Andrzej Sosnowski

Po tęczy

Biuro Literackie • Stronie Śląskie 2018

Poezje 5

Andrzej Sosnowski: Po tęczy

Rysunek: Vincent van Gogh

Korekta: Joanna Mueller

Projekt typograficzny i skład wersji elektronicznej: Mateusz Martyn

Copyright © by Andrzej Sosnowski, 2007

Copyright © for this edition by Biuro Literackie, 2018

Biuro Literackie

poczta@biuroliterackie.pl

www.biuroliterackie.pl

ISBN 978-83-65358-69-1

Wszelkie powielanie lub wykorzystywanie niniejszego pliku elektronicznego inne niż jednorazowe pobranie w zakresie własnego użytku stanowi naruszenie praw autorskich i podlega odpowiedzialności cywilnej oraz karnej.

Spis wierszy

[Kamieniołomy stawały się coraz liczniejsze]

[wypada daleko chociaż może w wannie]

Po tęczy

[Godzi się/ uczcić ten blask]

[Tak więc płynęły dni i nic się w istocie nie działo]

[czy na tym dnie może być piosenka]

[Mihi i Tibi w jednym stały domu. Studiowały]

[W życiu codziennym rzadko używamy]

[Miłość jak malinowy chruśniak z wódką na dużym lodzie]

[W życiu codziennym rzadko używamy]

[Chciałem Ci napisać o wielu rzeczach]

[See, obrazki! I’m your Touchstone Pictures]

[Chętnie utożsamiałem się z promami]

[Poszukując utraconego ciepła, jeździłem do Helu]

[Co dzisiaj znaczą wszystkie twoje niebagatelne]

[Mihi i Tibi w jednym stały domu. Studiowały]

[Pokazujesz ładny grzyb drzemiący na twojej dłoni]

[To kto z widmem na karku?]

[Niezmiennie cenna jest neantyzyna]

[A pojawi się w oknie? Zatańczy przy róży]

[Dziwnieśmy dziś sformatowani i skompresowani, Panie]

[Był tu samochód na babilońskich numerach]

[Kamieniołomy stawały się coraz liczniejsze]

[Przepraszam]

[W porządku]

[Bo pan wciąż chce tylko cmokać, kończyć i zamykać]

[Pan wciąż chce tylko cmokać, kończyć i zamykać]

Stawiam na rozkosz z nieznajomą panią]

[o/ leu/ leu]

[Niestrudzenie przetaczają przetaczają przetaczają]

[Zamawiam wodę powietrze ziemię ogień ogień]

[jedziemy brzegiem kanału Mazurskiego]

[Miką/ czArną frędzlą/ tworzyŁy plamy]

[„Wylogowałeś się” i co „dalej”?]

Nota

*

Kamieniołomy stawały się coraz liczniejsze, aż wreszcie wypełniły cały krajobraz – sześciany podobne domom, gładkie jak płyty, wsparte jedne na drugich, spiętrzone i pogmatwane, były jak niemożliwe do rozpoznania potężne ruiny jakiegoś zaginionego miasta. Lecz sama furia ich chaosu przywodzi na myśl raczej wulkany, potopy, wielkie nieznane kataklizmy. Fryderyk mówił, że są tu od początku świata i pozostaną aż do końca. Rozaneta odwracała głowę twierdząc, że „chyba zwariuje”, i szła zrywać wrzosy. Małe liliowe kwiatuszki, przytulone jedne do drugich, tworzyły plamy nierównej wielkości, a osypująca się dołem ziemia obrzeżała czarną frędzlą skraj połyskujących miką piasków.

Flaubert, Szkoła uczuć

* * *

wypada daleko chociaż może w wannie

czy pod natryskiem lecz tylko w hotelu

w szklanej kabinie z jasną czaszą wody

(szkło granitowe ciemne hartowane)

gadając tylko z szumem ciepłej wody

i dziękując uprzejmie za to że tak ciepło

śniła się wiosna raz lato raz jesień

pisząc na wodzie tylko zamki i sezony

[tu nie wyczytasz] skończone androny

czy na świeżym powietrzu w ładnej okolicy

może w lasku nad rzeką lub na benzynowej

stacji w Szeligach albo pod Giewontem

śniła się zima biegło się w szeregu

zima się nie śni to przestałem biec

Po tęczy

Andrzej, jak jasno!

Georg Büchner

Godzi się

uczcić ten blask. Ktoś

szarpie mnie za rękaw,

zaprasza do lustra, kto

ściele lustro i wiesza

światło jak most, biel

czasu na wprost w tu-

nel jesieni, remisję

barw, eksmisję liści,

fugę do dna. Ale kto

z łuną na karku

w martwe odchodzi stulecie,

ten zabrał obłęd w zegarku,

tego już nie ma na świecie.

Przepraszam.

Tak więc płynęły dni i nic się w istocie nie działo.