Łukasz Jarosz

Kardonia i Faber

Biuro Literackie • Stronie Śląskie 2017

Poezje 134

Łukasz Jarosz: Kardonia i Faber

Redakcja: Roman Honet

Na okładce:  Mieczysław Jarosz, „Syrena”, akwarela, 2014

Projekt okładki: Artur Burszta

Korekta: Anna Krzywania

Projekt typograficzny i skład wersji elektronicznej: Mateusz Martyn

Copyright © by Łukasz Jarosz

Copyright © by Mieczysław Jarosz, 2015

Copyright © by Biuro Literackie, 2017

Biuro Literackie

ul. Solna 1, 72-100 Kołobrzeg

tel. 71 346 01 42, poczta@biuroliterackie.pl

www.biuroliterackie.pl

isbn 978-83-65358-49-3

Wszelkie powielanie lub wykorzystywanie niniejszego pliku elektronicznego inne niż jednorazowe pobranie w zakresie własnego użytku stanowi naruszenie praw autorskich i podlega odpowiedzialności cywilnej oraz karnej.

Spis wierszy

11 wersów

[w cienkiej sukience byłaś biała]

Imperium

Szczęt

Inskrypcja

Pieta

Przemoc

Piosenka kolonijna

Ogród

Separacja

Wspólni znajomi

Europa

Odłamek

Przekład

Kwadra

Górne światło I

Górne światło II

Górne światło III

Spis

Stara wiara

Miary i wagi

Istny

Przypływ

Wujek Heniek

Usta jak sprzączka. Rozbiera choinkę:

Inkrustacja

Odroczenie

Purgatorium

Ostrzalnia

Powrót

Wyjście

Żywa szopka

Studium

Epilog

Pokot

Trzech Króli

Obecność

Gaszelnik

Tremo

Juwenilia

Źródło

Niewidy

Stan rzeczy

Wejście

Runo

Outro

Kardonia i Faber

Królestwa

Opowieść nieskończona

Permutacje

Do szczętu

Fale

– Czy ludzie, którzy nie toną w morzu – spytała mała syrena – mogą żyć wiecznie, czy nie umierają, tak jak my, na dnie morskim?

– Gdzież tam – powiedziała stara – i ludzie umierają, ich życie trwa krócej niż nasze. My możemy dożyć trzystu lat, ale kiedy kończymy życie, zmieniamy się w pianę morską i nie mamy nawet grobu tu, pomiędzy naszymi bliskimi. Nie mamy nieśmiertelnej duszy, nie możemy się odrodzić, jesteśmy jak zielone sitowie: kiedy się je raz zerwie, nie może już nigdy być zielone; ludzie zaś mają duszę, która żyje wiecznie, żyje nawet wtedy, gdy ciało staje się prochem, wznosi się poprzez jasne przestworza aż do błyszczących gwiazd. Tak jak my wynurzamy się z morza, by oglądać kraje i ludzi, podobnie oni wznoszą się do nieznanych, cudownych miejsc, których my nigdy nie zobaczymy.

– Dlaczego my nie mamy nieśmiertelnej duszy? – spytała zmartwiona syrena. – Oddałabym te setki lat, które mam jeszcze do przeżycia, aby być przez jeden, jedyny dzień człowiekiem i potem dostać się do niebiańskich krain.

– Nie trzeba, abyś sobie tym zaprzątała głowę – powiedziała stara – my jesteśmy o wiele szczęśliwsi i o wiele lepiej żyjemy niż ludzie tam w górze.

Hans Christian Andersen, Mała syrena

11 wersów

Podkładam pod szczapy płonący bilet

na przewóz roweru. Ptak odrywa się

od poszczerbionego liścia.

Umarła miłość, umarł przyjaciel

i kilku znajomych. Na oczach żałobników

kobieta całowała w usta martwego ukochanego.

Sercem światła były próchno, robaczek

świętojański, płaska głowa ryby.

Piekę nad ogniem chleb, zasikuję ognisko.

Wchodzę do namiotu, w ciepłą łupinę powietrza.

Mogę zacząć pisać.

[w cienkiej sukience byłaś biała]

w cienkiej sukience byłaś biała

twoje piękno kładło się we mnie jak miara

byłaś jak seria zastrzyków w brzuch

jak zawał gdy człowiek nagle upada

zrywając zasłony

Krach

Wiersz kruszy się, powstaje z oka:

przedmieścia, miasta, spieniona w blasku,

nasłoneczniona śmierć. Miłość,

która zmienia na zawsze,

planeta osobna.

Wiersz kruszy się, powstaje z pamięci:

środek zimy, powietrze łamie się wewnątrz

autobusu. Za oknem kobieta dźwiga

worek cementu. Mój kierowca

ma jedno oko innego koloru.

Imperium

Włos pędzla wtopiony w lakier,

z telewizora: to ja decyduję, kto zasługuje

na śmierć. Walcz jak lojalny Rzymianin.

Imperium się rozrasta, imperium żąda,

by o nie dbać, by je karmić. Zostawia ślady –

styczeń, za chwilę odsłonią tablicę, położą kwiaty.

Na razie ktoś w korytarzu co chwila

opiera się o włącznik i światło gaśnie.