Ryszard Krynicki

Przekreślony początek

Dwadzieścia dwa wiersze z lat 1965-2010

Biuro Literackie • Wrocław 2015

Ryszard Krynicki: Przekreślony początek

Projekt okładki: Wojtek Świerdzewski

Na okładce: Eugeniusz Get-Stankiewicz z cyklu „Rebusy”, 1983

Korekta: Dawid Skrabek

Projekt typograficzny i skład wersji elektronicznej: Mateusz Martyn

Copyright © by Ryszard Krynicki

Copyright © by Ewa Milewska, 2013

Copyright © by Biuro Literackie, 2015

Biuro Literackie

Przejście Garncarskie 2, 50-107 Wrocław

tel. 71 346 01 42, poczta@biuroliterackie.pl

www.biuroliterackie.pl

ISBN 978-83-65358-24-0

Wszelkie powielanie lub wykorzystywanie niniejszego pliku elektronicznego inne niż jednorazowe pobranie w zakresie własnego użytku stanowi naruszenie praw autorskich i podlega odpowiedzialności cywilnej oraz karnej.

Spis treści

* * * [nagi, obudziłem się nagle w kolejce po chleb]

Podróż pośmiertna (I)

Wigilia noc

Język, to dzikie mięso

Moja żona walczy o ochronę naturalnego środowiska człowieka

31 marca 1971, godzina 19.21

O wiele prostsze

Moja córeczka uczy się czytać

Podajcie dalej

Unoszone wiatrem

Skąd mogę wiedzieć

Światełko

Przekreślony początek

* * * [w tym roku]

* * * [Ślepe? Głuche? Nieme?]

Miasto

Fragmenty z roku 1989

Rue de Poitiers

Koty

stuk-puk

* * * [Umarł Suckewer]

„Muszę sobie tylko wyobrazić drzwi”

* * *

nagi, obudziłem się nagle w kolejce po chleb,

nagle nagi w kościele na lekcji religii,

w czwartej klasie na lekcji o kulistej ziemi,

obudziłem się nagle na nieznanym dworcu,

obudziłem się nagle,

żeby błądzić?

iść

Podróż pośmiertna (I)

światłe, nieskończone włosy

czesze przed posiwiałym lustrem

jakby bezsennie biegła przez swoje –

cudze ciało całopalące się we śnie,

zabłąkana

w białej zawiei skóry, która ją otacza,

więzi i wyzwala

lustro, odblask nicości, siwe z przerażenia

światło zgasłych gwiazd

jej cudzymi oczami spogląda

i nie przemija chwila, ślepa i jasnowidząca,

kiedy jedynie jest:  ze ssącej pustki

wyłania się, rośnie

precyzyjnie oszlifowana powierzchnia

szkła

albo metalu

i ona, w rozłące podwójnie umarła,

śpiesznie, jakby się bała, że nie zdąży

na ostatni tramwaj

czesze swe włosy

Wigilia noc

dziś już nikogo nawet pustka

opuszcza pustynię

w śniegach pochodni zapada się przystań

trwa przechodzień mijającej godziny

lęka się lęk

stocznia potoku

ze zrywającego się do podziemnego lotu urwiska

stocznia poranka otoczona wojskami wieczoru

stocznia pochodu woła o pomoc

brzegi zawodzą spojrzenie

nieme oczy zachodzą łuną

zlodowaciałej nocy

w tę noc bez kresu noc nagich serc

i długich noży

idzie dziewczyna po ośnieżonej nicością drodze

kobieta zachodzi w podróż

wdowa świtu zamyka drzwi

śmierć plagiatorka chodzi po dworcach

ciało miasta odchodzi od kości

kto miał serce na dłoni

trzyma ręce głęboko w kieszeniach

wodospad ścina rzekę

ruchome piaski zasypują krew

we wiecznych lodach ulicy

zamarza dziecko nieznanego boga

plagiator śmierć

zachłannie szuka swojego nazwiska

w porannej gazecie