraz karnej.

Spis wierszy

bydgoskie; mówi burżuazja

spektakl I: ukoronowanie

święto małża; odchodzenie

ślady pamięciowe; pobrzeża

edgar allan poe umarł

mówisz, żegnaj bossawalo

roza dma, misza

jeanne; konstelacje-rozwarstwienia

hanoi, sześćdziesiąte I

hanoi, sześćdziesiąte II; moja jest ta ziemia

der jäger

parti pris

pięć sił z długą łodygą

archipelag 164

oczyszczanie; w niebo

już sprzedają magdalenki

dzieci wdowy, do mnie

jak nie jadać z jehoszuą

post: regresowe

kamienice; wadowice

tretiakova; nic prawdą

liebling: ludzie z szafą

podmoskiewskie; jednostajnie

neszama

kobiety: duo-cities

exodus

dążącym do piękna

Gdzie nudów kraj się ciągnie – pusty, niezbadany –

I rzuca w oczy moje, pełne przerażenia,

Splamione brudem szaty, ropiące się rany

I narzędzia skrwawione dzikiego zniszczenia.

Charles Baudelaire

bydgoskie; mówi burżuazja

idziemy: las, las, odnoga Wisły, zaledwie kilometr od gorącego centrum. mamy landrynkowe paznokcie, ale wnętrze alice glass. tu drzwi, tu drzwi –

wszędzie za nimi ludzie. wszystko nabiera kolorytu – mijamy kolejne kobiety po przejściach –

napalm dziwek

cóż za wielkomiejska atrakcja

napalm dziwek

wybuchnę, jeśli jesteś blisko –

i winda, i sklep, drżące atrapy mojego caratu. ciekawie jest w mieście.

spektakl I: ukoronowanie

wielkie neony: czerwone elektryczne tarcze i wiązka światła cienka jak papier, pytają: kiedy przestanę jeść dni jak jabłka? śledzę krągłe palce stu podzielnych cząstek chłopców –

– każdy chce być dzielnym Stirlitzem uwodzonym pokornie marszem polonia śpiewającym ciężko: jeśli słonie idą na północ, to wołki zbożowe podążą ich śladem.

święto małża; odchodzenie

I.

ryba w wodzie, nóż w wodzie. przy obiedzie mówimy o wojnie:

hej, Zuzanko, domy odkryte i dziad niemy kradnie ze świnek skarbonek.

bezwiednie dotykam wnętrza uda; tu był rak, zanim zamknąłeś drzwi.

II.

siedzimy na pomoście, skąd ten z niemieckim nazwiskiem pluje do wody.

rzyga kobita na ulycy i tak jesteś prochem, niczym.

podajesz mi zimne kurze skrzydełka; masz pewność, że tylko drapałam

u progu Marii. to na jej sznurkach wiszą moje czarne swetry rozpinane.