Marcin Sendecki

Przedmiar robót

Biuro Literackie • Stronie Śląskie 2018

Poezje 114

Marcin Sendecki: Przedmiar robót

Projekt okładki: Wojtek Świerdzewski, Marcin Sendecki

Korekta: Joanna Mueller

Projekt typograficzny i skład wersji elektronicznej: Mateusz Martyn

Copyright © by Marcin Sendecki, 2014

Copyright © for this edition by Biuro Literackie, 2018

Biuro Literackie

poczta@biuroliterackie.pl

www.biuroliterackie.pl

ISBN 978-83-65358-70-7

Wszelkie powielanie lub wykorzystywanie niniejszego pliku elektronicznego inne niż jednorazowe pobranie w zakresie własnego użytku stanowi naruszenie praw autorskich i podlega odpowiedzialności cywilnej oraz karnej.

Treść

Pomiar

Kurzawa

[Przyroda]

Początek pewnej powieści

Eks

Stóg, trefl, wir

Sceny z życia prowincji

Scat

Początek innej powieści

Wlecze

Skarb

Bardo

Skrzęt

W dniu, w którym odszedł Alex Fergusson

Front robót

Elementarz krytyki politycznej

Piosenka

Zaklęcie

Wiersz

Pamięci Sylwestra Sendeckiego,

żołnierza AK i WiN,

inżyniera, absolwenta Politechniki Gdańskiej,

urodzonego 5 stycznia 1927 w Tyszowcach,

zmarłego 25 lipca 2014 w Tomaszowie Lubelskim

Zapomniałem

Wiersz jest poważny

Wiersz jest niepoważny

Zapomniałem, jak się zaczyna

Pomiar

Sprzedam wynajmę

Wymurowane kruszeje

Znicz filuje

Chłód ma zmienny skład

zasad Co Descartes prawi o

pogardzie? Ruch tchnień

pije na alarm

z jakiejś wolnej przyczyny

Zegar spaźnia

I co się robi?

Ty wiesz?

Kurzawa

Takie to jest. Kurzawa idzie słupem

z burzowej studzienki, mocuje grymasy.

Nie ma żadnej sprawy.

Wrona szarpie się z torbą, ucieka

spod kół, wraca, rezygnuje. Widoki

prawdopodobne, nieprawdopodobne. Całe

życie na to. Takie same. Samo.

[Przyroda]

Przygoda: zgubiłem ramkę. Każdej należy się numer, pod który

można zadzwonić, gdy się zawieruszy w pobliżu i dystynktywny

dzwonek. Tak się tropi komórkę, napierając ze stacjonarnego.

W przyszłości także satelity rajów podatkowych (pod nadzorem

agencji) zapewnią lokalizację wedle uczciwej taryfy. Blisko:

znalazłem ją w koszu na śmieci, gdy wyrzucałem tamtą, co się

nie zgubiła. Wrzucasz pustą, masz pełną, zapieczętowaną. No?

Jakoś tak to szło, w lansadach, niczym sprawdzony towarzysz.

Z lekka zakłopotany, strojnie podniecony pierwszym referatem

szuka ognia w antrakcie, przypala, krąży po foyer i gubi się

jak ogar w przeręblu. Okrucieństwa mrozu zasługują na osobny

rekord. Kosz był ciepły. Telefon nie polubi niczego, co zna.