Justyna Bargielska

Nudelman

Biuro Literackie • Stronie Śląskie 2017

Poezje 107

Justyna Bargielska: Nudelman

Rysunek na okładce: Iwona Chmielewska

Projekt okładki: Matylda Mazur

Korekta: Joanna Mueller

Projekt typograficzny i skład wersji elektronicznej: Mateusz Martyn

Copyright © by Justyna Bargielska

Copyright © by Iwona Chmielewska, 2014

Copyright © by Biuro Literackie, 2017

Biuro Literackie

poczta@biuroliterackie.pl

www.biuroliterackie.pl

ISBN 978-83-65358-99-8

Wszelkie powielanie lub wykorzystywanie niniejszego pliku elektronicznego inne niż jednorazowe pobranie w zakresie własnego użytku stanowi naruszenie praw autorskich i podlega odpowiedzialności cywilnej oraz karnej.

Spis wierszy

Katullka

Chrabąszcz

Anatomia łowcy

Rio Negra

700 lat portu lotniczego w Łodzi

Powrót patroli na Marsa

Próba doszorowania

Zuch driver

Selfie na tle rzepaku

Król w świecie żaluzji

Na czas zamknięcia kładki

Nudelman

O znaczeniu starych, białych, męskich ciał dla cywilizacji wschodu, zachodu, północy i południa

Patrz, tatuś

Drifterka bez rą>

Wychowuję córkę na królową, bo tak

Selfie ze złotym siurkiem

Wielki Plan B

Koliczyna

Jak to widzi sowa

Cenne jest Jagniątko

Modlitwa o rozsypanie przez nie wiadomo kogo cekinów pod Lidlem na Myśliborskiej

Umiem żyć w biedzie, pochodzę z patologicznej rodziny, więc zmiana stylu życia w zgodzie z własnym sumieniem mnie nie przeraża

Mówię o

Niech go

Nowe fakty

W tym kraju ludzie nadal jedzą mnóstwo wiewiórek

Sous toi sans toi

Zoo w Oo

Katullka

„Że dostanę list, że za wysoko się cenię,

że jestem zbyt pewna siebie, że ktoś mnie szpieguje,

że ktoś inny mnie kocha, że jestem przemądrzała,

że za bardzo interesuję się chłopcami i jeszcze o czterech rzeczach,

które się zamazały, nie wiedziałam w lipcu

trzydzieści lat temu. Wiedziałam za to,

kto zna wszystkie języki świata, ile zwierząt zabrał

Mojżesz do swojej arki, jak brzmi nazwisko pilota

samolotu, który pilotuję, jeśli w Warszawie

wsiadło pięćdziesiąt osób a w Krakowie dwie.

A teraz co? Jednorożców nie ma, kutasów nienawidzę,

pojedyncza pszczoła nie ma świadomości –

ograniczenie jest w słowie jest, w nie ma nie ma ograniczeń”,

powiedziała, podając zeszyt sarnie, by go zjadła,

i weszła do groty (te języki zna echo).

Chrabąszcz

Był tylko jeden i od razu martwy,

ktoś na niego nadepnął na pierwszym schodzie,

jeśli liczyć od dołu, lub na ostatnim, jeśli z góry liczyć.

Coś z niego wypływało, gdy tam leżał. Córka

spytała, czy to jego miałam na myśli,

gdy mówiłam o wiosennych cudach i o nowym życiu.

Akurat dokądś szłyśmy, a dookoła było

jak po wielkiej wojnie grzybów: nie zmieniło się nic,

ale i nic nie było tak samo. Tak, to jego

miałam na myśli, w mowie i w sercu. I patrz,

co się stało.

Wieczorem ktoś go sprzątnął. Nieliczni go widzieli,

ja, córka i sprzątacz. Większość z nas żyje dotąd,

niektórzy zaś pomarli.

Anatomia łowcy

Ta otchłań rzuca się na mnie jak wściekła!

Chyba, że to nie otchłań, a mała, ochotnicza

przydrożna ubojnia bydła, dajmy na to, „Twist”.

Owijam się wokół kibla jak skoda wokół drzewa.

Tym razem dostałam mandat za efekt motyla,

następnym razem mnie zetną i to od pasa w dół,

a wyobraź sobie podróż z taką utraconą

od pasa w dół ukochaną, gdy ona mówi: te wiatraki

nie mają produkować prądu, tylko ścinać nam głowy,

po prostu myśmy jeszcze nie dorośli.

I mimo to wystawia głowę. Prawda?

Że co to za łowca, z której zostaje pasek.