Tytuł oryginału: „Tanglewood Tales for Boys and Girls” / „The Golden Fleece”

copyright © by Wydawnictwo BUKA, Warszawa

copyright © for the Polish translation by Towarzystwo Opieki nad Ociemniałymi w Laskach

wydanie elektroniczne, BUKA 2023

ISBN: 978-83-64690-92-1

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część niniejszej książki nie może być reprodukowana w jakiejkolwiek formie i w jakikolwiek sposób bezpisemnej zgody wydawcy.

Wydawnictwo BUKA

ul. Niekłańska 38/21

03-924 Warszawa

www.buka.com.pl

email: buka@buka.com.pl

Instagram: @buka_radosc_sluchania

Facebook: @BUKA.radosc.sluchania

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury.

Złote Runo

GDY JAZON, SYN zdetronizowanego króla Jolkos, był małym chłopcem, wysłano go z domu i oddano pod opiekę najdziwniejszego chyba nauczyciela, o jakimście słyszeli. Ta uczona osobistość była człowiekiem czy też czworonogiem, jedną z tych istot, które nazywają centaurami. Mieszkał on w jaskini, a miał ciało i nogi białego konia, ramiona zaś i głowę człowieka. Nazywał się Chiron i mimo swego niezwykłego wyglądu był znakomitym pedagogiem; miał kilku uczniów, którymi mógł się poszczycić, bo stali się sławni w całym świecie. Był wśród nich słynny Herkules, był Achilles, Filoktet, a także Eskulap, który zdobył wielką sławę jako lekarz. Zacny Chiron uczył swoich wychowanków grać na harfie, leczyć choroby, posługiwać się mieczem i tarczą, a także różnych innych przedmiotów, które studiowali chłopcy w owych czasach zamiast pisania i rachunków.

Wydaje mi się niekiedy, że mistrz Chiron nie różnił się tak naprawdę od innych ludzi, lecz po prostu będąc z natury dobrym i wesołym człowiekiem, miał zwyczaj udawać konia, łazić po klasie na czworakach i wozić chłopców na plecach. Kiedy uczniowie dorośli, zestarzeli się i huśtali na kolanie swoje wnuki, opowiadali im o zabawach z czasów szkolnych; a malcy wyobrażali sobie, że ich dziadkowie uczyli się abecadła u centaura – pół człowieka, pół konia. Małe dzieci, które niedokładnie rozumieją, co się do nich mówi, często wbijają sobie do głowy takie niedorzeczne historie.

Tak czy inaczej, twierdzono z całym przekonaniem (i zawsze tak się będzie twierdzić, aż do końca świata), że Chiron, mimo profesorskiej głowy, miał ciało i nogi konia. Wyobraźcie sobie tylko, jak ten poważny starszy pan wpada z tupotem do klasy na swoich czterech kopytach, być może depcze przy okazji jakiemuś maluchowi po palcach, zamiast rózgą wymachuje sprężystym ogonem i od czasu do czasu wybiega truchtem za drzwi, żeby zjeść garść trawy! Ciekaw jestem, ile mu liczył kowal za komplet żelaznych podków.