Książkę tę dedykuję mojemu synowi
Sebastianowi

Andrzej Kidyba

profesor dr hab. nauk prawnych
w Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie

Prawo handlowe

26. wydanie
poprawione i uaktualnione

WYDAWNICTWO C.H.BECK
WARSZAWA 2024

Propozycja cytowania:
A. Kidyba, Prawo handlowe, wyd. 26, Nb. 88, Warszawa 2024

Wydawca: Lucyna Wyciszkiewicz-Pardej

© Wydawnictwo C.H.Beck 2024

Wydawnictwo C.H.Beck Sp. z o.o.
ul. Bonifraterska 17, 00-203 Warszawa

Skład i łamanie: Marta Świerk
Przygotowanie wersji elektronicznej: Wydawnictwo C.H.Beck

www.ksiegarnia.beck.pl

ISBN 978-83-8356-597-2

Wstęp do dwudziestego szóstego wydania

Najistotniejsze zmiany, które miały miejsce od ostatniego wydania podręcznika, wprowadzono ustawą z 16.8.2023 r. o zmianie ustawy – Kodeks spółek handlowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1705). Dotyczą one istotnych zmian przepisów o transformacjach spółek, w szczególności transgranicznych. Ponadto uwzględniono zmiany wprowadzone następującymi ustawami:

– z 9.3.2023 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 614),

– z 14.4.2023 r. o konsumenckiej pożyczce lombardowej (Dz.U. poz. 1285),

– z 26.5.2023 r. o uczestnictwie pracowników w spółce powstałej w wyniku transgranicznego przekształcenia, połączenia lub podziału spółek (Dz.U. poz. 1784),

– z 7.7.2023 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego, ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych, ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1860),

– z 28.7.2023 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1615),

– z 14.4.2023 r. o zmianie ustawy o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi, ustawy o obligacjach, ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 825 ze zm.).

Pragnę serdecznie podziękować dr. Pawłowi Daszczukowi, który jest też uznanym adwokatem, za pomoc w przygotowaniu tego wydania. Jego wkład pracy jest nie do przecenienia. Dziękuję raz jeszcze.

Lublin, 1 lipca 2024 r.

Prof. dr hab. Andrzej Kidyba

Wykaz skrótów

1. Akty prawne

BiegRewU

ustawa z 11.5.2017 r. o biegłych rewidentach, firmach audytorskich oraz nadzorze publicznym (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1015)

CEIDGU

ustawa z 6.3.2018 r. o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 541 ze zm.)

KoronawirusU

ustawa z 2.3.2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 340 ze zm.)

DziałUbezpReasU

ustawa z 11.9.2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 656 ze zm.)

EZIGR

rozporządzenie Rady (EWG) Nr 2137/85 z 25.7.1985 r. w sprawie europejskiego zgrupowania interesów gospodarczych (Dz.Urz. WE L 199, s. 1)

FinPubU

ustawa z 27.8.2009 r. o finansach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1270 ze zm.)

FundU

ustawa z 6.4.1984 r. o fundacjach (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 166 ze zm.)

DziałGospU

ustawa z 23.12.1988 r. o działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 41, poz. 324 ze zm.) – akt nieobowiązujący

KC

ustawa z 23.4.1964 r. – Kodeks cywilny (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1610 ze zm.)

KH

rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z 27.6.1934 r. – Kodeks handlowy (Dz.U. Nr 60, poz. 702) – akt nieobowiązujący

KK

ustawa z 6.6.1997 r. – Kodeks karny (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 17 ze zm.)

PrywPPU

ustawa z 30.8.1996 r. o komercjalizacji i niektórych uprawnieniach pracowników (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 343 ze zm.)

KredytKonsU

ustawa z 12.5.2011 r. o kredycie konsumenckim (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1028)

KP

ustawa z 26.6.1974 r. – Kodeks pracy (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1465)

KPA

ustawa z 14.6.1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.)

KPC

ustawa z 17.11.1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1550 ze zm.)

KRO

ustawa z 25.2.1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 2809 ze zm.)

KRSU

ustawa z 20.8.1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 685 ze zm.)

KSH

ustawa z 15.9.2000 r. – Kodeks spółek handlowych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 18 ze zm.)

KWU

ustawa z 6.7.1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1984 ze zm.)

NadzRynFinU

ustawa z 21.7.2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 135 ze zm.)

NieuczPraktRynkU

ustawa z 23.8.2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 845 ze zm.)

OchrKonkurU

ustawa z 16.2.2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1689 ze zm.)

ObrInstrFinU

ustawa z 29.7.2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 646 ze zm.)

OfertaPublU

ustawa z 29.7.2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 2554 ze zm.)

OgrDziałGospU

ustawa z 21.8.1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1090)

OrdPU

ustawa z 29.8.1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.)

PożPubWolontU

ustawa z 24.4.2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 571)

PrBank

ustawa z 29.8.1997 r. – Prawo bankowe (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 2488 ze zm.)

PrBud

ustawa z 7.7.1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 682 ze zm.)

PrGeodKart

ustawa z 17.5.1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1752 ze zm.)

PrGeolGórn

ustawa z 9.6.2011 r. – Prawo geologiczne i górnicze (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 633 ze zm.)

PrDziałGosp

ustawa z 19.11.1999 r. – Prawo działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 171, poz. 1016) – akt nieobowiązujący

PrKonsU

ustawa z 30.5.2014 r. o prawach konsumenta (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 2759 ze zm.)

PrNot

ustawa z 14.2.1991 r. – Prawo o notariacie (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 1799 ze zm.)

PrPrzed

ustawa z 6.3.2018 r. – Prawo przedsiębiorców (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 236)

PrPrzew

ustawa z 15.11.1984 r. – Prawo przewozowe (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 8 ze zm.)

PrRestr

ustawa z 15.5.2015 r. – Prawo restrukturyzacyjne (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 2309 ze zm.)

PrSpółdz

ustawa z 16.9.1982 r. – Prawo spółdzielcze (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 648 ze zm.)

PrStow

ustawa z 7.4.1989 r. – Prawo o stowarzyszeniach (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 2261 ze zm.)

PrUpad

ustawa z 28.2.2003 r. – Prawo upadłościowe (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 1520 ze zm.)

PrzedPaństwU

ustawa z 25.9.1981 r. o przedsiębiorstwach państwowych (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 437 ze zm.)

PrzedZagrObrGospU

ustawa z 6.3.2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 470 ze zm.)

PWKC

ustawa z 23.4.1964 r. – Przepisy wprowadzające Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 16, poz. 94 ze zm.)

PWKrRejS

ustawa z 20.8.1997 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz.U. Nr 121, poz. 770 ze zm.)

PrWłPrzem

ustawa z 30.6.2000 r. – Prawo własności przemysłowej (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1170 ze zm.)

RachunkU

ustawa z 29.9.1994 r. o rachunkowości (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 120 ze zm.)

SamZałU

ustawa z 25.9.1981 r. o samorządzie załogi przedsiębiorstwa państwowego (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r. poz. 1543 ze zm.)

SCER

rozporządzenie Rady (WE) Nr 1435/2003 z 22.7.2003 r. w sprawie statutu spółdzielni europejskiej (SCE) (Dz.Urz. UE L 207, s. 1)

SkokU

ustawa z 5.11.2009 r. o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 512 ze zm.)

SpółkaEuropU

ustawa z 4.3.2005 r. o europejskim zgrupowaniu interesów gospodarczych i spółce europejskiej (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 259 ze zm.)

SpMieszkU

ustawa z 15.12.2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 558 ze zm.)

SportU

ustawa z 25.6.2010 r. o sporcie (tekst. jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 2048 ze zm.)

SpółSocjU

ustawa z 27.4.2006 r. o spółdzielniach socjalnych (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 802 ze zm.)

SpółdzEuropU

ustawa z 22.7.2006 r. o spółdzielni europejskiej (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 2043 ze zm.)

SprzedKonsU

ustawa z 27.7.2002 r. o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. Nr 141, poz. 1176 ze zm.) – akt nieobowiązujący

StSpEU

rozporządzenie Rady (WE) Nr 2157/2001 z 8.10.2001 r. w sprawie statutu spółki europejskiej (SE) (Dz.Urz. WE L 294, s. 1)

SwobDziałGospU

ustawa z 2.7.2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 2168 ze zm.) – akt nieobowiązujący

TFUE

Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (wersja skonsolidowana Dz.Urz. UE C 202 z 2016 r., s. 47)

TWE

Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską (wersja skonsolidowana Dz.Urz. UE C 321E z 2006 r., s. 37)

UbezpObowU

ustawa z 22.5.2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 2500 ze zm.)

WłLokU

ustawa z 24.6.1994 r. o własności lokali (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 1048 ze zm.)

ZarządSukcU

ustawa z 5.7.2018 r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej i innych ułatwieniach związanych z sukcesją przedsiębiorstw (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 170 ze zm.)

ZasZarzMieniemU

ustawa z 16.12.2016 r. o zasadach zarządzania mieniem państwowym (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 125 ze zm.)

ZNKU

ustawa z 16.4.1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 1233)

2. Organy orzekające

NSA

Naczelny Sąd Administracyjny

SA

Sąd Apelacyjny

SN

Sąd Najwyższy

SN(7)

Sąd Najwyższy w składzie siedmiu sędziów

TK

Trybunał Konstytucyjny

3. Czasopisma

AUMCS

Annales Universitatis Mariae Curie-Skłodowska Sectio G Ius

AUwr

Acta Universitatis Wratislaviensis. Przegląd Prawa i Administracji

Biul. SN

Biuletyn Sądu Najwyższego

D. Pod.

Doradca Podatkowy

GP

Gazeta Prawna

GSP

Gdańskie Studia Prawnicze

Jur.

Jurysta

KPP

Kwartalnik Prawa Prywatnego

MoP

Monitor Prawniczy

MoPod

Monitor Podatkowy

MPH

Monitor Prawa Handlowego

MSiG

Monitor Sądowy i Gospodarczy

NP

Nowe Prawo

OG

Orzecznictwo Gospodarcze

Orz. Pr.

Orzecznictwo Prawne

OSA

Orzecznictwo Sądów Apelacyjnych

OSN

Zbiór Orzeczeń Sądu Najwyższego. Orzeczenia Izby Cywilnej (w latach 1933–1952), Orzecznictwo Sądu Najwyższego (w latach 1953–1961: Izby Cywilnej i Izby Karnej, w roku 1962: Izby Cywilnej, w latach: 1963–1981: Izby Cywilnej oraz Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, w latach: 1982–1989: Izby Cywilnej i Administracyjnej oraz Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, w latach: 1990–1994: Izby Cywilnej oraz Izby Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, od 1995 roku: Izby Cywilnej)

OSP

Orzecznictwo Sądów Polskich (w latach 1957–1989: Orzecznictwo Sądów Polskich i Komisji Arbitrażowych)

Pal.

Palestra

PB

Prawo Bankowe

PiP

Państwo i Prawo

PG

Przegląd Gospodarczy

PP

Przegląd Podatkowy

PPH

Przegląd Prawa Handlowego

Pr. Gosp.

Prawo Gospodarcze

Pr. Spół.

Prawo Spółek

PS

Przegląd Sądowy

PUG

Przegląd Ustawodawstwa Gospodarczego

R. Pr.

Radca Prawny

Rej.

Rejent

Rzeczp.

Rzeczpospolita

RPEiS

Ruch Prawniczy, Ekonomiczny i Socjologiczny

SC

Studia Cywilistyczne

SI

Studia Iuridica

SIL

Studia Iuridica Lublinensia

SIS

Studia Iuridica Silesiana

SP

Studia Prawnicze

SPE

Studia Prawno-Ekonomiczne

SPP

Studia Prawa Prywatnego

ST

Samorząd Terytorialny

TPP

Transformacje Prawa Prywatnego

Wok.

Wokanda

Zb. Orz. SN

Zbiory Orzecznictwa Sądu Najwyższego

ZNUJ

Zeszyty Naukowe Uniwersytetu Jagiellońskiego

ZNUŚ

Zeszyty Naukowe Uniwersytetu Śląskiego

4. Piśmiennictwo

Instytucje prawa handlowego

T. Mróz, M. Stec (red.), Instytucje prawa handlowego w przyszłym kodeksie cywilnym, Warszawa 2012

KSH po 10 latach

J. Frąckowiak (red.), Kodeks spółek handlowych po 10 latach, Wrocław 2013

Funkcjonowanie fundacji

P. Litwiniuk, A. Milewska, M. Wasilewski (red.), Prawne i ekonomiczne uwarunkowania funkcjonowania fundacji, Warszawa 2019

Prawo handlowe XXI w.

M. Modrzejewska (red.), Prawo handlowe XXI wieku. Czas stabilizacji, ewolucji czy rewolucji. Księga jubileuszowa Profesora Józefa Okolskiego, Warszawa 2010

Rozprawy z prawa prywatnego

M. Jagielska, M. Pazdan, R. Rott-Pietrzyk, M. Szpunar (red.), Rozprawy z prawa prywatnego. Księga jubileuszowa dedykowana Profesorowi Wojciechowi Popiołkowi, Warszawa 2017

Sto lat polskiego prawa handlowego

M. Dumkiewicz, J. Szczotka, K. Kopaczyńska-Pieczniak (red.), Sto lat polskiego prawa handlowego. Księga jubileuszowa dedykowana Profesorowi Andrzejowi Kidybie, t. 1 i 2, Warszawa 2020

5. Inne skróty

ABW

Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego

art.

artykuł

AW

Agencja Wywiadu

CEIDG

Centralna Ewidencja i Informacja o Działalności Gospodarczej

cz.

część

Dz.U.

Dziennik Ustaw

Dz.Urz.

Dziennik Urzędowy

EZIG

europejskie zgrupowanie interesów gospodarczych

KIG

Krajowa Izba Gospodarcza

KRS

Krajowy Rejestr Sądowy

lit.

litera

MF

Minister Finansów

Min.

Minister

m.in.

między innymi

MS

Minister Sprawiedliwości

nast.

następna (-e, -y)

Nb.

numer brzegowy

np.

na przykład

Nr

numer

orz.

orzeczenie

pkt

punkt

por.

porównaj

post.

postanowienie

poz.

pozycja

PSA

prosta spółka akcyjna

r.

rok

RDN

Rejestr Dłużników Niewypłacalnych

red.

redakcja

RM

Rada Ministrów

s.

strona

SCE

spółdzielnia europejska

SE

spółka europejska

SN

Sąd Najwyższy

tekst jedn.

tekst jednolity

uchw.

uchwała

UOKiK

Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów

wyr.

wyrok

z o.o.

z ograniczoną odpowiedzialnością

z.

zeszyt

zd.

zdanie

ze zm.

ze zmianami

Rozdział 1. Zagadnienia ogólne prawa handlowego

§ 1. Pojęcie prawa handlowego

Literatura: K. Bilewska, A. Chłopecki, Prawo handlowe, Warszawa 2017; P. Bielski, Prowadzenie przedsiębiorstwa jako cecha konstrukcyjna spółki jawnej w prawie polskim, Pr. Spół. 2009, Nr 2; A. Całus, Miejsce instytucji prawa handlowego w procesie komercjalizacji prawa cywilnego. Uwagi w związku z pracami nad nowym kodeksem cywilnym, [w:] Instytucje prawa handlowego; A. Cieśliński, Wspólnotowe prawo gospodarcze, Warszawa 2003; J. Frąckowiak, Handlowe czynności kreujące, PPH 2008, Nr 12; J. Frąckowiak, Instytucje prawa handlowego w Kodeksie cywilnym, Rej. 2003, Nr 6; J. Frąckowiak, O konieczności dalszych zmian prawa cywilnego szczególnie w odniesieniu do podmiotów i umów w obrocie gospodarczym, PPH 1999, Nr 3; T. Giaro, Prawo handlowe czy gospodarcze? Kilka modeli historycznych, [w:] Prawo handlowe XXI w.; B. Gnela, Prawo przedsiębiorstwa jako prawo handlowe XXI wieku, [w:] Prawo handlowe XXI w.; J. Jacyszyn, „Wolny zawód” – anachronizm czy istotne pojęcie prawne?, PPH 2015, Nr 11; W.J. Katner, Przedsiębiorca i konsument w projekcie księgi pierwszej nowego kodeksu cywilnego – do czego zmierza Komisja Kodyfikacyjna?, [w:] Prawo handlowe XXI w.; A. Kidyba, Kultura legislacyjna w kodeksach handlowych, PPH 2015, Nr 7; A. Kidyba, Niektóre skutki dla obrotu handlowego wprowadzenia trzeciej kategorii podmiotowej, PPH 2004, Nr 12; A. Kidyba, Prowadzenie przedsiębiorstwa w spółkach osobowych jako cecha warunkująca powstanie spółki, [w:] A. Nowicka (red.), Prawo prywatne czasu przemian. Księga pamiątkowa dedykowana Profesorowi Stanisławowi Sołtysińskiemu, Poznań 2005; A. Kidyba, K. Kopaczyńska-Pieczniak, P. Bryłowski, Spółki kapitałowe w praktyce, Gdańsk 2003; K. Kopaczyńska-Pieczniak, Dobre obyczaje i zasady współżycia społecznego w prawie spółek handlowych, AUMCS 2016, t. 63, z. 2; K. Kopaczyńska-Pieczniak, Zasada uczciwości kupieckiej jako zasada prawa handlowego, SIL 2016, t. 25, Nr 1; K. Kruczalak, Prawo handlowe. Zarys wykładu, Warszawa 1997; J. Lic, Znaczenie zwyczaju handlowego dla prawa prywatnego (uwagi do projektu nowego kodeksu cywilnego), [w:] Instytucje prawa handlowego; J. Lic, M. Łuc, Definicje pojęć „działalność gospodarcza” i „przedsiębiorca” (potrzeba rewizji), PiP 2008, z. 10; T. Mróz, M. Stec (red.), Prawo gospodarcze prywatne, Warszawa 2009; J. Napierała, Korzystanie przez spółki ze swobody przedsiębiorczości, SPP 2015, Nr 1; J. Okolski (red.), Prawo handlowe, Warszawa 2008; J. Okolski, W. Opalski, Znaczenie prawa handlowego w świetle koncepcji jedności prawa cywilnego, PPH 1992, Nr 1; M. Poźniak-Niedzielska, Gdzie jest teraz prawo handlowe, [w:] Sto lat polskiego prawa handlowego; U. Promińska, Kilka uwag na temat regulacji firmy w przepisach kodeksu cywilnego i w projekcie kodeksu cywilnego, [w:] Prawo handlowe XXI w.; M. Safjan, Umowy związane z obrotem gospodarczym jako najważniejsza kategoria czynności handlowych, PPH 1998, Nr 2; R. Skubisz, E. Skrzydło-Tefelska (red.), Prawo europejskie. Zarys wykładu, Lublin 2003; R. Trzaskowski, Działalność gospodarcza w rozumieniu przepisów prawa cywilnego na tle orzecznictwa, Glosa 2006, Nr 2; S. Włodyka (red.), System Prawa Handlowego, t. 1, Prawo handlowe – część ogólna, Warszawa 2009; K. Wyrwińska, M. Wyrwiński, Ewolucja koncepcji jedności prawa cywilnego. Uwagi na tle nowelizacji kodeksu cywilnego w związku z ochroną przedsiębiorców będących osobami fizycznymi, [w:] Sto lat polskiego prawa handlowego; C. Żuławska, Zasady prawa gospodarczego prywatnego, Warszawa 2007.

I. Definicja prawa handlowego

1

Podstawy prawa prywatnego, w tym prawa handlowego, były tworzone w okresie przedwojennym. Wówczas ogół stosunków w sferze obrotu prawnogospodarczego regulowało prawo handlowe, będące gałęzią prawa prywatnego. Podstawowym aktem prawnym regulującym te stosunki było rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z 27.6.1934 r. – Kodeks handlowy (Dz.U. Nr 57, poz. 502 ze zm.). Kodeks ten ukształtowany został w oparciu o kryterium podmiotowe, którego podstawą było pojęcie kupca. W ten sposób przyjęto kryterium subiektywne opierające się na rozwiązaniu przyjętym przez niemiecki Kodeks handlowy (Handelsgesetzbuch – HGB). Jednak jednocześnie ustawodawca definiował czynności handlowe jako czynności dokonywane przez kupca w związku z prowadzoną przez niego działalnością. W ten sposób wykształciła się dualistyczna koncepcja regulacji stosunków majątkowych przez prawo cywilne (obrót powszechny) i prawo handlowe (obrót gospodarczy). Ten ostatni rozumiany był nie tylko jako wymiana dóbr i usług za pośrednictwem pieniądza, ale towarzyszące tej wymianie i powstające w jej procesie stosunki prawne między jej uczestnikami (K. Kruczalak, Prawo, s. 17). Cechą tych stosunków jest to, że co najmniej jeden uczestnik (obrót półprofesjonalny, jednostronnie gospodarczy) lub wszyscy uczestnicy (obrót profesjonalny, dwustronnie gospodarczy) prowadzą działalność gospodarczą w sposób trwały i zawodowy, co najczęściej wiąże się z prowadzeniem przedsiębiorstwa na własny rachunek i w celach zarobkowych.

Cechą charakterystyczną stosunków handlowych było również użycie cywilistycznej metody regulacji stosunków prawnych, czyli powszechne posługiwanie się umową. Tak więc cechą stosunków gospodarczych poddanych regulacji cywilistycznej była ekwiwalentność świadczeń i zasada równorzędności podmiotów. W okresie powojennym zasady te uległy zdeformowaniu przez wykorzystywanie instrumentów prawa administracyjnego (przede wszystkim decyzji administracyjnej) do wpływania na stosunki gospodarcze.

2

Wejście w życie w 1965 r. ustawy z 23.4.1964 r. – Kodeks cywilny (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1610) spowodowało zmianę dualistycznej regulacji stosunków majątkowych przez prawo cywilne i handlowe, na rzecz koncepcji jedności prawa cywilnego. Jednak, jak sądzę, nie może to prowadzić do wniosku, że zasada jedności prawa cywilnego oznacza odejście od podziału na prawo handlowe i prawo cywilne powszechne. Wydaje się, że zasadę tę wprowadzono przede wszystkim po to, aby Kodeks cywilny objął swym zasięgiem również stosunki między jednostkami gospodarki uspołecznionej (J. Frąckowiak, O konieczności, s. 7–8). Poddanie odrębnej regulacji działania jednostek gospodarki uspołecznionej, jako dominującej grupy podmiotów stojącej w opozycji do podmiotów prywatnych, mogło doprowadzić do wydzielenia tzw. prawa gospodarczego opartego na zupełnie odmiennych regułach działania niż te, w których obowiązywały reguły rynkowe. W ten sposób, mimo że doszło do osłabienia wykorzystywania tradycyjnych metod regulacji obrotu gospodarczego (umowa) i częściowego tworzenia podstaw prawa gospodarczego, jednostki gospodarki uspołecznionej podlegały przepisom Kodeksu cywilnego. Jednocześnie jednak art. VI ustawy z 23.4.1964 r. – Przepisy wprowadzające Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 16, poz. 94 ze zm.) uchylił przepisy Kodeksu handlowego, utrzymując w mocy tylko niektóre z nich, dotyczące spółek jawnych, z ograniczoną odpowiedzialnością i akcyjnych. W stosunku do tych spółek pozostały w mocy przepisy o firmie, rejestrze, prokurze, a w odniesieniu do stosunków handlu zagranicznego – przepisy art. 518–524 i 531 KH. W ten sposób z kodyfikacji prawa handlowego pozostały jedynie fragmenty odnoszące się do niektórych grup podmiotów (łącznie z przywróconą w 1991 r. spółką komandytową), ale zrezygnowano z regulacji odnoszących się do czynności handlowych, określających pojęcie i rodzaje tych czynności.

3

Ustawa z 28.7.1990 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 55, poz. 321 ze zm.) utrzymała w mocy jedność prawa cywilnego (art. 1 KC). Jednak utrzymanie zasady jedności prawa cywilnego na wzór rozwiązań przyjętych m.in. we Włoszech i Szwajcarii, gdzie stosunki gospodarcze zarówno profesjonalne, jak i nieprofesjonalne (powszechne) poddane są jednolitej regulacji prawnej, wymaga zastanowienia. W dobie gospodarki rynkowej, opartej na zasadzie wolności podejmowania i prowadzenia działalności gospodarczej, nie znajdujemy kompleksowego zespołu norm, które mogłyby stanowić podstawę regulacji tych stosunków. Należy przede wszystkim zwrócić uwagę na istniejące dyrektywy interpretacyjne, dające podstawę wyróżnienia obrotu profesjonalnego (półprofesjonalnego), które zmuszają do wyodrębnienia prawa handlowego. Należą do nich (zob. J. Okolski, [w:] Prawo, s. 15–16): wolność gospodarcza, bezpieczeństwo obrotu, szybkość (tempo) obrotu, specyficzne wymogi dotyczące finansowania (kredyt) i sposobu rozliczania, trwałość stosunków, ich szablonowość, podwyższony poziom wymagań wobec profesjonalistów. Nie powinno być więc wątpliwości, że – mimo tendencji wzmacniania zasady jedności prawa cywilnego – należy wyodrębnić prawo handlowe jako samodzielną dyscyplinę prawną. Należy przez nią rozumieć zespół norm prawa prywatnego regulujący organizację przedsiębiorców oraz dokonywanie między nimi (dwustronnie lub choćby jednostronnie) czynności handlowych (por. również K. Kruczalak, Prawo, s. 21; J. Okolski, [w:] Prawo, s. 11).

Od prawa handlowego należy wyraźnie odróżnić tzw. publiczne prawo gospodarcze będące częścią prawa publicznego, a charakteryzujące się tym, że reguluje stosunki odnoszące się do interesu publicznego, w szczególności stosunki organów państwowych z podmiotami (w tym przedsiębiorcami) przy posługiwaniu się metodą administracyjnoprawną (decyzja). Nie powinno się zaliczać do publicznego prawa gospodarczego stosunków przedsiębiorców, chociaż w literaturze podejmowane są takie próby. Z pewnością nie można zakwestionować relacji między państwem (jego organami) a uczestnikami obrotu, ale w dobie gospodarki rynkowej powinno to stanowić margines działań (zwany poprzednio zarządzaniem gospodarką narodową).

Rozwinięcie zasady jedności prawa cywilnego ma miejsce również w noweli Kodeksu cywilnego dokonanej ustawą z 14.2.2003 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 49, poz. 408). W przepisach tych ma miejsce dalsze ujednolicenie regulacji odnoszących się do obrotu powszechnego i handlowego. W szczególności doszło do przeniesienia regulacji dotyczącej prokury i firmy do Kodeksu cywilnego. Generalnie należy pozytywnie ocenić te zmiany, gdyż poprzednio tylko wyróżniona grupa spółek mogła czynić użytek z metod konstruowania, korzystania czy dodatkowej ochrony prawa do firmy. Podobnie rzecz się miała w przypadku prokury, której mogły używać tylko spółki handlowe. Przedmiotem zmian w Kodeksie cywilnym jest również m.in. wyodrębnienie trzeciej kategorii podmiotowej, zmodyfikowanie pojęcia przedsiębiorstwa w znaczeniu przedmiotowym, wprowadzenie definicji przedsiębiorcy, konsumenta oraz modyfikacje związane z zawieraniem umów.

4

Niniejsze opracowanie oparte jest na dwóch kryteriach, pozwalających, zgodnie z przedstawioną definicją, na wyróżnienie prawa handlowego: podmiotowego (przedsiębiorca) i przedmiotowego (umowy handlowe). Nie powinno już budzić wątpliwości wyodrębnienie kategorii podmiotowej, gdyż po ewolucji historycznej (kupiec, jednostka gospodarki uspołecznionej i nieuspołecznionej, podmiot gospodarczy) przepisy posługują się pojęciem przedsiębiorcy. Podstawowym pojęciem dla prawa handlowego staje się obecnie definicja przedsiębiorcy przyjęta w ustawie z 14.2.2003 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 49, poz. 408). Przedsiębiorcami są: osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, której ustawa przyznaje zdolność prawną, prowadząca we własnym imieniu działalność gospodarczą lub zawodową (art. 431 KC). Nie jest to jedyna definicja przedsiębiorcy. Na użytek specyficznych sfer działania przedsiębiorstw przyjmuje się ponadto inne definicje (por. Nb. 12–18).

Wyraźne podstawy wyróżnienia kategorii podmiotowej wynikają ponadto z utrzymania, a obecnie wzmocnienia kategorii spółek prawa handlowego przez uchwalenie nowego Kodeksu spółek handlowych i nowe określenie przedsiębiorcy przyjęte w Kodeksie cywilnym.

Działalnością gospodarczą jest zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły (art. 3 ustawy z 6.3.2018 r. – Prawo przedsiębiorców, tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 236 ze zm.).

Podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności gospodarczej jest wolne dla każdego na równych prawach (art. 2 PrPrzed). Wolność gospodarcza wyrażona w tym przepisie nie ma jednak charakteru absolutnego. Do najważniejszych jej ograniczeń należy zaliczyć wymóg posiadania koncesji, zezwolenia lub wpisu do rejestru działalności regulowanej (art. 37 ust. 1 PrPrzed).

Artykuł 36 ustawy z 20.8.1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 685 ze zm.) wprowadził listę podmiotów, które podlegają rejestracji w Krajowym Rejestrze Sądowym. Nie wyczerpuje to katalogu przedsiębiorców, wskazuje jednak na tych, którzy są rejestrowani w KRS. Można ich określić mianem przedsiębiorców rejestrowych. Z kolei przedsiębiorcy będący osobami fizycznymi wpisywani są nie do KRS, ale do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Podstawowymi jednak kryteriami uznania za przedsiębiorcę są te, które zostały określone w art. 4 PrPrzed. Na potwierdzenie zamiaru uznania osób wpisywanych jako przedsiębiorców przepisy KrRejSU nazywają ten rejestr „Rejestrem przedsiębiorców”.

W rozumieniu art. 36 KrRejSU przedsiębiorcami są:

1) spółki jawne,

2) europejskie zgrupowania interesów gospodarczych,

3) spółki partnerskie,

4) spółki komandytowe,

5) spółki komandytowo-akcyjne,

6) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością,

7) proste spółki akcyjne,

8) spółki akcyjne,

9) spółki europejskie,

10) spółdzielnie,

11) spółdzielnie europejskie,

12) przedsiębiorstwa państwowe,

13) instytuty badawcze i instytuty działające w ramach Sieci Badawczej Łukasiewicz,

14) towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych,

15) towarzystwa reasekuracji wzajemnej,

16) inne osoby prawne, jeżeli prowadzą działalność gospodarczą i podlegają obowiązkowi wpisu do rejestru (np. fundacje, stowarzyszenia),

17) oddziały przedsiębiorców zagranicznych działających na terytorium RP,

18) główne oddziały zagranicznych zakładów ubezpieczeń,

19) główne oddziały zagranicznych zakładów reasekuracji,

20) instytucje gospodarki budżetowej.

Na wyżej wymienionej liście nie ma obecnie osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą, choć są one przedsiębiorcami. Wiąże się to z innym systemem rejestrowania tych osób w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Ponadto dotyczy to wspólników spółek cywilnych w zakresie prowadzonej przez nich działalności gospodarczej.

5

Inne zagadnienie związane jest z pojęciem czynności handlowych. Kategorii tej nie można opierać na jednoznacznych wyróżnikach metodologicznych, gdyż w naszym prawie nie istnieje definicja tej kategorii czynności ani nie została też normatywnie wyodrębniona regulacja takich czynności (M. Safjan, Umowy, s. 1). Jednak bezsprzecznie wskazane już cechy obrotu gospodarczego, a przede wszystkim jego specjalizacja, wymagają regulacji często odbiegających od klasycznego unormowania w prawie cywilnym materialnym. Oznacza to, że do obrotu gospodarczego należy stosować ogólne przepisy prawa handlowego, z uwzględnieniem przepisów szczególnych. Już obecnie przepisy Kodeksu cywilnego regulują, choć nie zawsze kompleksowo (np. umowa przewozu), kategorię umów handlowych. Należy podzielić pogląd, że specyfika stosunków handlowych może doprowadzić do powtórnego wyodrębnienia ogólnej regulacji czynności handlowych (M. Safjan, Umowy, s. 1; J. Okolski, W. Opalski, Znaczenie, s. 1; ciż, Reforma, s. 68 i nast.).

Przyjmując kryterium podmiotowo-przedmiotowe, definiujące pojęcie prawa handlowego, obecnie możemy uznać, że wyróżnienie umów handlowych ma podstawę de lege lata (M. Safjan, Umowy, s. 1).

Wiele przepisów Kodeksu cywilnego odwołuje się bezpośrednio do przedsiębiorców (np. art. 431, 118, art. 355 § 2, art. 3581 § 4, art. 3854 § 1, art. 563 § 2, art. 765, 774, 794). Używane tam terminy: „prowadzenie działalności gospodarczej”, „prowadzenie przedsiębiorstwa”, należy traktować jako podstawę wyróżnienia kategorii czynności handlowych, umów w szczególności. Z drugiej strony, określenia: „w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej” (art. 355 § 2 KC), „w zakresie swojej działalności gospodarczej (producent)” (art. 4491 § 1 KC), „poza zakresem działalności gospodarczej” (art. 4493 § 1 KC), „podmiot, który zawodowo trudni się załatwianiem czynności dla drugich” (art. 736 KC), pozwalają na wyodrębnienie specjalnej kategorii, ogólnie określanej przedsiębiorcami.

Dlatego też, druga część niniejszego opracowania (rozdział III) odnosi się do umów handlowych, rozumianych jako dokonywane w ramach działalności zawodowej lub zarobkowej danego podmiotu będącego uczestnikiem obrotu gospodarczego (M. Safjan, Umowy, s. 1).

6

W ramach prawa handlowego wyodrębniły się wyspecjalizowane przedmioty (dyscypliny – K. Kruczalak, Prawo, s. 35). Uważam jednak, że prawo spółek należy zaliczyć do prawa przedsiębiorców sensu stricto w ramach prawa handlowego. Wśród najważniejszych wskazać możemy: prawo autorskie i wynalazcze, prawo papierów wartościowych, prawo wekslowe i czekowe, prawo upadłościowe. Możemy więc dojść do wniosku, że zdefiniowane prawo handlowe, jako prawo regulujące organizację przedsiębiorców i dokonywanych między nimi czynności handlowych, rozumiane jest jako prawo handlowe sensu stricto, natomiast uzupełnione przez wyspecjalizowane dyscypliny tworzy prawo handlowe sensu largo.

II. Źródła prawa handlowego

7

Źródłem prawa handlowego są przede wszystkim przepisy prawa stanowionego, regulacje umowne tworzone przez strony, odpowiednie postanowienia umów międzynarodowych.

Nie bez znaczenia dla prawa handlowego są również zwyczaje, a także orzecznictwo sądowe i wypowiedzi doktryny, których jednak nie można zaliczyć do źródeł prawa.

8

Bezsprzecznie do najważniejszych aktów prawnych, będących źródłem prawa handlowego, należą:

1) ustawa z 15.9.2000 r. – Kodeks spółek handlowych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 18);

2) ustawa z 23.4.1964 r. – Kodeks cywilny (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1610);

3) ustawa z 17.11.1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1550 ze zm.);

4) ustawa z 28.2.2003 r. – Prawo upadłościowe (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 1520 ze zm.);

5) ustawa z 15.5.2015 r. – Prawo restrukturyzacyjne (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 2309 ze zm.);

6) ustawa z 6.3.2018 r. – Prawo przedsiębiorców (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 236);

7) ustawa z 6.3.2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 470 ze zm.);

8) ustawa z 6.3.2018 r. o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 541 ze zm.);

9) ustawa z 29.7.2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 646 ze zm.);

10) ustawa z 29.7.2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 2554 ze zm.);

11) ustawa z 28.4.1936 r. – Prawo wekslowe (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 282 ze zm.);

12) ustawa z 28.4.1936 r. – Prawo czekowe (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 462 ze zm.);

13) ustawa z 20.8.1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 685 ze zm.);

14) rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 17.11.2014 r. w sprawie szczegółowego sposobu prowadzenia rejestrów wchodzących w skład Krajowego Rejestru Sądowego oraz szczegółowej treści wpisów w tych rejestrach (Dz.U. poz. 1667 ze zm.).

Druga grupa przepisów regulujących prawo handlowe wiąże się, z jednej strony, ze szczegółowością rozwiązań, a z drugiej – z ich poważną dynamiką i zmiennością. Można zaryzykować tezę, że lista ta będzie ulegała permanentnym zmianom, polegającym na wydawaniu coraz nowszych aktów i uchylaniu obowiązujących. Do przepisów tych, regulujących szczegółowo stosunki prawa handlowego, należą:

1) ustawa z 25.9.1981 r. o przedsiębiorstwach państwowych (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 437 ze zm.);

2) ustawa z 30.8.1996 r. o komercjalizacji i niektórych uprawnieniach pracowników (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 343 ze zm.);

3) ustawa z 16.9.1982 r. – Prawo spółdzielcze (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 648 ze zm.);

4) ustawa z 22.7.2006 r. o spółdzielni europejskiej (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 2043 ze zm.);

5) ustawa z 6.4.1984 r. o fundacjach (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 166 ze zm.);

6) ustawa z 7.4.1989 r. – Prawo o stowarzyszeniach (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 2261 ze zm.);

7) ustawa z 22.3.1989 r. o rzemiośle (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 2159 ze zm.);

8) ustawa z 30.4.2010 r. o instytutach badawczych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 498 ze zm.);

9) ustawa z 11.9.2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 656 ze zm.);

10) ustawa z 30.5.1989 r. o izbach gospodarczych (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 579);

11) ustawa z 29.8.1997 r. – Prawo bankowe (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 2488 ze zm.);

12) ustawa z 18.9.2001 r. – Kodeks morski (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1309 ze zm.);

13) ustawa z 3.7.2002 r. – Prawo lotnicze (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 2110 ze zm.);

14) ustawa z 15.11.1984 r. – Prawo przewozowe (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 8 ze zm.);

15) ustawa z 16.2.2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1689 ze zm.);

16) ustawa z 12.5.2011 r. o kredycie konsumenckim (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1028 ze zm.);

17) ustawa z 16.4.1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 1233);

18) ustawa z 9.4.2010 r. o udostępnianiu informacji gospodarczych i wymianie danych gospodarczych (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 2160 ze zm.);

19) ustawa z 23.8.2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 845 ze zm.);

20) ustawa z 19.8.2011 r. o usługach płatniczych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 30 ze zm.);

21) ustawa z 7.7.1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 682 ze zm.);

22) ustawa z 9.6.2011 r. – Prawo geologiczne i górnicze (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 633 ze zm.);

23) ustawa z 30.6.2000 r. – Prawo własności przemysłowej (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1170 ze zm.);

24) ustawa z 8.3.2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1790 ze zm.);

25) ustawa z 30.5.2014 r. o prawach konsumenta (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 2759 ze zm.);

26) ustawa z 16.12.2016 r. o zasadach zarządzania mieniem państwowym (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 125).

9

Źródłem prawa handlowego może być ponadto prawo umowne. W tym przypadku są to tzw. ogólne warunki umów (K. Kruczalak, Prawo, s. 84). Obecnie wzorce umowne mogą być wydawane przez każdy podmiot prawa, który uczestniczy w obrocie cywilnoprawnym. Zmieniona została więc zasada, że może je wydawać tylko ten podmiot, któremu przepis rangi ustawy przyznawał kompetencje do wydawania wzorców umownych.

10

Jak już wspomniano, dla prawa handlowego znaczenie mają również zwyczaje. Poprzednio, zgodnie z art. 1 KH, do źródeł prawa handlowego (obok Kodeksu handlowego i ustaw szczególnych) zaliczano powszechnie obowiązujące w państwie prawo zwyczajowe. Obecnie, wobec uchylenia art. 1 KH, należy podać w wątpliwość uznanie prawa zwyczajowego jako źródła prawa. Jednak – co podkreśla się w doktrynie (J. Okolski, [w:] Prawo, s. 21; K. Kruczalak, Prawo, s. 55) – istotne znaczenie w prawie handlowym mają zwyczaje. Przez zwyczaj należy rozumieć pewne zasady zachowania się przedsiębiorców. Same w sobie nie mają cech prawotwórczych, ale często albo konkretne przepisy odsyłają do zwyczaju (np. art. 56, art. 65 § 1, art. 354 KC), albo zwyczaj ten na tyle kształtuje stosunki prawne, że następstwem określonych zachowań jest wydanie normy prawnej.

Na rozwój prawa handlowego wpływają również (nie będąc źródłem prawa) orzecznictwo sądowe i wypowiedzi doktryny (literatura, piśmiennictwo).

11

Z punktu widzenia członkostwa Polski w Unii Europejskiej coraz większe znaczenie będą mieć przepisy prawa UE (A. Kidyba, K. Kopaczyńska-Pieczniak, P. Bryłowski, Spółki kapitałowe, s. 249–251). W tym kontekście wypada wskazać na tzw. prawo pierwotne, tj. umowne prawo międzynarodowe, które dało początek strukturom wspólnotowym oraz spowodowało ewolucję wspólnot w istniejącą dziś Unię Europejską. Powołane normy (traktaty założycielskie, ich uzupełnienia i modyfikacje) stanowią podstawy funkcjonowania Unii Europejskiej (por. R. Poździk, [w:] R. Skubisz, E. Skrzydło-Tefelska (red.), Prawo europejskie, s. 129–130). Możemy ponadto wyróżnić następujące źródła wtórnego prawa wspólnotowego w dziedzinie prawa handlowego:

1) rozporządzenia,

2) dyrektywy,

3) inne formy.

Ad 1) W odróżnieniu od dyrektywy rozporządzenia (art. 288 TFUE, dawny art. 249 TWE) obowiązują bezpośrednio, stanowiąc automatycznie element ustawodawstwa (wewnętrznego) poszczególnych państw członkowskich. Rozporządzenia są więc instrumentem ujednolicania, a nie tylko harmonizacji prawa. Normy rozporządzenia mają pierwszeństwo przed ustawami krajowymi państw członkowskich. Rozporządzenia mają charakter norm generalno-abstrakcyjnych, tzn. wiążą one instytucje unijne, państwa członkowskie oraz krajowe sądy i urzędy. Poza dyrektywami powstaje unijne prawo spółek handlowych. Dyrektywy prowadzą jedynie do harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich, podczas gdy – jak to już zostało stwierdzone – rozporządzenia stanowią prawo jednolite dla krajów członkowskich. Wskazać należy na rozporządzenia:

1) rozporządzenie Rady (WE) Nr 2137/85 z 25.7.1985 r. w sprawie europejskiego ugrupowania interesów gospodarczych (Dz.Urz. WE L 199, s. 1);

2) rozporządzenie Rady (WE) Nr 2157/2001 z 8.10.2001 r. w sprawie statutu spółki europejskiej (Societas Europea – SE) (Dz.Urz. WE L 294, s. 1);

3) rozporządzenie Rady (WE) Nr 1435/2003 z 22.7.2003 r. w sprawie statutu spółdzielni europejskiej (SCE) (Dz.Urz. UE L 207, s. 1 ze zm.).

Ad 2) W prawie unijnym podstawowym instrumentem legislacyjnym w zakresie prawa spółek jest forma dyrektywy (art. 288 TFUE, dawny art. 249 TWE). Należy pamiętać, że dyrektywy wydawane na podstawie TWE adresowane są do państw członkowskich UE i podlegają dopiero implementacji do wewnętrznego porządku prawnego poszczególnych państw. Te ostatnie są związane określonym terminem, ale mają jednak pewną swobodę przy dokonywaniu tego przystosowania. Zakres tej swobody może być różny i wynika on z samego tekstu danej dyrektywy. Dyrektywy są instrumentem harmonizacji, nie zaś ujednolicenia prawa spółek.

W zakresie prawa spółek można wskazać:

1) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1132 z 14.6.2017 r. w sprawie niektórych aspektów prawa spółek (Dz.Urz. UE L 169, s. 46), która weszła w życie z dniem 20.7.2017 r. Stanowi ona swoistą „kodyfikację” prawa spółek na szczeblu Unii Europejskiej. Stanowi rodzaj tekstu jednolitego, który obejmuje dotychczasowe:

a) Szóstą dyrektywę Rady 82/891/EWG z 17.12.1982 r. dotyczącą podziału spółek akcyjnych (Dz.Urz. WE L 378, s. 47),

b) Jedenastą dyrektywę Rady 89/666/EWG z 21.12.1989 r. dotyczącą wymogów ujawniania informacji odnośnie do oddziałów utworzonych w Państwie Członkowskim przez niektóre rodzaje spółek podlegające prawu innego państwa (Dz.Urz. WE L 395, s. 36),

c) dyrektywę 2005/56/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 26.10.2005 r. w sprawie transgranicznego łączenia się spółek kapitałowych (Dz.Urz. UE L 310, s. 1),

d) dyrektywę 2009/101/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 16.9.2009 r. w sprawie koordynacji gwarancji, jakie są wymagane w państwach członkowskich od spółek w rozumieniu art. 48 akapit drugi Traktatu, w celu uzyskania ich równoważności, dla zapewnienia ochrony interesów zarówno wspólników, jak i osób trzecich (Dz.Urz. UE L 258, s. 11),

e) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/35/UE z 5.4.2011 r. dotyczącą łączenia się spółek akcyjnych (Dz.Urz. UE L 110, s. 1) oraz

f) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/30/UE z 25.10.2012 r. w sprawie koordynacji gwarancji, jakie są wymagane w państwach członkowskich od spółek w rozumieniu art. 54 akapit drugi Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w celu uzyskania ich równoważności, dla ochrony interesów zarówno wspólników, jak i osób trzecich w zakresie tworzenia spółki akcyjnej, jak również utrzymania i zmian jej kapitału (Dz.Urz. UE L 315, s. 74);

2) Ósmą dyrektywę Rady 84/253/EWG z 10.4.1984 r. w sprawie zatwierdzania osób odpowiedzialnych za dokonywanie ustawowych kontroli dokumentów rachunkowych (Dz.Urz. WE L 126, s. 20);

3) Dwunastą dyrektywę w brzmieniu ustalonym dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/102/WE z 16.9.2009 r. w sprawie prawa spółek, dotyczącą jednoosobowych spółek z ograniczoną odpowiedzialnością (Dz.Urz. UE L 258, s. 20), która uchyliła dyrektywę Rady 89/667/EWG z 21.12.1989 r. w sprawie jednoosobowych spółek z ograniczoną odpowiedzialnością (Dz.Urz. WE L 395, s. 40);

4) Trzynastą dyrektywę 2004/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 21.4.2004 r. w sprawie ofert przejęcia (Dz.Urz. UE L 142, s. 12);

5) Piętnastą dyrektywę Rady 2001/86/WE z 8.10.2001 r. uzupełniającą statut spółki europejskiej w odniesieniu do uczestnictwa pracowników (Dz.Urz. WE L 294, s. 22).

6) dyrektywę 2006/43/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 17.5.2006 r. w sprawie ustawowych badań rocznych sprawozdań finansowych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych, zmieniającą dyrektywy Rady 78/660/EWG i 83/349/EWG oraz uchylającą dyrektywę Rady 84/253/EWG (Dz.Urz. UE L 157, s. 87);

7) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/34/UE z 26.6.2013 r. w sprawie rocznych sprawozdań finansowych, skonsolidowanych sprawozdań finansowych i powiązanych sprawozdań niektórych rodzajów jednostek (Dz.Urz. UE L 182, s. 19). Dyrektywa ta uchyliła Czwartą dyrektywę Rady 78/660/EWG z 25.7.1978 r. w sprawie rocznych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek (Dz.Urz. WE L 222, s. 11) oraz Siódmą dyrektywę Rady 83/349/EWG z 13.6.1983 r. w sprawie skonsolidowanych sprawozdań finansowych (Dz.Urz. WE L 193, s. 1).

Dyrektywy są wydawane przez kompetentne organy Unii we wszelkich dziedzinach objętych legislacją wspólnot. Powołane akty prawa mają na celu harmonizację legislacji między państwami członkowskimi w celu osiągnięcia założeń Unii. Podawanie przykładowej choćby listy dyrektyw spowodowałoby znaczny wzrost objętości niniejszego podręcznika i z tego względu nie zawarto takiego zestawienia.

Ad 3) Poza wymienionymi źródłami, tj. rozporządzeniami i dyrektywami, organy UE mogą wydawać decyzje (art. 288 TFUE). Decyzje są konkretnymi, indywidualnymi regulacjami dla jednostkowych przypadków i obowiązują podmioty, do których są adresowane (nie są normami generalno-abstrakcyjnymi). Można je porównywać z aktami administracyjnymi wydawanymi w obszarze wewnątrzpaństwowym. Decyzje, podobnie jak rozporządzenia, obowiązują bezpośrednio i mogą swoim adresatom bezpośrednio przyznawać prawa i obowiązki.

Oprócz wymienionych aktów prawnych, które mają dla swoich odbiorców charakter wiążący, istnieją również inne instrumenty prawa unijnego, które jednak skutku takiego nie wywierają. Przede wszystkim wymienić należy tutaj zalecenia (rekomendacje) i opinie (art. 288 TFUE) wydawane przez Komisję Europejską, jak również przez Parlament Europejski oraz Radę Europejską. Zalecenia adresowane są przede wszystkim do państw członkowskich, rzadziej do podmiotów indywidualnych. Celem zaleceń i opinii jest przedstawienie adresatom stanowiska wydającego je organu w danej sprawie. Wymienione akty nie mają charakteru prawnie wiążącego, ich działanie opiera się na autorytecie organu wydającego zalecenie lub opinię.

Oprócz omówionych powyżej instrumentów wydawane są również tzw. dokumenty konsultacyjne (green papers), zawierające kompleksową analizę obowiązującego stanu prawnego i propozycje zmian. Ponadto wspomnieć jeszcze można komunikaty Komisji, które mają podobny cel, choć mniejszy rozmiar i zakres.

Źródłem prawa jest również orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) w Luksemburgu, a więc prawo precedensowe. Trybunał Sprawiedliwości i Sąd dokonują wykładni prawa unijnego. Kompetencje jurysdykcyjne omawianych organów dotyczą zarówno prawa pierwotnego, jak i wtórnego, przy czym zadania jurysdykcyjne powołanych organów sądowych są wykonywane również wspólnie z sądami państw członkowskich, gdyż sądy krajowe mają obowiązek z urzędu przestrzegać prawa unijnego (por. J.D. Mouton, [w:] R. Skubisz, E. Skrzydło-Tefelska (red.), Prawo europejskie, s. 172).

Wypracowane przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości – obecnie Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, zasady ogólne (będące odzwierciedleniem wspólnych tradycji konstytucyjnych państw członkowskich) pozwalają na uzupełnienie luk i stosowanie często zbyt ogólnych unormowań zgodnie z celami realizowanymi przez UE (por. A. Cieśliński, Wspólnotowe prawo, s. 11). W sytuacji gdy normy pierwotnego prawa wspólnotowego nakazują interpretację przepisów krajowych w sposób odpowiadający treści i celom unormowań UE, szczególnego znaczenia nabierają tzw. orzeczenia wstępne. Powołana instytucja pozwala TSUE na kontrolę ważności i interpretację aktów prawa unijnego, co z kolei umożliwia sądom krajowym prawidłowe stosowanie przepisów unijnych w jednostkowych sprawach. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej rozstrzyga ponadto m.in. skargi przeciwko państwom członkowskim (o naruszenie zobowiązań traktatowych), skargi przeciwko instytucjom UE (w tym w szczególności w przedmiocie stwierdzenia nieważności aktu organu UE) oraz wiele innych.

Bogaty dorobek orzeczniczy Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, a obecnie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej stał się silnym fundamentem integracji, gdyż w praktyce hipotezy norm prawnych zawartych w traktatach oraz aktach unijnych mają zakres wynikający z wypowiedzi Trybunału Sprawiedliwości i Sądu, dawniej – Trybunału oraz Sądu Pierwszej Instancji.

§ 2. Przedsiębiorca, przedsiębiorstwo, konsument

Literatura: R. Adamus, Istota struktur holdingowych, Myśl Ekonomiczna i Prawna 2008, Nr 4; M. Bednarek, Przedsiębiorstwo jako przedmiot czynności prawnych – spory doktrynalne z perspektywy praktyki obrotu, SP 2009, Nr 3; P. Bielski, Prowadzenie przedsiębiorstwa jako cecha konstrukcyjna spółki jawnej w prawie polskim, Pr. Spół. 2009, Nr 2; P. Bielski, Spółka kapitałowa w organizacji a status przedsiębiorcy, PPH 2002, Nr 6; G. Bieniek, Spółka kapitałowa w organizacji a status przedsiębiorcy, PPH 2002, Nr 6; T. Bieniek, Klientela jako przedmiot wkładu niepieniężnego, Pr. Spół. 2002, Nr 4; P. Blajer, Nabycie przedsiębiorstwa będącego przedmiotem zapisu windykacyjnego. Aspekty materialno- i proceduralnoprawne, Warszawa 2017; J. Cecelak, Rynek aniołów biznesu w Europie, Zeszyty Naukowe PWSZ w Płocku 2015, t. XXI; E.K. Czech, Koncesje i zezwolenia jako składniki przedsiębiorstwa, PPH 2006, Nr 5; J. Firlit, Przedsiębiorstwo w polskim prawie prywatnym, Acta UWr, PPiA 2018, Nr 1; J. Frąckowiak, Oznaczanie podmiotów prowadzących działalność gospodarczą (handlową), GSP 1998, t. V; Z. Gawlik, Forma umowy o oddanie przedsiębiorstwa do odpłatnego korzystania, PiP 2006, z. 4; E. Gniewek, Przysługujące przedsiębiorcy prawo do nieruchomości jako składnik jego przedsiębiorstwa, [w:] Prawo handlowe XXI w.; B. Gnela, Uwagi o kodeksowej definicji konsumenta oraz jej zgodności z prawem unijnym, [w:] M. Jagielska, E. Rott--Pietrzyk, A. Wiewiórkowska-Domagalska (red.), Kierunki rozwoju europejskiego prawa prywatnego. Wpływ europejskiego prawa konsumenckiego na prawo krajowe, Warszawa 2012; S. Gołębiewski, Koncerny w polskim systemie prawa, Pr. Spół. 2006, Nr 3; S. Gurgul, Przedsiębiorstwo i zorganizowana część przedsiębiorstwa w postępowaniu upadłościowym i restrukturyzacyjnym (prowadzenie, dzierżawa, sprzedaż), cz. 1–4, MoP 2020, Nr 1–4; F. Grzegorczyk, Prawo konsumenckie w Unii Europejskiej. Aspekty systemowe harmonizacji, Warszawa 2009; M. Habdas, Przedsiębiorstwo w znaczeniu podmiotowym, KPP 2002, z. 2; M. Habdas, Utrata wartości przedsiębiorstwa jako szkoda, [w:] Rozprawy z prawa prywatnego; A.G. Harla, Pojęcie kupca i przedsiębiorcy w prawie polskim (1918–2005), PPH 2006, Nr 12; J. Jacyszyn, Wykonywanie wolnych zawodów w Polsce, Warszawa 2004; M. Jagodziński, Pojęcie przedsiębiorcy i przedsiębiorstwa w świetle obowiązujących regulacji prawnych, Przegląd Prawa Egzekucyjnego 2011, Nr 2; A. Jakubecki, A. Kidyba, J. Mojak, R. Skubisz, Prawo spółek. Zarys, Warszawa 1999; B. Jeżyńska, Producent rolny jako przedsiębiorca, Lublin 2008; A. Jędrzejewska, Podmiotowość prawna spółki cywilnej będącej podmiotem gospodarczym, PPH 1993, Nr 7; A. Karolak, Stosunki wewnątrzholdingowe, Pr. Spół. 2001, Nr 6; W.J. Katner, Kupiec, podmiot gospodarczy, przedsiębiorca. Ewolucja pojęciowa, GSP 1999, t. V; W.J. Katner, Przedsiębiorca i konsument w projekcie księgi pierwszej nowego kodeksu cywilnego – do czego zmierza Komisja Kodyfikacyjna?, [w:] Prawo handlowe XXI w.; W.J. Katner, Spółki handlowe jako przedsiębiorcy według Kodeksu cywilnego i Kodeksu spółek handlowych, MoP 2015, Nr 7; M. Kępiński, Zbycie przedsiębiorstwa, [w:] Rozprawy z prawa prywatnego; A. Kidyba (red.), Kodeks cywilny. Komentarz, t. 1, Warszawa 2012; A. Kidyba, Dwie drogi spółki cywilnej, MoP 2001, Nr 20; A. Kidyba, Galimatias z przedsiębiorcami, Rzeczp. z 18–19.6.2003 r.; A. Kidyba, Mały i średni przedsiębiorca jako kategoria normatywna, Pr. Spół. 2000, Nr 2; A. Kidyba, Prowadzenie przedsiębiorstwa w spółkach osobowych jako cecha warunkująca powstanie spółki, [w:] A. Nowicka (red.), Prawo prywatne czasu przemian. Księga pamiątkowa dedykowana Profesorowi Stanisławowi Sołtysińskiemu, Poznań 2005; A. Kidyba, Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Komentarz, Warszawa 2009; A. Kidyba (red.), Spółka z o.o. w praktyce, Warszawa 2003; A. Kidyba, K. Kopaczyńska-Pieczniak, P. Bryłowski, Spółki kapitałowe w praktyce, Gdańsk 2003; A. Kidyba, K. Kopaczyńska-Pieczniak, P. Bryłowski, Prawo spółek handlowych, Warszawa 2010; A. Kidyba, K. Kruczalak, Pojęcie przedsiębiorcy i jego znaczenie w obowiązującym prawie, Rej. 1998, Nr 3; Z. Kobot, Struktury holdingowe, Zielona Góra 1993; K. Kopaczyńska-Pieczniak, Spółka z o.o. w praktyce, Warszawa 1999; C. Kosikowski, Pojęcie działalności gospodarczej, [w:] M. Zieliński (red.), W kręgu teoretycznych i praktycznych aspektów prawoznawstwa. Księga jubileuszowa Profesora Bronisława Ziemianina, Szczecin 2005; C. Kosikowski, Pojęcie przedsiębiorcy w prawie polskim, PiP 2001, z. 4; K. Kruczalak, Prawo handlowe. Zarys wykładu, Warszawa 1997; R. Kwaśnicki, Umowy holdingowe w prawie prywatnym oraz podatkowym, R. Pr. 2005, Nr 4; T. Leipert, Istota koncernu a art. 4 § 1 pkt 4 lit. f k.s.h., PPH 2006, Nr 2; J. Lic, M. Łuc, Definicje pojęć „działalność gospodarcza” i „przedsiębiorca” (potrzeba rewizji), PiP 2008, z. 10; M. Litwińska, Pojęcie przedsiębiorstwa w prawie cywilnym i handlowym. Przedsiębiorstwo jako przedmiot obrotu, PPH 1993, Nr 4; P. Łętowski, Ewolucja terminu „przedsiębiorca” w prawie prywatnym oraz publicznym od II Rzeczypospolitej do czasów współczesnych, Przegląd Prawa Publicznego 2011, Nr 4; A. Madała, 100 lat pojęcia „przedsiębiorcy” w prawie polskim – ewolucja i stan obecny. Część 1 – od niepodległości do niepodległości (1918–1991), Co do zasady. Studia prawne i analizy 2019, Nr 1; J. Malarczyk, Pojęcie przedsiębiorstwa zarobkowego prowadzonego w większym rozmiarze, Rej. 2000, Nr 4; Z. Miczek, Osoba fizyczna jako przedsiębiorca – na tle ustawy o swobodzie działalności gospodarczej i kodeksu cywilnego, PPH 2005, Nr 9; R. Molski, Aniołowie biznesu a polityka wspierania rozwoju małych i średnich przedsiębiorstw, [w:] Sto lat polskiego prawa handlowego; T. Mróz, E. Bieniek-Koronkiewicz, Kontrowersje wokół pojęcia „przedsiębiorca”, Pr. Spół. 2003, Nr 6; J.P. Naworski, Przedsiębiorca i przedsiębiorstwo w polskim prawie prywatnym, cz. 1–2, PPH 2015, Nr 8; J.P. Naworski, Przedsiębiorca w polskim prawie cywilnym (materialnym i procesowym) de lege lata i de lege ferenda. Toruń 2011; J.P. Naworski, Przedsiębiorca versus konsument w prawie polskim, SPP 2018, Nr 1; E. Norek, Przedsiębiorstwo jako przedmiot obrotu gospodarczego, Warszawa 1997; E. Norek, Przedsiębiorstwo w obrocie gospodarczym, Warszawa 2008; J. Okolski (red.), Prawo handlowe, Warszawa 2008; A. Opalski, Koncern w polskim prawie spółek, PPH 1998, Nr 7; M. Pawełczyk, Przedsiębiorca w świetle ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, R. Pr. 2005, Nr 6; M. Pełczyński, Przedsiębiorstwo (art. 551 KC) wielopodmiotowe – istota i reżim prawny, cz. 1–2, MoP 2017, Nr 3, Nr 4; A. Pęczyk-Tofel, S. Tofel, Obrót udziałami lub akcjami przez spółkę holdingową, Pr. Spół. 2009, Nr 7–8; M. Pietraszewski, Czy rolnik indywidualny jest przedsiębiorcą w świetle kodeksu cywilnego, PPH 2010, Nr 4; A. Piotrowska, Zbycie przedsiębiorstwa a przejście praw i obowiązków publicznoprawnych, PPH 2006, Nr 9; K. Pietrzykowski (red.), Kodeks cywilny, t. 1, Komentarz do art. 1–449(10), Warszawa 2020; M. Piotrowska, Notariusz – nietypowy przedsiębiorca?, Rej. 2007, Nr 7–8; M. Poźniak-Niedzielska, Pojęcie przedsiębiorstwa a jego majątek, AUMCS 1982, vol. XXIX; M. Poźniak-Niedzielska, Zbycie przedsiębiorstwa w świetle zmian w kodeksie cywilnym, PiP 1991, z. 6; W. Pyzioł, A. Szumański, I. Weiss, Prawo spółek, Bydgoszcz 1998; M. Romanowski, Między ciszą, MPH 2018, Nr 4; J. Rudowicz, J. Jacyszyn, Oddział spółki – tworzenie i funkcjonowanie, Kraków 1999; J. Sieńczyło-Chlabisz, E. Bieniek-Koronkiewicz, Podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej, Warszawa 2002; S. Sołtysiński (red.), System Prawa Prywatnego, t. 17A i 17B, Prawo spółek kapitałowych, Warszawa 2010; S. Sołtysiński, A. Szajkowski, A. Szumański, J. Szwaja, Kodeks spółek handlowych, t. 1, 2, 3 i 4, Warszawa 2001, 2002, 2003, 2007, 2008; T. Staranowicz, Podstawowe problemy regulacji koncernu w prawie spółek, KPP 2009, z. 2; L. Stecki, Holding, Toruń 1999; R. Stefanicki, Przejęcie części przedsiębiorstwa w świetle ostatniego orzecznictwa, [w:] Sto lat polskiego prawa handlowego; R. Stefanicki, Wymogi staranności zawodowej przedsiębiorcy (w świetle dyrektywy o nieuczciwych praktykach handlowych, PiP 2010, z. 4; J.A. Strzępka (red.), P. Pinior, W. Popiołek, H. Urbańczyk, E. Zielińska, Kodeks spółek handlowych. Komentarz z orzecznictwem, Warszawa 2009; M. Romanowski, Między ciszą a ciszą sprawy się kołyszą – wołanie o spółkę cichą pod „marką 3F”, MPH 2018, Nr 4; T. Szanciło, Przedsiębiorca w prawie polskim, PPH 2005, Nr 3; T. Szczurowski, Cywilnoprawna definicja przedsiębiorcy – uwagi de lege lata i de lege ferenda, [w:] Instytucje prawa handlowego; J. Szwaja (red.), Ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Komentarz, Warszawa 2012; M. Szydło, Charakter prawny oddziałów przedsiębiorców zagranicznych, Glosa 2004, Nr 12; J. Taborek-Mazur, Holding jako podmiot rachunkowości, Warszawa 2010; P. Tamowicz, Business Angels. Pomocna dłoń kapitału, Gdańsk 2007; R. Trzaskowski, Działalność gospodarcza w rozumieniu przepisów prawa cywilnego na tle orzecznictwa – przegląd orzecznictwa, Glosa 2006, Nr 2; H. Urbańczyk, Przedsiębiorstwo jako aport w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, Pr. Spół. 1999, Nr 9; J. Wiak, Rozszerzenie ochrony konsumenckiej w kodeksie cywilnym, PUG 2020, Nr 5; S. Włodyka, Prawo gospodarcze. Zarys systemu, t. 1, Część ogólna, Warszawa 1981; S. Włodyka, Prawo koncernowe, Kraków 2003; S. Włodyka (red.), System Prawa Handlowego, t. 1, Prawo handlowe – część ogólna, Warszawa 2009; P. Wąż, Koncern umowny w prawie polskim, Pr. Spół. 2007, Nr 11; P. Wąż, Środki służące realizacji zasady jawności powiązań koncernowych w kodeksie spółek handlowych, Rej. 2009, Nr 1; K. Wyrwińska, M. Wyrwiński, Ewolucja koncepcji jedności prawa cywilnego. Uwagi na tle nowelizacji kodeksu cywilnego w związku z ochroną przedsiębiorców będących osobami fizycznymi, [w:] Sto lat prawa handlowego; P. Zaporowski, Czy przedsiębiorcą może być osoba fizyczna niemająca pełnej zdolności do czynności prawnych?, Pal. 2006, Nr 7–8.

I. Definicja przedsiębiorcy

12

Na przestrzeni lat, niezależnie od ustroju panującego w Polsce, regulacja odnosząca się do działalności gospodarczej oparta była na systemie podmiotowym. Zgodnie z takim rozwiązaniem najistotniejsze było zdefiniowanie podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą.

W prawie handlowym w okresie przedwojennym – aż do uchylenia przepisu art. 2 § 1 KH – głównym pojęciem było pojęcie kupca. Kupcem był ten, kto we własnym imieniu prowadził przedsiębiorstwo zarobkowe (por. W.J. Katner, Kupiec, s. 171 i nast.). Zgodnie z Kodeksem handlowym nie uważano za prowadzenie przedsiębiorstwa prowadzenia gospodarstw rolnych, leśnych, ogrodniczych, hodowlanych, rybnych, łowieckich i pszczelarskich oraz wykonywania wolnych zawodów. Kupcy, którzy prowadzili przedsiębiorstwo w większym rozmiarze, zaliczani byli do grupy kupców rejestrowych (w prawie niemieckim Vollkaufmann), a pozostali byli kupcami nierejestrowymi (Minderkaufmann). Uchylenie przepisów odnoszących się do kupca (art. 2–4, 7–9, 11–12 KH) nie było całkowite. Nie uchylono bowiem art. 5 i 6, zgodnie z którymi spółki handlowe były kupcami rejestrowymi, które musiały być wpisane do rejestru handlowego. Ponadto szereg przepisów utrzymanych w mocy operowało i operuje nadal pojęciem kupca (m.in. art. 23 § 2, art. 24, 26, 60 KH). Pojęcie kupca powinno być zastąpione słowami „spółka prawa handlowego”.

Uchylenie pojęcia kupca wiązało się z pewną jego nieadekwatnością do obowiązującego w Polsce ustroju. Słowo „kupiec” było i jest używane raczej jako techniczno-potoczne określenie strony umowy sprzedaży (kupujący). Zastąpienie terminu „kupiec” wiązało się z wprowadzeniem kategorii jednostki gospodarczej, w szczególności podziału na jednostki gospodarki uspołecznionej i nieuspołecznionej. Termin „jednostka gospodarcza” był nie tylko terminem języka prawniczego, ale również prawnego. Za jednostkę gospodarczą uważano każdą jednostkę organizacyjną powołaną do prowadzenia stałej działalności gospodarczej (K. Kruczalak, Prawo, s. 83). Ustawa z 23.12.1988 r. o działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 41, poz. 324 ze zm.) wprowadziła nowe pojęcie podmiotu gospodarczego, które w sensie podmiotowym zastąpiło pojęcie kupca i jednostki gospodarczej. Zastąpienie terminu „kupiec” dokonało się m.in. w art. 1 rozporządzenia Prezydenta RP z 24.10.1934 r. – Prawo upadłościowe (tekst jedn. Dz.U. z 1991 r. Nr 118, poz. 512 ze zm.) i w art. 1 rozporządzenia Prezydenta RP z 24.10.1934 r. – Prawo o postępowaniu układowem (Dz.U. Nr 93, poz. 836 ze zm.). Nie chodziło jednak o zwykłe zastępowanie pojęć, ale bardziej o nadanie innego sensu temu określeniu. Trudno bowiem zgodzić się z twierdzeniem, że pojęcie podmiotu gospodarczego pokrywa się z terminem „kupiec” czy „przedsiębiorca”. Wydaje się, że między tymi terminami zachodzą określone różnice jakościowe.

Zgodnie z art. 2 ust. 2 DziałGospU podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą (przedsiębiorcą) była osoba fizyczna, osoba prawna, a także jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, utworzona zgodnie z przepisami prawa, jeżeli jej przedmiot działania obejmował prowadzenie działalności gospodarczej. Z kolei działalnością gospodarczą, w rozumieniu DziałGospU, była działalność wytwórcza, budowlana, handlowa i usługowa, prowadzona w celach zarobkowych i na własny rachunek podmiotu wykonującego taką działalność.

Z powyższego wynikały dwie przesłanki warunkujące bycie podmiotem gospodarczym:

1) należało być osobą fizyczną, prawną lub jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej;

2) należało prowadzić działalność gospodarczą w celach zarobkowych i na własny rachunek.

Definicja zawarta w art. 2 DziałGospU wywoływała określone wątpliwości. Wiązały się one zarówno z aspektem przedmiotowym (działalność zarobkowa), jak i podmiotowym (jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej). Celem osoby podejmującej działalność gospodarczą powinien być zysk, gdyż to on stanowi istotę działalności gospodarczej. Występuje on wówczas, gdy wszystkie wartości majątkowe w określonym okresie przewyższają sumę zobowiązań i majątku pierwotnego. Zysk podlega opodatkowaniu, toteż z pojęciem czystego zysku mamy do czynienia po odjęciu od zysku (dochodu) naliczonych podatków, do których jest się zobowiązanym. W sensie ekonomicznym jest to nadwyżka wpływów nad wydatkami. Ponadto prowadzenie działalności gospodarczej ukierunkowane na zarobek nie zawsze traktowane było przez ustawę o działalności gospodarczej jak taka działalność. W szczególności dotyczy to art. 9 DziałGospU, zgodnie z którym nie wymagała zgłoszenia do ewidencji działalność gospodarcza (a więc ustawa przesądzała o tym, że jest to taka działalność) prowadzona osobiście przez osobę fizyczną, jeżeli zarobek stanowił dodatkowe źródło dochodu tej osoby (uboczne zajęcie zarobkowe) w zakresie określonym w art. 9 ust. 2. Dotyczyło to wytwarzania przedmiotów majątku osobistego, domowego i gospodarskiego oraz rękodzieła ludowego i artystycznego, naprawy i konserwacji przedmiotów użytku osobistego, domowego i gospodarskiego oraz mieszkań, wykonywania innych usług z użyciem materiałów i narzędzi własnych oraz powierzonych (z wyjątkiem zarobkowego przewozu osób), czynności handlowych polegających na sprzedaży nieprzetworzonych produktów rolnych, ogrodniczych, sadowniczych, hodowlanych, w tym mięsa z uboju gospodarczego, runa leśnego, owoców leśnych, przetworów domowych.

Tak więc mieliśmy do czynienia z sytuacją, w której podmiot, mimo że prowadził działalność gospodarczą, nie uzyskał statusu podmiotu gospodarczego. Ustawa nie traktowała również, ale z powodów przedmiotowych, jako działalność gospodarczą podjęcia działalności wytwórczej, rolniczej w zakresie produkcji roślinnej i zwierzęcej, ogrodniczej oraz sadowniczej.

13

Od strony podmiotowej problemem było, co możemy uznać, a co nie, za jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej (tzw. podmiot ustawowy), a także oddzielenie sfery gospodarczej od niegospodarczej wśród osób fizycznych i prawnych. Największe problemy powstawały przy uznaniu podmiotowości gospodarczej spółki cywilnej. Część przedstawicieli doktryny oraz orzecznictwo uznawały spółkę cywilną za podmiot gospodarczy (por. w szczególności A. Jędrzejewska, Podmiotowość prawna; zob. wyr. SN z 14.12.1990 r., I CR 529/90, PUG 1991, Nr 7, s. 122; wyr. NSA z 9.4.1991 r., SA/Wr 48/91, ONSA 1991, Nr 3–4, poz. 56) czy wręcz – w kategoriach prawa cywilnego – za jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, ale posiadającą zdolność sądową (por. dwa sprzeczne orzeczenia, z których jedno przyjmuje zdolność sądową, a drugie ją wyklucza: wyr. SN z 4.2.1993 r., I CRN 2/93, OSP 1993, Nr 10, poz. 194 [negacja]; uchw. SN(7) z 26.1.1996 r., III CZP 111/95, OSNC 1996, Nr 5, poz. 63, oraz uchw. SN z 7.7.1993 r., III CZP 87/93, OSP 1994, Nr 11, poz. 204), układową (uchw. SN z 28.7.1993 r., III CZP 97/93, OSNCP 1994, Nr 1, poz. 20), upadłościową (uchw. SN z 27.5.1993 r., III CZP 61/93, OSNCP 1994, Nr 1, poz. 7).

Doprowadziło to do pewnej patologii jurydycznej, polegającej na interpretacji rozszerzającej art. 1 KC (tak również W.J. Katner, Kupiec, s. 178; W. Pyzioł, [w:] W. Pyzioł, A. Szumański, I. Weiss, Prawo, s. 70–73).

Przez takie podejście spółka cywilna wyparła prawie całkowicie spółkę jawną z obrotu. Sytuacja ta zmieniła się diametralnie od 1.1.2001 r., tj. z chwilą wejścia w życie ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym, która nie uznaje spółki cywilnej za przedsiębiorcę. Przedsiębiorcami są tylko osoby tworzące spółkę cywilną.

Podstawową definicję przedsiębiorcy na użytek prawa prywatnego – a jak można sądzić również prawa publicznego w kontekście stosunków cywilnoprawnych – zawiera art. 431 KC.

Zgodnie z tym przepisem przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna, która nie jest osobą prawną, a której ustawa przyznaje zdolność prawną, prowadząca we własnym imieniu działalność gospodarczą lub zawodową. Przyjęte tu zostały dwa kryteria: podmiotowe i przedmiotowe. W pierwszym wypadku decydujące podmiotowo będą kryteria wynikające z przepisów Kodeksu cywilnego dotyczące osób (fizycznych i prawnych) oraz podmiotów (posiadających zdolność prawną). Tak więc przymiot przedsiębiorcy będzie przysługiwał każdemu podmiotowi stosunków cywilnoprawnych pod warunkiem spełnienia kryterium przedmiotowego (zob. A. Janiak, [w:] A. Kidyba (red.), Kodeks cywilny, s. 191 i nast.). To ostatnie zawarte jest w art. 3 PrPrzed. Aktualnie więc chodzić będzie o wszelką działalność z użyciem kryterium z art. 3 PrPrzed. Tak więc, w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego, podobnie jak w Prawie przedsiębiorców, również działalność tzw. wolnych zawodów mieści się w kategorii przedsiębiorców (por. również J. Jacyszyn, Wykonywanie wolnych zawodów, s. 38 i nast.; M.A. Waligórski, [w:] System Prawa Handlowego, t. 1, s. 388).

W kontekście działalności zawodowej należy również zwrócić uwagę na definicję rzemiosła. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z 22.3.1989 r. o rzemiośle (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 2159 ze zm.) rzemiosłem jest zawodowe wykonywanie działalności gospodarczej przez:

1) osobę fizyczną, z wykorzystaniem zawodowych kwalifikacji tej osoby i jej pracy własnej, w imieniu własnym i na rachunek tej osoby – jeżeli jest ona mikroprzedsiębiorcą, małym przedsiębiorcą albo średnim przedsiębiorcą w rozumieniu PrPrzed lub

2) wspólników spółki cywilnej osób fizycznych w zakresie wykonywanej przez nich wspólnie działalności gospodarczej – jeżeli spełniają oni indywidualnie i łącznie warunki określone w pkt 1, lub

3) spółkę jawną, z wykorzystaniem zawodowych kwalifikacji, określonych w ustawie, wszystkich wspólników i ich pracy własnej – jeżeli jest ona mikroprzedsiębiorcą, małym przedsiębiorcą albo średnim przedsiębiorcą w rozumieniu PrPrzed, lub

4) spółkę komandytową osób fizycznych, z wykorzystaniem zawodowych kwalifikacji określonych w ustawie, jeżeli jest ona mikroprzedsiębiorcą, małym przedsiębiorcą albo średnim przedsiębiorcą w rozumieniu PrPrzed, lub

5) spółkę komandytowo-akcyjną osób fizycznych, z wykorzystaniem zawodowych kwalifikacji określonych w ustawie, wszystkich wspólników i ich pracy własnej – jeżeli jest ona mikroprzedsiębiorcą, małym przedsiębiorcą albo średnim przedsiębiorcą w rozumieniu PrPrzed, lub

6) jednoosobową spółkę kapitałową, powstałą na podstawie art. 551 § 5 KSH w wyniku przekształcenia przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną, wykonującego we własnym imieniu działalność gospodarczą, z wykorzystaniem swoich zawodowych kwalifikacji i pracy własnej – jeżeli powstała spółka jest mikroprzedsiębiorcą, małym przedsiębiorcą albo średnim przedsiębiorcą w rozumieniu PrPrzed, lub

7) spółkę, o której mowa w pkt 3–5, jeżeli działalność gospodarcza jest wykonywana z wykorzystaniem zawodowych kwalifikacji określonych w ustawie, przynajmniej jednego wspólnika i jego pracy własnej, pod warunkiem że pozostałymi wspólnikami są małżonek, wstępni lub zstępni wspólnika, lub

8) wspólników spółki cywilnej osób fizycznych w zakresie wykonywanej przez nich wspólnie działalności gospodarczej, jeżeli działalność gospodarcza jest wykonywana z wykorzystaniem zawodowych kwalifikacji przynajmniej jednego wspólnika i jego pracy własnej, pod warunkiem że pozostałymi wspólnikami są małżonek, wstępni lub zstępni wspólnika oraz wszyscy wspólnicy łącznie są mikroprzedsiębiorcą, małym przedsiębiorcą albo średnim przedsiębiorcą w rozumieniu PrPrzed.

Jak słusznie zauważono, status przedsiębiorcy w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego nie wiąże się z dopełnieniem żadnych formalności (np. wpisu do rejestru) – tak W. Popiołek, [w:] K. Pietrzykowski (red.), Kodeks cywilny, Nb 16. Dla posiadania statusu przedsiębiorcy nie jest niezbędne prowadzenie przedsiębiorstwa w znaczeniu funkcjonalnym, ale status przedsiębiorcy powinien wiązać się z istnieniem przedsiębiorstwa w znaczeniu przedmiotowym (inaczej tamże). Prowadzenie przedsiębiorstwa musi się odbywać we własnym imieniu.

Kodeks cywilny w art. 1 wprowadził dychotomię podmiotów stosunków cywilnoprawnych na: osoby fizyczne i osoby prawne. Dlatego też nie można było przyjąć, że spółka cywilna to jednostka organizacyjna pośrednia między osobami fizycznymi, a osobami prawnymi. Spółka cywilna jest umową wspólników. Nie oznacza to, że nie należało wyróżnić trzeciej kategorii. W przepisach szczególnych wprowadzono kategorie, których nie można było zaliczyć do osób prawnych i osób fizycznych. Obecnie art. 331 KC odnosi się także do trzeciej kategorii podmiotowej, tj. jednostek organizacyjnych niebędących osobami prawnymi, którym ustawa przyznaje zdolność prawną (zob. A. Kidyba, [w:] A. Kidyba (red.), Kodeks cywilny, s. 152 i nast.). Do kategorii tej nawiązuje również art. 431 KC definiujący pojęcie przedsiębiorcy. Należy zwrócić uwagę również na okoliczność, że nie można utożsamiać stosunków gospodarczych ze stosunkami cywilnoprawnymi. Te pierwsze, co do zasady, opierają się na instrumentach cywilistycznych, ale uwzględniają również instrumenty – administracyjne (koncesje, zezwolenia, inne decyzje administracyjne), finansowe itp. Nie każda osoba fizyczna będąca podmiotem prawa musi być przedsiębiorcą. Dotyczy to również osób prawnych. Z kolei nie każda osoba prawna musi być przedsiębiorcą. Nie można zgodzić się z poglądem wykluczającym z tej kategorii instytucje, których celem podstawowym nie jest cel zarobkowy, jeżeli prowadzą one działalność gospodarczą jako aktywność akcesoryjną do podstawowej działalności (np. fundacja, stowarzyszenie). Z chwilą podjęcia działalności gospodarczej, po spełnieniu warunków przewidzianych prawem, stają się one przedsiębiorcami (inaczej, moim zdaniem wątpliwie K. Kruczalak, Prawo, s. 89; słusznie natomiast W.J. Katner, Kupiec, s. 183).

Również przepisy ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym przewidują, że jeżeli fundacja, stowarzyszenie oraz inne organizacje społeczne i zawodowe (np. związki zawodowe, izby gospodarcze) podejmują działalność gospodarczą, to są wpisywane także do rejestru przedsiębiorców (art. 50).

14

Ustawa z 20.8.1997 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz.U. Nr 121, poz. 770 ze zm.) zastąpiła w ustawie o działalności gospodarczej, ale również w całym kompleksie aktów prawnych termin „podmiot gospodarczy” – pojęciem przedsiębiorcy (W.J. Katner, Kupiec, s. 178 i nast.; J. Frąckowiak, Oznaczanie podmiotów, s. 78). Wydaje się, że zmiana ta ma nie tylko wymiar formalny, ale zawiera głęboki ładunek merytoryczny. Chodzi przede wszystkim o nawiązanie do tradycyjnych pojęć prawa handlowego, w szczególności do pojęcia kupca.

Realizacja tego przedsięwzięcia nie jest jednak pozbawiona problemów. Przede wszystkim trudno się zgodzić z występującymi w doktrynie poglądami, że pojęcie podmiotu gospodarczego jest pojęciem szerszym od pojęcia przedsiębiorcy (wątpliwie K. Kruczalak, Prawo, s. 84). Problem polega na tym, że w rozumieniu ustawy o działalności gospodarczej pojęcia te były synonimami. Należy jednak pamiętać, że pojęciem przedsiębiorcy operują inne akty prawne. W szczególności godne zainteresowania są art. 2 ZNKU i art. 4 pkt 1 OchrKonkurU. Tak więc, zgodnie z ustawą o działalności gospodarczej, podmiotem gospodarczym był ten, kto we własnym imieniu w celu zarobkowym prowadził działalność gospodarczą, tj. polegającą na handlu, usługach, produkcji i budownictwie. Także art. 3 ust. 1 pkt 3 PrWłPrzem przewiduje, że przedsiębiorcą jest osoba prowadząca w celach zarobkowych działalność wytwórczą, budowlaną, handlową lub usługową.

15

W stosunku do pojęcia kupca zachodziła istotna różnica, gdyż jak wcześniej wskazano, kupcem był ten, kto we własnym imieniu prowadził przedsiębiorstwo zarobkowe. Występują tu więc dwa dodatkowe elementy:

1) prowadzenie działalności gospodarczej we własnym imieniu, co nie może być utożsamiane z aktualnym prowadzeniem działalności gospodarczej na własny rachunek, oraz

2) prowadzenie przedsiębiorstwa, co nie musi mieć miejsca przy obecnie prowadzonej działalności gospodarczej.

Kupiec musiał więc być właścicielem przedsiębiorstwa lub dzierżawcą i użytkownikiem.

Ustawa z 2.7.2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej przewidywała, że przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna, jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której osobna ustawa przyznaje zdolność prawną – wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą. Za przedsiębiorców uznawano także wspólników spółki cywilnej w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej (K. Strzyczkowski, Instytucje, s. 2–4). Zgodnie z powołaną ustawą działalnością gospodarczą była zarobkowa działalność:

1) wytwórcza,

2) budowlana,

3) handlowa,

4) usługowa oraz

5) poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także

6) działalność zawodowa,

wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły (E. Bieniek-Koronkiewicz, J. Sieńczyło-Chlabicz, Działalność, s. 15).

Obecnie zasady prowadzenia działalności gospodarczej regulują przede wszystkim:

1) ustawa z 6.3.2018 r. – Prawo przedsiębiorców,

2) ustawa z 6.3.2018 r. o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy,

3) ustawa z 6.3.2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Zgodnie z art. 3 PrPrzed działalnością gospodarczą jest zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły. Wydaje się jednak, że kryterium intencjonalnego ukierunkowania na zysk nie jest właściwe. Lepsze mogłoby być kryterium osiąganych przychodów. W istocie działalnością gospodarczą jest każda działalność, która wiąże się z osiągnięciem przychodów.

Należy zwrócić uwagę na dysharmonię, jaka nadal istnieje pomiędzy regulacją zawartą w art. 431 KC a art. 4 PrPrzed. Według KC przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna, o której mowa w art. 331 § 1, prowadząca we własnym imieniu działalność gospodarczą lub zawodową. Natomiast zgodnie z art. 4 ust. 1 PrPrzed przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, wykonująca działalność gospodarczą.

Unormowanie zawarte w KC rozróżnia więc działalność gospodarczą od zawodowej, jednak żadnego z tych pojęć nie definiuje, co stwarza problemy interpretacyjne.

Brak korelacji między przepisami PrPrzed i przepisami KC przejawia się również w przypadku producenta rolnego. Odpowiedzi na pytanie, czy rolnik jest przedsiębiorcą, należy poszukiwać w obszarze prawa prywatnego, a więc w art. 431 KC. Niczego w tej kwalifikacji w działalności gospodarczej nie zmienia art. 6 PrPrzed, stwierdzający, że przepisów tej ustawy nie stosuje się do działalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie upraw rolnych oraz chowu i hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego, a także wynajmowania przez rolników pokoi, sprzedaży posiłków domowych i świadczenia w gospodarstwach rolnych innych usług związanych z pobytem turystów, wyrobu określonej ilości wina oraz działalności rolników w zakresie sprzedaży, o której mowa w art. 20 ust. 1c ustawy z 26.7.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.). Wyłączenie przewidziane w tym przepisie, działające zresztą w ramach PrPrzed, a więc w dziedzinie prawa publicznego (administracyjnego), nie odbiera działalności rolniczej cech działalności gospodarczej; działalność ta pozostaje działalnością gospodarczą, a jedynie nie stosuje się do niej przepisów tej ustawy (zob. uchw. SN z 26.2.2015 r., III CZP 108/14, OSNC 2016, Nr 1, poz. 2).

Ma to istotne konsekwencje, chociażby w zakresie przepisów KC dotyczących przedawnienia roszczeń. SN wskazał, że w rozumieniu przepisów KC rolnik jest przedsiębiorcą i jego roszczenia wobec niesolidnych kontrahentów przedawniają się szybciej, bo już po 3 latach (wyr. SN z 3.10.2014 r., V CSK 630/13, OSNC 2015, Nr 7–8, poz. 96).

16

Przedsiębiorców możemy podzielić na dwie grupy: przedsiębiorców sensu stricto (for profit) i przedsiębiorców not for profit. Odrębną kategorią jest grupa podmiotów non profit, tj. tych, które w ogóle nie mogą prowadzić działalności gospodarczej. Przedsiębiorcy sensu stricto (for profit) to tacy, których cel, w jakim mogą być utworzeni, jest celem zarobkowym, a ich działalność prowadzona jest we własnym imieniu i zawodowo. Do takich przedsiębiorców zaliczamy przede wszystkim osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą oraz m.in. spółki jawne, partnerskie, komandytowe, komandytowo-akcyjne, przedsiębiorstwa państwowe, spółdzielnie.

Problematyczny może być status spółek kapitałowych, które powszechnie są traktowane jako przedsiębiorcy, ale jeżeli są tworzone w celu charytatywnym, kulturalnym itp., a nie nakierowanym na zysk, to status for profit jest wątpliwy.

W takich przypadkach możliwe będzie zakwalifikowanie sp. z o.o., P.S.A. lub S.A. do kategorii not for profit, choć nie są one wpisywane do rejestru tych podmiotów.

Przedsiębiorcy z grupy not for profit to tacy, których co prawda cel główny nie jest celem zarobkowym, ale mogą prowadzić działalność gospodarczą z jednoczesnym przeznaczaniem zysków na cele statutowe (np. fundacje, stowarzyszenia, izby gospodarcze, instytuty naukowo-badawcze). Trudno zakwestionować ich występowanie w obrocie gospodarczym, skoro przepis wyraźnie na to zezwala. Przedsiębiorcy not for profit mogą mieć status przedsiębiorcy od samego początku, tj. od ich powstania, albo przez późniejsze podjęcie działalności gospodarczej. Not for profit oznacza też, w odróżnieniu od instytucji non profit, że działalność gospodarcza może być prowadzona z ukierunkowaniem na osiąganie zysków, z tym jednak że zysk ten co do zasady nie jest dzielony między członków czy uczestników przedsięwzięcia, ale na rzecz podmiotu realizującego określone cele, z przeznaczeniem na te cele. Szczególnego znaczenia nabierają obecnie instytucje pożytku publicznego. Inny podział można oprzeć na terytorium rejestracji i przyjąć rozróżnienie przedsiębiorców rejestrowych (wpisywanych do KRS) i pozostałych, którzy są ewidencjonowani gdzie indziej.

Poza przedmiotem zainteresowania prawa handlowego pozostają instytucje non profit, tzn. te, które w ogóle nie mogą prowadzić działalności gospodarczej (np. partie polityczne).

17

Nieco inne rozumienie pojęcia przedsiębiorcy występuje w art. 2 ZNKU. Zgodnie z tym przepisem przedsiębiorcami są osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które prowadząc – chociażby ubocznie – działalność zarobkową lub zawodową, uczestniczą w działalności gospodarczej. Tak więc pojęcie przedsiębiorcy w ustawie o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji jest odmienne od tego wynikającego z przepisów PrPrzed. Przepisy ZNKU odnoszą się do wszelkich osób i jednostek organizacyjnych, które uczestniczą w obrocie gospodarczym, prowadząc działalność zarobkową lub zawodową. Przedsiębiorcą w rozumieniu ZNKU jest każdy przedsiębiorca bez względu na to, czy został wpisany do KRS lub CEIDG, czy też wpisowi nie podlegał (J. Szwaja, [w:] J. Szwaja (red.), Ustawa, s. 30). Znaczenie ma również faktyczne uczestniczenie w obrocie gospodarczym. Przedsiębiorca musi prowadzić działalność gospodarczą we własnym imieniu i zawodowo jako właściciel przedsiębiorstwa w znaczeniu funkcjonalnym (tamże, s. 31, odnosi pojęcie własności do znaczenia przedmiotowego), a także jako dzierżawca lub użytkownik. Przedsiębiorcami są więc nie tylko te jednostki, których celem jest działalność gospodarcza ukierunkowana na zysk, ale także te wszystkie, które faktycznie prowadzą działalność gospodarczą, niezależnie od rozmiaru, akcesoryjności w stosunku do podstawowego celu itp. Grupa ta została określona mianem przedsiębiorców not for profit (np. fundacje, stowarzyszenia). Cechą przedsiębiorców musi być prowadzenie działalności zarobkowej lub zawodowej, co dotyczy w szczególności przedstawicieli tzw. wolnych zawodów, którzy są traktowani jak przedsiębiorcy, jeżeli osobiście i samodzielnie, zarobkowo lub zawodowo świadczą usługi nawet bez wyodrębnionego przedsiębiorstwa w znaczeniu przedmiotowym.

Najszerszą definicję pojęcia przedsiębiorcy polski ustawodawca zawarł w art. 2 pkt 1 ustawy z 23.8.2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 845 ze zm.). Zgodnie z powołanym przepisem przez pojęcie przedsiębiorcy należy rozumieć osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, które prowadzą działalność gospodarczą lub zawodową, nawet jeżeli działalność ta nie ma charakteru zorganizowanego i ciągłego, a także osoby działające w ich imieniu lub na ich rzecz. Powołana definicja zawiera odniesienie do pojęcia działalności gospodarczej niemającej zorganizowanego i ciągłego charakteru, co jest sprzeczne zarówno z istotą sposobu pojmowania działalności gospodarczej, jak i ustawową definicją działalności gospodarczej zawartą w art. 3 PrPrzed.

18

Pojęcie przedsiębiorcy zdefiniowane zostało również w art. 4 pkt 1 OchrKonkurU. Zgodnie z powołaną regulacją przez pojęcie przedsiębiorcy należy rozumieć przedsiębiorcę w rozumieniu przepisów PrPrzed, a także:

1) osobę fizyczną, osobę prawną, a także jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej, której ustawa przyznaje zdolność prawną, organizującą lub świadczącą usługi o charakterze użyteczności publicznej, które nie są działalnością gospodarczą w rozumieniu przepisów PrPrzed;

2) osobę fizyczną wykonującą zawód we własnym imieniu i na własny rachunek lub prowadzącą działalność w ramach wykonywania takiego zawodu;

3) osobę fizyczną, która posiada kontrolę nad co najmniej jednym przedsiębiorcą, choćby nie prowadziła działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów PrPrzed, jeżeli podejmuje dalsze działania podlegające kontroli koncentracji w rozumieniu ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów;

4) związek przedsiębiorców w rozumieniu przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów (izby, zrzeszenia i inne organizacje zrzeszające przedsiębiorców, jak również związki tych organizacji) – z wyłączeniem przepisów o koncentracji.

Katalog przedsiębiorców został więc rozszerzony poza przedsiębiorców sensu stricto m.in. o te podmioty, które prowadzą działalność użyteczności publicznej. Tak więc działalność organizacyjna i usługowa o takim charakterze, mimo że wyraźnie nie ma znamion prowadzenia działalności gospodarczej, a jest tzw. działalnością celową (statutową), zgodną z podstawowym celem jednostki organizacyjnej, jest przesłanką uznania za przedsiębiorcę w rozumieniu przepisów OchrKonkurU. Stowarzyszenia, fundacje, partie polityczne, związki zawodowe itp., nawet jeżeli nie podejmują działalności gospodarczej, to i tak są traktowane w myśl regulacji powołanej ustawy jako przedsiębiorcy.

Natomiast zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 3 PrWłPrzem przedsiębiorcą jest osoba prowadząca w celach zarobkowych działalność wytwórczą, budowlaną, handlową lub usługową.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy z 9.5.2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 168 ze zm.) przedsiębiorcą jest podmiot, o którym mowa w art. 4 ust. 1 lub 2 PrPrzed.

Specyficzne określenie przedsiębiorcy występuje w art. 6 ust. 1 pkt 9 PrGeolGórn, zgodnie z którego treścią przedsiębiorcą jest podmiot, który posiada koncesję na prowadzenie działalności regulowanej ustawą.

Nie jest to pełny katalog występujących w polskim systemie prawnym definicji „przedsiębiorcy”.

Katalog podmiotów uważanych za przedsiębiorców zawiera ustawa o Krajowym Rejestrze Sądowym. Wyróżnienie tej grupy przedsiębiorców można łączyć z koncepcją kupców rejestrowych.

Zgodnie z przepisem art. 36 KrRejSU przedsiębiorcami są:

1) spółki jawne,

2) europejskie zgrupowania interesów gospodarczych,

3) spółki partnerskie,

4) spółki komandytowe,

5) spółki komandytowo-akcyjne,

6) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością,

7) proste spółki akcyjne,

8) spółki akcyjne,

9) spółki europejskie,

10) spółdzielnie,

11) spółdzielnie europejskie,

12) przedsiębiorstwa państwowe,

13) instytuty badawcze i instytuty działające w ramach Sieci Badawczej Łukasiewicz,

14) towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych,

15) towarzystwa reasekuracji wzajemnej,

16) inne osoby prawne, jeżeli prowadzą działalność gospodarczą i podlegają obowiązkowi wpisu do rejestru (np. fundacje, stowarzyszenia),

17) oddziały przedsiębiorców zagranicznych działających na terytorium RP,

18) główne oddziały zagranicznych zakładów ubezpieczeń,

19) główne oddziały zagranicznych zakładów reasekuracji,

20) instytucje gospodarki budżetowej.

Katalog ten posłużył jednocześnie do sformułowania listy przedsiębiorców omówionych w niniejszym opracowaniu. Dlatego m.in. nie zostały uwzględnione podmioty, które co prawda mogą prowadzić działalność gospodarczą, ale nie są wpisywane do KRS. Dotyczy to np. kół gospodyń wiejskich, działających na podstawie ustawy z 9.11.2018 r. o kołach gospodyń wiejskich (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1179 ze zm.), które nabywają osobowość prawną z chwilą dokonania wpisu do Krajowego Rejestru Kół Gospodyń Wiejskich, prowadzonego przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Zgodnie z art. 22 tej ustawy koło gospodyń wiejskich może prowadzić działalność zarobkową, w tym działalność gospodarczą. Innym tego rodzaju podmiotem jest fundacja rodzinna, która nabywa osobowość prawną z chwilą wpisu do rejestru fundacji rodzinnych prowadzonego przez Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim (art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z 26.1.2023 r. o fundacji rodzinnej, Dz.U. poz. 326).

Generalnie przyjąć należy, że nadmiar definicji tworzy pewien chaos legislacyjny. Definicje te często są niespójne. Wydaje się, że należałoby postulować wprowadzenie jednej definicji przedsiębiorcy we wszystkich aktach prawnych, opartej na tej przyjętej w Kodeksie cywilnym.

II. Przedsiębiorstwo w większym rozmiarze a mikro-, mały i średni przedsiębiorca

19

Wiele przepisów, przede wszystkim Kodeksu handlowego, odwoływało się do kategorii przedsiębiorstwa w większym rozmiarze. W szczególności, zgodnie z art. 75 KH, spółką jawną była spółka, która prowadziła we wspólnym imieniu przedsiębiorstwo zarobkowe w większym rozmiarze, a nie była inną spółką handlową. Zgodnie z art. 143 KH spółka mająca na celu prowadzenie w większym rozmiarze przedsiębiorstwa zarobkowego albo gospodarstwa rolnego pod wspólną firmą była spółką komandytową, jeżeli wobec wierzycieli za zobowiązania spółki przynajmniej jeden wspólnik odpowiadał bez ograniczenia (komplementariusz), a odpowiedzialność przynajmniej jednego wspólnika (komandytariusza) była ograniczona. Tak więc prowadzenie przedsiębiorstwa zarobkowego w większym rozmiarze należało do essentialia negotii umów tych spółek. Jednak zgodnie z art. VI § 1 PWKC uchylony został zarówno art. 4, jak i 7 KH, będące podstawą ustalenia, co jest, a co nie jest przedsiębiorstwem w większym rozmiarze. W związku z tym rozporządzenie Ministrów: Przemysłu, Aprowizacji i Handlu oraz Żeglugi i Handlu Zagranicznego z 11.7.1946 r. wydane w porozumieniu z Ministrami: Sprawiedliwości, Skarbu oraz Rolnictwa i Reform Rolnych w sprawie określenia przedsiębiorstw, prowadzonych w większym rozmiarze (Dz.U. Nr 36, poz. 223 ze zm.) utraciło moc obowiązującą.

Kodeks spółek handlowych przy definiowaniu spółki jawnej i komandytowej odstępuje od kryterium większego rozmiaru działalności.

Obecnie coraz większe znaczenie, również normatywne, ma kategoria małego i średniego przedsiębiorcy. Grupa takich przedsiębiorców stoi w opozycji do przedsiębiorców dużych, co w konsekwencji nie jest już do pogodzenia z kategorią przedsiębiorstwa w większym rozmiarze.

W krajach Unii Europejskiej nie ma jednolitej definicji małego i średniego przedsiębiorstwa. Jednak powszechnie stosuje się trzy kryteria dla określenia, co należy do grupy małych i średnich przedsiębiorstw. Są to: liczba – zatrudnionych w przedsiębiorstwie, wielkość jego obrotów, wartość wyniku bilansowego. Często wskazuje się także na wartość majątku produkcyjnego, niezależność ekonomiczną itp. W różnych krajach, nie tylko UE, stosuje się rozmaite kryteria z punktu widzenia zatrudnionych w przedsiębiorstwie. Tak np. za małe i średnie przedsiębiorstwa uważa się te, których zatrudnienie wynosi od 1 do 20 osób (Norwegia), od 1 do 49 osób (Japonia) czy też od 1 do 250 osób (USA). Jednak w odniesieniu do krajów UE istotne znaczenie ma obecnie dyrektywa z 6.5.2003 r. dotycząca definicji przedsiębiorców mikro-, małych i średnich (por. uwagi poniżej).

Definicja „mikroprzedsiębiorcy” i „małego” oraz „średniego przedsiębiorcy” zawarta jest w zaleceniu Komisji Nr 361/2003/WE z 6.5.2003 r., zastępując obowiązujące w latach 1997–2004 definicje sformułowane w zaleceniu Komisji Nr 96/1996 z 1996 r. Wzorcem jest również art. 2 ust. 3 załącznika 1 do rozporządzenia Komisji (WE) Nr 70/2001 z 12.1.2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 TWE w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw (Dz.Urz. WE L 10, s. 33), które zostało zmienione przez rozporządzenie Komisji (WE) Nr 364/2004 z 25.2.2004 r. (Dz.Urz. UE L 63, s. 22).

Z kolei biorąc pod uwagę obroty, należy zdywersyfikować kryteria ze względu na branżę, w jakiej prowadzona jest działalność gospodarcza (przemysł, drobny handel, duży handel, budownictwo itp.).

Podstawową grupę przedsiębiorców w krajach UE stanowią mikro-, mali i średni przedsiębiorcy. Zalicza się do nich ponad 98% wszystkich przedsiębiorców, z czego 93,2% zatrudnia mniej niż 10 pracowników. Tworzą oni około 58% PKB państw członkowskich. W ponad 20 700 000 małych i średnich przedsiębiorców zatrudnionych jest ponad 67% siły roboczej.

W Polsce sektor przedsiębiorców jest zdominowany przez mikroprzedsiębiorców, których udział w strukturze wszystkich przedsiębiorców wynosi 96,7% (Raport o stanie sektora małych i średnich przedsiębiorstw w Polsce, Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości, Warszawa 2000, s. 5–8). Mikroprzedsiębiorcy mają największy, spośród wszystkich grup przedsiębiorców, udział w tworzeniu PKB (około 30%), a przyjmując wartość PKB generowaną przez przedsiębiorców jako 100%, ich udział wzrasta do około 42%. Z kolei mali przedsiębiorcy stanowią około 2,4% polskiego sektora przedsiębiorców i zapewniają około 11% wszystkich miejsc pracy w sektorze (tamże, s. 5–18).

Znaczenie mikro-, małych i średnich przedsiębiorców wiąże się przede wszystkim z takimi elementami, jak: duża elastyczność w procesie dostosowania swojej struktury do gry rynkowej, wysoka innowacyjność i skłonność do ponoszenia ryzyka, wysoka dynamika wzrostu zatrudnienia czy w końcu wzrastający udział w wytwarzaniu dochodu narodowego. Potrzeba wyróżnienia małych i średnich przedsiębiorców wiąże się również z koniecznością specjalnej pomocy dla tych podmiotów, głównie tzw. start-up.

Możemy wyróżnić dwie definicje tego pojęcia. Pierwsza odnosi się do podmiotu rozpoczynającego działalność gospodarczą. Nowo powstający przedsiębiorca, w większości przypadków prowadzący działalność w zakresie technologii, jest podmiotem, który aktywnie poszukuje nowych rynków. Przedsiębiorcę tego charakteryzują: niskie koszty rozpoczęcia działalności, wyższe niż w przypadku standardowych przedsięwzięć ryzyko i wyższy w stosunku do standardowych przedsięwzięć zwrot z inwestycji. Według drugiej definicji przez start-up należy rozumieć osobę lub organizację będącą na etapie zakładania działalności gospodarczej lub prowadzącą ją przez okres do 3,5 roku i wykorzystującą do wytwarzania swoich produktów (usług) technologie, metody pracy, dostępne na rynku nie dłużej niż 5 lat. Definicja ta ma więc pośredni związek z nowością czy innowacyjnością.

Do najczęściej stosowanych instrumentów pomocy małym i średnim przedsiębiorcom należą specjalne programy pomocy finansowej (dofinansowanie targów, wystaw) oraz specjalne pożyczki, preferencje kredytowe i w systemie podatkowym, tworzenie szczególnego otoczenia infrastrukturalnego (centra wspierania przedsiębiorczości), regionalne fundusze kapitałowe dla wspierania finansowego małych i średnich przedsiębiorstw, ventures capital, fundusze poręczeniowe dla takich przedsiębiorstw, które nie mają wystarczającego zabezpieczenia kredytowego itp. Kategoria małego i średniego przedsiębiorcy będzie związana zarówno z przedsiębiorcą jednoosobowym, jak i spółką komandytową, komandytowo-akcyjną, z ograniczoną odpowiedzialnością, akcyjną. Wiąże się zasadniczo z przedsiębiorstwami reprezentującymi przewagę kapitału prywatnego.

20

Kategoria małego i średniego przedsiębiorcy stała się kategorią normatywną dzięki regulacji zawartej w nieobowiązującej ustawie z 19.11.1999 r. – Prawo działalności gospodarczej (A. Kidyba, Mały, s. 17–18).

Natomiast przepisy ustawy z 2.7.2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej wprowadziły pojęcie mikroprzedsiębiorcy.

21

Za mikroprzedsiębiorcę uważa się przedsiębiorcę, który w co najmniej jednym z 2 ostatnich lat obrotowych spełniał łącznie następujące warunki (art. 7 ust. 1 pkt 1 PrPrzed):

1) zatrudniał średniorocznie mniej niż 10 pracowników oraz

2) osiągnął roczny obrót netto ze sprzedaży towarów, wyrobów i usług oraz operacji finansowych nieprzekraczający równowartości w złotych 2 000 000 euro, lub sumy aktywów jego bilansu sporządzonego na koniec jednego z tych lat nie przekroczyły równowartości w złotych 2 000 000 euro.

Za małego przedsiębiorcę natomiast uważa się przedsiębiorcę, który w co najmniej jednym z 2 ostatnich lat obrotowych spełniał łącznie następujące warunki (art. 7 ust. 1 pkt 2 PrPrzed):

1) zatrudniał średniorocznie mniej niż 50 pracowników oraz

2) osiągnął roczny obrót netto ze sprzedaży towarów, wyrobów i usług oraz operacji finansowych nieprzekraczający równowartości w złotych 10 000 000 euro, lub sumy aktywów jego bilansu sporządzonego na koniec jednego z tych lat nie przekroczyły równowartości w złotych 10 000 000 euro

– i który nie jest mikroprzedsiębiorcą.

Z kolei za średniego przedsiębiorcę uważa się przedsiębiorcę, który w co najmniej jednym z 2 ostatnich lat obrotowych spełniał łącznie następujące warunki (art. 7 ust. 1 pkt 3 PrPrzed):

1) zatrudniał średniorocznie mniej niż 250 pracowników oraz

2) osiągnął roczny obrót netto ze sprzedaży towarów, wyrobów i usług oraz operacji finansowych nieprzekraczający równowartości w złotych 50 000 000 euro, lub sumy aktywów jego bilansu sporządzonego na koniec jednego z tych lat nie przekroczyły równowartości w złotych 43 000 000 euro

– i który nie jest mikroprzedsiębiorcą ani małym przedsiębiorcą.

III. Pojęcie przedsiębiorstwa

22

Pojęcie przedsiębiorstwa nie jest terminem jednoznacznym. Występuje zarówno w ustawie z 25.9.1981 r. o przedsiębiorstwach państwowych, jak i w Kodeksie cywilnym, Kodeksie spółek handlowych, ustawie z 28.2.2003 r. – Prawo upadłościowe, ustawie z 30.8.1996 r. o komercjalizacji i niektórych uprawnieniach pracowników itd. Pojęcie to jest kategorią zarówno ekonomiczną, jak i prawną (A. Kidyba, Prowadzenie przedsiębiorstwa, s. 431 i nast.). Przedsiębiorstwo obejmuje zarówno element obiektywny, czyli zespół składników niematerialnych i materialnych służących do prowadzenia działalności gospodarczej, jak i subiektywny, czyli działalność prowadzoną przez przedsiębiorcę. W ustawodawstwie, literaturze i orzecznictwie przyjmuje się, że termin „przedsiębiorstwo” może być używany w trzech znaczeniach: podmiotowym, funkcjonalnym i przedmiotowym albo też w dwóch znaczeniach: podmiotowym i przedmiotowo-funkcjonalnym.

1. Znaczenie podmiotowe

23

W znaczeniu podmiotowym przedsiębiorstwo występuje jako podmiot stosunków prawnych, czyli podmiot praw i obowiązków w zakresie prawa cywilnego (np. przedsiębiorca, przedsiębiorstwo państwowe). W tym znaczeniu chodzi również o podmiot stosunków gospodarczych. Można przyjąć, że obecnie rozumienie tego terminu jest synonimem pojęcia przedsiębiorca.

Pojęcie przedsiębiorstwa w znaczeniu podmiotowym miało swoją podstawę w rozporządzeniu Prezydenta Rzeczypospolitej z 17.2.1927 r. o wydzieleniu z administracji państwowej przedsiębiorstw państwowych, przemysłowych, handlowych i górniczych oraz ich komercjalizacji (Dz.U. Nr 25, poz. 195 ze zm.). W rozporządzeniu tym pojawiło się po raz pierwszy w prawie polskim pojęcie przedsiębiorstwa w znaczeniu podmiotowym, określanego jako samoistna osoba prawna zarządzana według zasad gospodarki handlowej, podlegająca wpisowi do rejestru handlowego i uzyskująca przez ten wpis status kupca rejestrowego w rozumieniu art. 4 KH (por. E. Norek, Przedsiębiorstwo, s. 25).

Artykuł 1 PrzedPaństwU używa terminu „przedsiębiorstwo” w znaczeniu podmiotowym (przedsiębiorstwo państwowe jest samodzielnym, samorządnym i samofinansującym się przedsiębiorcą posiadającym osobowość prawną). Zasadniczo używanie przymiotnika „państwowe” wskazuje na takie rozumienie pojęcia przedsiębiorstwa. Można takie znaczenie odnosić do innych określeń, np. „prywatne”, „spółdzielcze”. Określenie „przedsiębiorstwo prywatne” będzie mogło być odnoszone do podmiotowego znaczenia tego pojęcia, jeżeli z przepisów będzie wynikało, że przedsiębiorstwu przyznano podmiotowość prawną lub prowadzi je osoba fizyczna (przedsiębiorca). Używanie terminu „przedsiębiorstwo prywatne” w kategoriach podmiotowych musi wiązać się z korzystaniem z takiej formy organizacyjnej, której przepisy przyznają podmiotowość prawną lub gdy działalność prowadzi osoba fizyczna. Tak należy traktować prowadzenie działalności gospodarczej przez jeden podmiot w formie jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. W ten sposób dochodzi do pokrywania się terminów „przedsiębiorstwo” i „spółka” (w znaczeniu podmiotowym) w odróżnieniu od prowadzenia przez spółkę przedsiębiorstwa (znaczenie funkcjonalne). Możemy przyjąć pewną tożsamość między pojęciem przedsiębiorcy a pojęciem przedsiębiorstwa w znaczeniu podmiotowym.

Pojęcie przedsiębiorstwa w znaczeniu podmiotowym użyte zostało również w art. 1 załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) Nr 651/2014 z 17.6.2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz.Urz. UE L 187, s. 1 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem „za przedsiębiorstwo uważa się podmiot prowadzący działalność gospodarczą bez względu na jego formę prawną. Zalicza się tu w szczególności osoby prowadzące działalność na własny rachunek oraz firmy rodzinne zajmujące się rzemiosłem lub inną działalnością, a także spółki lub stowarzyszenia prowadzące regularną działalność gospodarczą”.

2. Znaczenie funkcjonalne

24

Z kolei przez przedsiębiorstwo w znaczeniu funkcjonalnym rozumie się stałe (zawodowo, we własnym imieniu, w sposób zorganizowany i ciągły) prowadzenie działalności gospodarczej w celach zarobkowych, a normatywną podstawą do wyodrębnienia tego pojęcia były uchylone art. 2 i 4 KH, w których wspomniano o „prowadzeniu przedsiębiorstwa zarobkowego”. Do takiego rozumienia przedsiębiorstwa nawiązują też te przepisy KSH, w których jest mowa o prowadzeniu przedsiębiorstwa, tj. art. 22 § 1 (w odniesieniu do spółki jawnej), art. 86 § 1 (do spółki partnerskiej), art. 102 (do spółki komandytowej), art. 125 (do spółki komandytowo-akcyjnej) oraz przepisy KC (np. art. 3581 § 4, art. 765, art. 794 § 1). Jednak w związku ze zmianami treści art. 551 KC wydaje się, że często funkcjonalne pojęcie zastąpione jest używaniem pojęcia przedsiębiorstwa w znaczeniu przedmiotowym. Możemy też mówić w tym kontekście o znaczeniu funkcjonalno-przedmiotowym.

Należy podkreślić różnicę między przedmiotem działalności spółki, jako ogólnie określonym rodzajem działalności, dla której spółka zostaje powołana, a przedmiotem jej przedsiębiorstwa, który powinien być skonkretyzowany. Ponadto spółka może prowadzić kilka przedsiębiorstw. Stanowisko orzecznictwa i literatury nie jest jednak zgodne co do stopnia szczegółowości określenia przedmiotu przedsiębiorstwa. Początkowo judykatura przyjmowała, że przedmiot przedsiębiorstwa spółki może zostać określony ogólnie – produkcja, handel, usługi. Później jednak SN stanął na stanowisku, że przedmiot ten powinien być skonkretyzowany określeniem przynajmniej rodzaju działalności gospodarczej (zob. uchw. SN z 9.11.1988 r., III CZP 92/88, Pal. 1990, Nr 11–12, z glosą A. Szumańskiego, s. 48 i nast.; również uchw. SN z 21.4.1989 r., III CZP 24/89, OSNCP 1990, Nr 3, poz. 45, z glosą J. Weissa).

3. Znaczenie przedmiotowe

25

Od przedsiębiorstwa w znaczeniu funkcjonalnym i podmiotowym należy odróżnić przedsiębiorstwo w znaczeniu przedmiotowym (Z. Gawlik, [w:] A. Kidyba (red.), Kodeks cywilny, s. 273 i nast.; E. Norek, Przedsiębiorstwo, s. 35 i nast.; por. P. Bielski, Regulacja, s. 29 i nast.; również M. Litwińska, Pojęcie, s. 8 i nast.). Przedsiębiorstwo w znaczeniu przedmiotowym – zgodnie z definicją zawartą w art. 551 KC – oznacza zorganizowany zespół składników niematerialnych i materialnych przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej. Dotyczy to w szczególności:

1) oznaczeń indywidualizujących przedsiębiorstwo lub jego wyodrębnione części (nazwę przedsiębiorstwa);

2) własności nieruchomości lub ruchomości, w tym urządzeń, materiałów, towarów i wyrobów oraz innych praw rzeczowych do nieruchomości lub ruchomości;

3) praw wynikających z umów najmu i dzierżawy nieruchomości lub ruchomości oraz prawa do korzystania z nieruchomości lub ruchomości wynikającego z innych stosunków prawnych;

4) wierzytelności, praw z papierów wartościowych i środków pieniężnych;

5) koncesji, licencji, zezwoleń;

6) patentów i innych praw własności przemysłowej;

7) majątkowych praw autorskich i majątkowych praw pokrewnych;

8) tajemnic przedsiębiorstwa;

9) ksiąg i dokumentów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Wyżej wymienione prawa i obowiązki stanowią przykładowe wyliczenie możliwych składników przedsiębiorstwa.

Z definicji zawartej w art. 551 KC wynika, że wyeksponowane są trzy elementy:

1) zespół składników o charakterze zorganizowanym,

2) zespół składników o niematerialnym i materialnym charakterze,

3) zespół składników przeznaczony do prowadzenia działalności gospodarczej.

26

Zespół składników oznacza uwypuklenie elementów organizacji jako pewnej zorganizowanej struktury. Wyraźnie tak stanowił art. 40 KH, który mówił o „zorganizowanej całości”. Obecnie następuje powtórne nawiązanie do formy zorganizowania, jako kryterium definicji przedsiębiorstwa w znaczeniu przedmiotowym.

Użyte w przepisie określenie „składniki niematerialne i materialne” jest doprecyzowane przez przykładowe wyliczenie, co wchodzi w skład przedsiębiorstwa. W skład przedsiębiorstwa wchodzą więc przede wszystkim prawa, a w tym:

1) prawa na dobrach niematerialnych: m.in. oznaczenia indywidualizujące, patenty oraz inne prawa własności przemysłowej, jak np. prawo ochronne na znak towarowy, wzór użytkowy, prawo z rejestracji wzoru przemysłowego (art. 551 pkt 1 i 6 KC), a także majątkowe prawa autorskie i majątkowe prawa pokrewne (art. 551 pkt 7 KC);

2) prawa na dobrach materialnych, tzn. prawa do ruchomości i nieruchomości, czyli własność i inne prawa rzeczowe (por. art. 551 pkt 2 KC);

3) prawa obligacyjne wynikające np. z najmu i dzierżawy, wierzytelności, prawa z papierów wartościowych (por. art. 551 pkt 3 KC);

4) prawa wynikające z decyzji administracyjnych (koncesje, zezwolenia, licencje – art. 551 pkt 5 KC);

5) dobra osobiste (tajemnice przedsiębiorstwa – art. 551 pkt 8 KC);

6) księgi i dokumenty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 551 pkt 9 KC).

Wśród składników przedsiębiorstwa należy wymienić także sytuacje faktyczne, które nie mają charakteru praw podmiotowych, lecz wpływają dodatnio lub ujemnie na jego wartość, np. klientela (zob. T. Bieniek, Klientela, s. 2 i nast.), lokalizacja, dobra lub zła renoma (M. Litwińska, Pojęcie, s. 10), czyli okoliczności określane w języku angielskim jako goodwill lub badwill (dobra lub zła sława).

Zgodnie z obecnym brzmieniem art. 551 KC w skład przedsiębiorstwa nie wchodzą zobowiązania i obciążenia związane z jego prowadzeniem. Przed nowelizacją była to istotna zmiana w porównaniu z art. 40 KH, w którym nie wspomniano w ogóle o zobowiązaniach lub obciążeniach, a mowa była tylko o aktywach i wierzytelnościach powstałych przy prowadzeniu przedsiębiorstwa.

Obecnie powrócono do koncepcji art. 40 KH i wymienia się wyraźnie wierzytelności. Generalnie należy stwierdzić, że w art. 551 KC mowa jest tylko o aktywach. Rzutuje to obecnie na problematykę zbycia przedsiębiorstwa. Aktualnie wszelkie umowy odnoszące się do przenoszenia przedsiębiorstwa dotyczą przenoszenia na zbywcę aktywów. Zobowiązania natomiast obciążają te aktywa i nie mogą przejść na nabywcę bez zgody wierzyciela.

IV. Zbycie przedsiębiorstwa

27

Z przedmiotowym znaczeniem pojęcia przedsiębiorstwa wiąże się problem jego zbycia. Zgodnie z art. 751 KC przedsiębiorstwo może być zbyte, wydzierżawione albo może być na nim ustanowione prawo użytkowania. Zbycie przedsiębiorstwa jest pojęciem, które obejmuje wszelkie czynności prawne powodujące przeniesienie na nabywcę wszystkich składników wchodzących w skład przedsiębiorstwa. Dotyczy to więc sprzedaży, zamiany, wniesienia do spółki tytułem wkładu (zob. P. Bielski, Regulacja, s. 29 i nast.; Z. Gawlik, [w:] A. Kidyba (red.), Kodeks cywilny, s. 279; A. Kidyba, Spółka, s. 113–114; K. Kopaczyńska-Pieczniak, [w:] A. Kidyba (red.), Spółka z o.o., s. 8.2.2.4; H. Urbańczyk, Przedsiębiorstwo, s. 22 i nast.; E. Norek, Przedsiębiorstwo, s. 125 i nast.), zawarcia umowy o odpłatne korzystanie z przedsiębiorstwa połączone z opcją sprzedaży. Zgodnie z art. 552 KC czynność prawna mająca za przedmiot przedsiębiorstwo obejmuje wszystko, co wchodzi w jego skład, chyba że co innego wynika z treści czynności prawnej lub przepisów szczególnych (M. Litwińska, Pojęcie, s. 8 i nast.). Oznacza to, że w braku odmiennych postanowień lub przepisów szczególnych należy przyjąć, że czynnością zbycia objęte są wszystkie składniki wymienione w art. 551 KC (M. Poźniak-Niedzielska, Zbycie, s. 37).

Charakter prawny przedsiębiorstwa w znaczeniu przedmiotowym nie był nigdy jednoznaczny w literaturze. Dyskusyjne jest przede wszystkim, czy przedsiębiorstwo jest przedmiotem obrotu jako całość, czy też należy je traktować jako rodzaj zbioru praw i innych składników. Wydaje się, że należy przyjąć, iż podstawę prowadzenia działalności gospodarczej stanowi pewien zorganizowany kompleks majątkowy obejmujący dobra materialne i niematerialne oraz sytuacje faktyczne. Ten wyodrębniony kompleks majątkowy stanowi dobro samoistne, różne od sumy elementów, które się na nie składają, mogące być przedmiotem obrotu (M. Poźniak-Niedzielska, Zbycie, s. 37). Nie musi to oznaczać, że zbycie przedsiębiorstwa obejmuje zbycie całego majątku. Możliwe jest wyłączenie określonych składników z majątku. Jednak, jak podkreśla się w literaturze, chodzi tylko o taki zakres wyłączeń przy zawarciu umowy, aby to, co pozostaje, stanowiło przedmiot przedsiębiorstwa (M. Poźniak-Niedzielska, Zbycie, s. 37). Bądź odwrotnie, aby te składniki, które nie są objęte umową, nie stanowiły już przedsiębiorstwa. Decydują tu więc okoliczności faktyczne, które mogą być oznaczone in concreto. Na nabywcę musi przejść minimum środków i sposobów, jakie są konieczne do tego, aby można było prowadzić przedsiębiorstwo w znaczeniu funkcjonalnym (S. Buczkowski, Glosa do wyr. SN z 10.1.1972 r., I CR 359/71, OSPiKA 1972, Nr 12, poz. 232). Chodzi więc o wszelkie elementy, które powodują przejęcie funkcji pełnionych przez przedsiębiorstwo.

28

Czynność zbycia jest czynnością prawną o charakterze rozporządzającym, której skutkiem jest przejście na nabywcę uprawnień niezbędnych do prowadzenia przedsiębiorstwa. Jest to czynność prawna konsensualna, wzajemna, kauzalna. Zbycie przedsiębiorstwa jest następstwem jednej czynności prawnej – nabycia uno actu, co oznacza, że po stronie nabywcy mamy do czynienia z sukcesją uniwersalną (nabycie pod tytułem ogólnym) – J. Widło, Zakres, s. 25 i nast.

29

Przeniesienie wszystkich praw i obowiązków wchodzących w skład przedsiębiorstwa następuje według jednolitych zasad, niezależnie od tego, jakie reguły dotyczą zbywania poszczególnych praw i obowiązków (A. Jakubecki, [w:] Prawo, s. 44). Jeżeli natomiast na zbycie przedsiębiorstwa składa się wiele odrębnych (choć połączonych czasowo) czynności zbycia (sukcesji singularnych), to do przeniesienia każdego prawa i obowiązku należy stosować przepisy o zbyciu dla niego tylko właściwe (tamże, s. 40).

Za przyjęciem poglądu, że w przypadku nabycia przedsiębiorstwa mamy do czynienia z sukcesją uniwersalną, przemawiają względy praktyczne i bezpieczeństwo obrotu. Duża liczba czynności prawnych mających za przedmiot przedsiębiorstwo stwarza ryzyko, iż w wielu przypadkach w praktyce mogłyby nie zostać spełnione szczególne warunki przeniesienia poszczególnych praw składających się na przedsiębiorstwo, co z kolei doprowadziłoby do znacznego skomplikowania stanu prawnego i niepewności majątkowych, które zaważyłyby na pewności obrotu gospodarczego. Ponadto w skład przedsiębiorstwa wchodzą też pewne sytuacje, niestanowiące przedmiotu żadnych odrębnych praw podmiotowych (np. klientela) oraz prawa niezbywalne (A. Jakubecki, [w:] Prawo, s. 44). Wyjaśnienie ich przejścia na nabywcę nie byłoby możliwe, gdyby nabycie przedsiębiorstwa traktować jako kompleks odrębnych czynności prawnych.

Dopuszczalność zbycia przedsiębiorstwa w drodze jednej czynności prawnej nie wyklucza, że skutki prawne tej czynności mogą być rozłożone w czasie. Wówczas chwila nabycia nie jest tożsama z chwilą dokonania czynności zbycia.

30

Zbycie przedsiębiorstwa wymaga formy pisemnej z podpisami notarialnie poświadczonymi. Jeżeli jednak na przedsiębiorstwo składa się nieruchomość, to albo czynność zbycia przedsiębiorstwa wymaga zachowania formy aktu notarialnego, albo też samo zbycie nieruchomości powinno nastąpić w formie aktu notarialnego (A. Jedliński, [w:] A. Kidyba (red.), Kodeks cywilny, s. 479 i nast.; E. Norek, Przedsiębiorstwo, s. 158).

Jak to już zostało stwierdzone, pojęcie przedsiębiorstwa obejmuje obecnie tylko aktywa. Przy analizie zbycia przedsiębiorstwa należy brać pod uwagę tylko aktywa, natomiast zobowiązania, o których była mowa w poprzednim brzmieniu art. 551 KC (przed nowelą z 14.2.2003 r.), obciążają te aktywa. W związku z powyższym mogą one przejść na nabywcę tylko za zgodą wierzyciela. Problematykę tę regulował art. 526 KC. Obecnie regulacja ta została przeniesiona do art. 554 KC. Zgodnie z przepisem art. 554 KC nabywca przedsiębiorstwa (również gospodarstwa rolnego) jest odpowiedzialny solidarnie ze zbywcą za jego zobowiązania związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa, chyba że w chwili nabycia nie wiedział o tych zobowiązaniach, mimo zachowania należytej staranności. Odpowiedzialność nabywcy ogranicza się do wartości nabytego przedsiębiorstwa według stanu w chwili nabycia, a według cen w chwili zaspokojenia wierzycieli. Odpowiedzialności tej nie można bez zgody wierzyciela wyłączyć ani ograniczyć.

V. Definicja konsumenta

31

Obok zdefiniowania przedsiębiorcy Kodeks cywilny zawiera również definicję konsumenta. Zgodnie z art. 221 KC (przepis ten uchylił art. 384 § 3 KC) za konsumenta uważa się osobę fizyczną dokonującą z przedsiębiorcą czynności prawnej niezwiązanej bezpośrednio z jej działalnością gospodarczą lub zawodową. Przepis ten został zlokalizowany w grupie regulacji odnoszących się tylko do osób fizycznych. Przyjąć więc należy, że konsumentem nie może być osoba prawna czy jednostka organizacyjna mająca zdolność prawną, nawet gdyby dokonywała czynności prawnej niezwiązanej bezpośrednio z jej działalnością gospodarczą lub zawodową (zob. T. Sokołowski, [w:] A. Kidyba (red.), Kodeks cywilny, s. 106 i nast.). Konsumentem można być nie tylko w sferze działalności gospodarczej, ale także działalności zawodowej (np. wolne zawody).

Cechą przyjętych rozwiązań jest istnienie stosunku bezpośredniości czynności związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej lub zawodowej. Bezpośredniość wiązać się musi z czynnościami skierowanymi na prowadzenie działalności zarobkowej, a więc takiej, w której występuje efekt zysku. Nie będzie więc czynnością bezpośrednio związaną z prowadzeniem działalności zawodowej np. zakup mebli do biura przedsiębiorcy prowadzącego handel hurtowy roślinami. Czynności takie będą związane z prowadzeniem takiej działalności, ale jedynie pośrednio.

Również ustawa z 12.5.2011 r. o kredycie konsumenckim (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1028 ze zm.) zawiera odwołanie do definicji tego pojęcia zawartej w Kodeksie cywilnym (art. 221 KC).

Regulacje zawarte w przepisach ustawy z 9.4.2010 r. o udostępnianiu informacji gospodarczych i wymianie danych gospodarczych (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 2160 ze zm.) definiują pojęcie dłużnika będącego konsumentem, stanowiąc że jest nim osoba fizyczna dokonująca czynności prawnej niezwiązanej bezpośrednio z jej działalnością gospodarczą lub zawodową (jest to również odwołanie do art. 221 KC) oraz osoba zobowiązana do świadczeń alimentacyjnych, o której mowa w art. 2 pkt 3 ustawy z 7.9.2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1993 ze zm.), a także rodzica zobowiązanego do ponoszenia opłaty za pobyt dziecka w rodzinie zastępczej, rodzinnym domu dziecka, placówce opiekuńczo-wychowawczej, regionalnej placówce opiekuńczo-terapeutycznej lub interwencyjnym ośrodku preadopcyjnym w rozumieniu przepisów ustawy z 9.6.2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 177 ze zm.).

Ponadto przepisy ww. ustawy operują również pojęciem dłużnika niebędącego konsumentem, który jest pojmowany jako:

1) osoba fizyczna wykonująca działalność gospodarczą zobowiązaną względem wierzyciela w związku z wykonywaną działalnością gospodarczą albo

2) osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, zobowiązana względem wierzyciela w związku z wykonywaną działalnością gospodarczą lub stosunkiem prawnym.

Definicje konsumenta występują również w innych aktach prawnych. Tak np. ustawa z 15.12.2000 r. o Inspekcji Handlowej (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 312 ze zm.) przyjmuje, że przez konsumenta należy rozumieć konsumenta w rozumieniu przepisów KC.

Na mocy ustawy z 31.7.2019 r. o zmianie niektórych ustaw w celu ograniczenia obciążeń regulacyjnych (Dz.U. poz. 1495 ze zm.) niektóre przepisy dotyczące ochrony konsumenta stosuje się również do osoby fizycznej zawierającej umowę bezpośrednio związaną z jej działalnością gospodarczą, gdy z treści tej umowy wynika, że nie posiada ona dla niej charakteru zawodowego, wynikającego w szczególności z przedmiotu wykonywanej przez nią działalności gospodarczej, udostępnionego na podstawie przepisów o CEIDG. Wskazanie na przedmiot działalności gospodarczej ma jednak charakter przykładowy (K. Wyrwińska, M. Wyrwiński, Ewolucja, s. 291).

Znowelizowane przepisy rozszerzają tym samym zakres ochrony konsumenckiej na przedsiębiorcę będącego osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą, a nie zawodową. Nie są więc spójne pod tym względem z kodeksową definicją przedsiębiorcy i konsumenta (J. Wiak, Rozszerzenie ochrony, s. 33).

W stosunku do tych przedsiębiorców stosuje się przepisy o klauzulach abuzywnych (art. 3851–3853 KC), rękojmi za wady (art. 5564 i 5565 KC) oraz prawie odstąpienia od umowy zawartej na odległość lub poza lokalem przedsiębiorstwa, umów zobowiązujących do przeniesienia własności towaru na konsumenta oraz umów o dostarczanie treści cyfrowej lub usługi cyfrowej (art. 7aa PrKonsU) – por. Nb. 773.

VI. Formy zorganizowania przedsiębiorców

1. Wewnętrzne formy zorganizowania przedsiębiorców

32

Przedsiębiorstwo (znaczenie podmiotowe) stanowi całość w znaczeniu gospodarczym, organizacyjnym, personalnym, majątkowym i prawnym (K. Kruczalak, Prawo, s. 89).

Gospodarcze wyodrębnienie oznacza, że przedsiębiorstwo wykonuje swoje cele gospodarcze na własny rachunek. Organizacyjna całość opiera się na takim stopniu zorganizowania, który umożliwia realizowanie działalności gospodarczej. Zorganizowana całość przedsiębiorstwa oznacza, że przedsiębiorstwo działa w oparciu o substrat personalny. Substrat ten odgrywa większą bądź mniejszą rolę w różnych przedsiębiorstwach jako podstawa funkcjonowania. Jednak, jeżeli bierzemy pod uwagę realizację działalności gospodarczej, to realizowana jest ona przez ludzi kierujących określonymi procesami lub je wykonujących. Całość majątkowa oznacza, że działalność gospodarcza jest realizowana w oparciu o kompleks majątkowy, którym jest pierwotny majątek i majątek wypracowany przez przedsiębiorstwo. Całość w znaczeniu prawnym oznacza, że do przedsiębiorstwa odnoszą się przepisy regulujące ustrój podmiotów, wyznaczające zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych. W interesującym nas aspekcie będzie to przede wszystkim dokonywanie czynności prawno-gospodarczych, które można stypizować jako handlowe, mimo uchylonych odpowiednich przepisów Kodeksu handlowego. Wiele przepisów, również Kodeksu cywilnego, odnosi się wszakże do prowadzenia przedsiębiorstwa. Z punktu widzenia osobowości prawnej wyróżniamy osobowość fizyczną, osobowość prawną, a także należy wyróżnić grupę quasi-osób prawnych, które jednak cechy tej nie posiadają (tzw. podmioty ustawowe – w szczególności spółka jawna, komandytowa, partnerska i komandytowo-akcyjna).

33

Przedsiębiorcy mogą opierać swoje funkcjonowanie na różnej wewnętrznej strukturze organizacyjnej. Najczęściej wskazywaną wewnętrzną formą organizacji przedsiębiorców jest zakład. Poza zakładem możemy wyróżnić oddziały (filie) i przedstawicielstwa.

Zakład jest wewnętrzną jednostką organizacyjną przedsiębiorcy, która stanowić może samodzielną strukturę gospodarczą, organizacyjną, personalną, majątkową. Nie występuje natomiast element całości prawnej, gdyż zakład pod względem prawnym jest zawsze częścią struktury przedsiębiorcy. Nie ma przeszkód, aby na bazie zakładu wyodrębniony został przedsiębiorca, w szczególności przez podział przedsiębiorcy czy połączenie części majątku z innym przedsiębiorcą. Istotą zakładu jest realizacja celów gospodarczych, jako pewnej wewnętrznej działalności, w ramach struktury przedsiębiorcy. Zakłady mogą więc zostać wyodrębnione w oparciu o kryterium branży (np. transport, remonty, produkcja), wewnętrznego podziału kooperacyjnego, wewnętrznego systemu produkcji itp. Nie jest jednak konieczne, aby zakład realizował całość procesów gospodarczych przedsiębiorcy (zob. J. Rudowicz, J. Jacyszyn, Oddział spółki, s. 7 i nast.); wręcz można przyjąć, że bardzo często podział na zakłady wiąże się z częścią realizacji procesów gospodarczych. Zakład stanowić musi wyodrębnioną wewnętrznie i organizacyjnie strukturę. Oznacza to, że działa on przy wykorzystaniu nadanej wewnętrznymi przepisami przedsiębiorcy (np. statutem, regulaminem organizacyjnym) struktury, która zachowuje swoją odrębność. Odrębność ta może wiązać się również z systemem zarządzania i reprezentowania przedsiębiorcy w stosunku do zakładu. Najczęściej ma to formę przyznanych kompetencji w zakresie zarządzania (upoważnienie do działania), często na podstawie ustalonego zakresu czynności, umowy o pracę, kontraktu menedżerskiego i reprezentacji (umocowanie do dokonywania czynności prawnych). W tym ostatnim przypadku udzielone jest pełnomocnictwo ogólne lub prokura. Należy jednak pamiętać, że udzielone pełnomocnictwo (prokura) upoważnia do dokonywania czynności prawnych, a nie czynności faktycznych. Tak więc, aby realizować w pełni funkcję odrębności organizacyjnej przez wydzielenie wewnętrznego zarządzania i reprezentację, potrzeba łącznego upoważnienia i umocowania do działania. Zakłady działają w oparciu o zorganizowany zespół majątkowy i personalny. Zakład poza brakiem odrębnej podmiotowości i działania zawsze w ramach struktury przedsiębiorcy nie jest jednak samodzielny pod względem finansowym (S. Włodyka, Prawo gospodarcze, t. 1, s. 114), gdyż samodzielność taką ma tylko przedsiębiorstwo. Istotnym czynnikiem dla ustalenia zakładu jest, jak to już stwierdzono, podstawa wyodrębnienia, która powinna być dokonana w wewnętrznych aktach normatywnych przedsiębiorców. Jeżeli takiego wyodrębnienia nie ma, możemy przyjąć, że przedsiębiorca prowadzi przedsiębiorstwo jednozakładowe.

Istotnym czynnikiem wyróżniającym zakład jest również czynnik lokalizacyjny. Jeżeli zakład znajduje się w głównym miejscu wykonywania działalności, mamy do czynienia z zakładem głównym. Jeżeli natomiast zakład znajduje się poza siedzibą organu zarządzającego (osoby prawne), miejscem prowadzenia spraw spółki (spółki osobowe) czy siedzibą przedsiębiorcy osoby fizycznej, może mieć postać oddziału (filii) przedsiębiorcy. Cechą charakterystyczną oddziału (zakładu filialnego) jest jego wyodrębnienie lokalizacyjne, tj. że znajduje się on w miejscu innym, niż wskazano powyżej.

Ustawa o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium RP w art. 3 pkt 4 definiuje pojęcie oddziału jako wyodrębnioną i samodzielną organizacyjnie część działalności gospodarczej, wykonywaną przez przedsiębiorcę poza siedzibą przedsiębiorcy lub głównym miejscem wykonywania działalności (zakładem głównym) – por. J. Jacyszyn, J. Rudowicz, Oddział spółki, s. 43 i nast.

Z kolei, z przedstawicielstwem mamy do czynienia wówczas, gdy inna struktura organizacyjna ma w stosunku do przedsiębiorcy pozycję zewnętrzną, choć realizuje zadania przedsiębiorcy. Dochodzi wówczas do zawarcia umowy o przedstawicielstwo prawne i faktyczne, co prowadzi do tego, że przedstawiciel (jedno- lub wieloosobowy), który może być również zorganizowany w formie wyodrębnionego przedsiębiorcy, dokonuje czynności prawnych i faktycznych jako odrębny podmiot, ale działa bezpośrednio w sferze reprezentowanego (na cudzy rachunek i w cudzym imieniu). Przedstawicielstwo może wiązać się z dodatkowymi prawami i obowiązkami między przedsiębiorstwem a przedstawicielem. W szczególności może dojść do przekazania umownie know-how w zakresie prowadzonych interesów. Formą realizacji zadań przedsiębiorcy może być również stosunek powiernictwa (dokonywanie czynności prawnej we własnym imieniu, ale na cudzy rachunek) czy zawarcie umowy franchisingowej. Prowadzenie przedsiębiorstwa może wiązać się ze wspomnianą różną strukturą organizacyjną. Natomiast w niektórych przypadkach osoby prawne (np. Skarb Państwa, gminy, zakłady opieki zdrowotnej, szkoły wyższe) prowadzą działalność gospodarczą nie w oparciu o strukturę zakładu, która została wyżej przedstawiona, ale w oparciu o inne formy organizacyjne działalności gospodarczej, mianowicie przez zakład budżetowy i gospodarstwa pomocnicze.

2. Zewnętrzne formy zorganizowania przedsiębiorców

34

W rozwoju gospodarczym charakterystyczne są procesy transformacji polegające na podziałach, połączeniach, przejęciach (wrogich lub przyjaznych). W szczególności charakterystyczne są próby koncentrowania kapitałów lub struktur organizacyjnych (W. Szpringer, Regulacje, s. 49 i nast.). Odbywa się to na podstawie różnych umów, ale często również ustaleń faktycznych. Koncentracja, o której mowa, nie zawsze musi mieć wymiar prawny, często właśnie na podstawie umownej lub bezumownej ma wymiar czysto faktyczny. Do najistotniejszych powiązań gospodarczych zaliczamy: holding (powiązanie w pionie), koncern (powiązanie poziome). W przypadku holdingu dochodzi do powiązań, które muszą mieć oparcie w czynnościach prawnych i faktycznych i są ich następstwem (podział, połączenie, utworzenie nowego podmiotu). W przypadku koncernu podstawą funkcjonowania są umowy między powiązanymi strukturami (A. Opalski, Koncern, s. 20; S. Włodyka, [w:] System Prawa Handlowego, t. 1, s. 964 i nast.). Ponadto możemy wyróżnić kartele i trusty. W przypadku karteli instrumenty prawne nie odgrywają żadnej roli, gdyż najczęściej opierają się one na porozumieniach ustnych, nieformalnych. Z kolei w przypadku trustu dochodzi do wykupywania akcji (czynności prawne) innego przedsiębiorcy.

35

Holding stanowi typ koncentracji kapitałowej przedsiębiorców, będącej pionowym powiązaniem, polegającym na tym, że jeden przedsiębiorca posiada akcje lub udziały w innym przedsiębiorcy, w celu zapewnienia kontroli w spółkach podległych. W istocie chodzi o kontrolę procesów organizacyjnych, decyzyjnych, przez posiadanie odpowiedniej liczby głosów na zgromadzeniu wspólników (walnym zgromadzeniu) albo przez wykonywanie innych procesów poza zgromadzeniem. Nie zawsze jednak chodzi o to, aby posiadać więcej niż 50% udziałów lub akcji, gdyż – w zależności od postanowień statutów lub umów – może to być niewystarczające albo wystarczająca jest mniejsza liczba udziałów (akcji), które np. mogą być uprzywilejowane co do głosu. Ponadto mają na to wpływ ustalenia odnośnie do kworum itp.

W strukturze holdingowej wyróżniamy podmiot dominujący, który w przypadku gdy chodzi o holding spółek, określany jest mianem spółki matki (spółka macierzysta) i podmiot zależny (w przypadku spółek określany mianem spółki córki). Podmioty zależne (spółki córki) są w stosunku do siebie w relacji siostrzanej (spokrewnionej).

Na podstawie KSH (art. 4 § 1 pkt 4) spółką dominującą jest taka spółka, która:

1) dysponuje bezpośrednio lub pośrednio większością głosów na zgromadzeniu wspólników albo na walnym zgromadzeniu, także jako zastawnik albo użytkownik, bądź w zarządzie innej spółki kapitałowej (spółki zależnej), także na podstawie porozumień z innymi osobami lub

2) jest uprawniona do powoływania lub odwoływania większości członków zarządu innej spółki kapitałowej (spółki zależnej) albo spółdzielni (spółdzielni zależnej), także na podstawie porozumień z innymi osobami, lub

3) jest uprawniona do powoływania lub odwoływania większości członków rady nadzorczej innej spółki kapitałowej (spółki zależnej) albo spółdzielni (spółdzielni zależnej), także na podstawie porozumień z innymi osobami, lub

4) członkowie jej zarządu stanowią więcej niż połowę członków zarządu innej spółki kapitałowej (spółki zależnej) albo spółdzielni (spółdzielni zależnej), lub

5) dysponuje bezpośrednio lub pośrednio większością głosów w spółce osobowej zależnej albo na walnym zgromadzeniu spółdzielni zależnej, także na podstawie porozumień z innymi osobami, lub

6) wywiera decydujący wpływ na działalność spółki kapitałowej zależnej albo spółdzielni zależnej, w szczególności przez zawarcie między spółką dominującą a spółką zależną umowy przewidującej zarządzanie spółką zależną lub przekazywanie zysku przez taką spółkę.

Zgodnie z treścią art. 4 pkt 3 i 4 OchrKonkurU przedsiębiorcą dominującym jest podmiot, który posiada kontrolę nad innym przedsiębiorcą. W myśl przepisów powołanej ustawy oznacza to wszelkie formy bezpośredniego lub pośredniego uzyskania przez przedsiębiorcę uprawnień, które osobno albo łącznie, przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności prawnych lub faktycznych, umożliwiają wywieranie decydującego wpływu na innego przedsiębiorcę lub przedsiębiorców. Uprawnienia takie tworzą w szczególności:

1) dysponowanie bezpośrednio lub pośrednio większością głosów na zgromadzeniu wspólników albo na walnym zgromadzeniu, także jako zastawnik albo użytkownik, bądź w zarządzie innego przedsiębiorcy (przedsiębiorcy zależnego), także na podstawie porozumień z innymi osobami;

2) uprawnienie do powoływania lub odwoływania większości członków zarządu lub rady nadzorczej innego przedsiębiorcy (przedsiębiorcy zależnego), także na podstawie porozumień z innymi osobami;

3) członkowie jego zarządu lub rady nadzorczej stanowią więcej niż połowę członków zarządu innego przedsiębiorcy (przedsiębiorcy zależnego);

4) dysponowanie bezpośrednio lub pośrednio większością głosów w spółce osobowej zależnej albo na walnym zgromadzeniu spółdzielni zależnej, także na podstawie porozumień z innymi osobami;

5) prawo do całego albo do części mienia innego przedsiębiorcy (przedsiębiorcy zależ-nego);

6) umowa przewidująca zarządzanie innym przedsiębiorcą (przedsiębiorcą zależnym) lub przekazywanie zysku przez takiego przedsiębiorcę.

Stosunek powiązania wystąpi wówczas, gdy w spółce kapitałowej inna spółka handlowa lub spółdzielnia dysponuje bezpośrednio lub pośrednio co najmniej 20% głosów na zgromadzeniu wspólników albo na walnym zgromadzeniu, także jako zastawnik lub użytkownik albo na podstawie porozumień z innymi osobami, lub posiada bezpośrednio co najmniej 20% udziałów albo akcji w innej spółce kapitałowej (art. 4 § 1 pkt 5 KSH).

Uregulowanie polityki holdingu w KSH jest aktualne w stosunku do spółek. Zgodnie z art. 4 § 1 pkt 51 KSH grupa spółek oznacza spółkę dominującą i spółkę albo spółki zależne, będące spółkami kapitałowymi, kierujące się zgodnie z uchwałą o uczestnictwie w grupie spółek wspólną strategią w celu realizacji wspólnego interesu (interes grupy spółek), uzasadniającą sprawowanie przez spółkę dominującą jednolitego kierownictwa nad spółką zależną albo spółkami zależnymi. Nie oznacza to, że w innych dziedzinach nie mogą występować zależności holdingowe (np. z udziałem fundacji jako podmiotu dominującego czy też przedsiębiorstw państwowych).

Możemy wyróżnić holdingi: finansowe, kierujące i mieszane (L. Stecki, Holding, s. 35 i nast.). W pierwszym przypadku działalność koncentruje się na posiadaniu udziałów (akcji) i zarządzaniu nimi, bez wykonywania funkcji kierowniczych. W przypadku holdingu kierującego celem jest kierowanie podporządkowanymi spółkami. Trzeci typ holdingów łączy dwa elementy, ale różnicuje je w stosunku do różnych spółek.

Holdingi tworzone są przez podział przedsiębiorców, łączenie przedsiębiorców albo łączenie przez przekształcenie przedsiębiorców i ich podział (np. przekształcanie przedsiębiorstw państwowych, a następnie utworzenie kilku jednoosobowych lub wieloosobowych spółek, w których jednoosobowa spółka Skarbu Państwa ma pozycję dominującą). Możliwe jest również tworzenie holdingu nie „od góry w dół”, ale przez utworzenie wspólnego podmiotu zarządzającego („od dołu do góry”) z przekazaniem jednak wszelkich kompetencji co do przejęcia kontroli nad spółkami, tak aby stały się one zależne. Wyraźnie widoczne jest to przy uregulowaniu sposobu powstania spółki europejskiej, gdzie odróżnia się tworzenie przez zawiązanie spółki holdingowej (tak określa się tworzenie „z dołu do góry” przy wniesieniu akcji bądź udziału do spółki matki) bądź spółki zależnej („z góry do dołu” zwanej spółką zależną). Z zagadnieniem koncentracji kapitału wiąże się problematyka art. 200 § 1, art. 30047–30048 oraz art. 362–364 § 1 i art. 366 § 1 KSH, odnosząca się do nabycia i obejmowania udziałów (akcji) własnych i doprowadzenie do tzw. rozwodnienia kapitału. Spółka córka może nabywać udziały spółki matki tylko w takim zakresie, w jakim wolno to czynić spółce matce. Jest to więc traktowane jak nabywanie udziałów własnych przez spółkę matkę (S. Sołtysiński, [w:] Kodeks spółek handlowych, t. 2, s. 172) – art. 200 § 1, art. 362 § 4, art. 366 § 1 KSH. W doktrynie prezentowane są poglądy, że powiązania holdingowe nie muszą być oparte wyłącznie na stosunkach zależności i dominacji kapitałowej (por. S. Włodyka, Prawo koncernowe, s. 59). Wskazuje się, że istnieje możliwość budowania holdingów opartych na powiązaniach personalnych oraz majątkowych.

W wypadku holdingu opartego na powiązaniach personalnych powiązanie między podmiotem dominującym, a zależnym ma charakter unii personalnej (por. Z. Kobot, Struktury holdingowe, s. 62) objawiającej się tym, że te same osoby pełnią funkcje członków zarządu w podmiotach objętych stosunkami zależności i dominacji lub dochodzi do łączenia funkcji członka zarządu podmiotu dominującego z funkcją rady nadzorczej podmiotu zależnego lub odwrotnie (tak S. Włodyka, Prawo koncernowe, s. 62), ewentualnie ma miejsce powierzenie funkcji członka zarządu w podmiocie zależnym specjaliście zatrudnionemu w podmiocie dominującym (tak A. Karolak, Stosunki, s. 17).

Holding oparty na powiązaniach majątkowych powstaje, gdy źródłem dominacji lub zależności jest majątek jednego z podmiotów oddany drugiemu do korzystania na podstawie umów prawa cywilnego (por. A. Karolak, Stosunki, s. 16). Ten „rodzaj” holdingu nie może być jednak raczej uznany za powiązanie o charakterze faktycznym, gdyż u jego podstaw leżą stosunki umowne i wydaje się być on bliższy idei koncernu.

Szczególna regulacja w tym zakresie została zawarta w przepisach Prawa bankowego oraz ustawy z 15.4.2005 r. o nadzorze uzupełniającym nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń, zakładami reasekuracji i firmami inwestycyjnymi wchodzącymi w skład konglomeratu finansowego (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 1413 ze zm.). Powołane wyżej przepisy wprowadzają pojęcie konglomeratu finansowego oraz zawierają ustawowe wyróżnienie holdingów bankowych (krajowych i zagranicznych), holdingów finansowych, holdingów mieszanych oraz holdingów hybrydowych.

36

Koncern prowadzi do faktycznego gospodarczego uzależnienia pewnej grupy przedsiębiorców od innego przedsiębiorcy z zachowaniem formalnoprawnej samodzielności zależnych przedsiębiorców (A. Opalski, Koncern, s. 20 i nast.).

Są to więc dwa przedsiębiorstwa (lub więcej), które pozostają pod wspólnym kierownictwem (A. Szajkowski, [w:] Kodeks handlowy, s. 923). Koncern może być zorganizowany w formie spółki cywilnej, z ograniczoną odpowiedzialnością, akcyjnej, ale może mieć też postać faktycznego układu organizacyjnego, w którym określona osoba sprawuje kontrolę faktyczną i prawną nad zachowaniem podmiotów struktury koncernowej (A. Szajkowski, [w:] Kodeks handlowy, s. 924). W związku z powyższym możemy wyróżnić koncern umowny i faktyczny.

W literaturze przedmiotu wskazuje się inny (znacznie szerszy) sposób rozumienia pojęcia koncernu, podnosząc, że koncern stanowi ogólną kategorię pojęciową dla różnych typów zgrupowań przedsiębiorców (koncernów) – por. S. Włodyka, Prawo koncernowe, s. 58. Przy przyjęciu powyższej definicji koncernu, ze względu na sposób podporządkowania przedsiębiorców wewnątrz zgrupowania wspólnemu kierownictwu, można wyróżnić (S. Włodyka, Prawo koncernowe, s. 58):

1) koncerny w ścisłym tego słowa znaczeniu, tj.:

a) koncerny faktyczne, określane mianem holdingów,

b) koncerny formalne, określane mianem umownych;

2) niekoncernowe zgrupowania przedsiębiorców.

Koncerny faktyczne charakteryzują się występowaniem grupy przedsiębiorców powiązanych ze sobą stosunkami podporządkowania o faktycznym charakterze. W tym wypadku stosunki dominacji i zależności mogą mieć podstawy kapitałowe (uprawnienia z udziałów lub akcji innych podmiotów wchodzących w skład holdingu), personalne (objawiające się w równoczesnym pełnieniu przez te same osoby kluczowych funkcji w przedsiębiorstwach uczestniczących w faktycznym koncernie, ewentualnie powoływanie na kluczowe stanowiska w organach jednego członka koncernu pracowników innego przedsiębiorcy zgrupowanego w koncernie – por. A. Karolak, Stosunki, s. 17) lub majątkowe (objawiające się tym, że jeden z członków holdingu wykorzystuje w toku swej działalności, odpłatnie lub pod tytułem darmym majątek innego przedsiębiorcy zgrupowanego w holdingu – tamże, s. 16; zob. też S. Włodyka, Prawo koncernowe, s. 64).

Według omawianego podziału drugim rodzajem koncernów w ścisłym tego słowa znaczeniu są koncerny umowne, stanowiące zgrupowania niezależnych przedsiębiorców oparte wyłącznie na powiązaniach umownych (zob. S. Włodyka, Prawo koncernowe, s. 82). W odniesieniu do koncernów umownych wyróżnia się: horyzontalne koncerny umowne (zrzeszenia) oparte na jednolitym kierownictwie, któremu dobrowolnie poddają się strony umowy – samodzielni przedsiębiorcy zrzeszający się w holdingu poziomym oraz wertykalne (pionowe) koncerny umowne oparte na umowach o podporządkowanie (skutkujące przekazaniem kierownictwa lub obowiązkiem odprowadzania zysku przez jedną ze stron takiej umowy) – tamże, s. 83.

Wśród niekoncernowych zgrupowań przedsiębiorców można wyróżnić (tamże, s. 113–136) zgrupowania kooperacyjne obejmujące:

1) zgrupowania dystrybucyjne, oparte o umowy franchisingowe, umowy o dystrybucję selektywną i wyłączną, zgrupowania kooperacji przemysłowej, zgrupowania typu joint-venture;

2) zgrupowania kartelowe (zmowy kartelowe).

37

Kartel stanowi porozumienie gospodarcze prawnie samodzielnych przedsiębiorców co do ich uzgodnionego działania na rynku, co prowadzi również do gospodarczego ograniczenia samodzielności. Z drugiej zaś strony, kartele służą tworzeniu praktyk monopolistycznych i ograniczaniu konkurencji. Kartele zawiązywane są najczęściej w drodze nieformalnej (choć mogą mieć postać porozumienia) w określonych sferach współdziałania. Możemy wyróżnić następujące typy karteli:

1) cenowe (następuje bezpośrednio lub pośrednio ustalenie cen oraz zasad ich kształtowania między konkurentami w stosunkach z osobami trzecimi);

2) podziałowe (następuje podział rynku według kryteriów terytorialnych, asortymentowych lub podmiotowych);

3) kontyngentowe (następuje ustalenie lub ograniczenie wielkości produkcji, sprzedaży lub skupu towarów).

Szczególnym typem kartelu jest syndykat, który występuje wówczas, gdy przedsiębiorcy w drodze porozumienia tworzą wspólną organizację, np. wspólne biura zakupu, sprzedaży.

38

Trust prowadzi do takiej koncentracji gospodarczej, że zgrupowane przedsiębiorstwa tracą swoją gospodarczą i prawną niezależność. Powstaje on najczęściej w drodze wykupywania akcji przez przedsiębiorstwo. W ten sposób następuje zmiana właściciela i de facto powstaje nowy przedsiębiorca zamiast istniejącego.

VII. Nowe instrumenty wspierania mikro-, małych i średnich przedsiębiorców

Literatura: B. Bartkowiak, Fundusze pożyczkowe i poręczeniowe w finansowaniu małych, średnich przedsiębiorstw w Polsce, Warszawa 2009; B. Bartkowiak, S. Flejterski, P. Pluskota, Fundusze i usługi pożyczkowe dla mikro-, małych i średnich przedsiębiorstw, Warszawa 2006; P. Daszczuk, Kilka uwag na temat zmian w ustawie o kredycie konsumenckim, Acta Iuris Stetinensis 2017, Nr 3; M. Gajewski, T. Kiliański, J. Szczucki, Zasady organizacji i funkcjonowania funduszy poręczeń kredytowych, Warszawa 2002; M. Gajewski, W. Załęski, T. Branicki, Fundusze poręczeń wzajemnych. Doświadczenia polskie, Warszawa 1997; P. Głodek, M. Gołębiowski, Finansowanie innowacji w małych i średnich przedsiębiorstwach, Warszawa 2006; J. Grzywacz, A. Okońska, Venture capital na potrzeby kapitałowe małych i średnich przedsiębiorców, Warszawa 2005; A. Jakubecki, A. Kidyba, J. Mojak, R. Skubisz, Prawo spółek. Zarys, Warszawa 1999; W.J. Katner, U. Promińska (red.), Prawo handlowe po przystąpieniu Polski do Unii Europejskiej, Warszawa 2010; A. Kidyba (red.), Pozakodeksowe umowy handlowe, Warszawa 2013; A. Kidyba, A. Król, Fundusze: kapitałowy i poręczeń handlowych, [w:] Zagadnienia gospodarcze, Lublin 1997; J. Kiedrowski, Specyfika umów private equity/venture capital w Polsce, cz. 1, Nasz Rynek Kapitałowy 2004, Nr 7; R. Klocek, Umowa gwarancji. Umowa poręczenia, MoPod 2000, Nr 1; J. Panowicz-Lipska (red.), System Prawa Prywatnego, t. 8, Prawo zobowiązań – część szczegółowa, Warszawa 2011; J. Świderska, Quasi-fundusze venture capital. Publiczne wsparcie innowacyjnych MSP, Warszawa 2008; H. Waniak-Michalak, Pozabankowe źródła finansowania małych i średnich przedsiębiorstw. Fundusze pożyczkowe, fundusze poręczeniowe, rynek venture capital, Warszawa 2007; J. Węcławski, Venture capital. Nowy instrument finansowania przedsiębiorców, Warszawa 1997.

1. Uwagi ogólne

39

Rozwój gospodarczy, z jakim mamy do czynienia w ostatnich latach, zmusza do kreowania nowych rozwiązań ekonomicznych i prawnych, umożliwiających z kolei rozwój mikro-, małych i średnich przedsiębiorców. Mikro-, mali i średni przedsiębiorcy stali się określoną kategorią ekonomiczną, socjologiczną oraz prawną, a także centralnym punktem zainteresowania przy planowanym wzroście efektywności gospodarczej. Stanowi to, z jednej strony, „odreagowanie” na wieloletnią politykę państwa wobec małych i średnich przedsiębiorców (a właściwie jej brak), a z drugiej – przeciwwagę historycznego już, miejmy nadzieję, zainteresowania wielkimi organizacjami gospodarczymi.

Wspieranie mikro-, małej i średniej przedsiębiorczości wiązać się może nie tylko z pośrednimi formami oddziaływania, takimi jak doradztwo, szkolenie itp., ale również z dostarczaniem kapitału tym podmiotom. Dostarczanie kapitału może mieć wieloraką postać – od bezpośredniego udziału kapitałowego w przedsiębiorcach, przez dostarczanie kapitału w formie pożyczki lub kredytu. Te ostatnie z kolei mogą wymagać pośredniego wsparcie przez tworzenie systemu zabezpieczeń kredytów (pożyczek), poręczeń kredytowych (pożyczkowych), jako zwiększające popyt dla klientów, a podaż dla banków na środki finansowe.

Proces powstawania i rozwoju sektora mikro-, małych i średnich przedsiębiorców dokonuje się w sposób spontaniczny. Wiele inicjatyw stymulujących ich rozwój ma charakter oddolny i lokalny; ze strony państwa nie ma spójnego systemu wspierania ich. Sektor małych i średnich przedsiębiorstw stanowił natomiast przedmiot zainteresowania wielu instytucji parabankowych.

Jednym z najciekawszych sposobów wspierania mikro-, małych i średnich przedsiębiorców jest tworzenie takich instytucji, jak ventures capital, fundusze kapitałowe, fundusze poręczeń kredytowych, fundusze pożyczkowe itp. Powstawanie tych funduszy jest bezpośrednio związane z podstawowym problemem funkcjonowania mikro-, małych i średnich przedsiębiorców, a mianowicie trudnością w dostępie do kapitałów. Brak kapitałów własnych powoduje, że rozwój tych przedsiębiorstw jest uzależniony od korzystania z zewnętrznych źródeł finansowania, a w szczególności od dostępu do kredytów bankowych.

Mikro-, mali i średni przedsiębiorcy, jako potencjalni kredytobiorcy, mają utrudnione zadanie z uwagi na:

1) podwyższone ryzyko związane z prowadzeniem działalności gospodarczej,

2) brak historii kredytowej,

3) słabą jakość dokumentacji finansowo-księgowej,

4) brak odpowiedniego majątku na zabezpieczenie kredytu,

5) nieumiejętność wypełniania wniosków kredytowych.

Ponadto banki preferują większych przedsiębiorców z uwagi na to, że koszty analizy wniosku kredytowego, administrowania kredytem oraz windykacji wierzytelności kredytowych są w dużej mierze niezależne od wielkości kredytu. Tak więc, zysk osiągany przez banki w grupie mikro-, małych i średnich przedsiębiorców jest zdecydowanie niższy.

Nie bez znaczenia jest też ogólna sytuacja makroekonomiczna, w której finansowanie deficytu budżetowego odbywa się w głównej mierze przez banki, które będąc uczestnikami rynku pieniężnego – inwestują wolne środki w papiery wierzycielskie emitowane przez Skarb Państwa (bony skarbowe i obligacje). Aktywność inwestycyjna banków w tym zakresie wpływa na obniżenie akcji kredytowej.

2. Ventures capital

40

W Polsce w ostatnich latach wzrasta zainteresowanie zarówno inwestorów, jak i odbiorców funduszy tzw. funduszami typu ventures capital. Charakter funduszy typu ventures capital jest często odmienny w różnych krajach. Jednak generalnie możemy stwierdzić, że jest to sposób finansowania przede wszystkim mikro-, małych i średnich podmiotów. Stany Zjednoczone były prekursorem stosowania metody inwestowania typu ventures capital. Tworzenie tego typu funduszy wiąże się przede wszystkim, z jednej strony, z zapotrzebowaniem na środki finansowe, z drugiej zaś – z oczekiwaniem inwestorów na duże zyski. Początkowo cechą inwestycji było dostarczanie tylko środków finansowych, bez np. udostępnienia przedsiębiorstwom know-how związanego z realizacją celów gospodarczych. Dopiero później następowało połączenie inwestycji w przedsiębiorstwa, głównie innowacyjne, ale przy jednoczesnym wspomaganiu w realizacji takiego przedsięwzięcia. Chodziło przede wszystkim o pomoc w zakresie zarządzania. Bardzo często ten dodatkowy element – profesjonalne zarządzanie i prawidłowa organizacja przedsiębiorcy – w połączeniu ze środkami finansowymi – decydował o sukcesie. Termin ventures capital często tłumaczony jest jako kapitał ryzyka. Jak zwrócono uwagę w literaturze (J. Węcławski, Venture, s. 14) – ponadprzeciętne ryzyko nie jest wyłącznym desygnatem pojęcia ventures capital. Z drugiej bowiem strony wysokiemu ryzyku towarzyszy oczekiwanie dużego sukcesu, a więc ponadprzeciętnego zysku. Tak więc ryzyko i ponadprzeciętny zysk stanowią główne elementy pojęcia ventures capital. Ponadto na pojęcie funduszu typu ventures capital składa się również współudział w zarządzaniu przedsiębiorcą, w którego zainwestowano i transfer know-how w zakresie zarządzania. Zasadniczo też dawca ventures capital aktywnie uczestniczy w zarządzaniu przedsiębiorcą. Inną cechą funduszu ventures capital jest wnoszenie kapitału na określony, ale długi okres (od 5 do 10 lat). Kapitałodawca przez dłuższy okres rezygnuje z bieżących zysków, aby w odpowiednim momencie osiągnąć dochody, które przekroczą dochody ponadprzeciętne, w szczególności zaś zrekompensują utracone zyski w fazie początkowej. Często pojęcie ventures capital jest łączone tylko z finansowaniem przedsiębiorców funkcjonujących w sferze wysoko rozwiniętych technik i technologii. Obecnie funkcjonowanie funduszy tego typu nie ogranicza się tylko do sfery hi-tech, ale łączy się bardzo często z innowacyjnością. Kolejną cechą funduszy typu ventures capital jest, wskazywana już, tendencja do finansowania podmiotów mikro-, małych i średnich, które są dynamiczne lub dysponują innowacyjnym produktem.

Przedstawione powyżej cechy pozwalają na następujące zdefiniowanie funduszy typu ventures capital: „kapitał własny wnoszony na ograniczony okres przez inwestorów zewnętrznych do małych i średnich przedsiębiorstw dysponujących innowacyjnym produktem, metodą, produkcją lub usługą, które nie zostały jeszcze zweryfikowane przez rynek, czyli stwarzają wysokie ryzyko niepowodzenia inwestycji, ale jednocześnie w przypadku sukcesu przedsięwzięcia wspomaganego w zarządzaniu przez inwestorów zapewniają znaczący przyrost wartości zainwestowanego kapitału, który jest realizowany przez zbycie udziałów” (J. Węcławski, Venture, s. 17; zob. też J. Kiedrowski, Specyfika umów, cz. 1, s. 54–55).

Inwestorami w funduszach typu ventures capital mogą być inwestorzy prywatni, duże przedsiębiorstwa, fundusze emerytalne, towarzystwa ubezpieczeniowe, banki, fundacje.

W literaturze (J. Węcławski, Venture, s. 91) przedstawiono różne typy funduszy typu ventures capital:

1) niezależne (z wykorzystaniem środków prywatnych lub instytucji bankowych) i zależne (z wykorzystaniem środków publicznych);

2) uniwersalne (inwestujące we wszelkie branże) i specjalistyczne (inwestujące w określonych branżach);

3) regionalne (inwestujące na określonym terenie), ponadregionalne (z rozwiniętą siecią poza koncentracją w jednym regionie);

4) umowne (stosunki między dawcą a biorcą oparte są na umowie), statutowe (oparte są na nierozdzielności majątku funduszu od biorcy poprzez zainwestowanie bezpośrednie);

5) otwarte (gromadzące środki oparte na udziale w rynku finansowym bez limitu środków i nabywców), zamknięte (tworzone przez z góry określoną wysokość i liczbę udziałów, akcji oraz nabywców).

41

Fundusze ventures capital działają w różnych formach prawnych. Najczęściej (np. w USA) stosowaną formą prawną jest spółka komandytowa. Zewnętrzni kapitałodawcy mają pozycję komandytariuszy, co pozwala na ograniczenie ich odpowiedzialności. W większym lub mniejszym stopniu wpływają oni też na funkcjonowanie funduszy (por. A. Kidyba, Status prawny, s. 304).

Tworzenie spółki komandytowej może mieć również postać spółki z udziałem spółki z o.o. jako komplementariusza („spółka z o.o. i spółka”; w Niemczech znana jako GmbH & Co KG). Ponadto stosowaną formą prawną jest spółka akcyjna lub spółka z ograniczoną odpowiedzialnością czy też spółka komandytowo-akcyjna (np. akcyjno-komandytowa w Niemczech; J. Węcławski, Venture, s. 96).

Określone elementy statusów prawnych poszczególnych uczestników spółek handlowych mogą sprzyjać realizacji przez inwestora wsparcia typu ventures capital albo czynić ją bardziej ryzykowną. Przykładem elementu statusu prawnego z pierwszej grupy (tj. sprzyjającego realizacji takiego typu wsparcia) jest brak odpowiedzialności wspólników spółki handlowej za zobowiązania spółki (charakterystyczne np. dla wspólnika spółki z o.o.), natomiast elementem statusu prawnego, który znacznie zwiększa ryzyko inwestora jest np. nieograniczona odpowiedzialność wspólników spółki handlowej za jej zobowiązania (co dotyczy np. wspólnika spółki jawnej).

3. Fundusze kapitałowe

42

Inną formą inwestowania są inwestycje za pośrednictwem funduszy kapitałowych. Możemy wyróżnić fundusze kapitałowe ustawowe i pozaustawowe.

Zasady działania i finansowania ustawowych funduszy kapitałowych reguluje ustawa z 4.7.2019 r. o systemie instytucji rozwoju (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1103 ze zm.). Ustawa ta określa m.in. rolę Polskiego Funduszu Rozwoju Spółki Akcyjnej z siedzibą w Warszawie, zwanego dalej „Polskim Funduszem Rozwoju” w systemie instytucji rozwoju oraz warunki finansowania przedsiębiorców przez Fundusz. System instytucji rozwoju tworzą ponadto Bank Gospodarstwa Krajowego, Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości, Korporacja Ubezpieczeń Kredytów Eksportowych S.A., Polska Agencja Inwestycji i Handlu S.A., Agencja Rozwoju Przemysłu S.A. Instytucje rozwoju mogą posługiwać się nazwą „Grupa Polskiego Funduszu Rozwoju”, skrótem „Grupa PFR” i wspólnym znakiem identyfikującym, wskazanymi obok odpowiednio nazwy lub firmy instytucji rozwoju.

Polski Fundusz Rozwoju może udzielać finansowania przedsiębiorcom bezpośrednio lub za pośrednictwem funduszy kapitałowych. Może tworzyć i współtworzyć, jak też przystępować do tych funduszy. Polski Fundusz Rozwoju wybiera fundusz kapitałowy, podmiot zarządzający funduszem kapitałowym albo osoby zarządzające funduszem kapitałowym lub osoby zarządzające takim podmiotem, w drodze otwartego konkursu ofert.

Zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy o systemie instytucji rozwoju fundusze kapitałowe to osoby prawne, jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej lub instytucje wspólnego inwestowania mające siedzibę za granicą, o których mowa w art. 101 ust. 1 pkt 3 ustawy z 27.5.2004 r. o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 681 ze zm.), których wyłącznym przedmiotem działalności jest udzielanie finansowania przedsiębiorcom w sposób wskazany w ustawie.

Pozaustawowe fundusze kapitałowe definiowane są natomiast jako kapitał własny służący wnoszeniu na określony czas do małych i średnich przedsiębiorstw w celu uzyskania przyrostu wartości zainwestowanego kapitału z jednoczesną opcją deinwestycji. Tak rozumiany fundusz kapitałowy może stanowić określoną grupę kapitałową lub fundusz samodzielny składający się z wniesionych do niego wkładów. Wkłady te stanowią pierwotny wkład danego podmiotu albo też są częścią majątku już zaangażowanego w komercyjną działalność. Fundusze kapitałowe są w pewnym sensie odmianą funduszy typu ventures capital (por. uwagi wcześniejsze – Nb. 40–41). W klasycznej postaci cechuje je:

1) wnoszenie dodatkowego kapitału w formie wkładów;

2) zasadniczo wnoszenie wkładów do już istniejących podmiotów (wyjątkowo fundusz taki angażuje swoje środki do tzw. start-up);

3) ograniczona możliwość wpływu na proces zarządzania podmiotu przez fundusz kapitałowy poprzez udział w organach zarządzających;

4) nadzór i kontrola nad podmiotem, w który zaangażowano środki majątkowe, albo odrębnie w formie udziału w organach nadzorczych i kontrolnych lub przez realizację prawa indywidualnej kontroli (spółka z o.o., spółka komandytowa);

5) zastrzeżenie w chwili inwestowania środków okresu trwania wspólnego przedsięwzięcia, jak również sposobu wycofania zaangażowanego kapitału;

6) przyjęcie zasady, że w początkowym okresie fundusz kapitałowy nie czerpie dochodów z działalności podmiotu, w który zainwestowano środki (z tego punktu widzenia możemy podzielić inwestycje na krótkoterminowe, w których nie można czerpać dochodów, aż do zakończenia inwestycji oraz długoterminowe, w których formą zwrotu kapitału mogą być bieżące dochody).

Formami prawnymi funduszu kapitałowego mogą być spółki kapitałowe, a także spółki osobowe. Odrębnym zagadnieniem jest natomiast forma prawna podmiotu, w jaki się inwestuje. Inwestycje powinny być również skierowane w spółki kapitałowe, ale również w każdą inną formę działalności gospodarczej, po spełnieniu określonych warunków. Nie ma przeszkód, aby inwestowanie odbywało się np. w spółkę komandytową czy jawną. Wybór konkretnej formy prawnej podyktowany jest przede wszystkim względami ekonomicznymi (koszty funkcjonowania, podatki) oraz dogodnością dla wszystkich uczestników procesu inwestycyjnego.

Fundusze kapitałowe i fundusze typu ventures capital mają cechy wspólne, ale również się różnią. Do najważniejszych cech należą (J. Węcławski, Venture, s. 18):

1) oba typy funduszy są pośrednikami w finansowaniu udziałowym, działającym z wykorzystaniem środków pozyskanych od kapitałodawców, i dostarczają kapitał własny małym i średnim przedsiębiorcom;

2) fundusze typu ventures capital kierowane są do przedsiębiorców we wczesnej fazie rozwoju, natomiast fundusze kapitałowe do takich, które mają względnie stałą pozycję na rynku, co powoduje, że ryzyko w tym drugim przypadku jest niższe;

3) w przypadku funduszy kapitałowych przeciętny poziom inwestycji początkowej jest większy niż przy ventures capital, gdyż przedsiębiorstwa innowacyjne we wczesnej fazie rozwoju potrzebują mniej środków;

4) okres, na jaki jest czyniona inwestycja przez fundusze kapitałowe, jest z góry określony i z reguły nie przekracza 5–6 lat, natomiast w przypadku funduszy ventures capital okres ten jest dłuższy (do 10 lat) i nie musi być z góry określany, gdyż wycofanie ma miejsce po osiągnięciu sukcesu rynkowego;

5) z reguły w funduszach kapitałowych nie ma miejsca współudział w zarządzaniu, co jest cechą funduszy typu ventures capital;

6) wycofanie kapitału wniesionego przez fundusze kapitałowe odbywa się przede wszystkim na rzecz dotychczasowych wspólników, w przypadku ventures capital na rzecz innych inwestorów, przez giełdę lub bezpośrednio.

Od funduszy kapitałowych należy odróżnić fundusze inwestycyjne (ustawa z 27.5.2004 r. o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi, tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 681 ze zm.). Te ostatnie są osobami prawnymi, których wyłącznym przedmiotem działalności jest lokowanie środków pieniężnych zebranych w drodze publicznego, a w przypadkach określonych w ustawie również niepublicznego, proponowania nabycia jednostek uczestnictwa albo certyfikatów inwestycyjnych, w określone w ustawie papiery wartościowe, instrumenty rynku pieniężnego i inne prawa majątkowe.

4. Business Angels (Aniołowie Biznesu)

43

Osobą działającą jako Anioł Biznesu jest zazwyczaj doświadczony, aktywny lub były przedsiębiorca, akceptujący ryzyko gospodarcze, posiadający odpowiedni kapitał inwestycyjny oraz wiedzę dotyczącą danego sektora lub branży, jak również kontakty z innymi aktywnymi przedsiębiorcami oraz instytucjami finansowymi.

Historia inwestycji kapitałowych dokonywanych przez indywidualne osoby ma długą tradycję, jednak pierwsze sformalizowane grupy inwestorów, działające wspólnie, powstały w USA i krajach UE na początku lat 90. XX w. Obecnie w krajach UE działa ponad 300 sieci Aniołów Biznesu.

Anioł Biznesu inwestuje swój kapitał najczęściej w projekty komercyjnego wdrożenia wyników badań naukowych oraz tworzone lub działające przedsiębiorstwa innowacyjne w ich wczesnych fazach rozwoju. W zamian oczekuje udziału właścicielskiego w przedsięwzięciu oraz możliwości wpływania na podejmowane w nim decyzje, mające strategiczne znaczenie dla jego przyszłości. Dokonując inwestycji, Anioł Biznesu wiąże się ze spółką na okres kilku lat (3–4 lata), oczekując odpowiednio wysokiej stopy zwrotu (średnio 50% rocznie).

Wartość inwestycji dokonywanych przez tego typu inwestora mieści się średnio w przedziale od 50 000 zł nawet do 1 000 000 zł.

Inwestorzy tego typu zazwyczaj osobiście angażują się w zarządzanie przedsiębiorstwem, zapewniając w ten sposób spółce na bardzo wczesnym etapie rozwoju nie tylko środki finansowe, lecz również wiedzę, doświadczenie oraz kontakty rynkowe, ułatwiające jej wejście na rynek. Aniołowie Biznesu, zachowując kontakty biznesowe, korzystając z posiadanej bogatej wiedzy i doświadczenia (know-how branżowy i biznesowy), mają dodatkową satysfakcję, wynikającą z kierowania i pomagania (zazwyczaj) młodym ludziom, a przy okazji zarabiają pieniądze. Często doświadczenie i reputacja inwestora, a także jego wkład mentorski, stanowią dla takiej spółki największą wartość dodaną.

Aniołowie Biznesu często działają wspólnie w ramach sieci. Przyczyną wzrostu liczby sieci inwestorów prywatnych (Aniołów Biznesu) są korzyści, jakie wynikają dla nich ze wspólnego działania. To przede wszystkim:

1) ograniczenie ryzyka inwestycyjnego poprzez decyzje inwestycyjne podejmowane kolegialnie;

2) możliwość kumulowania środków inwestycyjnych w większych projektach inwestycyjnych.

Najbardziej znane na świecie inwestycje typu Business Angels to m.in.: Apple (producent komputerów), Amazon.com (księgarnia wysyłkowa), Body Shop (sieć sklepów z naturalnymi kosmetykami, Google (wyszukiwarka internetowa), Skype (komunikator internetowy), YouTube (portal wymiany plików wideo) – P. Tamowicz, Business Angels, s. 8.

W Polsce natomiast m.in.: Merlin.pl (księgarnia internetowa), W Biegu Cafe (sieć kawiarni), www.100lat.pl (wysyłanie kartek pocztowych), Flashbook.pl (poradniki internetowe) – J. Cecelak, Rynek aniołów biznesu, s. 104–105.

5. Fundusze poręczeniowe

44

Kolejnym instrumentem wspierającym małe i średnie przedsiębiorstwa są fundusze poręczeniowe. Fundusze te mają wymiar ogólnokrajowy (np. usytuowany przy Banku Gospodarstwa Krajowego), regionalny (województwa) lub lokalny (gminy, powiaty). Skala tworzenia i poziomu finansowego funduszy poręczeniowych jest obecnie bardzo duża ze względu na ich specjalne dofinansowanie z funduszy strukturalnych. Istotą funduszy poręczeniowych jest poręczanie kredytów dla tych przedsiębiorców, którzy nie mają wystarczającego zabezpieczenia dla zaciąganych w bankach kredytów. W celu umożliwienia udzielenia kredytów również tym, którzy z punktu widzenia banku nie mają odpowiedniego zabezpieczenia, banki zawierają stosowne umowy z funduszami poręczeniowymi. Tak więc przy poręczaniu kredytów (pożyczek) występują następujące podmioty: bank lub instytucja udzielająca pożyczki, fundusz poręczeniowy oraz klient (kredytobiorca, pożyczkobiorca). Istota współpracy między bankami a funduszami poręczeniowymi opiera się na podziale ryzyka między tymi podmiotami.

Udział banku w ryzyku, o którym mowa, waha się od 20% do 40%. W ten sposób bank, decydując się na przyjęcie poręczenia funduszu poręczeniowego, również jest zainteresowany w spłaceniu kredytu, gdyż sam ponosi określone ryzyko. Istotą działania funduszy poręczeniowych jest m.in. to, że same fundusze, poręczając zabezpieczenie ze strony kredytobiorców, są mniej rygorystyczne od banków i bardziej elastyczne w tym zakresie. Fundusze poręczeniowe nie działają w oparciu o reguły stricte komercyjne, gdyż są instrumentem wspierającym rozwój przedsiębiorców, ale dla utrzymania odpowiedniego poziomu samowystarczalności pobierają prowizję od kredytobiorcy (1–3%). W ten sposób przynajmniej teoretycznie zwiększa się koszt uzyskanego przez kredytobiorcę kredytu. Jednak tak być nie musi, gdyż z reguły fundusze poręczeniowe negocjują z bankami odpowiednio niższe oprocentowanie dla swoich klientów, aby w ten sposób nie stanowiło to dla nich dodatkowego obciążenia.

Dodatkowym instrumentem wspierającym efektywność współpracy między bankami a funduszami jest tzw. mnożnik (multiplikator). Jest to stosunek wielkości poręczeń udzielonych przez fundusz do wielkości kapitału funduszu, służącego do zabezpieczenia tych poręczeń. Bank, akceptując wielokrotność kwoty kredytów do posiadanych przez fundusz środków, umożliwia tym samym zwiększenie liczby udzielonych kredytów i poręczeń. Mnożniki, zwane często dźwignią finansową, są jednym z podstawowych warunków efektywnej współpracy funduszy poręczeniowych z bankami. W praktyce mnożniki sięgają dwu- lub trzykrotnej wartości środków funduszu. Należy bowiem dodać, że zasadniczo banki blokują te środki na własnych depozytach gotówkowych. Nie jest to jednak zależność konieczna.

45

Fundusze poręczeń kredytowych nie doczekały się odpowiedniej regulacji prawnej określającej ich status. W celu realizacji działalności poręczeniowej najczęściej wykorzystuje się spółki akcyjne, z ograniczoną odpowiedzialnością lub fundacje. Wydaje się, że najlepszym rozwiązaniem w przypadku wyboru funduszy powinien być podmiot o celu poręczeniowym, a więc niegospodarczym.

46

Fundusze poręczeniowe opierają się na różnych instrumentach prawnych będących podstawą stosunków między funduszem a bankami. Co do zasady, mogą być wykorzystane dwie umowy: umowa poręczenia lub umowa gwarancji bankowej. W pierwszym przypadku chodzi o umowy, które – choć zbliżone do gwarancji – nie mają takiego charakteru i wynikają wprost z przepisów Kodeksu cywilnego. Umowa gwarancji bankowej dotyczy tylko banków jako strony umowy, a więc nie dotyczy innych przedsiębiorców. W związku z wykonywanymi czynnościami poręczenia lub gwarancji, fundusze, które są tworzone, zwane są funduszami poręczeń lub funduszami gwarancyjnymi (dotyczy to sytuacji, gdy gwarantem jest zawsze bank). Nawet jeżeli fundusz z udziałem podmiotu zewnętrznego zwany jest gwarancyjnym, to i tak jego działalność opiera się na umowie poręczenia.

Umowa poręczenia jest umową nazwaną, uregulowaną w Kodeksie cywilnym. Przez umowę poręczenia poręczyciel zobowiązuje się względem wierzyciela wykonać zobowiązanie na wypadek, gdyby dłużnik zobowiązania nie wykonał (art. 867 KC). Natomiast gwarancja nie jest uregulowana w Kodeksie cywilnym, ale jest umową nazwaną, należącą do tzw. umów bankowych (uregulowaną w art. 81 PrBank). Gwarancja zabezpiecza wykonanie przez jeden podmiot (gwaranta) określonego zobowiązania wobec innego podmiotu (beneficjenta gwarancji). Przez umowę gwarancji gwarant (bank) zobowiązuje się wobec beneficjenta gwarancji do zapłaty beneficjentowi gwarancji określonej kwoty, na wypadek niewykonania na rzecz beneficjenta gwarancji oznaczonego świadczenia przez osobę trzecią, jeżeli beneficjent ten złożył gwarantowi w terminie umownym żądanie zapłaty lub spełni jeszcze inne umowne formalne przesłanki zapłaty (A. Koch, [w:] J. Panowicz-Lipska (red.), System, s. 616). Między umową gwarancji a poręczenia istnieje wiele różnic. W pewnych przypadkach poza poręczeniem i gwarancją możliwe jest również – dla zabezpieczenia wierzytelności – wykorzystanie akredytywy. Akredytywa dokumentowa stanowi samodzielne, pisemne zobowiązanie banku importera wobec eksportera do zapłaty określonej kwoty pieniężnej za dokumenty złożone w ramach akredytywy, zgodnie z warunkami, w trybie i czasie w niej określonych. Akredytywa stanowi instrument finansowoprawny rozliczeń handlowych w obrocie międzynarodowym. Jeżeli fundusze poręczeń działają w oparciu o umowy zewnętrzne, np. banku zagranicznego, udzielona jest akredytywa (por. A. Król, [w:] Fundusze, s. 62).

W relacjach między funduszem poręczeniowym a klientem, w zakresie własnego zabezpieczenia funduszu najczęściej stosowany jest weksel własny in blanco, tj. dokument zawierający co najmniej podpis wystawcy, złożony z zamiarem zaciągnięcia zobowiązania wekslowego.

47

Poza klasycznymi funduszami poręczeń kredytowych powstają również tzw. fundusze poręczeń wzajemnych. W funduszu poręczeń wzajemnych uczestniczą trzy strony: bank kredytujący, poręczyciel oraz kredytobiorca. Najważniejsze z tego punktu widzenia stają się instytucje poręczeniowe (lub gwarancja, gdyby miał to być bank, co zdarza się wyjątkowo). Uczestnikami funduszu poręczeń wzajemnych jako instytucji mającej najczęściej formę spółki akcyjnej, z ograniczoną odpowiedzialnością, fundacji, spółdzielni, stowarzyszeń są osoby, które są beneficjentami funduszu, czyli najczęściej małe i średnie przedsiębiorstwa. Z chwilą nabycia części akcji (udziałów), wpłaty na kapitał fundacyjny itp. stają się one uczestnikami funduszu, co gwarantuje im charakter beneficjenta w procesie otrzymania poręczeń oraz uczestnictwo w procesie zarządzania instytucją gwarancyjną. Podmioty uczestniczące w funduszu ponoszą też ryzyko finansowe funduszu. Nie ma przeszkód, aby uczestnikami funduszy poręczeń wzajemnych były również organizacje przedsiębiorców, pracodawców, izby gospodarcze, banki komercyjne, władze samorządowe. Warunkiem podstawowym partycypacji w poręczeniach jest obowiązkowe uczestnictwo (posiadanie udziałów, członkostwo, status fundatora, darczyńcy) w funduszu. W zamian za uczestnictwo w funduszu uczestnicy uzyskują dostęp do poręczenia. Ponadto często jest zawierana umowa uczestnictwa w funduszu, która określa szczegółowo (lub odsyła do regulaminu) prawa i obowiązki beneficjenta z punktu widzenia udzielonych poręczeń. Status udziałowca (akcjonariusza itp.) w funduszu określają natomiast przepisy regulujące ustrój danej osoby prawnej. Fundusz zawiera umowę z bankiem kredytującym, w której ustalane są zasady i procedury udzielania poręczeń.

6. Fundusze pożyczkowe

48

Nowym, instytucjonalnym instrumentem, wspierającym małą i średnią przedsiębiorczość są fundusze pożyczkowe. Działają one przede wszystkim w formie spółek akcyjnych, spółek z ograniczoną odpowiedzialnością lub fundacji w oparciu o fundusze własne lub zewnętrzne. Fundusze pożyczkowe tworzone są często w oparciu o kapitał zewnętrzny lub własny, wymagający wzmocnienia finansowego. W ostatnich latach źródłem wsparcia są fundusze strukturalne UE. Ich podstawowym celem jest umożliwienie małym i średnim przedsiębiorcom dostępu do kapitału niemającego formy inwestycji kapitałowej, ale pożyczki. Odpowiednie zewnętrzne finansowanie oparte jest na odmiennych od bankowych procedurach przyznawania pożyczki. Szczególnie ciekawe są systemy funduszy poręczeniowych, które oparte są na wzajemnym poręczeniu pożyczek w grupie pożyczkobiorców. Alternatywną możliwością dla wzajemnego poręczenia jest system korzystania z funduszy poręczeń kredytowych lub pożyczkowych. Podstawowym instrumentem prawnym, jaki jest wykorzystywany w funduszach pożyczkowych, jest zawierana między funduszem a klientem umowa pożyczki. Zgodnie z art. 720 § 1 KC przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić taką samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Podobnie jak w przypadku funduszy poręczeniowych, skala ich aktywności staje się bardzo poważna ze względu na dofinansowania z funduszy strukturalnych. Fundusze pożyczkowe stają się istotnym uzupełnieniem finansowania kredytów bankowych. Są więc one obecnie poważnym instrumentem pozabankowego finansowania działalności gospodarczej.

7. Bezzwrotne dotacje

49

Poza wskazanymi wyżej formami pomocy, nowoczesnym i specyficznym instrumentem wspierania małych i średnich przedsiębiorców, związanym z akcesją Polski do Unii Europejskiej są bezzwrotne dotacje (zwane zależnie od programu pomocowego także dofinansowaniem albo wsparciem) z funduszy UE. Bezzwrotne dotacje z funduszy UE mogą być bezpośrednim instrumentem wsparcia np. usług doradczych lub szkoleniowych, świadczonych przez (lub na rzecz) małych i średnich przedsiębiorców, realizacji przez (lub na rzecz) mikro, małych i średnich przedsiębiorców przedsięwzięć inwestycyjnych, inwestycji kapitałowych, funduszy venture capital, kapitałowych, poręczeniowych czy też pożyczkowych. Współcześnie określona część bezzwrotnych dotacji jest przeznaczona na wsparcie organizacji typu start-up.

Pomoc finansowa jest udzielana w formie bezzwrotnego wsparcia finansowego, przeznaczonego na pokrycie całości lub części wydatków kwalifikujących się do objęcia wsparciem. Dotacja (dofinansowanie, wsparcie) jest obliczana w odniesieniu do wartości całego projektu i stanowi określoną normatywnie część wartości całego projektu. Wartość projektu jest z kolei sumą wydatków (kwalifikujących i niekwalifikujących się do objęcia wsparciem) zaplanowanych do zrealizowania w ramach określonego projektu objętego dofinansowaniem przewidzianą pierwotnie w tzw. wniosku o dofinansowanie (oraz w załącznikach), a następnie osiągniętą rzeczywiście w związku z realizacją projektu, wyrażoną, co do zasady, w kwocie netto (bez podatku VAT), w złotych polskich (zob. G. Kozieł, [w:] Polska spółka, rozdz. 13.1.5, s. 1 i rozdz. 13.1.6, s. 1).

Wniosek o udzielenie dofinansowania jest oświadczeniem małych i średnich przedsiębiorców, jako wnioskodawców, sporządzonym, zależnie od wymogów programu pomocowego, w formie zapisu elektronicznego lub w formie pisemnej i podpisanym przez upoważnione do reprezentacji wnioskodawców osoby. Zawiera kompleksowy opis projektu, jego założenia finansowe, prawne i organizacyjne oraz uzasadnienie i przewidywane rezultaty. Wnioskodawca, którego wniosek o dofinansowanie został oceniony pozytywnie oraz uzyskał dostateczną do udzielenia wsparcia liczbę punktów otrzymuje, jako beneficjent, dofinansowanie części bądź całości poniesionych wydatków kwalifikowanych na zasadach oraz warunkach określonych w umowie o dofinansowanie projektu.

Umowa o dofinansowanie projektu określa prawa i obowiązki beneficjenta i instytucji udzielającej dofinansowania związane z realizacją projektu, weryfikacją (kontrolą) realizacji projektu i wypłatą dofinansowania (wparcia) – szerzej zob. G. Kozieł, Umowa o dofinansowanie, s. 161–167. Stanowi rodzaj umowy o cechach cywilnoprawnych, o czym świadczy przynajmniej zakładana równorzędność podmiotów, autonomia prywatna stron, zasadniczy brak władczego podporządkowania jednej strony stosunku prawnego, jakkolwiek oparta jest na podstawie publicznoprawnej, np. decyzji o udzieleniu wsparcia i z niej wynika. Posiada przymioty umowy nazwanej (jej elementy przedmiotowo istotne są określone we wzorze umowy o dofinansowanie określonej najczęściej rozporządzeniem prawa krajowego), konsensualnej (dochodzi do skutku na podstawie zgodnego oświadczenia woli stron). W pozostałym zakresie umowa o dofinansowanie projektu ma charakter dwustronnie zobowiązujący (zwykle umowa określa zobowiązania np. instytucji i beneficjenta, z przewagą zobowiązań beneficjenta), ale niewzajemny (świadczenie w postaci wypłaconego wsparcia nie jest odpowiednikiem świadczenia beneficjenta). Stanowi rodzaj czynności prawnej przysparzającej (prowadzi do przysporzenia w postaci zwiększenia aktywów majątkowych beneficjenta lub zmniejszenia się jego pasywów), kauzalnej (ważność umowy zależy od istnienia i ważności podstawy prawnej causae donandi – przysporzenie dokonywane jest na podstawie decyzji np. o przyznaniu wsparcia, która nie oczekuje jakiegokolwiek ekwiwalentu majątkowego) i nieodpłatnej (beneficjent otrzymuje wsparcie nieodpłatnie, jakkolwiek ma obowiązek zrealizować projekt z własnych środków, określanych jako tzw. wkład własny). Umowa o dofinansowanie projektu posiada cechy zobowiązania rezultatu, na co wskazuje wynikające z niej zobowiązanie beneficjenta do zrealizowania projektu i osiągnięcia wskaźników realizacji celów projektu oraz cechy zobowiązania starannego działania (zobowiązanie beneficjenta do zrealizowania projektu z zachowaniem należytej staranności na warunkach określonych w umowie o dofinansowanie projektu). – zob. szerzej G. Kozieł, Charakter prawny, s. 449 i nast. Potwierdza to wyrok WSA w Warszawie z 21.2.2017 r. (V SA/Wa 2141/16, Legalis), w którym przyjęto, że umowa o dofinansowanie jest umową rezultatu, a nie starannego działania.

Umowa o dofinansowanie określa zwykle przede wszystkim: szczegółowe przeznaczenie wsparcia, wysokość wsparcia, sposób wyboru najkorzystniejszej oferty realizacji usług będących przedmiotem wsparcia, szczegółowe zasady wykorzystywania wsparcia, sposób wypłaty wsparcia, sposób nadzorowania wykorzystania wsparcia, warunki rozwiązania umowy oraz przesłanki i warunki ewentualnego zwrotu dotacji.

§ 3. Zasady rejestrowania przedsiębiorców i skutki wpisów

Literatura: M. Bielecki, Kurator w spółce kapitałowej, Pr. Spół. 2007, Nr 10; P. Bielski, Podstawy organizacji i funkcjonowania rejestru przedsiębiorców. Zagadnienia wybrane, Rej. 2000, Nr 2; E. Bieniek-Koronkiewicz, J. Sieńczyło-Chlabicz, Skutki wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego, Glosa 2002, Nr 8; P. Błaszczyk, Uprawnienia sądów rejestrowych w zakresie obrotu udziałami w spółkach z o.o., MoP 2013, Nr 6; P. Daszczuk, Zakres kognicji sądu rejestrowego w odniesieniu do oświadczeń woli złożonych pod wpływem błędu lub groźby, PUG 2020, Nr 3; A. Gawrysiak-Zabłocka, Rejestry spółek w państwach członkowskich Unii Europejskiej – quo vadunt?, [w:] Prawo handlowe XXI w.; A. Goldiszewicz, Wybrane problemy na tle konstytutywnych i deklaratoryjnych wpisów do rejestru osobowych spółek prawa handlowego, MoP 2017, Nr 12; W. Górecki, Ujawnianie informacji o umowach majątkowych małżeńskich w Krajowym Rejestrze Sądowym, PS 2018, Nr 2; A. Kidyba, Status prawny komandytariusza, Warszawa 1998; J. Kotłowska-Rudnik, Rejestracja przedsiębiorców indywidualnych, GP 2002, Nr 134; M. Kowalewska-Łaguna, M. Panek, O skutkach nieprzerejestrowania spółek kapitałowych do Krajowego Rejestru Sądowego, PPH 2013, Nr 5; J. Kruczalak-Jankowska, Ujawnianie ograniczenia sposobu reprezentacji spółek handlowych w rejestrze przedsiębiorców KRS a zasada pewności i bezpieczeństwa obrotu, [w:] Prawo handlowe XXI w.; Z. Kuniewicz, Skutki działania nieumocowanego członka zarządu spółki kapitałowej a zasada wiarygodności rejestru przedsiębiorców, [w:] A. Choduń, S. Czepita (red.), W poszukiwaniu dobra wspólnego. Księga jubileuszowa Profesora Macieja Zielińskiego, Szczecin 2010; A. Madała, 100 lat pojęcia „przedsiębiorcy” w prawie polskim – ewolucja i stan obecny. Część 1 – od niepodległości do niepodległości (1918–1991), Co do zasady. Studia prawne i analizy 2019, Nr 1; E. Marszałkowska-Krześ, Ustawa o Krajowym Rejestrze Sądowym, Warszawa 2001; E. Marszałkowska-Krześ, Wpisy w rejestrze przedsiębiorców dotyczące spółek handlowych, Warszawa 2004; J. Masiota, Uwagi na temat wybranych aspektów funkcjonowania Krajowego Rejestru Sądowego, Pal. 2003, Nr 5–6; M. Michalski, Geneza rejestrów publicznych a rozwój regulacji prawno-handlowych (rejestr handlowy), MPH 2019, Nr 2; M. Nazar, Status prawny wspólnoty mieszkaniowej, Rej. 2000, Nr 4; E. Norek, Krajowy Rejestr Sądowy i postępowanie rejestrowe, Warszawa 2001; A. Nowacki, Nowelizacja ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym, Pr. Spół. 2007, Nr 1; A. Nowacki, Jawność materialna Krajowego Rejestru Sądowego, Pr. Spół. 2007, Nr 5; K. Osajda (red.), Ustawa o Krajowym Rejestrze Sądowym. Komentarz, Warszawa 2020; K. Osajda (red.), Ustawa o Krajowym Rejestrze Sądowym. Komentarz, Legalis 2021; M. Piątkowska, Sto lat krajowego rejestru sądowego – dotychczasowe osiągnięcia i kierunki zmian, [w:] Sto lat polskiego prawa handlowego; M. Podleś, Określenie przedmiotu działalności spółki handlowej na tle nowelizacji ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym, Rej. 2016, Nr 2; J. Sieńczyło-Chlabicz, E. Bieniek-Koronkiewicz, Postępowanie w sprawach o wpis do Krajowego Rejestru Sądowego, R. Pr. 2003, Nr 2; M. Tarska, Dane niedopuszczalne w Krajowym Rejestrze Sądowym, PUG 2008, Nr 5; A. Trela, Centralna Ewidencja i Informacja o Działalności Gospodarczej w świetle nowych przepisów prawnych, RPEiS 2018, Nr 4; M. Sieradzki, Kilka sprawozdań finansowych w trakcie roku obrotowego a składanie ich do akt rejestrowych, MoP 2017, Nr 5; R. Skowron, Postępowanie o rozwiązanie podmiotu wpisanego do Krajowego Rejestru Sądowego bez likwidacji w odniesieniu do spółek prawa handlowego, PPH 2016, Nr 10; M. Stępień, Wykreślenie spółki prawa handlowego z Krajowego Rejestru Sądowego a odpowiedzialność za niespłacone zobowiązania, Prz. Prawn. UW 2015, Nr 1; T. Szczurowski, Status prawny spółek nieprzerejestrowanych do Krajowego Rejestru Sądowego – Rejestru Przedsiębiorców, PUG 2017, Nr 5; M. Tarska, Ustawa o Krajowym Rejestrze Sądowym. Komentarz, Warszawa 2009; M. Węgierski, Wykreślenie podmiotów z krajowego rejestru sądowego bez postępowania likwidacyjnego – zagadnienia problematyczne, [w:] Sto lat polskiego prawa handlowego; Ł. Węgrzynowski, Reprezentacja spółki kapitałowej w świetle ustawy z 20.8.1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym, PPH 2009, Nr 12; S. Włodyka (red.), System Prawa Handlowego, t. 1, Prawo handlowe – część ogólna, Warszawa 2009; R. Wrzecionek, Kontrola sądu rejestrowego nad czynnościami notarialnymi w spółkach kapitałowych, PPH 2007, Nr 2; Ł. Zamojski, Przepisy przymuszające stosowane przez sąd rejestrowy zawarte w ustawie o Krajowym Rejestrze Sądowym, PPH 2006, Nr 2; Ł. Zamojski, Rejestracja spółek. Zagadnienia materialne i procesowe, Warszawa 2008; Ł. Zamojski, Ustawa o Krajowym Rejestrze Sądowym. Komentarz, Warszawa 2009; Ł. Zamojski, Zgłoszenie sądowi rejestrowemu zmiany danych wspólników spółki z o.o., Pr. Spół. 2011, Nr 3.

I. Krajowy Rejestr Sądowy

1. Uwagi ogólne

50

W dniu 1.1.2001 r. doszło do poważnych zmian w odniesieniu do postępowania rejestrowego, jak również organu rejestrowego. Do tego czasu podmioty były rejestrowane w sposób rozproszony, rejestry funkcjonowały na podstawie różnych procedur rejestracyjnych, inne były skutki wpisów dla poszczególnych podmiotów, rejestry były prowadzone przez różne sądy (rejonowe, okręgowe, sąd dla m.st. Warszawy) i organy ewidencyjne. Odmienności te usunęła ustawa o Krajowym Rejestrze Sądowym. Podstawowym założeniem KRSU jest stworzenie jednego centralnego rejestru, który jest prowadzony przez sąd rejestrowy w systemie centralnym przez sądy rejonowe (sądy gospodarcze) obejmujące swoją właściwością obszar województwa lub jego część (por. E. Marszałkowska-Krześ, Wpisy, s. 1–3). Poszczególne sądy rejestrowe dokonują wpisów do jednej centralnej bazy danych. Każdy podmiot podlegający wpisowi do KRS uzyskuje jeden numer KRS, który nie powtórzy się w skali całego kraju. Krajowy Rejestr Sądowy stanowi powszechne, jednolite i jawne źródło informacji o uczestnikach obrotu prawnego (R. Skubisz, [w:] Prawo spółek, s. 28).

Wprowadzenie Krajowego Rejestru Sądowego nie objęło jednak wszystkich rejestrów prowadzonych przez sądy. Do usytuowanych poza KRS wykazów i rejestrów prowadzonych przez sądy możemy zaliczyć m.in.: rejestr zastawów (prowadzony przez sądy rejonowe), rejestr dzienników i czasopism (prowadzony przez wydziały cywilne sądów okręgowych), rejestr partii politycznych (prowadzony przez Sąd Okręgowy w Warszawie), rejestr funduszy emerytalnych (prowadzony przez Sąd Okręgowy w Warszawie), rejestr funduszy inwestycyjnych (prowadzony przez Sąd Okręgowy w Warszawie).

Nie objęło także – pomimo pierwotnych założeń rejestracji przedsiębiorców – osób fizycznych, w tym wspólników spółek cywilnych w ramach wykonywanej przez nich działalności gospodarczej. W okresie przejściowym, tj. do końca 2003 r., obowiązywały w dalszym ciągu przepisy regulujące zasady działania ewidencji działalności gospodarczej. Pomimo różnych koncepcji dotyczących rejestracji przedsiębiorców – osób fizycznych utrzymana została w stosunku do nich reguła odrębnego ewidencjonowania. Ewidencja działalności gospodarczej początkowo prowadzona była przez gminę. Obecnie Centralną Ewidencję i Informację o Działalności Gospodarczej prowadzi w systemie teleinformatycznym minister właściwy do spraw gospodarki. Problemem jednak nie jest sam fakt rejestrowania przedsiębiorców w CEIDG, ale zagadnienie skutków wpisu do tej ewidencji. Chodzi tu o wzmocnienie pewności obrotu poprzez przyznanie wpisowi do ewidencji określonych skutków prawnych zarówno dla przedsiębiorcy, jak i uczestników obrotu. Samo utrzymanie ewidencji można oceniać z dwóch punktów widzenia. Z jednej strony, nie uporano się z problemami, które niosło utworzenie jednolitego systemu rejestracji w KRS, z drugiej strony, doświadczenia związane z funkcjonowaniem KRS wykazują zbytnią formalizację procesów rejestracyjnych, co stać się może barierą dla tworzenia nowych przedsiębiorców. W związku z tym, że istotniejsze są jednak ułatwienia dla przedsiębiorców przy prowadzeniu działalności gospodarczej niż stworzenie jednolitego systemu, należy zaakceptować odmienne zasady rejestracji przedsiębiorstw osób fizycznych. Ceną za to może być mniejsza ochrona, gdyż sąd nie bierze udziału w tych procesach rejestracyjnych. Poza systemem rejestracji w KRS i ewidencjonowania osób fizycznych pozostaje system rejestracji niektórych wolnych zawodów.

Problematyka związana z rejestracją, poza ustawą o Krajowym Rejestrze Sądowym, jest regulowana:

1) ustawą z 20.8.1997 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz.U. z 2019 r. poz. 1500 ze zm.);

2) rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z 17.11.2014 r. w sprawie szczegółowego sposobu prowadzenia rejestrów wchodzących w skład Krajowego Rejestru Sądowego oraz szczegółowej treści wpisów w tych rejestrach (Dz.U. poz. 1667 ze zm.);

3) rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z 5.12.2022 r. w sprawie wniosków składanych do Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego za pośrednictwem systemu teleinformatycznego, a także odpisów, wyciągów, zaświadczeń, informacji, dokumentów oraz kopii dokumentów doręczanych wnioskodawcom za pośrednictwem tego systemu (Dz.U. poz. 2567);

4) rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z 19.3.2018 r. w sprawie sposobu składania zgłoszeń, sposobu i trybu komunikacji ze zgłaszającym oraz sposobu i trybu weryfikacji dołączonych do zgłoszenia dokumentów (Dz.U. poz. 596).

Problematyka ta jest również regulowana w art. 6941–6948 KPC.

2. Centralna Informacja

51

Skutkiem przyjęcia koncepcji Krajowego Rejestru Sądowego jako centralnego rejestru, który gromadzi dane wpisywane w systemie teleinformatycznym, a które pochodzą z różnych sądów rejestrowych, było utworzenie Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego. Centralna Informacja jest jednostką wyodrębnioną w ramach struktury Ministerstwa Sprawiedliwości z oddziałami przy sądach rejestrowych.

Zadaniem Centralnej Informacji jest:

1) prowadzenie zbioru informacji Rejestru oraz elektronicznego katalogu dokumentów spółek,

2) udzielanie informacji z Rejestru oraz przechowywanie i udostępnianie kopii dokumentów z katalogu,

3) utworzenie i eksploatacja połączeń Rejestru i katalogu w systemie teleinformatycznym,

4) utworzenie i eksploatacja połączeń Rejestru z systemem integracji rejestrów.

Co do zasady, Centralna Informacja pobiera opłaty za udzielanie informacji, wydawanie odpisów, wyciągów lub zaświadczeń z Rejestru oraz za udostępnianie z katalogu dokumentów złożonych elektronicznie i kopii dokumentów złożonych w postaci papierowej. Opłaty te stanowią dochód budżetu państwa. Jednak podstawowe informacje o podmiotach wpisanych do rejestru przedsiębiorców i do rejestru stowarzyszeń, innych organizacji społecznych i zawodowych, fundacji oraz samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej, w tym również o organizacjach i podmiotach, które uzyskały status organizacji pożytku publicznego są również udostępniane bezpłatnie w ogólnodostępnych sieciach informatycznych.

Centralna Informacja wydaje odpisy, wyciągi i zaświadczenia oraz udziela informacji z Rejestru, które mają moc dokumentów urzędowych, jeżeli zostały wydane w postaci papierowej lub elektronicznej.

Odpis obejmuje treść wszystkich wpisów w rejestrze pod danym numerem KRS od chwili pierwszego wpisu, z wyjątkiem wpisów niepodlegających ujawnieniu (odpis pełny). Można żądać również odpisu zawierającego aktualną treść wpisów pod danym numerem KRS.

Wyciąg z rejestru zawiera aktualną treść wpisów dotyczącą podmiotu wpisanego do rejestru pod określonym numerem KRS, który obejmuje wskazane przez wnioskodawcę działy rejestru.

Zaświadczenie stanowi potwierdzenie okoliczności wpisu i wykreślenia z rejestru, posiadania statusu organizacji pożytku publicznego czy faktu, że dany podmiot nie jest wpisany do rejestru.

Na mocy art. 4 ust. 4aa KRSU istnieje również możliwość samodzielnego pobrania wydruków komputerowych aktualnych informacji o podmiotach wpisanych do KRS. Wydruki takie mają moc zrównaną z mocą dokumentów wydawanych przez Centralną Informację, których treści odpowiadają.

3. Struktura Krajowego Rejestru Sądowego

52

Krajowy Rejestr Sądowy składa się z trzech typów rejestrów:

1) przedsiębiorców;

2) podmiotów niebędących przedsiębiorcami (instytucji not for profit i non profit);

3) dłużników niewypłacalnych (do którego nie wpisuje się jednak nowych danych);

Wpisowi do rejestru przedsiębiorców (for profit) podlegają:

1) spółki jawne;

2) europejskie zgrupowania interesów gospodarczych;

3) spółki partnerskie;

4) spółki komandytowe;

5) spółki komandytowo-akcyjne;

6) spółki z o.o.;

7) proste spółki akcyjne;

8) spółki akcyjne;

9) spółki europejskie;

10) spółdzielnie;

11) spółdzielnie europejskie;

12) przedsiębiorstwa państwowe;

13) instytuty badawcze i instytuty działające w ramach Sieci Badawczej Łukasiewicz;

14) towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych;

15) towarzystwa reasekuracji wzajemnej;

16) inne osoby prawne, jeżeli prowadzą działalność gospodarczą i podlegają obowiązkowi wpisu do rejestru (np. fundacje, stowarzyszenia);

17) oddziały przedsiębiorców zagranicznych działających na terytorium RP;

18) główne oddziały zagranicznych zakładów ubezpieczeń;

19) główne oddziały zagranicznych zakładów reasekuracji;

20) instytucje gospodarki budżetowej.

Nie jest więc przedsiębiorcą, również w rozumieniu KRSU, spółka cywilna. Wpisowi w CEIDG podlegają tylko poszczególne osoby fizyczne będące wspólnikami tej spółki.

Dane dotyczące przedsiębiorców wpisanych do rejestru przedsiębiorców umieszcza się przed numerem przeznaczonym dla danego podmiotu w sześciu działach tego rejestru. Treść poszczególnych działów określają art. 38–46 KRSU.

W rejestrze pomiotów, niebędących ze swojej istoty przedsiębiorcami (not for profit i non profit), wpisuje się bardzo szeroką grupę podmiotów. Należą do nich (wyliczenie nie ma charakteru wyczerpującego ze względu na pkt 28):

1) stowarzyszenia i ich terenowe jednostki posiadające osobowość prawną;

2) związki stowarzyszeń;

3) stowarzyszenia ogrodowe;

4) związki stowarzyszeń ogrodowych;

5) fundacje;

6) samodzielne publiczne zakłady opieki zdrowotnej;

7) kółka rolnicze;

8) rolnicze zrzeszenia branżowe;

9) związki rolników, kółek i organizacji rolniczych;

10) związki zawodowe rolników indywidualnych;

11) cechy rzemieślnicze;

12) izby rzemieślnicze;

13) Związek Rzemiosła Polskiego;

14) zrzeszenia handlu i usług;

15) zrzeszenia transportu;

16) ogólnokrajowe reprezentacje zrzeszeń handlu i usług;

17) ogólnokrajowe reprezentacje zrzeszeń transportu;

18) inne organizacje przedsiębiorców, co obejmuje organizacje, o których mowa w ustawie z 30.5.1989 r. o samorządzie zawodowym niektórych przedsiębiorców;

19) izby gospodarcze i Krajowa Izba Gospodarcza;

20) związki zawodowe i ich jednostki organizacyjne posiadające osobowość prawną;

21) ogólnokrajowe związki międzybranżowe;

22) ogólnokrajowe zrzeszenia międzybranżowe;

23) związki pracodawców;

24) federacje i konfederacje związków pracodawców;

25) związki sportowe;

26) polskie związki sportowe;

27) organizacje pożytku publicznego nieposiadające osobowości prawnej;

28) inne organizacje społeczne lub zawodowe, które na mocy przepisów szczególnych podlegają wpisowi do Krajowego Rejestru Sądowego;

29) inne osoby prawne będące organizacjami pożytku publicznego;

30) kościelne osoby prawne będące organizacjami pożytku publicznego;

31) nieposiadające osobowości prawnej instytucje kościelne będące organizacjami pożytku publicznego.

Wymienione podmioty należą do grupy not for profit lub non profit, w zależności od tego, czy mogą prowadzić działalność gospodarczą. Ich głównym celem nie jest działalność gospodarcza, tak jak to jest w przypadku przedsiębiorców. Jednak przepisy regulujące ustrój poszczególnych podmiotów dopuszczają prowadzenie przez nie działalności gospodarczej. W takiej sytuacji, jeżeli podmiot wpisany do rejestru podmiotów niebędących przedsiębiorcami podejmuje działalność gospodarczą, podlega obowiązkowemu wpisowi także do rejestru przedsiębiorców. Oznacza to w konsekwencji, że będzie wpisany w dwóch rejestrach: przedsiębiorców i nieprzedsiębiorców. W takim przypadku nie jest nadawany odrębny numer KRS, ale dany podmiot będzie występował w obu rejestrach pod tym samym numerem. Powyższa zasada nie dotyczy jedynie samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej. Wpisy dotyczące podmiotów not for profit, które nie prowadzą działalności gospodarczej, stając się podmiotami non profit, nie podlegają obowiązkowi ogłaszania w Monitorze Sądowym i Gospodarczym. Z chwilą jednak wpisania ich do rejestru przedsiębiorców stają się przedsiębiorcami i odnoszą się do nich te zasady. Uzyskanie statusu przedsiębiorcy pozwala na osiągnięcie specyficznego statusu instytucji not for profit, a więc tej, która prowadzi działalność gospodarczą z charakterystycznie określonym sposobem spożytkowania dochodów, bez podziału zysku, ale z przeznaczeniem na realizację niezarobkowych celów statutowych. Należy dodać, że w przypadku organizacji pożytku publicznego (por. art. 49a KRSU), jeżeli z wpisem do rejestru nie wiąże się nabycie osobowości prawnej, należy w rejestrze ujawnić informację, że organizacja taka nie posiada osobowości prawnej. Z kolei, gdy organizacja pożytku publicznego przestała spełniać wymagania określone w art. 20–21 PożPubWolontU, sąd rejestrowy z urzędu wykreśla ją z rejestru.

Trzeci z rejestrów KRS to rejestr dłużników niewypłacalnych (RDN). Od wejścia w życie przepisów ustawy z 6.12.2018 r. o Krajowym Rejestrze Zadłużonych (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 1909 ze zm.) nie dokonuje się do niego wpisów. Dane, które były wpisywane dotychczas w rejestrze dłużników niewypłacalnych, są gromadzone obecnie w Krajowym Rejestrze Zadłużonych. Wpisy w RDN pozostają natomiast w mocy do upłynięcia okresu ich ważności.

Dynamiczny rozwój technologii informatycznych i cyfrowych, jaki następuje w ostatnich latach, wymusza kolejne zmiany w ramach systemu rejestracji przedsiębiorców, w tym spółek handlowych, i wiąże się z rozszerzeniem zasięgu tzw. gospodarki cyfrowej (M. Michalski, Geneza rejestrów, s. 15). Z dniem 15.3.2018 r., w związku z nowelizacją ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym i niektórych innych ustaw, dodany został ust. 3 do art. 1 KRSU. Zgodnie z tym przepisem Rejestr wchodzi w skład systemu integracji rejestrów, o którym mowa w art. 22 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1132 z 14.6.2017 r. w sprawie niektórych aspektów prawa spółek (Dz.Urz. UE L 169, s. 46), zwanego dalej „systemem integracji rejestrów”. W następstwie implementacji dyrektywy 2017/1132, KRS wszedł w skład systemu integracji rejestrów BRIS. Funkcjonowanie w ramach systemu BRIS umożliwia komunikację pomiędzy rejestrami wszystkich państw członkowskich UE i EOG w zakresie automatycznego przesyłania i odbierania informacji o wszczęciu i zakończeniu postępowań likwidacyjnych lub upadłościowych oraz o wykreśleniu spółki z rejestru między rejestrem właściwym dla spółki a rejestrem oddziału tej spółki w innym państwie członkowskim oraz przesyłania i odbierania informacji o wpisaniu do Rejestru połączenia transgranicznego (art. 21d KRSU).

4. Postępowanie rejestrowe

53

Przez dokonanie wpisu do KRS należy rozumieć zarówno sam wpis, jak i wykreślenie wpisu oraz wzmiankę. Wpis do rejestru polega na wprowadzeniu do systemu teleinformatycznego danych zawartych w postanowieniu sądu rejestrowego niezwłocznie po jego wydaniu. Wpis jest skuteczny z chwilą zamieszczenia danych w rejestrze. Jednak w sprawach, w których skuteczność lub wykonalność uzależniona jest od uprawomocnienia wraz z wpisem, zamieszcza się wzmiankę o jego nieprawomocności (art. 20 ust. 2 KRSU). Po uprawomocnieniu takiego postanowienia należy wydać z urzędu postanowienie zarządzające wykreślenie wzmianki o nieprawomocności. Istnieje jednak kilka wpisów, które mogą być dokonane dopiero po uprawomocnieniu: wpis do rejestru dłużników niewypłacalnych, wpis danych, o których mowa w art. 41 KRSU, wykreślenie z urzędu danych niedopuszczonych ze względu na bezwzględnie obowiązujące przepisy prawa (art. 12 ust. 3 KRSU) i wykreślenie z urzędu danych niezgodnych z rzeczywistym stanem rzeczy (art. 24 ust. 3 KRSU).

Wpis jest czynnością techniczną, której podstawą jest orzeczenie sądowe, wywołującą istotne skutki prawne. Chwilę wpisu należy odróżnić od wydania postanowienia bądź uprawomocnienia się postanowienia sądu. Możemy wyróżnić różne rodzaje wpisów:

1) na wniosek (w związku ze składanymi wnioskami) i z urzędu (podejmowane przez sąd);

2) obligatoryjne (gdy przepisy nakładają obowiązek zgłoszenia do rejestru danych) i fakultatywne (zależą od woli zainteresowanego), przy czym zdecydowanie przeważają wpisy obligatoryjne;

3) dopuszczalne (te, które przepisy prawa dopuszczają) i niedopuszczalne;

4) dodatnie (wiążą się z wniesieniem do rejestru nowych danych) i ujemne (wiążą się z wykreśleniem danych lub ich zmianą);

5) deklaratoryjne (stwierdzające powstanie, zmianę lub ustanie stosunku prawnego lub prawa) i konstytutywne (prawotwórcze, z wpisem takim wiąże się powstanie, zmiana lub ustanie stosunku prawnego lub prawa). Zdecydowana większość to wpisy deklaratoryjne. Najważniejszymi wpisami konstytutywnymi są wpisy do rejestru związane z powstaniem podmiotu, podwyższeniem, obniżeniem kapitału zakładowego itp.;

6) konwalidujące (dokonywane na podstawie wadliwej czynności prawnej, ale pomimo to nie mogą być wykreślone z rejestru po upływie pewnego czasu);

7) zwykłe (polegające na wprowadzeniu danych zawartych w postanowieniu sądu rejestrowego) i samoistne (polegające na zamieszczeniu danych wskutek automatycznego ich przekazania do KRS) – Ł. Goździaszek, [w:] K. Osajda (red.), Ustawa, s. 266.

54

Do postępowania rejestrowego stosowane są przepisy KRSU, a także przepisy KPC o postępowaniu nieprocesowym oraz o postępowaniu rejestrowym.

Wpis do rejestru dokonywany jest, co do zasady, na wniosek. Zgodnie z art. 19 ust. 1 KRSU wpis jest dokonywany z urzędu, jeżeli przepis szczególny tak stanowi.

Wnioski dotyczące podmiotu podlegającego wpisowi do rejestru przedsiębiorców składa się wyłącznie za pośrednictwem systemu teleinformatycznego. Dokumenty stanowiące załączniki do wniosku złożonego za pośrednictwem systemu teleinformatycznego, sporządzone w postaci elektronicznej (dokument elektroniczny), opatruje się kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym.

Jeżeli jednak zostały one sporządzone w postaci papierowej (dokument papierowy), do wniosku dołącza się:

1) odpisy elektronicznie poświadczone przez notariusza albo występującego w sprawie pełnomocnika, będącego adwokatem, radcą prawnym lub radcą Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, albo

2) elektroniczne kopie dokumentów natomiast oryginał dokumentu albo jego odpis lub wyciąg poświadczony urzędowo przesyła się do sądu rejestrowego w terminie 3 dni od daty złożenia pisma.

Jeżeli do wniosku należy dołączyć akt notarialny, którego wypis lub wyciąg został umieszczony w Centralnym Repozytorium Elektronicznych Wypisów Aktów Notarialnych (CREWAN), wnioskodawca podaje we wniosku numer tego dokumentu w tym Repozytorium. Po zarejestrowaniu wniosku dokument, którego numer CREWAN został podany przez wnioskodawcę, jest automatycznie przekazywany za pośrednictwem systemu teleinformatycznego z Repozytorium i dołączany do wniosku.

Wniosek o wpis w rejestrze podmiotów niebędących przedsiębiorcami składa się natomiast na urzędowym formularzu lub jego kopii albo za pośrednictwem systemu teleinformatycznego zaś wnioski inne niż o wpis dotyczące tych podmiotów (np. ustanowienie kuratora) można składać także za pośrednictwem systemu teleinformatycznego. Oznacza to, że wnioski inne niż o wpis do tego rejestru mające formę papierową nie są składane na formularzu urzędowym (T. Szczurowski, [w:] K. Osajda (red.), Ustawa, art. 19, teza 90).

Po złożeniu wniosku odbywa się badanie formularzowe. Sąd bada, czy wniosek został złożony za pośrednictwem systemu teleinformatycznego albo na urzędowym formularzu, czy jest opłacony i prawidłowo wypełniony.

Wniosek w postępowaniu przed sądem rejestrowym składa się wraz z opłatą sądową. Wniosek złożony za pośrednictwem systemu teleinformatycznego i nieopłacony nie wywołuje skutków, jakie ustawa wiąże z wniesieniem wniosku do sądu rejestrowego, o czym sąd poucza wnoszącego pismo. Przewodniczący zawiadamia wówczas wnoszącego pismo o bezskuteczności czynności (art. 130 § 7 KPC). W razie następczego złożenia wniosku poprzez system teleinformatyczny nie zostaje zachowany pierwotny termin złożenia wniosku (T. Szczurowski, [w:] K. Osajda (red.), Ustawa, art. 19, teza 95).

Wniosek złożony w innej formie niż za pośrednictwem systemu teleinformatycznego i nieopłacony podlega zwróceniu bez wzywania do uzupełnienia braków (art. 19 ust. 7 KRSU).

Wniosek złożony w formie papierowej, co jest możliwe przy wnioskach dotyczących podmiotów wpisywanych do rejestru podmiotów niebędących przedsiębiorcami, jednak nie na formularzu urzędowym, podlega zwróceniu bez wzywania do uzupełniania braków (art. 19 ust. 9 KRSU).

Natomiast w przypadku, gdy wniosek jest wypełniony nieprawidłowo, podlega zwróceniu bez wzywania do uzupełnienia braków, jeżeli z powodu nieprawidłowego wypełnienia nie jest możliwe nadanie wnioskowi prawidłowego biegu (art. 19 ust. 8 KRSU).

W razie zwrócenia wniosku może on być ponownie złożony w terminie 7 dni od daty doręczenia zarządzenia o zwrocie. Jeżeli wniosek ponownie złożony nie zawiera braków, wywołuje on skutek od daty pierwotnego wniesienia. Skutek taki nie następuje w razie kolejnego zwrotu wniosku, chyba że zwrot nastąpił na skutek braków uprzednio niewskazanych.

Gdy wniosek o wpis dotyczy osób reprezentujących podmiot wpisany do Rejestru, likwidatorów i prokurentów, należy dołączyć do niego oświadczenia tych osób obejmujące zgodę na ich powołanie oraz ich adresy do doręczeń (art. 19a ust. 5 KRSU). Wymogu dołączenia oświadczenia obejmującego zgodę nie stosuje się, jeżeli wniosek o wpis jest podpisany przez osobę, która podlega wpisowi albo która udzieliła pełnomocnictwa do złożenia wniosku o wpis, albo której zgoda jest wyrażona w protokole z posiedzenia organu powołującego daną osobę lub w umowie spółki. Jeżeli adres do doręczeń znajduje się poza obszarem Unii Europejskiej, należy wskazać pełnomocnika do doręczeń w Rzeczypospolitej Polskiej.

Każdorazową zmianę adresu do doręczeń osób reprezentujących podmiot wpisany do Rejestru, likwidatorów i prokurentów lub danych pełnomocnika do doręczeń należy zgłosić sądowi rejestrowemu. Do chwili zgłoszenia zmiany adresu doręczeń dokonuje się na adres zgłoszony do akt rejestrowych.

Do zgłoszenia spółki kapitałowej do Rejestru należy dołączyć listę obejmującą nazwisko i imię oraz adres do doręczeń albo firmę lub nazwę i siedzibę członków organów lub osób uprawnionych do powołania zarządu. W przypadku gdy wspólnikiem jest osoba prawna, należy podać imiona i nazwiska oraz adresy do doręczeń członków organu uprawnionego do reprezentowania tej osoby prawnej. Każdorazową zmianę tych osób oraz danych tych osób należy zgłosić sądowi rejestrowemu, przedkładając nową listę (art. 19a ust. 5d KRSU).

Jeżeli podmiot wpisywany do rejestru działa na podstawie umowy lub statutu, do wniosku o wpisanie tego podmiotu należy dołączyć umowę lub statut. W przypadku każdorazowej zmiany umowy lub statutu należy dołączyć tekst jednolity, uwzględniający wprowadzone zmiany (art. 9 ust. 4 KRSU).

Wniosek o wpis sąd rejestrowy rozpoznaje nie później niż w terminie 7 dni od daty jego wpływu do sądu, zaś wniosek o wpis spółki, której umowa została zawarta przy wykorzystaniu wzorca umowy udostępnionego w systemie teleinformatycznym, sąd rejestrowy rozpoznaje w terminie jednego dnia od daty jego wpływu (art. 20a ust. 1 i 2 KRSU). Jeżeli rozpoznanie wniosku wymaga wezwania do usunięcia przeszkody do dokonania wpisu, wniosek powinien być rozpoznany w terminie 7 dni od usunięcia przeszkody przez wnioskodawcę, co nie uchybia terminom określonym w przepisach szczególnych.

Z chwilą wejścia w życie ustawy z 26.6.2014 r. o zmianie ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1161) wraz z wnioskiem o wpis wnioskodawca nie jest już zobowiązany składać oddzielnych wniosków dotyczących NIP, REGON oraz zgłoszenia płatnika składek. Obecnie wnioskodawca składa jedynie wniosek o wpis na urzędowym formularzu. Obowiązujące postępowanie rejestrowe jest więc wyrazem koncepcji „zero okienka” (Ł. Goździaszek, [w:] K. Osajda, Ustawa, s. 268).

Po dokonaniu wpisu podmiotu do Rejestru lub jego zmiany dane objęte treścią wpisu są przekazywane za pośrednictwem systemu teleinformatycznego do Centralnego Rejestru Podmiotów – Krajowej Ewidencji Podatników (CRP KEP) i krajowego rejestru urzędowego podmiotów gospodarki narodowej.

Po otrzymaniu za pośrednictwem systemu teleinformatycznego powyższych danych automatycznie następuje nadanie numeru identyfikacyjnego REGON oraz nadanie NIP. Wpis w przedmiocie NIP i numeru indentyfikacyjnego REGON do KRS polega zaś na ich automatycznym zamieszczeniu w Rejestrze po przekazaniu z CRP KEP i z krajowego rejestru urzędowego podmiotów gospodarki narodowej.

Następnie w terminie 21 dni od dnia wpisu w rejestrze podmioty wpisane do KRS mają obowiązek zgłoszenia do właściwego naczelnika urzędu skarbowego danych uzupełniających (np. przewidywana liczba pracujących, wykaz rachunków bankowych, data powstania obowiązku opłacania składek na ubezpieczenie społeczne) na formularzu NIP-8. Naczelnicy urzędów skarbowych zamieszczają w CRP KEP dane uzupełniające. Następnie CRP KEP przekazuje automatycznie za pośrednictwem systemu teleinformatycznego dane uzupełniające do krajowego rejestru urzędowego podmiotów gospodarki narodowej oraz dane objęte treścią wpisu w KRS oraz dane uzupełniające podmiotu do Centralnego Rejestru Płatników Składek co skutkuje utworzeniem konta płatników składek.

Przepisy KRSU odnoszą się odrębnie do składania dokumentów finansowych (repozytorium dokumentów finansowych). Zgodnie z art. 19e ust. 1 KRSU złożenie dokumentów, o których mowa w art. 69 RachunkU, tj. rocznego sprawozdania finansowego, sprawozdania z badania, jeżeli podlegało ono badaniu, odpisu uchwały bądź postanowienia organu zatwierdzającego o zatwierdzeniu rocznego sprawozdania finansowego i podziale zysku lub pokryciu straty oraz sprawozdania z działalności, następuje przez zgłoszenie za pośrednictwem systemu teleinformatycznego udostępnionego do tego celu przez Ministra Sprawiedliwości. Zgłoszenie opatruje kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym co najmniej jedna osoba fizyczna, o której mowa w art. 19e ust. 2 KRSU.

Złożenie w postaci elektronicznej dokumentów finansowych za dany rok obrotowy nie powoduje wszczęcia postępowania sądowego. Stąd też wpis do rejestru przedsiębiorców informacji o złożeniu dokumentów finansowych i wykonaniu obowiązków sprawozdawczych ma wyłącznie ewidencyjno-informacyjny charakter i jest zamieszczany automatycznie (por. art. 20 ust. 1f KRSU).

Składane w postaci elektronicznej dokumenty finansowe za określony okres sprawozdawczy nie są ujawniane w aktach rejestrowych danego podmiotu rejestrowego lecz zamieszczane w postaci elektronicznej, wyłącznie w prowadzonym w systemie teleinformatycznym repozytorium dokumentów finansowych (art. 9a KRSU).

Zasadą jest, że wniosek o wpis powinien być złożony nie później niż w terminie 7 dni od zdarzenia uzasadniającego dokonanie wpisu, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej (art. 22 KRSU). Niezależnie od obowiązku złożenia wniosku art. 21 KRSU nakłada obowiązek niezwłocznego informowania sądu rejestrowego o zdarzeniach, które podlegają obowiązkowi wpisu do Rejestru z urzędu. Obowiązek ten dotyczy: organów administracji rządowej i samorządowej, sądów, banków, komorników i notariuszy.

Artykuł 23 KRSU wyznacza zakres kognicji sądu rejestrowego w postępowaniu w przedmiocie wpisu do rejestru. Sąd bada, czy dołączone do wniosku dokumenty są zgodne pod względem formy i treści z przepisami prawa. Badanie sądu ma charakter materialny. Sąd nie bada już na tym etapie formularza, gdyż ten został zaakceptowany, ale bada dołączone do wniosku dokumenty. O wymaganiach dotyczących składanego wniosku decydują przepisy regulujące ustrój poszczególnych podmiotów oraz przepisy KRSU. Sąd bada obowiązkowo, czy dane określone w art. 35 pkt 1 i 2 oraz art. 38 pkt 1 lit. h KRSU są prawdziwe. W przepisie tym mowa jest o numerze PESEL, REGON i NIP oraz o siedzibie i adresie podmiotu. Prawdziwość pozostałych danych zawartych w dołączonych dokumentach sąd bada tylko wtedy, gdy ma w tym względzie uzasadnione wątpliwości (P. Daszczuk, Zakres kognicji, s. 29).

Jeżeli więc dane wynikające z dokumentów są zgodne z przepisami prawa, ale sąd ma uzasadnione wątpliwości, czy są one prawdziwe, może w tym zakresie prowadzić postępowanie dowodowe. Nie jest przy tym ograniczony do dowodu z dokumentu. Przepis ten jest wyrazem kompromisu między zasadą szybkości postępowania a zapewnieniem prawidłowości danych ujawnianych w rejestrze (P. Daszczuk, Zakres kognicji, s. 29).

Jak stwierdził SN, w postępowaniu o wpis w rejestrze przedsiębiorców KRS danych wspólników spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, posiadających samodzielnie lub łącznie z innymi co najmniej 10% kapitału zakładowego, sąd rejestrowy może żądać przedstawienia umowy, na podstawie której nastąpiło przeniesienie w tej spółce udziału lub jego części (uchw. SN z 6.6.2012 r., III CZP 22/12, OSNC 2012, Nr 12, poz. 141). W ramach badania materialnego sąd rejestrowy może samodzielnie oceniać zgodność z prawem uchwały zgromadzenia wspólników spółki z ograniczoną odpowiedzialnością stanowiącej podstawę wpisu w rejestrze (post. SN z 24.7.2013 r., III CNP 1/13, OSNC 2014, Nr 4, poz. 43).

Dodatkowo sąd rejestrowy otrzymuje z Biura Informacyjnego Krajowego Rejestru Karnego, za pośrednictwem systemu teleinformatycznego:

1) informacje o prawomocnych skazaniach za przestępstwa określone w art. 18 § 2 KSH w odniesieniu do osób, do których ma zastosowanie powołany przepis;

2) informacje o orzeczonych środkach karnych określonych w art. 39 pkt 2 KK (zakaz zajmowania określonego stanowiska, wykonywania określonego zawodu lub prowadzenia określonej działalności gospodarczej) – w odniesieniu do osób podlegających wpisowi lub wpisanych w dziale 2, 5 i 6 rejestru przedsiębiorców oraz rejestru stowarzyszeń, innych organizacji społecznych i zawodowych, fundacji oraz samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej KRS;

3) informacje o skazaniach za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub przestępstwo skarbowe, w odniesieniu do osób podlegających wpisowi lub wpisanych jako członkowie organu zarządzającego lub organu kontroli lub nadzoru organizacji pożytku publicznego;

4) informacje o skazaniach za przestępstwo umyślne przeciwko mieniu, dokumentom lub przestępstwo skarbowe w odniesieniu do osób podlegających wpisowi lub wpisanych jako członkowie zarządu lub rady nadzorczej spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej.

Istnienie niepowołanych danych jest również badane z urzędu w toku materialnego badania wniosku.

Jeżeli sąd stwierdzi, że wniosek o wpis do rejestru lub dokumenty, których złożenie jest obowiązkowe, nie zostały złożone mimo upływu terminu, sąd rejestrowy wzywa obowiązanych do ich złożenia, wyznaczając dodatkowy 7-dniowy termin (tzw. postępowanie przymuszające). W uzasadnionych przypadkach, w razie stwierdzenia, że osoba prawna nie posiada organu uprawnionego do reprezentowania lub w składzie tego organu zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie, sąd rejestrowy, wyznaczając odpowiedni termin, może wezwać obowiązanych do powołania lub wyboru tego organu do wykazania, że organ został powołany lub wybrany, albo że braki w jego składzie zostały usunięte.

Wezwań w postępowaniu przymuszającym sąd dokonuje pod rygorem zastosowania grzywny przewidzianej w przepisach KPC o egzekucji świadczeń niepieniężnych. Jeżeli obowiązek nałożony przez sąd nie zostanie wykonany w terminie, sąd rejestrowy nakłada na obowiązanych grzywnę. W takim przypadku nie stosuje się art. 1052 zd. 2 i art. 1053 KPC. Oznacza to, że sąd nie może zamienić grzywny na areszt. Sąd może jednak ponawiać grzywnę.

Jeżeli z okoliczności sprawy wynika, że postępowanie przymuszające nie doprowadzi do spełnienia obowiązku ciążącego na podmiocie rejestrowym sąd umarza postępowanie przymuszające. Natomiast w sytuacji, gdy z danych zawartych w aktach rejestrowych wynika, że postępowanie nie doprowadzi do złożenia wniosku o wpis do Rejestru lub dokumentów, których złożenie jest obowiązkowe sąd rejestrowy nie wszczyna postępowania przymuszającego i wydaje postanowienie o odstąpieniu od postępowania przymuszającego. Postanowienie to nie wymaga doręczenia i nie podlega zaskarżeniu.

Jeżeli po umorzeniu lub odstąpieniu od postępowania przymuszającego sąd poweźmie wiadomość, że sytuacja prawna lub faktyczna podmiotu uległa zmianie w sposób umożliwiający skuteczne prowadzenie postępowania przymuszającego, sąd ma obowiązek wszcząć postępowanie.

Jedynie w przypadkach uzasadnionych bezpieczeństwem obrotu sąd rejestrowy może dokonać z urzędu wykreślenia danych niezgodnych z rzeczywistym stanem rzeczy lub wpisu danych odpowiadających rzeczywistemu stanowi rzeczy, jeżeli dokumenty stanowiące podstawę wpisu lub wykreślenia znajdują się w aktach rejestrowych, a dane te są istotne (art. 24 ust. 6 KRSU).

Zakres czynności podejmowanych przez sąd w postępowaniu przymuszającym zależy od tego, czy niewykonywanie obowiązków realizowane jest przez handlową spółkę osobową, czy osobę prawną. W pierwszym przypadku, jeżeli mimo stosowania grzywny osobowa spółka handlowa wpisana do rejestru nie wykonuje obowiązków związanych z wpisem, sąd rejestrowy może z urzędu z ważnych powodów orzec o rozwiązaniu spółki oraz ustanowić likwidatora.

W odniesieniu do osób prawnych zrezygnowano z możliwości ustanawiania kuratora rejestrowego. Ustawą z 26.1.2018 r. o zmianie ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym i niektórych innych ustaw uchylone zostały przepisy art. 26–33 KRSU. Jednocześnie znowelizowano art. 42 i dodano art. 421 KC, w związku z czym rozszerzeniu uległ zakres kompetencji kuratora prawa materialnego. Kurator niezwłocznie podejmuje czynności zmierzające do powołania albo uzupełnienia składu organu osoby prawnej uprawnionego do jej reprezentowania, a w razie potrzeby do jej likwidacji (art. 42 § 3 KC). Do czasu powołania albo uzupełnienia składu organu uprawnionego do reprezentacji osoby prawnej albo ustanowienia likwidatora kurator reprezentuje osobę prawną oraz prowadzi jej sprawy w granicach określonych w zaświadczeniu sądu (art. 42 § 2 KC).

Z dniem 1.1.2015 r. wprowadzono do ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym postępowanie o rozwiązanie podmiotu wpisanego do Rejestru bez przeprowadzania postępowania likwidacyjnego. Postępowanie to ma umożliwić sądowi rejestrowemu rozwiązanie i wykreślenie z rejestru tzw. martwych podmiotów.

Sąd rejestrowy wszczyna z urzędu postępowanie o rozwiązanie podmiotu wpisanego do Rejestru bez przeprowadzania postępowania likwidacyjnego, w przypadku gdy:

1) oddalając wniosek o ogłoszenie upadłości lub umarzając postępowanie upadłościowe, sąd upadłościowy stwierdzi, że zgromadzony w sprawie materiał daje podstawę do rozwiązania bez przeprowadzania postępowania likwidacyjnego;

2) oddalono wniosek o ogłoszenie upadłości lub umorzono postępowanie upadłościowe z tego powodu, że majątek niewypłacalnego dłużnika nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania;

3) wydano postanowienie o odstąpieniu od postępowania przymuszającego lub jego umorzeniu;

4) mimo wezwania sądu rejestrowego nie złożono rocznych sprawozdań finansowych za 2 kolejne lata obrotowe;

5) mimo dwukrotnego wezwania sądu rejestrowego nie wykonano innych obowiązków, o których mowa w art. 24 ust. 1 KRSU.

W toku tego postępowania sąd rejestrowy bada, czy podmiot posiada zbywalny majątek i czy faktycznie prowadzi działalność. W tym celu sąd zawiadamia podmiot wpisany do Rejestru o wszczęciu postępowania, wzywając go do wykazania, że faktycznie prowadzi działalność i że posiada majątek, ze wskazaniem jego składników, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania.

Sąd rejestrowy ogłasza również w Monitorze Sądowym i Gospodarczym o wszczęciu postępowania o rozwiązanie podmiotu wpisanego do Rejestru bez przeprowadzania postępowania likwidacyjnego. Ogłoszenie to zawiera:

1) nazwę sądu rejestrowego prowadzącego postępowanie, nazwę (firmę) podmiotu, numer podmiotu w Rejestrze, ostatni ujawniony w Rejestrze adres siedziby oraz informację o celu prowadzonego postępowania;

2) wezwanie skierowane do wszystkich osób, których uzasadniony interes mógłby sprzeciwiać się rozwiązaniu podmiotu bez przeprowadzania postępowania likwidacyjnego i jego wykreśleniu z Rejestru, do zgłaszania okoliczności przemawiających przeciwko rozwiązaniu w terminie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia;

3) pouczenie, że w przypadku stwierdzenia, że podmiot wpisany do Rejestru nie posiada zbywalnego majątku i faktycznie nie prowadzi działalności, sąd rejestrowy może orzec o rozwiązaniu tego podmiotu bez przeprowadzania postępowania likwidacyjnego i zarządzić jego wykreślenie z Rejestru.

W przypadku braku organu uprawnionego do reprezentacji lub aktualnego adresu podmiotu wpisanego do Rejestru ogłoszenie zastępuje zawiadomienie o wszczęciu postępowania.

W przypadku ustalenia przez sąd rejestrowy w postępowaniu o rozwiązanie podmiotu wpisanego do Rejestru bez przeprowadzania postępowania likwidacyjnego, że podmiot ten nie posiada zbywalnego majątku i faktycznie nie prowadzi działalności, sąd rejestrowy orzeka o rozwiązaniu podmiotu bez przeprowadzania postępowania likwidacyjnego i zarządza jego wykreślenie z Rejestru.

Warto wskazać, że istnienie niezaspokojonych zobowiązań ciążących na podmiocie wpisanym do Rejestru lub nieściągalnych wierzytelności nie wyłącza możliwości orzeczenia o rozwiązaniu tego podmiotu bez przeprowadzania postępowania likwidacyjnego. Z uwagi na powyższe przepisy znowelizowanej ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym stanowią, że Skarb Państwa nabywa nieodpłatnie z mocy prawa mienie pozostałe po wykreślonym z Rejestru podmiocie, bez względu na przyczynę wykreślenia, którym nie rozporządził przed wykreśleniem właściwy organ, z chwilą wykreślenia z Rejestru. Skarb Państwa ponosi odpowiedzialność z nabytego mienia za zobowiązania podmiotu wykreślonego z Rejestru. Szczegółowe zasady związane z odpowiedzialnością Skarbu Państwa określają art. 25e ust. 2–12 KRSU.

5. Skutki wpisów i ogłoszenia wpisów

55

Zgodnie z art. 8 KRSU rejestr jest jawny. Każdy ma prawo dostępu do danych zawartych w rejestrze za pośrednictwem Centralnej Informacji oraz ma prawo otrzymywać również drogą elektroniczną poświadczone odpisy, wyciągi i zaświadczenia (por. Nb. 51). Krajowy Rejestr Sądowy wyraża zwykłą i rozszerzoną zasadę jawności formalnej. Zwykła jawność formalna jest uregulowana w art. 10 ust. 1 KRSU i polega na tym, że każdy ma prawo przeglądania danych w systemie informatycznym, akt rejestrowych oraz zbioru dokumentów obejmującego dokumenty wytworzone w postaci papierowej podmiotów wpisanych do Rejestru, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jawność formalna KRS realizowana może być również za pośrednictwem oficjalnej strony internetowej Ministerstwa Sprawiedliwości. Zgodnie z art. 4 ust. 4aa KRSU pobrane samodzielnie tą drogą wydruki komputerowe aktualnych informacji o podmiotach wpisanych do Rejestru mają moc zrównaną z mocą dokumentów wydanych przez Centralną Informację. Uzyskanie danych z KRS zostało istotnie ułatwione, w szczególności poprzez wyeliminowanie konieczności ponoszenia kosztów odpisów i wyciągów. Zasada jawności formalnej rejestru została więc wydatnie wzmocniona.

Zasada jawności formalnej znajduje także zastosowanie w odniesieniu dokumentów finansowych złożonych do repozytorium dokumentów finansowych, prowadzonego w systemie teleinformatycznym. Każdy ma prawo do przeglądania repozytorium (art. 9a ust. 3 KRSU). Centralna Informacja bezpłatnie udostępnia dokumenty z repozytorium dokumentów finansowych za pośrednictwem ogólnodostępnych sieci teleinformatycznych (art. 9a ust. 4 KRSU).

56

Rozszerzona jawność formalna występuje wówczas, gdy wpis w systemie jest dodatkowo z mocy prawa ogłaszany w odrębnym publikatorze (Ł. Zamojski, Ustawa o Krajowym Rejestrze Sądowym, s. 33). Zasadą jest, że obowiązkowi ogłoszenia podlegają wszystkie wpisy (art. 13 ust. 1 KRSU). Ogłoszenia są dokonywane w Monitorze Sądowym i Gospodarczym. Z przepisów ustawy z 22.12.1995 r. o wydawaniu Monitora Sądowego i Gospodarczego (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1395 ze zm.) wynika, że w ogólnopolskim dzienniku urzędowym (który ma obecnie formę elektroniczną) ogłasza się: wszystkie wpisy do rejestru (chyba że ustawa stanowi inaczej), ogłoszenia wymagane przez KSH i KPC, inne obwieszczenia, jeżeli taki obowiązek wynika z ustaw szczególnych.

57

Nie podlegają jednak obowiązkowi ogłoszenia następujące wpisy:

1) w dziale 4 rejestru przedsiębiorców (art. 42 KRSU);

2) do rejestru stowarzyszeń, innych organizacji społecznych i zawodowych, fundacji oraz samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej – rejestr instytucji not for profit i non profit.

58

W związku z ogłoszeniami pozostaje zasada jawności materialnej KRS. Jest ona uzupełniona domniemaniami prawnymi: domniemaniem powszechnej znajomości danych wpisanych do rejestru i domniemaniem ich prawdziwości oraz zasadą dobrej wiary. Zasada jawności materialnej wyróżniona w art. 15 i 16 KRSU polega na określeniu chwili, od której dane podlegające ujawnieniu w rejestrze zyskują skuteczność wobec osób trzecich (por. E. Marszałkowska-Krześ, Wpisy, s. 35–36). Zmierzają więc do ochrony interesu podmiotu ujawnionego w KRS (P. Popardowski, [w:] K. Osajda (red.), Ustawa, s. 179). W ustawie rozróżniono skutki wpisu w zależności od tego, czy wpis podlega ogłoszeniu, czy też nie (art. 15 i 16 KRSU).

Gdy chodzi o wpisy podlegające obowiązkowi ogłoszenia, obowiązuje reguła, że uzyskują one skuteczność wobec osób trzecich z chwilą zamieszczenia ogłoszenia o dokonanym wpisie. Od dnia ogłoszenia w Monitorze Sądowym i Gospodarczym nikt nie może zasłaniać się nieznajomością ogłoszonych wpisów. Jedynie w odniesieniu do czynności dokonanych przed upływem 16. dnia od dnia ogłoszenia, osoba trzecia może obalić domniemanie znajomości treści wpisu, jeżeli udowodni, że nie mogła się dowiedzieć o jego treści. Poza tym domniemanie znajomości wpisu nie może być obalone przez żadną osobę działającą w dobrej wierze, nawet gdy wykaże ona, że nie mogła wiedzieć o treści wpisu. W przypadku powstania rozbieżności między treścią wpisu a treścią ogłoszenia, obowiązuje wpis w rejestrze (art. 15 ust. 2 KRSU). Osoba trzecia może jednak powoływać się na treść ogłoszenia, zasłaniając się nieznajomością faktycznej treści wpisu. Domniemanie, że osoba trzecia nie zna prawdziwej treści wpisu, może być obalone z kolei przez podmiot już wpisany do rejestru, gdy udowodni on, że osoba trzecia wiedziała o treści wpisu. Przed terminem zamieszczenia ogłoszenia nikt nie może powoływać się na treść wpisu. Od zasady tej jest jeden wyjątek: osoba trzecia może powoływać się na dokumenty i dane, w odniesieniu do których nie dopełniono jeszcze obowiązku ogłoszenia, jeżeli niezamieszczenie ogłoszenia nie pozbawia jej skutków prawnych (art. 15 ust. 3 KRSU). Oznacza to, że podmiot już wpisany do rejestru nie może powoływać się na wpisane dane, które jeszcze nie są ogłoszone wobec osób trzecich, nawet wtedy, gdyby udowodnił, że dane te są im znane.

Nieco inny aspekt ma zasada jawności materialnej, ale co do wpisów, które nie podlegają ogłoszeniu. Zagadnienie to reguluje art. 16 KRSU. Zasadą jest, że skuteczność wpisów następuje wobec osób trzecich z chwilą ich zamieszczenia w rejestrze. Domniemanie to może być obalone przez osobę trzecią, jeżeli wykaże ona, iż mimo zachowania należytej staranności nie mogła wiedzieć o treści wpisu.

Domniemanie prawdziwości wpisu zostało wyrażone w art. 17 ust. 1 KRSU. Domniemywa się, że dane wpisane do rejestru są prawdziwe. Domniemaniem tym nie są objęte dane określone w dziale 4 rejestru (art. 41 KRSU). Wpisy tych danych nie podlegają obowiązkowi ogłoszenia w MSiG (art. 42 KRSU). Artykuł 14 i art. 17 ust. 2 wyrażają z kolei zasadę dobrej wiary (zasada wiarygodności), polegającą na tym, że osoby działające w dobrej wierze mogą się powoływać na dane zamieszczone w rejestrze, nawet gdy dane te nie są zgodne ze stanem faktycznym. Należy tu odróżnić dwie sytuacje:

1) niezgodność danych w rejestrze ze stanem faktycznym powstaje wskutek niezłożenia wniosku przez podmiot zobowiązany do jego złożenia;

2) gdy doszło do niezgodności wskutek wpisania danych niezgodnie ze zgłoszeniem lub bez takiego zgłoszenia.

Pierwszą sytuację reguluje art. 14 KRSU. Zgodnie z tym przepisem podmiot obowiązany do złożenia wniosku o wpis do rejestru nie może powoływać się wobec osób trzecich działających w dobrej wierze na dane, które nie zostały wpisane do rejestru lub uległy wykreśleniu z niego. W ten sposób wyrażona została zasada jawności materialnej wpisu w ujęciu negatywnym (P. Popardowski, [w:] K. Osajda (red.), Ustawa, s. 167).

Drugą sytuację reguluje art. 17 ust. 2 KRSU. Mianowicie, jeżeli wpisano do rejestru dane niezgodnie ze zgłoszeniem podmiotu lub bez takiego zgłoszenia, podmiot ten nie może zasłaniać się wobec osoby trzeciej działającej w dobrej wierze zarzutem, że dane te nie są prawdziwe, jeżeli zaniedbał niezwłocznie wystąpić z wnioskiem o sprostowanie, uzupełnienie lub wykreślenie wpisu.

Celem m.in. przepisów art. 14 i 17 KRSU jest ochrona osób działających w zaufaniu do wpisu i ogłoszenia o wpisie, a każda czynność prawna dokonana przez osobę ujawnioną jeszcze w rejestrze jako uprawniony piastun osoby prawnej, ale już de iure nieuprawnioną do działania za tę osobę prawną wskutek odwołania ze składu organu, nie może być skutecznie podważona (wyr. SN z 12.2.2014 r., IV CSK 361/13, OSNC 2015, Nr 1, poz. 10).

II. Centralna Ewidencja i Informacja o Działalności Gospodarczej

59

Z dniem 30.4.2018 r. weszła w życie ustawa z 6.3.2018 r. o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy. Zastąpiła ona dotychczasowe regulacje dotyczące Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, zawarte w rozdziale 3 ustawy z 2.7.2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej oraz przepisy rozdziału 2a SwobDziałGospU, regulujące zasady działania pojedynczego punktu kontaktowego.

Centralną Ewidencję i Informację o Działalności Gospodarczej (dalej: CEIDG) prowadzi w systemie teleinformatycznym minister właściwy do spraw gospodarki.

Zadaniem CEIDG jest:

1) ewidencjonowanie przedsiębiorców będących osobami fizycznymi;

2) udostępnianie informacji o przedsiębiorcach i innych podmiotach w zakresie wskazanym w ustawie;

3) udostępnianie informacji o zakresie i terminie zmian we wpisach do CEIDG oraz w informacjach i danych udostępnianych w CEIDG, a także o wprowadzającym te zmiany podmiocie;

4) umożliwienie wglądu do danych bezpłatnie udostępnianych przez Centralną Informację Krajowego Rejestru Sądowego;

5) udostępnianie informacji o ustanowionym pełnomocniku lub prokurencie, w tym o zakresie udzielonego pełnomocnictwa lub o rodzaju i sposobie wykonywania prokury.

Przekazywanie danych i informacji do CEIDG oraz przekazywanie danych i informacji z CEIDG odbywa się za pośrednictwem systemu teleinformatycznego CEIDG lub za pośrednictwem innego, zintegrowanego z nim systemu teleinformatycznego, w szczególności za pośrednictwem systemu Punktu Informacji dla Przedsiębiorcy. Wniosek o wpis do CEIDG przekazywany jest do CEIDG z wykorzystaniem formularza elektronicznego zamieszczonego na stronie internetowej CEIDG.

Dane przedsiębiorcy podlegające wpisowi do CEIDG podzielono na dane ewidencyjne i dane informacyjne o przedsiębiorcy. Podział na dane ewidencyjne i informacyjne wynika z modyfikacji w zakresie terminów składania wniosków o zmianę wpisu i wykreślenie przedsiębiorcy z CEIDG (por. A. Trela, Centralna Ewidencja, s. 93). W sprawach danych ewidencyjnych – najważniejszych z punktu widzenia zapewnienia bezpieczeństwa obrotu gospodarczego – zachowany zostanie termin 7-dniowy – na złożenie wniosku – od dnia zmiany tych danych. Dane informacyjne przedsiębiorca będzie mógł natomiast zmienić w każdym czasie. Są to dane, których aktualność nie ma bezpośredniego wpływu na innych uczestników obrotu gospodarczego.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 CEIDGU wpisowi do CEIDG podlegają następujące dane ewidencyjne:

1) imię i nazwisko przedsiębiorcy, numer PESEL, jeżeli taki posiada, oraz data urodzenia, o ile nie posiada numeru PESEL;

2) dodatkowe określenia, które przedsiębiorca włącza do firmy, jeżeli przedsiębiorca takich używa;

3) oznaczenie „w spadku”, jeżeli został ustanowiony zarząd sukcesyjny;

4) numer identyfikacyjny REGON przedsiębiorcy, jeżeli taki posiada;

5) numer identyfikacji podatkowej (NIP) przedsiębiorcy, jeżeli taki posiada, oraz informacje o jego unieważnieniu lub uchyleniu;

6) informacja o obywatelstwie przedsiębiorcy;

7) adres do doręczeń oraz – jeżeli przedsiębiorca takie miejsce posiada – adres stałego miejsca wykonywania działalności gospodarczej; dane dotyczące adresu są zgodne z oznaczeniami kodowymi przyjętymi w krajowym rejestrze urzędowym podziału terytorialnego kraju, jeśli to w danym przypadku możliwe;

8) adres do doręczeń elektronicznych, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z 18.11.2020 r. o doręczeniach elektronicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 285), wpisany do bazy adresów elektronicznych, o której mowa w art. 25 tej ustawy, o ile taki posiada;

9) inne dane kontaktowe przedsiębiorcy, w szczególności adres poczty elektronicznej, adres strony internetowej, numer telefonu, jeśli dane te zostały zgłoszone przez przedsiębiorcę we wniosku o wpis do CEIDG;

10) przedmiot wykonywanej działalności gospodarczej według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) na poziomie podklasy, w tym jeden przedmiot przeważającej działalności.

Zgodnie z art. 5 ust. 2 CEIDGU wpisowi do CEIDG podlegają m.in. następujące dane informacyjne:

1) data rozpoczęcia wykonywania działalności gospodarczej;

2) numer identyfikacji podatkowej (NIP) oraz numer identyfikacyjny REGON spółki cywilnej, o ile przedsiębiorca zawarł umowę takiej spółki;

3) data zawieszenia i wznowienia wykonywania działalności gospodarczej;

4) data zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej, o ile została zgłoszona we wniosku o wpis do CEIDG;

5) informacja o wykreśleniu przedsiębiorcy z CEIDG;

6) informacja o ogłoszeniu upadłości, o zakończeniu lub umorzeniu postępowania upadłościowego oraz dane syndyka;

7) informacja o przekształceniu przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną wykonującą we własnym imieniu działalność gospodarczą w jednoosobową spółkę kapitałową;

8) informacja o zakazie prowadzenia działalności gospodarczej;

9) informacja o istnieniu lub ustaniu małżeńskiej wspólności majątkowej, o ile została zgłoszona we wniosku o wpis do CEIDG.

Wpis do CEIDG jest dokonywany na wniosek, chyba że przepis szczególny przewiduje wpis z urzędu. Wpisem do CEIDG jest również wykreślenie albo zmiana wpisu. Wnioski o wpis do CEIDG są wolne od opłat. Integralną częścią wniosku o wpis do CEIDG jest żądanie:

1) wpisu albo zmiany wpisu do krajowego rejestru urzędowego podmiotów gospodarki narodowej (REGON);

2) zgłoszenia identyfikacyjnego albo aktualizacyjnego, o którym mowa w przepisach o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników;

3) zgłoszenia płatnika składek albo jego zmiany w rozumieniu przepisów o systemie ubezpieczeń społecznych albo zgłoszenia oświadczenia o kontynuowaniu ubezpieczenia społecznego rolników w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników.

Do wniosku o wpis do CEIDG przedsiębiorca może dołączyć:

1) żądanie przyjęcia oświadczenia o wyborze przez przedsiębiorcę formy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych albo wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej albo rezygnacji z wybranej formy opodatkowania;

2) żądanie przyjęcia zawiadomienia o wyborze sposobu wpłacania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych albo zawiadomienia o rezygnacji z wybranego sposobu wpłacania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych;

3) żądanie przyjęcia zawiadomienia o wyborze opłacania ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych co kwartał albo zawiadomienia o zaprzestaniu opłacania ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych co kwartał;

4) żądanie przyjęcia zawiadomienia o zamiarze prowadzenia ksiąg rachunkowych;

5) zgłoszenie rejestracyjne lub aktualizacyjne, o których mowa w przepisach o podatku od towarów i usług;

6) przyjęcia, w przypadku przedsiębiorcy będącego płatnikiem składek:

a) zgłoszenia do ubezpieczeń społecznych i do ubezpieczenia zdrowotnego albo do ubezpieczenia zdrowotnego,

b) zgłoszenia do ubezpieczenia zdrowotnego członków rodziny,

c) zmiany danych wykazanych w zgłoszeniach, o których mowa w lit. a i b,

d) zgłoszenia wyrejestrowania z ubezpieczeń określonych w lit. a i b.

Wraz z wnioskiem o wpis do CEIDG należy złożyć, pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, oświadczenie o braku orzeczonych – wobec osoby, której wpis dotyczy – zakazów prowadzenia określonej działalności lub wykonywania określonego zawodu.

Wniosek o wpis do CEIDG może mieć postać elektroniczną lub papierową. Co do zasady, wniosek o wpis do CEIDG przekazywany jest do CEIDG z wykorzystaniem formularza elektronicznego zamieszczonego na stronie internetowej CEIDG.

Wniosek o wpis do CEIDG może być sporządzony w postaci papierowej z zachowaniem zakresu i układu danych określonych w formularzu elektronicznym, o którym mowa w art. 3 ust. 2, a następnie:

1) złożony w wybranym urzędzie gminy albo

2) wysłany przesyłką rejestrowaną w rozumieniu przepisów ustawy z 23.11.2012 r. – Prawo pocztowe (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1640 ze zm.) na adres wybranego urzędu gminy.

W takim przypadku organ gminy przekształca wniosek w postaci papierowej na postać dokumentu elektronicznego.

Od 30.4.2018 r., w związku z wejściem w życie ustawy z 6.3.2018 r. o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy, możliwe jest publikowanie w CEIDG informacji o pełnomocnikach i prokurentach.

Publikacja informacji, o pełnomocnikach i prokurentach oraz ich zmiana następują na wniosek składany przez przedsiębiorcę. Wraz z wnioskiem o opublikowanie za pośrednictwem systemu teleinformatycznego CEIDG ww. informacji, przedsiębiorca składa – pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia – oświadczenie, że pełnomocnik lub prokurent przyjął odpowiednio pełnomocnictwo lub prokurę. Opublikowanie za pośrednictwem systemu teleinformatycznego CEIDG informacji o pełnomocniku (prokurencie) jest równoznaczne w skutkach z udzieleniem pełnomocnictwa (prokury) na piśmie.

Wpis do CEIDG jest dokonywany, jeżeli wniosek jest poprawny. Wniosek niepoprawny to wniosek:

1) niezawierający danych podlegających wpisowi zgodnie z art. 5 lub

2) zawierający dane podlegające wpisowi zgodnie z art. 5, niezgodne z przepisami prawa, lub

3) dotyczący działalności nieobjętej przepisami ustawy – Prawo przedsiębiorców, lub

4) złożony przez osobę, wobec której prawomocnie orzeczono zakaz prowadzenia wszelkiej działalności gospodarczej, lub

5) dotyczący osoby już wpisanej do CEIDG, lub

6) wraz z którym nie złożono oświadczeń, o których mowa w art. 7, lub

7) niepodpisany, lub

8) złożony przez osobę nieuprawnioną, w tym osobę zagraniczną w rozumieniu przepisów ustawy z 6.3.2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, która nie posiada prawa wykonywania działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie przepisów odrębnych.

Centralna Ewidencja i Informacja o Działalności Gospodarczej przesyła odpowiednie dane zawarte we wniosku o wpis do CEIDG za pośrednictwem systemu teleinformatycznego CEIDG lub innego zintegrowanego z nim systemu teleinformatycznego, niezwłocznie, nie później niż w dniu roboczym następującym po dokonaniu wpisu, do właściwego naczelnika urzędu skarbowego wskazanego przez przedsiębiorcę, a po uzyskaniu informacji o nadanym numerze identyfikacji podatkowej (NIP) do:

1) Głównego Urzędu Statystycznego,

2) Zakładu Ubezpieczeń Społecznych albo Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego

– wraz z informacją o dokonaniu wpisu do CEIDG i nadanym numerze NIP.

Przedsiębiorca jest obowiązany złożyć wniosek o:

1) zmianę wpisu w CEIDG:

a) w terminie 7 dni od dnia zmiany danych ewidencyjnych, o których mowa w art. 5 ust. 1 CEIDGU (z wyjątkiem danych w zakresie numeru PESEL, NIP, REGON) lub

b) w przypadku zmiany danych informacyjnych, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 1, 3–5 i 16 CEIDGU

– powstałą po dniu jego dokonania;

2) jego wykreślenie z CEIDG – w przypadku zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej lub przekształcenia przedsiębiorcy będącego osoba fizyczną w jednoosobowa spółkę kapitałową;

3) zmianę danych zawartych w żądaniach, o których mowa w art. 6 ust. 3 pkt 1 i 2, niepodlegających wpisowi do CEIDG, w terminach określonych odrębnymi przepisami.

Jednym z istotniejszych skutków wpisu jest domniemanie prawdziwości danych wpisanych do CEIDG (art. 16 ust. 1 CEIDGU). Zgodnie z art. 33 CEIDGU osoba fizyczna wpisana do CEIDG ponosi odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną zgłoszeniem do CEIDG nieprawdziwych danych, jeżeli podlegały obowiązkowi wpisu na jej wniosek, a także niezgłoszeniem danych podlegających obowiązkowi wpisu do CEIDG w ustawowym terminie albo brakiem zgłoszenia zmian danych objętych wpisem, chyba że szkoda nastąpiła wskutek siły wyższej albo wyłącznie z winy poszkodowanego lub osoby trzeciej, za którą osoba wpisana do CEIDG nie ponosi odpowiedzialności.

W przypadku gdy wpis zawiera dane niezgodne z rzeczywistym stanem rzeczy, minister właściwy do spraw gospodarki wzywa przedsiębiorcę do dokonania odpowiedniej zmiany wpisu w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Jeżeli, mimo wezwania, przedsiębiorca nie dokona odpowiedniej zmiany swojego wpisu, minister właściwy do spraw gospodarki może wykreślić, w drodze decyzji administracyjnej, przedsiębiorcę z CEIDG. Minister właściwy do spraw gospodarki z urzędu, w formie postanowienia, prostuje wpisy zawierające oczywiste błędy, niezgodności z treścią wniosku przedsiębiorcy lub stanem faktycznym wynikającym z innych rejestrów publicznych (art. 34 CEIDGU).

Artykuł 16 ust. 2 CEIDGU przewiduje domniemanie nieprzerwanego wykonywania działalności gospodarczej w przypadku posiadania dwóch wpisów, gdy we wpisie wykreślonym data wykreślenia jest o jeden dzień wcześniejsza niż data rozpoczęcia wykonywania działalności gospodarczej zawarta we wpisie aktywnym. Rozwiązanie to, zdaniem ustawodawcy, przeciwdziałać ma utracie przez przedsiębiorcę jego „historii działalności gospodarczej” wobec organów skarbowych, podatkowych.

Dane i informacje udostępniane przez CEIDG są jawne (art. 45 CEIDGU). Każdy ma prawo dostępu do danych i informacji. Dane i informacje ewidencyjne, informacyjne oraz związane z koncesjami, licencjami i zezwoleniami, z wyjątkiem danych niepodlegających udostępnianiu, są udostępniane na stronie internetowej CEIDG. System teleinformatyczny CEIDG umożliwia:

1) udostępnianie danych i informacji;

2) potwierdzanie danych osobowych przedsiębiorcy wpisanego do CEIDG, po uprzednim zawarciu z ministrem właściwym do spraw gospodarki umowy określającej co najmniej zakres potwierdzanych danych i warunki techniczne ich potwierdzania.

Dodatkowo część danych jest udostępniana na stronie internetowej CEIDG.

Dane zawarte w CEIDG nie mogą być z niej usunięte, chyba że przepisy prawa stanowią inaczej. Wykreślenie wpisu w CEIDG nie oznacza usunięcia danych (art. 33 CEIDGU). Przedsiębiorca podlega wykreśleniu z CEIDG z urzędu, w drodze decyzji administracyjnej ministra właściwego do spraw gospodarki, w przypadku:

1) stwierdzenia trwałego zaprzestania wykonywania przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej;

2) utraty przez przedsiębiorcę uprawnień do wykonywania działalności gospodarczej przysługujących na podstawie art. 4 ust. 1 i 2 PrzedZagrObrGospU;

3) gdy został dokonany z naruszeniem prawa.

Organy administracji rządowej, które posiadają informacje o utracie przez przedsiębiorcę niezbędnych uprawnień, są obowiązane do przekazywania ich ministrowi właściwemu do spraw gospodarki za pośrednictwem formularza dostępnego na stronie internetowej CEIDG, niezwłocznie, nie później niż w terminie 3 dni roboczych od otrzymania informacji.

III. Rejestry wolnych zawodów

60

Niektóre wolne zawody spośród wymienionych w art. 88 KSH rejestrowane są w zupełnie innym systemie niż opisane w pkt I i II.

Wymogiem legalnego wykonywania zawodu radcy prawnego jest uzyskanie wpisu na listę radców prawnych. Uchwałę w sprawie wpisu podejmuje rada okręgowej izby radców prawnych właściwa odpowiednio ze względu na miejsce odbycia aplikacji radcowskiej, miejsce złożenia wniosku lub miejsce zamieszkania osoby ubiegającej się o wpis (art. 24 ustawy z 6.7.1982 r. o radcach prawnych, tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 499 ze zm.).

Podobnie adwokat, który chce wykonywać zawód, musi zostać wpisany przez właściwą Okręgową Radę Adwokacką na listę adwokatów. Wpis osoby, która uzyskała pozytywny wynik z egzaminu adwokackiego, na listę adwokatów następuje na jej wniosek, na podstawie uchwały okręgowej rady adwokackiej, właściwej ze względu na miejsce odbycia aplikacji adwokackiej, a w przypadku osoby, która przystąpiła do egzaminu bez odbycia aplikacji adwokackiej, ze względu na miejsce zamieszkania (por. art. 68 ustawy z 26.5.1982 r. – Prawo o adwokaturze, tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 1184 ze zm.).

W odniesieniu do notariuszy Minister Sprawiedliwości prowadzi, na podstawie art. 9 § 1 ustawy z 14.2.1991 r. – Prawo o notariacie (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 1799 ze zm.), rejestr kancelarii notarialnych. Wykaz zarejestrowanych kancelarii jest do dnia 31 stycznia każdego roku ogłaszany przez Ministra Sprawiedliwości w formie obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.

Zgodnie z treścią art. 49 i 50 ustawy z 2.12.2009 r. o izbach lekarskich (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 1342 ze zm.) Okręgowa Rada Lekarska prowadzi okręgowy rejestr lekarzy, zaś Naczelna Rada Lekarska prowadzi Centralny Rejestr Lekarzy Rzeczypospolitej Polskiej.

Agent ubezpieczeniowy, agent oferujący ubezpieczenia uzupełniające, broker ubezpieczeniowy oraz broker reasekuracyjny podlegają wpisowi do rejestru pośredników ubezpieczeniowych (art. 52 ust. 1 ustawy z 15.12.2017 r. o dystrybucji ubezpieczeń, tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1111 ze zm.).

Osoby, które uzyskały prawo do wykonywania zawodu farmaceuty (aptekarza), podlegają wpisowi do rejestru farmaceutów prowadzonego przez właściwą Okręgową Radę Aptekarską na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy z 19.4.1991 r. o izbach aptekarskich (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 1850 ze zm.).

Rejestr biegłych rewidentów jest prowadzony przez Krajową Radę Biegłych Rewidentów, na podstawie art. 17 ustawy z 11.5.2017 r. o biegłych rewidentach, firmach audytorskich oraz nadzorze publicznym (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1015) i obejmuje osoby, które uzyskały tytuł zawodowy biegłego rewidenta na mocy ww. ustawy.

W odniesieniu do doradców podatkowych należy wskazać, że rejestr osób prawnych uprawnionych do wykonywania doradztwa podatkowego prowadzi na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy z 5.7.1996 r. o doradztwie podatkowym (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 2117 ze zm.), Krajowa Rada Doradców Podatkowych.

Zgodnie z przepisami zawartymi w art. 100–106 ustawy z 15.4.2011 r. o działalności leczniczej (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 991 ze zm.) lekarz, który zamierza wykonywać zawód w ramach działalności leczniczej, podobnie jak pielęgniarka (położna) i fizjoterapeuta są zobowiązani złożyć właściwemu organowi prowadzącemu rejestr podmiotów wykonujących działalność leczniczą stosowny wniosek.

Organem prowadzącym rejestr jest:

1) wojewoda właściwy dla siedziby albo miejsca zamieszkania podmiotu leczniczego – w odniesieniu do podmiotów leczniczych;

2) okręgowa rada lekarska właściwa dla miejsca wykonywania praktyki zawodowej lekarza – w odniesieniu do tych praktyk;

3) okręgowa rada pielęgniarek i położnych właściwa dla miejsca wykonywania praktyki zawodowej przez pielęgniarkę – w odniesieniu do tych praktyk;

4) Krajowa Rada Fizjoterapeutów – w odniesieniu do praktyk zawodowych fizjoterapeutów.

Rejestr prowadzi się w systemie teleinformatycznym. Podmiotem odpowiedzialnym za funkcjonowanie systemu teleinformatycznego rejestru jest jednostka podległa ministrowi właściwemu do spraw zdrowia właściwa w zakresie systemów informacyjnych w ochronie zdrowia. Sposób prowadzenia rejestru i funkcjonowania systemu teleinformatycznego określają przepisy o systemie informacji w ochronie zdrowia.

Organ prowadzący rejestr jest obowiązany dokonać wpisu do rejestru oraz wydać zaświadczenie o tym wpisie w terminie 30 dni od dnia wpływu wniosku o wpis do rejestru wraz ze stosownymi oświadczeniami.

W odniesieniu do architektów i inżynierów budownictwa należy wskazać, iż Okręgowe Komisje Kwalifikacyjne na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 5 ustawy z 15.12.2000 r. o samorządach zawodowych architektów oraz inżynierów budownictwa (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 551 ze zm.) prowadzą rejestr osób, którym nadano uprawnienia budowlane, dodatkowo informacja o tym fakcie jest umieszczana również w centralnym rejestrze, prowadzonym zgodnie z art. 88a ust. 1 pkt 3 lit. a PrBud przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

Prawo wykonywania zawodu rzecznika patentowego powstaje po złożeniu ślubowania, z dniem dokonania przez Urząd Patentowy RP wpisu danej osoby na listę rzeczników patentowych. Lista rzeczników patentowych jest prowadzona na podstawie art. 18 ustawy z 11.4.2001 r. o rzecznikach patentowych (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 303 ze zm.).

Status rzeczoznawców majątkowych również zależy od uzyskania wpisu do właściwego rejestru. Osoby, którym nadano uprawnienia zawodowe w zakresie szacowania nieruchomości, podlegają wpisowi do centralnego rejestru rzeczoznawców majątkowych. Rejestr prowadzi na podstawie art. 193 ust. 1 ustawy z 21.8.1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 344 ze zm.) minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa. Wyciągi z rejestru podlegają ogłoszeniu w dzienniku urzędowym ministra właściwego do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej oraz publikacji na stronach urzędu obsługującego ministra.

Na podstawie art. 6 ust. 2 ustawy z 25.11.2004 r. o zawodzie tłumacza przysięgłego (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 1326 ze zm.) Minister Sprawiedliwości prowadzi listę tłumaczy przysięgłych. Osoba, która nabyła uprawnienia do wykonywania zawodu tłumacza przysięgłego, uzyskuje prawo do wykonywania tego zawodu po złożeniu ślubowania i wpisaniu na listę tłumaczy przysięgłych.

§ 4. Dobra osobiste przedsiębiorcy

Literatura: R. Adamus, Dopuszczalność skracania korpusu firmy spółki kapitałowej, Pr. Spół. 2012, Nr 9; T. Białek, Ochrona danych osobowych przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną, PUG 2007, Nr 3; P. Bielski, Prawo firmowe w kodeksie spółek handlowych, Pr. Spół. 2004, Nr 2; K. Bilewska, Nowe uregulowanie firmy w prawie polskim, MoP 2002, Nr 23; J. Brol, Spółki prawa handlowego, Warszawa 1993; E. Butkiewicz, R. Wiśniewski, Nazwisko partnera – dynamiczny element w firmie spółki partnerskiej, [w:] Sto lat polskiego prawa handlowego; P. Daszczuk, Firma, [w:] A. Kidyba (red.), Meritum. Prawo Spółek, Warszawa 2019; S. Dmowski, S. Rudnicki, Komentarz do Kodeksu cywilnego. Księga pierwsza. Część ogólna, Warszawa 2004; A. Drozd, J. Frąckowiak, Ochrona dóbr osobistych jednostek organizacyjnych niebędących osobami prawnymi, [w:] A. Kidyba, R. Skubisz (red.), Współczesne problemy prawa handlowego, Kraków 2007; J. Frąckowiak, A. Kidyba, K. Kruczalak (red.), W. Pyzioł, I. Weiss, Kodeks handlowy. Komentarz, Warszawa 1998; A. Gawrysiak-Zabłocka, Firma osobowych spółek handlowych – uwagi de lege ferenda, [w:] Instytucje prawa handlowego; A. Gierat, Problem dopuszczalności skracania firm spółek kapitałowych, [w:] Instytucje prawa handlowego; B. Gliniecki, Firma wprowadzająca w błąd co do osoby przedsiębiorcy, GSP 2009, t. XXI; B. Gliniecki, Zasada ograniczonej swobody wyboru firmy, Pr. Spół. 2009, Nr 5; P. Granecki, Dobra osobiste w prawie polskim – zagadnienia dóbr osobistych osób prawnych, PS 2002, Nr 5; S. Grzybowski, Ochrona dóbr osobistych, Warszawa 1957; P. Hajdys, Firma spółki osobowej – uwagi de lege lata i postulaty de lege ferenda, PPH 2012, Nr 10; I. Kania, Firma spółki handlowej i jej ochrona – wybrane zagadnienia, Pr. Spół. 2008, Nr 11; A. Kidyba (red.), Kodeks cywilny. Komentarz, t. 1, Część ogólna, Warszawa 2012; A. Kidyba, Kodeks spółek handlowych. Komentarz, t. 1 i 2, Warszawa 2013; A. Kidyba, Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Komentarz, Warszawa 2009; A. Kołodziej, Licencja firmy. O naturze prawa do firmy po nowelizacji kodeksu cywilnego, KPP 2004, z. 1; K. Kopczewska, R.L. Kwaśnicki, Autonomia woli w kształtowaniu firmy spółek kapitałowych, MoP 2003, Nr 9; K. Kruczalak (red.), Kodeks handlowy. Komentarz, Warszawa 1998; K. Kryla, Dychotomia oznaczeń przedsiębiorcy i przedsiębiorstwa, [w:] K. Brzeziński (red.), Prywatnoprawne aspekty działalności gospodarczej w prawie polskim i europejskim, Kraków 2011; A. Lackoroński, Majątkowa ochrona dóbr osobistych osób prawnych, [w:] Sto lat polskiego prawa handlowego; A. Malinowski, Zakres ochrony nazwy i firmy spółki, Pr. Spół. 2012, Nr 9; E. Marcisz, Dobra osobiste osób prawnych – uwagi na temat wykładni art. 43 KC, MoP 2011, Nr 13; M. Modrzejewska, Użycie nazwiska osoby fizycznej w firmie przedsiębiorcy posiadającego osobowość prawną, PPH 2008, Nr 5; E. Nowińska, M. du Vall, Ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Komentarz, Warszawa 2010; D. Opalska, Problematyka dóbr osobistych w spółkach kapitałowych – zagadnienia wybrane, SPP 2012, Nr 3–4; J. Panowicz-Lipska, Majątkowa ochrona dóbr osobistych, Warszawa 1975; J. Pietrzykowski (red.), Kodeks cywilny. Komentarz, t. 1, Warszawa 1997; K. Pietrzykowski (red.), Kodeks cywilny. Komentarz, t. 1, Warszawa 2005; M. Poźniak-Niedzielska, Dobra niematerialne przedsiębiorstwa państwowego, Warszawa–Łódź 1990; M. Poźniak-Niedzielska, Ewolucja prawa własności intelektualnej w dobie współczesnej, PiP 2002, z. 10; M. Poźniak-Niedzielska, Nazwa osoby prawnej jako przedmiot ochrony prawa cywilnego, [w:] J. Błeszyński, J. Rajski (red.), Rozprawy z prawa cywilnego. Księga pamiątkowa ku czci Witolda Czachórskiego, Warszawa 1985; U. Promińska, O ujęciu firmy w kodeksie cywilnym, [w:] Sto lat polskiego prawa handlowego; J. Sitko, Dualizm oznaczeń przedsiębiorcy i przedsiębiorstwa – obrzeża prawa własności przemysłowej, PPH 2008, Nr 4; J. Sitko, Firma i jej ochrona, Warszawa 2009; J. Sitko, Firma w świetle przepisów Kodeksu cywilnego, PPH 2003, Nr 5; J. Sitko, Kolizja pomiędzy prawem do firmy a prawem ochronnym na znak towarowy, [w:] Sto lat polskiego prawa handlowego; R. Skubisz, Prawo do firmy i jego ochrona, PiP 1993, z. 1; R. Skubisz, Zasady prawa firmowego, Rej. 1993, Nr 1; B. Sołtys, Nazwy handlowe i ich ochrona w prawie polskim, Kraków 2003; B. Sołtys, Oznaczenie podtypu spółki jako element składowy firmy – de lege lata i de lege ferenda, [w:] Sto lat polskiego prawa handlowego; S. Sołtysiński, A. Szajkowski, J. Szwaja, Kodeks handlowy. Komentarz, Warszawa 1997; S. Sołtysiński, A. Szajkowski, A. Szumański, J. Szwaja, Kodeks spółek handlowych. Komentarz, t. 5, Warszawa 2004; M. Stanik, Zasada wyłączności firmy w projekcie nowego kodeksu cywilnego, [w:] Instytucje prawa handlowego; J.A. Strzępka (red.), Kodeks spółek handlowych. Komentarz. Orzecznictwo. Suplement, Warszawa 2003; A. Szpunar, Ochrona dóbr osobistych, Warszawa 1979; J. Szwaja, Firma w kodeksie cywilnym, PS 2004, Nr 1; J. Szwaja (red.), Ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Komentarz, Warszawa 2012; J. Szwaja, Zasada wyłączności firmy, Pr. Spół. 2004, Nr 5; P. Ślęzak, Wybrane zagadnienia prawa do firmy, Katowice 2011; A.W. Wiśniewski, Prawo o spółkach, t. 2, Warszawa 1991; S. Włodyka (red.), System Prawa Handlowego, t. 1, Prawo handlowe – część ogólna, Warszawa 2009; M. Załucki, Nowe uregulowanie firmy w prawie polskim (zagadnienia wybrane), Rej. 2004, Nr 1; P. Zaporowski, Firma jako dobro osobiste przedsiębiorcy, Rej. 2005, Nr 12; P. Zaporowski, Prowadzenie nabytego przedsiębiorstwa pod dotychczasową nazwą, PS 2005, Nr 5; P. Zaporowski, Wokół funkcji indywidualizującej firmy oraz numerów REGON i NIP, R. Pr. 2007, Nr 2; T. Żyznowski, Firma w kodeksie cywilnym, PS 2003, Nr 9.

I. Uwagi ogólne

61

Kodeks cywilny wyodrębnia oznaczenia służące wyróżnianiu podmiotów prawa cywilnego od oznaczeń służących wyróżnianiu przedsiębiorstw lub ich części rozumianych jako przedmioty praw przedsiębiorców. Oznaczenie przedsiębiorstwa to domena przede wszystkim art. 5 ZNKU. Z kolei, w ramach regulacji Kodeksu cywilnego dochodzi do rozróżnienia oznaczeń podmiotów prawa cywilnego od oznaczeń tych podmiotów, gdy stają się one przedsiębiorcami.

Podstawowymi kwestiami przy analizie dóbr osobistych przedsiębiorców jest przyznanie, że istnieją takie dobra oraz ich ochrona. Powstaje przede wszystkim pytanie, czy kategoria dóbr osobistych może być przypisana tylko osobom fizycznym i osobom prawnym, zgodnie z art. 23–24 w zw. z art. 43 KC, czy też zagadnienie to może być odnoszone do wszelkich przedsiębiorców. Jak to już zostało stwierdzone, nie każda osoba fizyczna musi być przedsiębiorcą, tak jak nie każda osoba prawna może być uznana za taki podmiot. Kodeks cywilny w zakresie ochrony dóbr osobistych odwołuje się tylko do kategorii podmiotowej. Dlatego też należy przyjąć, że kategoria dóbr osobistych, określonych w art. 23 i 24 w zw. z art. 43 KC, odnosi się tylko do kategorii podmiotów prawa cywilnego, a nie kategorii przedsiębiorców (por. T. Sokołowski, [w:] A. Kidyba (red.), Kodeks cywilny, s. 117). Z tego więc punktu widzenia ochrona przyjęta w stosunku do osób fizycznych i prawnych oraz podmiotów ustawowych, czyli jednostek organizacyjnych, którym przepisy przyznają zdolność prawną, dotyczy przede wszystkim ich podmiotowości prawnej, a nie gospodarczej. Dobra osobiste osób prawnych – przedsiębiorców są specyficzne, ale z pewnością można za takie uznać: dobre imię, nietykalność pomieszczeń, tajemnicę korespondencji, tajemnicę przedsiębiorstwa (art. 551 pkt 8 KC), a przede wszystkim firmę (zob. A. Kidyba, [w:] A. Kidyba (red.), Kodeks cywilny, s. 187 i nast.). Uwagi te można przenieść na wszelkich przedsiębiorców. Wątpliwości, jakie powstały w przeszłości na tym tle w orzecznictwie, dotyczyły osób fizycznych będących przedsiębiorcami, spółek cywilnych i spółek osobowych.

62

Osoby fizyczne w zakresie swoich dóbr osobistych, takich jak: zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska pozostają pod ochroną prawa cywilnego. Oznacza to, że wymienione dobra osobiste człowieka (osoby fizycznej) są chronione (M. Pazdan, [w:] K. Pietrzykowski (red.), Kodeks, s. 103). Osoba fizyczna, zgłaszając działalność gospodarczą w celu uzyskania statusu przedsiębiorcy, powinna oznaczyć swoją działalność przez podanie: nazwiska, imienia oraz określeń wskazujących na przedmiot działalności gospodarczej, miejsce jej prowadzenia oraz innych określeń dowolnie obranych.

Podstawą ochrony firmy przedsiębiorcy poza przepisami Kodeksu cywilnego mogą być w szczególności przepisy ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Z kolei – zgodnie z obecną regulacją – nieaktualny stał się pogląd, że nazwa (firma) przedsiębiorstwa powołanego w formie spółki prawa cywilnego stanowi dobro osobiste wspólników (por. wyr. SN z 14.12.1990 r., I CR 529/90, PS 1991, Nr 4, s. 99 i nast., z krytyczną glosą J. Kraussa i M. Modrzejewskiej). Spółka cywilna nie korzysta z ochrony przysługującej osobom fizycznym lub prawnym, gdyż nie można przyznać jej podmiotowości prawnej, a nawet gospodarczej. Spółka cywilna jest umową nietworzącą struktury podmiotowej.

63

Ponieważ trudno zaprzeczyć możliwości występowania wspólników spółki cywilnej w obrocie, podstawą ochrony ich działalności może być zarówno Kodeks cywilny, jak i ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, ale dotycząca czynu nieuczciwej konkurencji dokonanego wobec wspólników. Spółki osobowe bezsprzecznie działają pod firmą. Są więc pod ochroną przepisów dotyczących firmy tych spółek (art. 4310 KC).

Przyjąć więc należy pewien dualizm związany z ochroną prawa do nazwy i firmy. Z tą pierwszą będziemy mieli do czynienia w przypadku osób prawnych i podmiotów ustawowych, czyli jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, którym przepisy przyznają zdolność prawną, a które nie są przedsiębiorcami. W takim przypadku ochrona ich praw będzie oparta tylko na przepisach art. 43 w zw. z art. 24 KC. W przypadku gdy podmioty te stają się przedsiębiorcami, podlegają ochronie przewidzianej w art. 4310 KC.

II. Nazwa i firma

1. Nazwa

64

Obecnie przepisy Kodeksu cywilnego i norm szczególnych regulujących funkcjonowanie podmiotów prawa dają podstawę do wyodrębnienia podziału na nazwy podmiotów i firmy przedsiębiorców. Cechą charakterystyczną obecnych rozwiązań jest to, że każdy przedsiębiorca działa pod firmą. Kodeks cywilny wyodrębnia obecnie oznaczenia służące wyróżnianiu przedsiębiorców od oznaczeń służących wyróżnieniu przedsiębiorstw lub ich części rozumianych jako przedmioty praw przedsiębiorców (tak W. Popiołek, [w:] J.A. Strzępka (red.), Kodeks spółek handlowych, s. 8). Te ostatnie są przedmiotem uregulowania głównie w ustawie o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Aktualne stały się obecnie porównania dotyczące firmy i oznaczenia przedsiębiorstwa. Może dojść do tożsamości tych instytucji, mimo że różnice między nimi są analogiczne jak między funkcją firmy i znaku towarowego (tamże, s. 8; J. Szwaja, I. Mika, [w:] System Prawa Handlowego, t. 1, s. 874). Odnosząc się tylko do nazwy podmiotów prawa cywilnego, które nie są przedsiębiorcami, stwierdzić należy, że nie występują generalne reguły obowiązujące przy konstruowaniu nazwy. Sytuacja zmienia się, gdy mamy do czynienia z firmą, a więc nazwą osoby fizycznej, osoby prawnej lub podmiotu ustawowego. Kodeks cywilny wskazuje obecnie na generalne zasady konstruowania firmy przedsiębiorcy.

W większości aktów prawnych brakuje zarówno zasad tworzenia nazwy, korzystania z niej, jak i ochrony. Nazwa służy identyfikacji osoby prawnej i jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, ale mającej zdolność prawną, czyli podmiotu ustawowego. Nazwa jest niezaprzeczalnie dobrem osobistym osoby prawnej i jednostki posiadającej zdolność prawną, która to jednocześnie jest nazwą przedsiębiorcy (zob. A. Kidyba, [w:] A. Kidyba (red.), Kodeks cywilny, s. 188). Lista dóbr osobistych, określona w art. 23 KC, jest listą przykładową i niezamkniętą. W związku z tym jednak należy podkreślić, że – poza nazwą – odpowiednie stosowanie art. 23 KC do osób prawnych będzie polegało na stosowaniu tej normy ze zmianami albo wcale. Trudno bowiem do dóbr osobistych osoby prawnej odnieść zdrowie, swobodę sumienia itd. Inne jednak dobra osobiste, w szczególności wizerunek (godło, symbol), tajemnica korespondencji, nietykalność pomieszczeń osoby prawnej, należy uznać za dobra osobiste osób prawnych. W przypadku partii politycznych wyraźnie uznano, że nie tylko nazwa, ale jej skrót i symbol graficzny korzystają z ochrony prawnej przewidzianej dla dóbr osobistych (art. 17 ustawy z 27.6.1997 r. o partiach politycznych, tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1215 ze zm.).

65

Prawo do nazwy, podobnie jak prawo do firmy, jest prawem podmiotowym o charakterze bezwzględnym, skutecznym erga omnes. Prawo to powstaje z chwilą powstania osoby prawnej czy podmiotu ustawowego (z wpisem do rejestru). Natomiast w przypadku spółek kapitałowych w organizacji, jeżeli są one przedsiębiorcami prawo do firmy powstaje w chwili powstania tej konstrukcji prawnej (art. 11 § 3 KSH). W sensie ścisłym jest to moment rozpoczęcia działalności gospodarczej spółki w organizacji. Można spotkać się również z poglądami odmiennymi, zgodnie z którymi prawo do firmy powstaje z chwilą rozpoczęcia używania firmy przez przedsiębiorcę (J. Szwaja, Firma, s. 8; J. Sitko, Firma w świetle przepisów, s. 30). Natomiast rejestracja firmy jest przesłanką powstania prawa do firmy według M. Załuckiego (Nowe uregulowanie firmy, s. 84). Wygaśnięcie prawa do nazwy ma miejsce z chwilą wykreślenia osoby prawnej z rejestru. W trakcie istnienia osoby prawnej, w wyniku zmian statutów, może dojść do wygaśnięcia dotychczasowego prawa do nazwy i powstania nowego prawa do innej.

66

Należy również zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 34 KRSU wszystkie podmioty wpisane do rejestru zobowiązane są do umieszczenia w oświadczeniach pisemnych pod rygorem grzywny następujących danych: nazwy (firmy), oznaczenia formy prawnej prowadzonej działalności, siedziby i adresu oraz numeru w rejestrze.

2. Firma

67

Firma jest nazwą, pod którą działa przedsiębiorca, i takie jest prawidłowe jej określenie. Termin „firma” pochodzi od łacińskiego słowa firmare – „stwierdzać”, „umacniać”. W średniowieczu znana była czynność firmatio, polegająca na potwierdzeniu (umocnieniu) dokumentu własnym podpisem lub dotknięciem ręki (A. Kidyba, [w:] K. Kruczalak (red.), Kodeks handlowy, s. 72). Niestety często pojęcie to używane jest jako synonim przedsiębiorstwa („w ciągu kilku lat zbudował dużą firmę”), czasami jako synonim przedsiębiorcy (np. „za wady obiektu odpowiadają firmy, które brały udział przy jego budowie”), jeszcze innym razem jako określenie zakładu pracy, niekoniecznie prowadzącego działalność gospodarczą (np. „w takiej firmie jak Straż Pożarna pracuje się także w niedziele i święta”) – A. Janiak, [w:] A. Kidyba (red.), Kodeks cywilny, s. 219–220. Pojęcie firmy jest używane niefortunnie w powszechnym znaczeniu tego słowa również w wielu aktach prawnych, np. firma inwestycyjna w ustawie z 15.4.2005 r. o nadzorze uzupełniającym nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń, zakładami reasekuracji i firmami inwestycyjnymi wchodzącymi w skład konglomeratu finansowego (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 1413) oraz firma audytorska w ustawie z 11.5.2017 r. o biegłych rewidentach, firmach audytorskich oraz nadzorze publicznym (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1015 ze zm.).

Zgodnie z art. 432 KC każdy przedsiębiorca działa pod firmą. Na gruncie tego przepisu pojęcie firmy może być rozumiane wyłącznie jako oznaczenie przedsiębiorcy (A. Kidyba, [w:] A. Kidyba (red.), Kodeks cywilny, s. 188). Natomiast przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 551 KC posiada swoją nazwę. Należy uznać, że firma jest nadal składnikiem przedsiębiorstwa w znaczeniu przedmiotowym, choć ze względu na jej niezbywalny charakter nie może zostać przeniesiona na inny podmiot wraz z całym przedsiębiorstwem, co jednak nie stoi w sprzeczności z art. 552 KC, gdyż – jak wiadomo – przepis ten przewiduje możliwość wyłączenia pewnych składników z czynności mającej za przedmiot przedsiębiorstwo, jeżeli wynika to z przepisów szczególnych (tak J. Sitko, Firma i jej ochrona, s. 187). W zależności od tego, z jakim rodzajem przedsiębiorcy mamy do czynienia, różne są zasady konstruowania firmy, ale zasady korzystania z ochrony prawa do firmy są identyczne. Okoliczność, że przedsiębiorca działa pod firmą, oznacza nie tylko to, że bez znaczenia jest forma prawna przedsiębiorcy (osoba fizyczna, osoba prawna, jednostka organizacyjna posiadająca zdolność prawną), ale także to, w rozumieniu jakich przepisów traktowany jest on jako przedsiębiorca (tak W. Popiołek, [w:] J.A. Strzępka, Kodeks spółek handlowych, s. 8). Jak wiadomo, pojęcie przedsiębiorcy występuje w wielu aktach prawnych (zob. Nb. 12–18). Jednak regulacja odnosząca się do firmy ma charakter uniwersalny. W doktrynie występują również poglądy, zgodnie z którymi prawo do firmy przysługuje jedynie podmiotom posiadającym status przedsiębiorcy w rozumieniu art. 431 KC (J. Szwaja, Firma, s. 2; S. Dmowski, S. Rudnicki, Komentarz do kodeksu cywilnego. Księga pierwsza. Część ogólna, Warszawa 2004, s. 148; J. Sitko, Firma w świetle przepisów, s. 24). W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że firma jest prawem podmiotowym bezwzględnym, skutecznym erga omnes i przysługującym każdemu przedsiębiorcy, także tym osobom fizycznym, które prowadzą działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej. Przy czym prawo do firmy powstaje z chwilą wpisania przedsiębiorcy do ewidencji działalności gospodarczej, a w każdym razie z chwilą użycia firmy po raz pierwszy w obrocie gospodarczym (zob. wyr. SA w Katowicach z 14.3.2006 r., I ACa 2057/05, OSA 2006, Nr 3, poz. 1).

Dodatkowo, zgodnie z treścią art. 439 § 1 KC, firma nie może być zbyta, jednak przedsiębiorca może upoważnić innego przedsiębiorcę do korzystania ze swej firmy, o ile nie będzie to powodowało niebezpieczeństwa wprowadzenia w błąd uczestników obrotu (art. 439 § 2 KC).

Innym novum mającym charakter generalny jest to, że każda firma przedsiębiorcy podlega wpisowi do rejestru. W art. 432 § 2 KC jest mowa o właściwym rejestrze, w związku z czym przyjąć należy, że pojęcie to obejmuje nie tylko Krajowy Rejestr Sądowy, ale także Centralną Ewidencję i Informację o Działalności Gospodarczej prowadzoną dla rejestracji osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą (tak również A. Janiak, [w:] A. Kidyba (red.), Kodeks cywilny, s. 209).

68

W odniesieniu do firmy wykształciło się tzw. prawo firmowe, jako zespół norm wynikających bezpośrednio z Kodeksu cywilnego oraz innych przepisów (np. KRSU, ZNKU), wiążące się z tworzeniem, używaniem, rozporządzaniem i ochroną prawa do firmy (A. Kidyba, [w:] A. Kidyba (red.), Kodeks cywilny, s. 74). Realizacja prawa firmowego związana jest z występowaniem zasad:

1) prawdziwości,

2) jedności,

3) ciągłości,

4) wyłączności,

5) jawności,

6) niezbywalności.

Ad 1) Zasada prawdziwości firmy wiąże się przede wszystkim z koniecznością przedstawiania w firmie danych, które są prawdziwe (na temat zasady prawdziwości – B. Sołtys, Nazwy, s. 145 i nast.). Łączy się to z przekazaniem informacji dotyczących osoby przedsiębiorcy, przedmiotu działalności przedsiębiorcy, miejsca działalności, źródeł zaopatrzenia (art. 433 § 2 KC). Wskazane kryteria oceny prawdziwości firmy nie są wyczerpujące. Z pewnością będzie naruszeniem zasady prawdziwości użycie określeń innej formy prawnej dla prowadzonej przez spółkę działalności, np. określenie mianem fundacji. Zasada prawdziwości rozumiana jest jako zasada jasności (zasada prawdziwości sensu largo), dotyczy przekazywania informacji na temat przedsiębiorcy. Zasada prawdziwości sensu stricto natomiast wiąże się z zakazem wprowadzania w błąd co do danych zawartych w firmie nie tylko w dodatkach, które mogłyby wprowadzić w błąd, ale także w samym korpusie firmy (A. Kidyba, [w:] A. Kidyba (red.), Kodeks cywilny, s. 74). W związku z tą zasadą pozostaje regulacja art. 435, 438, 439 KC.

Ad 2) Zasada jedności oznacza, że przedsiębiorca może obrać tylko jedną firmę. Przedsiębiorca nie może więc stosować różnych firm. Z tym jednak, że firma oddziału osoby prawnej powinna odpowiadać firmie zakładu głównego i być uzupełniona dodatkiem wskazującym na miejscowość, w której oddział ma siedzibę, z użyciem określenia „oddział” (art. 436 KC). Posiadanie kilku oddziałów, zakładów czy filii może prowadzić do ich znacznego wyodrębnienia organizacyjnego, przedmiotowego (w zakresie prowadzonej działalności) czy też używania dodatków charakterystycznych dla zakładów (nie naruszając związku z zakładem głównym), ale nie może powodować uznania stosowania kilku firm w ramach jednego przedsiębiorcy (inaczej J. Brol, Spółki, s. 56; A.W. Wiśniewski, Prawo o spółkach, t. 2, s. 46). Zasada ta nie ma zastosowania do oznaczania przedsiębiorstwa.

Ad 3) Zasada ciągłości firmy wiąże się przede wszystkim z możliwością korzystania z firmy w dotychczasowym lub uzupełnionym brzmieniu, jako następstwa utrzymania zarówno dobrej sławy firmy, jak i odpowiedniej relacji ze zdobytą klientelą. Zasada ta wynika przede wszystkim z art. 438 KC. W przypadku utraty członkostwa przez wspólnika, którego nazwisko było umieszczone w firmie, spółka może zachować w swojej firmie nazwisko byłego wspólnika tylko za wyrażoną na piśmie jego zgodą, a w razie jego śmierci – za zgodą jego małżonka i dzieci. Zasadę tę stosuje się odpowiednio w przypadku kontynuowania działalności gospodarczej osoby fizycznej przez inną osobę fizyczną będącą jej następcą prawnym (na temat zasady ciągłości zob. J. Szwaja, [w:] Kodeks spółek handlowych, t. 5, s. 394 i nast.). Zgodnie z art. 437 KC w razie przekształcenia osoby prawnej można zachować jej dotychczasową firmę, z wyjątkiem określenia wskazującego formę prawną osoby prawnej, jeżeli uległa ona zmianie. Dotyczy to też spółek osobowych. Dodatkowo np. Kodeks spółek handlowych w przypadku przekształcenia spółki (art. 554) przewiduje, że gdy zmiana brzmienia firmy dokonywana w związku z przekształceniem nie polega tylko na zmianie dodatkowego oznaczenia wskazującego na charakter spółki, spółka przekształcona ma obowiązek podawania w nawiasie dawnej firmy obok nowej firmy z dodaniem wyrazu „dawniej”. Obowiązek ten ciąży przez okres co najmniej roku od dnia przekształcenia. Ten ostatni przypadek moglibyśmy nazwać mianem zasady ciągłości obligatoryjnej, w odróżnieniu od tej zasady jako stosowanej po spełnieniu określonych warunków. W związku ze zbywalnością oznaczenia przedsiębiorstwa zasada ta odnosi się również do niego. Zgodnie z art. 438 § 3 KC, kto nabywa przedsiębiorstwo, może je nadal prowadzić pod dotychczasową nazwą. Powinien jednak umieścić dodatek wskazujący firmę lub nazwisko nabywcy, chyba że strony postanowiły inaczej (zob. P. Zaporowski, Prowadzenie nabytego przedsiębiorstwa).

Ad 4) Zasada wyłączności oznacza, że każda nowa firma powinna odróżniać się dostatecznie od firm innych przedsiębiorców prowadzących działalność na tym samym rynku (art. 433 § 1 KC). Określenie zakresu zasady wyłączności firmy wymaga przede wszystkim zdefiniowania pojęcia „ten sam rynek”. Rynek można bowiem ująć szeroko, jako pewne miejsce, terytorium, na którym przedsiębiorca prowadzi działalność (bez względu na jej rodzaj), oraz wąsko, jako tzw. rynek właściwy wyznaczany przez trzy kryteria: terytorialne, przedmiotowe (rynek produktu) i czasowe (zob. A. Janiak, [w:] A. Kidyba (red.), Kodeks cywilny, s. 213). Przyjęcie szerszego rozumienia rynku oznacza równie szerokie ujęcie wyłączności firmy, która – dla przedsiębiorców mających siedzibę w Polsce – rozciąga się na obszar całego kraju, bez względu na rodzaj prowadzonej przez nich działalności. Natomiast węższe ujęcie rynku oznacza obowiązywanie zasady wyłączności firmy tylko wobec przedsiębiorców konkurencyjnych, kierujących takie same lub substytucyjne towary lub usługi do tej samej klienteli (tak J. Sitko, Firma w świetle przepisów, s. 29; J. Szwaja, Zasada, s. 14 i nast.). Wydaje się, że przyjęcie obszaru całego kraju nie definiuje w istocie pojęcia rynku. Niezależnie od przyjętego rozumienia rynku, ocena, czy firmy dostatecznie się odróżniają, powinna być dokonana z punktu widzenia przeciętnego odbiorcy, który powinien z łatwością różnice zauważyć (K. Bilewska, Nowe, s. 1080).

Ad 5) Zasada jawności wiąże się z obowiązkiem wpisu do rejestru (art. 432 § 2 KC) oraz ogólną dostępnością do rejestru przedsiębiorców. W ten sposób osoby zainteresowane mają dostęp do danych dotyczących firmy. Jest to szczególnie ważne zarówno przy identyfikacji spółki, jak i możliwości kreowania nowych firm przez inne podmioty, tak aby nie narazić się na odmowę wpisu swojej firmy w wypadku, gdyby nie odróżniała się ona dostatecznie od firm już działających na tym samym rynku. Publiczny dostęp do rejestru przedsiębiorców służy przede wszystkim pewności obrotu, ale leży również w interesie samego przedsiębiorcy. Na przedsiębiorcy spoczywa obowiązek zgłoszenia firmy do rejestru.

Ad 6) Zasada niezbywalności wiąże się z zasadą, że firma nie może być zbyta (por. art. 439 § 1 KC). Służy ona tylko oznaczeniu przedsiębiorców, a nie prowadzonego przedsiębiorstwa. Przedsiębiorca może jednak upoważnić innego przedsiębiorcę do korzystania ze swej firmy, jeśli nie wprowadza to w błąd (por. art. 439 § 2 KC) – zob. też J. Sitko, Firma i jej ochrona, s. 180 i nast.

3. Firma osoby fizycznej

69

Firmą osoby fizycznej jest jej imię i nazwisko. Możemy więc przyjąć, że korpus firmy osoby fizycznej stanowi pełne brzmienie imienia i nazwiska. Nie wchodzi więc w grę skrót imienia i podanie np. pierwszej litery imienia. W przypadku osoby fizycznej chodzi oczywiście o jej aktualne nazwisko, a nie poprzednio używane. Zgodnie z art. 437 KC zmiana firmy wymaga ujawnienia w ewidencji. Dlatego też w przypadku, gdy dochodzi do zmiany korpusu czy dodatków, należy zgłosić to do ewidencji. Jeżeli więc zmianie ulega imię, to należy to także tam odnotować. Częstsze są jednak zmiany nazwiska, w wyniku np. małżeństwa, rozwodu. Poza korpusem składającym się z imienia i nazwiska możliwe jest używanie dodatków. Artykuł 434 KC wskazuje na przykładowe dodatki w postaci umieszczenia w firmie pseudonimu, określeń wskazujących na przedmiot działalności przedsiębiorcy, miejsce prowadzenia działalności oraz innych określeń dowolnie obranych. To ostatnie określenie nie może oznaczać zupełnej swobody w kształtowaniu firmy. Przede wszystkim na straży prawidłowości konstruowania dodatków stoją zasady prawa firmowego, w tym w szczególności zasada prawdziwości. Co do korpusu i dodatków w firmie osoby fizycznej zastosowanie mają zasady wskazane w pkt 2.

4. Firma osoby prawnej i podmiotu ustawowego

70

Firmą tych podmiotów jest ich nazwa. Nie jest więc możliwe inne brzmienie nazwy podmiotu i jego firmy. Jednak firma jest kwalifikowana nazwą przede wszystkim z tego względu, że uzyskanie statusu przedsiębiorcy „wprowadza” nazwę w krąg zasad obowiązujących przy konstruowaniu, używaniu, ale i ochronie prawa do firmy.

71

Firma przedsiębiorców jest konstruowana według pewnych z góry określonych zasad, chociaż istnieje w tym zakresie możliwość uzupełniania obligatoryjnych składników firmy.

Firma powinna składać się z korpusu i dodatków. Firma osoby prawnej powinna zawierać pewne składniki obligatoryjne, ale można także umieszczać w firmie określone dodatki fakultatywne. Do obligatoryjnych składników treści firmy przedsiębiorców niebędących osobami fizycznymi należy określenie formy prawnej, która może być podana w skrócie. Firma może (ale nie musi) zawierać określenie przedmiotu działalności, siedziby oraz określenia dowolnie obrane. Podobnie jak w przypadku firmy osoby fizycznej dowolność nie może oznaczać zupełnej swobody w tym zakresie, gdyż podstawowe znaczenie mają tu zasady prawa firmowego. W szczególności firma nie może wprowadzać w błąd. Nie ma tu więc ograniczeń np. co do brzmienia w obcym języku, skrótów (art. 435 § 4 KC). Nie może natomiast być użyty w obcym języku dodatek wskazujący na formę prawną przedsiębiorcy. Jeżeli nazwa osoby prawnej czy jednostki posiadającej zdolność prawną ma brzmienie w języku obcym, to również firma musi mieć takie brzmienie. Firma może ponadto zawierać nazwisko lub pseudonim osoby fizycznej, jeżeli służy to ukazaniu związków tej osoby z powstaniem lub działalnością przedsiębiorcy. Umieszczenie w firmie nazwiska albo pseudonimu osoby fizycznej wymaga pisemnej zgody tej osoby, a w razie jej śmierci – zgody jej małżonka i dzieci.

Firma przedsiębiorcy składa się z:

1) korpusu i

2) dodatków (zob. A. Kidyba, [w:] A. Kidyba (red.), Kodeks cywilny, s. 152).

Ad 1) Korpus stanowi podstawowy trzon firmy, w przypadku osób fizycznych i osób prawnych jest obligatoryjnie określony, w przypadku spółek kapitałowych może być obrany dowolnie. Korpus składać się musi z określeń osobowych (osoby fizyczne, spółki osobowe) oraz rzeczowych, tematycznych, mieszanych, osobowych (osoby prawne). Korpus identyfikuje przedsiębiorcę, stanowi odpowiednik nazwiska osoby fizycznej.

Ad 2) Dodatki stanowią element uzupełniający korpusu. Dodatki dzielą się na obligatoryjne i fakultatywne. Obligatoryjne dodatki zostały wyraźnie określone w przepisach Kodeksu cywilnego. W przypadku dodatków obligatoryjnych dodatkowo Kodeks spółek handlowych nakłada obowiązek zastosowania określonych dodatków (m.in. art. 24 § 1, art. 90 § 1, art. 104 § 1, art. 127 § 1, art. 160 § 1, art. 305 § 1 KSH). Dodatki fakultatywne zależą – w zakresie ich utworzenia oraz kształtowania treści – od woli przedsiębiorcy. Dodatki obowiązkowe wskazują, w przypadku osób prawnych, na formę przedsiębiorcy, a dodatki dowolne na inne elementy, tj. przedmiot działalności, siedzibę.

Dodatki mogą odnosić się do samego przedsiębiorcy, wspólników, jak również mogą być oderwane od nich przez ich dowolne (fantazyjne) ukształtowanie.

72

Firmy spółek możemy podzielić, w zależności od stosowanych kryteriów, na:

1) pierwotne, pochodne;

2) proste, złożone;

3) osobowe, rzeczowe, fantazyjne, kombinowane.

Ad 1) Firmy pierwotne występują w związku ze swoim pierwotnym brzmieniem ustalonym w aktach założycielskich przedsiębiorców.

Firmy pochodne mogą się pojawić, gdy w wyniku zmiany nazwiska w firmie dochodzi do zmiany treści pierwotnie zarejestrowanej firmy. Firma pochodna występuje również, gdy jest obrana przez poprzedników prawnych. Mamy tu więc realizację zasady ciągłości firmy.

Ad 2) Firmy proste składają się tylko z obowiązkowego korpusu i obligatoryjnych dodatków określonych przez przepisy; złożone natomiast składają się z korpusu i nieobligatoryjnych dodatków (poza obligatoryjnymi).

Ad 3) W firmach osób fizycznych podstawowym elementem korpusu są imiona i nazwiska przedsiębiorcy. Podobnie w firmach osobowych podstawowym elementem korpusu są nazwiska wspólników osób fizycznych lub nazwy bądź firmy wspólników osób prawnych. Odnosi się to zarówno do spółek osobowych, jak i kapitałowych. Jednak właśnie w odniesieniu do spółek osobowych elementy osobowe są w korpusie obligatoryjne.

Zasadniczym elementem korpusu firm rzeczowych jest użycie określenia „rzeczy” lub przedmiotu prowadzonej działalności.

Elementem korpusu firm fantazyjnych są dowolne słowa niebędące ani określeniem rzeczy, ani osoby. Źródłem takich firm mogą być dowolne słowa, postacie mitologiczne, neologizmy itp.

Podstawowym elementem korpusu firm kombinowanych jest kombinacja elementów wymienionych powyżej. Mogą to więc być firmy osobowo-rzeczowo-fantazyjne, osobowo--rzeczowe, osobowo-fantazyjne, rzeczowo-fantazyjne.

73

Kodeks spółek handlowych wprowadza szczegółowe zasady konstruowania firmy spółek osobowych i kapitałowych. O kształcie firmy decyduje ostatecznie wola wspólników (ewentualnie założycieli w przypadku spółki akcyjnej, jeżeli nie są oni wspólnikami) wyrażona w umowie spółki (spółka jawna, partnerska, komandytowa, z ograniczoną odpowiedzialnością) lub statucie spółki (spółka akcyjna, komandytowo-akcyjna) z uwzględnieniem obowiązujących przepisów KSH (m.in. art. 24, 90, 104, 127, 160, 305).

Firma spółki jawnej (art. 24 KSH) zawiera nazwiska lub firmy (nazwy) wszystkich wspólników albo też nazwisko, albo firmę (nazwę) jednego lub kilku wspólników oraz dodatkowe oznaczenia „spółka jawna”. Dopuszczalne są dodatki fakultatywne (zob. uchw. SN z 2.8.1994 r., III CZP 95/94, OSNCP 1995, Nr 1, poz. 10).

Firma spółki partnerskiej powinna zawierać nazwisko co najmniej jednego partnera, dodatkowe oznaczenie „i partner” bądź „i partnerzy” albo „spółka partnerska” oraz określenie wolnego zawodu wykonywanego w spółce (art. 90 § 1 KSH).

Firma spółki komandytowej składa się z nazwiska lub nazwy (firmy) jednego lub kilku komplementariuszy oraz zawiera dodatek „spółka komandytowa”. Nazwiska komandytariuszy nie mogą być zamieszczone w firmie (art. 104 KSH).

Firma spółki komandytowo-akcyjnej powinna zawierać nazwisko ewentualnie nazwę (firmę) jednego lub kilku komplementariuszy oraz dodatkowe oznaczenie „spółka komandytowo-akcyjna” (art. 127 § 1 KSH). Oznaczenia akcjonariuszy nie mogą być zamieszczane w firmie (art. 127 § 4 KSH).

Firma spółki z ograniczoną odpowiedzialnością albo spółki akcyjnej może być obrana dowolnie, powinna jednak zawierać dodatek – w pierwszym przypadku – „spółka z ograniczoną odpowiedzialnością”, w drugim – „spółka akcyjna” (art. 160 i 305 KSH).

Jak wynika z powyższego, firmy spółek osobowych opierają się na konstrukcji osobowej z ewentualnymi dodatkami o innym charakterze, natomiast przy spółkach kapitałowych wspólnicy mają swobodę w wyborze między firmami rzeczowymi, osobowymi, fantazyjnymi i mieszanymi. W przypadku spółek kapitałowych korpusy mogą być utworzone również w językach obcych, co zakazane jest, gdy chodzi o dodatki. Ponadto firma generalnie nie może wprowadzać w błąd ani co do korpusu, ani co do dodatków.

Przyjąć należy, że przepisy KSH stanowią lex specialis w stosunku do przepisów KC i one powinny być stosowane (tak również J. Sitko, Firma i jej ochrona, s. 126). Przyjęcie rozwiązań art. 435 KC jest możliwe tylko w zakresie nieuregulowanym przez przepisy KSH.

III. Ochrona prawa do nazwy i do firmy

1. Zakres ochrony nazwy i firmy

74

Zakres ochrony nazwy i firmy może być różny. Podstawowym źródłem ochrony prawa do nazwy są art. 23, 24 i 43 KC. Z kolei prawo do firmy jest chronione w art. 4310 KC. Wydaje się, że są to odrębne podstawy ochrony. W myśl regulacji z art. 4310 KC firma uzyskała samodzielną, autonomiczną ochronę, oderwaną od roszczeń określonych w art. 24 KC. Przepis ten wyłącza stosowanie w szczególności art. 24 § 1 zd. 2 KC, co oznacza, że uprawniony przedsiębiorca nie może żądać zadośćuczynienia, a służy mu roszczenie odszkodowawcze na zasadach ogólnych albo o wydanie korzyści uzyskanej przez osobę, która dopuściła się naruszenia firmy (art. 4310 zd. 2 KC) – wyr. SA w Katowicach z 14.3.2006 r. (I ACa 2057/05, OSA 2006, Nr 3, poz. 1). Niezależnie od tego chronione są oznaczenia przedsiębiorstw. To zagadnienie reguluje art. 5, 6 i 18 ZNKU.

W myśl art. 24 KC ochrona przysługuje przed bezprawnym naruszeniem lub zagrożeniem dobra osobistego. Przepis ten nie wymaga, aby naruszenie (ewentualnie zagrożenie) było zawinione. Powód może domagać się na podstawie tego przepisu w razie naruszenia (lub zagrożenia) dobra osobistego, aby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia skutków, w szczególności, aby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie (M. Poźniak-Niedzielska, Nazwa, s. 199; S. Grzybowski, Ochrona dóbr, s. 92). Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego albo zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny.

Jeżeli wskutek naruszenia dobra osobistego została wyrządzona szkoda majątkowa, poszkodowany może żądać jej naprawienia na zasadach ogólnych, tj. na podstawie art. 415 KC, gdy chodzi o czyny niedozwolone (naruszenie przepisów ustawy).

2. Ochrona prawa do firmy

75

Ochrona prawa do firmy została wyodrębniona w przepisach od ochrony dóbr osobistych. Z pewnością także podstawowym problemem jest uzasadnienie oddzielenia firmy od oznaczenia przedsiębiorstwa, ale przecież nie powoduje to sytuacji, w której firma przestaje być dobrem osobistym. Sporna jest teza, że naruszenie prawa do firmy jest jednocześnie naruszeniem dobra osobistego, co może pozwalać na skorzystanie z ochrony przysługującej w związku z naruszeniem dobra osobistego (tak W. Popiołek, [w:] J.A. Strzępka (red.), Kodeks spółek handlowych, s. 31).

Wydaje się, iż ze względu na to, że hipoteza normy prawnej wynikająca z art. 4310 KC zawiera się w hipotezie normy prawnej wynikającej z art. 24 KC, można stwierdzić, że zgodnie z zasadą lex specialis derogat legi generali, działanie bezprawne zagrażające lub naruszające prawo do dobra osobistego, jakim jest firma, ocenić należy w świetle art. 4310, a nie art. 24 KC (tak również J. Sitko, Firma i jej ochrona, s. 217). Natomiast art. 24 KC ma zastosowanie do ochrony nazwy każdego podmiotu (tj. osoby prawnej oraz jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, ale posiadającej zdolność prawną), który nie posiada statusu przedsiębiorcy w rozumieniu art. 431 KC, a zatem w sytuacji, gdy nazwa danego podmiotu nie jest firmą.

W art. 4310 KC ustawodawca przyjął zasadę domniemania bezprawności działań naruszających (zagrażających) prawo do firmy, analogiczną do tej, jaka obowiązuje w zakresie ochrony dóbr osobistych zgodnie z art. 24 KC. W związku z tym ciężar dowodu braku bezprawności działania spoczywa na pozwanym, któremu zarzucono naruszenie lub zagrożenie prawa do firmy (T. Żyznowski, Firma, s. 67; W. Popiołek, [w:] J.A. Strzępka (red.), Kodeks spółek handlowych, s. 34; B. Sołtys, Nazwy handlowe i ich ochrona, s. 296 i nast.; J. Szwaja, I. Mika, [w:] System Prawa Handlowego, t. 1, s. 860 i nast.).

Przedsiębiorca, którego prawo do firmy zostało zagrożone cudzym działaniem, ma określone roszczenie. Jest to więc ochrona przysługująca niezależnie od tego, czy naruszono prawo do firmy, gdyż wystarczającą przesłanką jest wystąpienie zagrożenia. W takim przypadku może on żądać zaniechania takiego działania (powstrzymania od działania). Nie można wystąpić z takim roszczeniem, gdy działanie jest pozbawione cech bezprawności. Odpowiedzialność z tytułu zagrożenia jest niezależna od winy. Natomiast w przypadku dokonanego naruszenia (a nie tylko zagrożenia) przedsiębiorca może żądać także:

1) usunięcia skutków naruszenia prawa do firmy;

2) złożenia oświadczenia (oświadczeń) w odpowiedniej formie i treści;

3) naprawienia szkody majątkowej na ogólnych zasadach;

4) wydania korzyści przez osobę, która dopuściła się naruszenia.

Zgodnie z wyr. SN z 21.1.2005 r. (I CK 316/04, Legalis) naruszenia dóbr osobistych może się dopuścić instytucja, organizacja lub spółka. Odpowiedzialność może ponosić także konkretna osoba, która działa w jej imieniu.

3. Ochrona oznaczenia przedsiębiorstwa

76

Ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji swym zakresem podmiotowym obejmuje przedsiębiorców, tj. osoby prowadzące działalność gospodarczą oraz przedstawicieli wolnych zawodów. Zgodnie z art. 5 ZNKU oznaczenie przedsiębiorstwa powinno być takie, aby nie wprowadzało w błąd co do jego tożsamości przez używanie firmy, godła, nazwy, skrótu literowego lub innego charakterystycznego symbolu wcześniej używanego zgodnie z prawem do oznaczenia innego przedsiębiorstwa (M. Kępiński, [w:] J. Szwaja (red.), Ustawa, s. 264 i nast.). Jednak spółka, która będąc założycielem innej spółki, wyraziła zgodę na używanie przez nią zbliżonej nazwy, nie może po zbyciu udziałów żądać zaniechania dalszego używania nazwy założonej spółki (wyr. SN z 6.5.1998 r., II CKN 734/97, OSNC 1999, Nr 2, poz. 25). Podjęcie czynności określonych w art. 5 ZNKU stanowi czyn nieuczciwej konkurencji. Dotyczy on przedsiębiorstw konkurencyjnych względem siebie (orz. SN z 18.10.1935 r., I C 122/35, OSP 1936, Nr 1, poz. 267; orz. z 30.11.1934 r., II C 1744/34, OSN 1935, Nr 5, poz. 218). Ciężar dowodu istnienia przesłanki niebezpieczeństwa wprowadzenia odbiorców w błąd co do tożsamości przedsiębiorstw spoczywa na przedsiębiorcy, który domaga się ochrony prawa do nazwy swojego przedsiębiorstwa (zob. art. 6 KC). Jednak należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 18a ZNKU w szczególnych przypadkach, gdy niebezpieczeństwo wprowadzenia w błąd spowodowane jest brakiem prawdziwości oznaczeń, ciężar dowodu wykazania prawdziwości oznaczeń spoczywa na osobie, której zarzuca się czyn nieuczciwej konkurencji związany z wprowadzeniem w błąd (B. Sołtys, Nazwy handlowe, s. 249 i 275).

Biernie legitymowany jest przedsiębiorca, który popełnił czyn nieuczciwej konkurencji. W przypadku osób prawnych ponosi on odpowiedzialność za działania swoich organów (art. 416 KC) oraz innych osób, jeżeli występują przesłanki z art. 429 i 430 KC.

W przypadku dokonania czynu nieuczciwej konkurencji przedsiębiorca, którego interes został zagrożony lub naruszony, może żądać:

1) zaniechania niedozwolonych działań – roszczenie takie jest zasadne, gdy czyn nieuczciwej konkurencji trwa lub istnieje możliwość jego powtórzenia;

2) usunięcia skutków niedozwolonych działań – istotą tego roszczenia jest dążenie do przywrócenia stanu sprzed naruszenia, może to być np. zmiana wyrobów, opakowań, materiałów promocyjnych;

3) złożenia oświadczeń (jednokrotnego lub wielokrotnych) w odpowiedniej formie i treści – celem jest przekazanie odpowiednim krajowym odbiorcom informacji zmieniającej błędną opinię o przedsiębiorcy czy jego wyrobach;

4) naprawienia szkody na zasadach ogólnych (na podstawie przepisów prawa cywilnego o czynach niedozwolonych – art. 415 i nast. KC); mamy tu do czynienia z odpowiedzialnością ex delicto na zasadzie winy. Dla skutecznego dochodzenia niezbędne jest:

a) powstanie szkody,

b) związek przyczynowy między szkodą a czynem niedozwolonym,

c) istnienie winy po stronie sprawcy.

Wysokość odszkodowania obejmuje zarówno poniesioną stratę (damnum emergens), jak i utracone korzyści (lucrum cessans);

5) wydania bezpodstawnie uzyskanych korzyści (na podstawie przepisów prawa cywilnego o bezpodstawnym wzbogaceniu – art. 405 KC), jeżeli zostały spełnione przesłanki odpowiedzialności z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia, czyli:

a) uzyskanie korzyści majątkowej (wzbogacenie) po stronie dokonującego czynu nieuczciwej konkurencji,

b) wzbogacenie musi być bez podstawy prawnej,

c) wzbogacenie musi nastąpić kosztem innej osoby,

d) wzbogacenie i zubożenie muszą być wynikiem tego samego zdarzenia;

6) zasądzenia nawiązki, czyli odpowiedniej sumy pieniężnej, na określony cel społeczny związany ze wspieraniem kultury polskiej lub ochronę dziedzictwa narodowego, jeżeli czyn nieuczciwej konkurencji był zawiniony.

Roszczenia z art. 18 ust. 1 pkt 1, 2, 3, 5 ZNKU są niezależne od winy sprawcy.

§ 5. Działanie przedsiębiorców

Literatura: P. Adamus, Reprezentacja mieszana w spółkach kapitałowych, Jur. 2009, Nr 3–4; P. Antoszek, Cywilnoprawny charakter uchwał spółek wspólników spółek kapitałowych, Warszawa 2009; M. Baszczyk, Skutki zawieszenia wspólnika w wykonywaniu praw udziałowych – glosa do wyroku SN z 23.5.2019 r., II CSK 307/18; J. Bieniak, Forma czynności prawnych i oświadczeń woli dokonywanych pomiędzy wspólnikiem a jednoosobową spółką z o.o., MoP 2002, Nr 4; M. Bieniak, Prowadzenie spraw spółki komandytowej, MoP 2002, Nr 19; M. Bieniak, Reprezentacja spółki komandytowej, MoP 2002, Nr 6; K. Bilewska, Żądanie zaprotokołowania sprzeciwu jako przesłanka zaskarżenia uchwały zgromadzenia wspólników, Pal. 2009, Nr 3–4; K. Bilewska, Uchylenie części uchwały zgromadzenia wspólników spółki z o.o., Pal. 2009, Nr 1–2; M. Borkowski, Reprezentacja spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, Warszawa 2009; S. Czepita, Z. Kuniewicz, Spór o konwalidację nieważnych czynności prawnych, PiP 2002, z. 9; P. Daszczuk, Kurator jako przedstawiciel ustawowy osoby prawnej, Warszawa 2021; M. Domel, Cywilnoprawna reprezentacja przedsiębiorstwa według ustawy o przedsiębiorstwach państwowych, NP 1983, Nr 1; P. Drapała, Czynność prawna „z samym sobą” (art. 108 k.c.), PiP 2002, z. 10; M. Dumkiewicz, Czynności z samym sobą w spółkach handlowych, [w:] Sto lat polskiego prawa handlowego; M. Dumkiewicz, Regulacja uchwał w projekcie księgi pierwszej nowego kodeksu cywilnego w kontekście uchwał organów spółek kapitałowych, [w:] Instytucje prawa handlowego; J. Frąckowiak, Handlowe czynności kreujące, PPH 2008, Nr 12; J. Frąckowiak, Uchwały zgromadzeń wspólników spółek kapitałowych sprzeczne z ustawą, PPH 2007, Nr 11; M. Gersdorf, Zarząd spółdzielni w systemie jej organów, Warszawa 1976; M. Gocłowski, Charakter prawny aktu głosowania a dopuszczalność oddania głosu przez pełnomocnika, PPH 2002, Nr 7; J. Górski, Stanowisko prawne organów i pełnomocników przedsiębiorstwa państwowego, NP 1955, Nr 6; S. Grzybowski (red.), System prawa cywilnego, t. 1, Część ogólna, Ossolineum 1985; J. Ignatowicz, Kodeks cywilny. Komentarz, t. 1, Warszawa 1974; E. Janeczko, Reprezentacja przedsiębiorstwa państwowego w sprawach majątkowych, PUG 1961, Nr 6; A. Janiak, O wyższości głosowania tajnego nad głosowaniem jawnym, PPH 1999, Nr 8; A. Jedliński, M. Jedlińska, Pojęcie zastępstwa w prawie cywilnym materialnym (artykuł dyskusyjny), Rej. 2018, Nr 1; W. Jurewicz, Nieważność uchwał w spółkach kapitałowych, PPH 2008, Nr 5; M. Kaim, Reprezentacja spółki kapitałowej w umowach z członkami zarządu – wybrane zagadnienia, MoP 2002, Nr 10; A. Karolak, Składanie oświadczeń woli w spółce z o.o. przez jej jedynego wspólnika, Pr. Spół. 2003, Nr 7–8; A. Kidyba, Dyrektor jako organ przedsiębiorstwa państwowego, Warszawa 1993; A. Kidyba, Głos w sprawie konstrukcji reprezentacji podmiotów w prawie cywilnym, PPH 2019, Nr 9; A. Kidyba (red.), Kodeks cywilny. Komentarz. Część ogólna, t. 1, Warszawa 2012; A. Kidyba, Kodeks spółek handlowych. Komentarz, t. 1 i 2, Warszawa 2013; A. Kidyba, Nowe rozwiązania Kodeksu cywilnego dotyczące prokury, AUMCS 2003; A. Kidyba, Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Komentarz, Warszawa 2009; A. Kidyba, K. Kopaczyńska-Pieczniak, P. Bryłowski, Prawo spółek handlowych, Warszawa 2010; K. Kopaczyńska-Pieczniak, (Nie)zależność reprezentacji od prowadzenia spraw w handlowych spółkach osobowych, PPH 2019, Nr 9; C. Kosikowski, H. Lewandowski, A. Rembieliński, M. Seweryński, Przedsiębiorstwo państwowe i samorząd jego załogi. Komentarz, Warszawa–Łódź 1987; M. Krajewski, Zmiany regulacji formy czynności prawnych, PPH 2003, Nr 7; M. Kruszewska, Forma oświadczenia woli przez pełnomocników, PUG 1961, Nr 6; D. Kulgawczuk, Uchwały nieistniejące – ujęcie systemowe, cz. 1 i 2, Pr. Spół. 2009, Nr 9 i 10; Z. Kuniewicz, Realizacja reprezentacji łącznej, PiP 2007, z. 11; J. Modrzejewski, Tajne głosowanie w spółkach kapitałowych w świetle przepisów Kodeksu spółek handlowych po ostatnich nowelizacjach – problemy wybrane, PPH 2021, Nr 11; J.P. Naworski, Reprezentacja spółki kapitałowej z udziałem pełnomocników – w tym będących członkami zarządu, Glosa 2007, Nr 5; M.J. Nowak, Powództwo o uchylenie uchwały a powództwo o stwierdzenie nieważności uchwały w spółkach kapitałowych, EP 2010, Nr 2; D. Opalska, Stosowanie przepisów o pełnomocnictwie do organów osób prawnych, PPH 2013, Nr 10; K. Osajda, Zaskarżanie uchwał walnego zgromadzenia w spółkach akcyjnych w najnowszym orzecznictwie Sądu Najwyższego, Glosa 2008, Nr 4; K. Pietrzykowski (red.), Kodeks cywilny. Komentarz, t. 1, Warszawa 1997; U. Promińska, Uwagi w sprawie zarządzania i reprezentacji spółki partnerskiej, PPH 2002, Nr 11; M. Prutis, Mieszana reprezentacja łączna w spółce z o.o., PPH 2003, Nr 7; W. Pyzioł, Reprezentacja cywilnoprawna przedsiębiorstwa państwowego, KSP 1980, t. XIII; T. Rabska, Przedsiębiorstwo jako podmiot administracji gospodarczej, Poznań 1966; Z. Radwański, O zmianach przepisów Kodeksu cywilnego dotyczących pisemnej formy oświadczenia woli, MoP 2003, Nr 9; M. Smyk, Teoria organów osoby prawnej wobec współczesnego obrotu prawnego, [w:] P. Ruczkowski (red.), Prawo wobec wyzwań współczesności, Kielce 2011; S. Rzonca, Pojęcie zarządu majątkiem wspólnym małżonków, Warszawa 1982; P. Sokal, Reprezentacja domu maklerskiego przez osobę czynną w jego lokalu, Pr. Spół. 2003, Nr 1; A. Szpunar, O konwalidacji wadliwych czynności prawnych, PiP 2002, z. 7; M. Tajer, Reprezentacja szczególna spółki kapitałowej – art. 210 § 1 k.s.h., art. 379 § 1 k.s.h. oraz skutki prawne ich naruszenia, Rej. 2009, Nr 1; M. Tofel, A. Pęczyk-Tofel, Sprzeczne z ustawą uchwały zgromadzeń w spółkach kapitałowych, Pr. Spół. 2008, Nr 10; M. Uliasz, Czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu, cz. 1 i 2, MoP 2002, Nr 18 i 19; Ł. Węgrzynowski, Reprezentacja spółki kapitałowej w świetle ustawy z 20.08.1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym, PPH 2009, Nr 12; S. Włodyka, Nowe zasady reprezentacji przedsiębiorstw państwowych, PUG 1960, Nr 7; S. Włodyka (red.), System Prawa Handlowego, t. 1, Prawo handlowe – część ogólna, Warszawa 2009; M. Wojewoda, Uchwały, oświadczenia i czynności prawne jedynego wspólnika spółki z o.o., PPH 2002, Nr 6; A. Wolter, Prawo cywilne. Zarys części ogólnej, Warszawa 1977; J. Zieleniewski, Organizacja i zarządzanie, Warszawa 1981.

I. Uwagi ogólne

77

Działanie przedsiębiorcy jest określonym typem zdarzeń cywilnoprawnych.

Osoby prawne i podmioty ustawowe działają odpowiednio przez swoje organy lub są zastępowane przez przedstawicieli. Pojęcie działania należy więc odnosić nie tylko do zachowań człowieka, ale i innych podmiotów prawa, które są wynikiem ich woli (A. Wolter, Prawo cywilne, s. 106).

Działania, jako zachowania, które są wynikiem woli, dzieli się na:

1) czynności zmierzające do wywołania skutków prawnych,

2) inne czyny.

Do grupy czynności zmierzających do wywołania skutków prawnych zaliczamy: oświadczenie woli, akty administracyjne, orzeczenia sądowe. Tylko pierwsza grupa czynności ma związek z cywilnoprawnymi (handlowymi) działaniami omawianych osób prawnych i podmiotów ustawowych. Działania takie w prawie handlowym określamy mianem reprezentacji.

Innymi czynami nazywamy te działania, z którymi norma prawna łączy oznaczony skutek, niezależnie od tego czy wola osoby działającej była skierowana na wywołanie skutku prawnego, czy też nie (tamże, s. 107). Nie są one oświadczeniami woli, ponieważ nie zmierzają do wywołania skutków materialnoprawnych (P. Daszczuk, Kurator, s. 39). W grupie innych czynów zgodnych z prawem wyróżniamy: przejawy woli podobne do oświadczeń woli, zawiadomienia o pewnych zdarzeniach i czynności czysto faktyczne (realne, organizacyjne) – tamże, s. 108. Do innych oświadczeń stosuje się odpowiednio przepisy o oświadczeniach woli (art. 651 KC).

Z oczywistych względów kategoria czynności zmierzających do wywołania skutków prawnych w postaci oświadczeń woli jest przedmiotem zwiększonego zainteresowania prawa cywilnego. Niemniej określone doniosłe znaczenia mają również „inne czyny”. Wydaje się, że cechą szczególnie istotną dla badaczy prawa handlowego, jako części prawa cywilnego, jest koncentracja w co najmniej takim samym stopniu na innych czynach, co na oświadczeniach woli. Zaproponowany przez A. Woltera katalog innych czynów właściwie kompletnie klasyfikuje czynności, które nie wywojują bezpośrednio skutku prawnego na zewnątrz.

Do przejawów woli podobnych do oświadczeń woli zaliczyć możemy cały szereg podejmowanych uchwał, których skutek w stosunkach prawnych następuje niezależnie od woli działających (tak w stosunkach wewnętrznych, jak i zewnętrznych) – A. Wolter wskazuje m.in. wezwanie dłużnika na podstawie art. 455 KC jako przykład przejawu woli podobnego do oświadczenia woli.

Drugą podgrupą w ramach grupy innych czynów są zawiadomienia (np. zawiadomienie sprzedawcy przez kupującego o wadach fizycznych rzeczy – art. 563 KC) – tamże, s. 108. Taki charakter ma również choćby zawiadomienie o posiedzeniu wspólników mających rozpatrzyć jakąś sprawę, a w spółkach kapitałowych i komandytowo-akcyjnej będzie chodziło o zawiadomienie zwołujące zgromadzenie wspólników albo walne zgromadzenie.

W końcu do czynów tych należą czynności czysto faktyczne (organizacyjne, realne) czyli czyny zmierzające do osiągnięcia pewnego skutku pozaprawnego z którym łączą się następstwa prawne (wydawanie poleceń, podejmowanie uchwał, organizowanie itd.). Wola osoby dokonującej takiej czynności nie ma jednak znaczenia dla skutków, jakie ta czynność wywoła – występują one niezależnie od niej (P. Daszczuk, Kurator, s. 41). Jest to najważniejsza grupa działań określana w prawie handlowym jako prowadzenie spraw (zarządzanie, kierowanie).

Przedsiębiorcy dokonują czynności związanych z prowadzeniem przedsiębiorstwa w różny sposób. Co do zasady, czynności te mogą mieć charakter czynności organizacyjnych, faktycznych (zarządzanie), ale ich realizacja odbywa się w drodze czynności prawnych (reprezentacja). Te z kolei są dalej podstawą realizacji kolejnych czynności zarządzania. Powstaje więc w ten sposób pewien zespół czynności, które różniąc się między sobą co do charakteru, całościowo tworzą możliwość działania przedsiębiorcy. Z punktu widzenia typów przedsiębiorców nie zachodzi szczególna różnica w odniesieniu do dokonywanych czynności. Różnice te wiążą się przede wszystkim z techniką podjęcia decyzji, osobami do tego upoważnionymi czy w końcu z zasadami dokonywania czynności prawnych przez osoby umocowane. Do przedsiębiorcy jednoosobowego, jeżeli jest to osoba fizyczna, nie odnoszą się zasady podejmowania decyzji wewnętrznych, jak to jest w przypadku jednostek o kolegialnej strukturze. W związku z powyższym należy odpowiedzieć sobie na pytanie, na czym polegają i jak można sklasyfikować czynniki składające się na działalność przedsiębiorcy. Uwagi poniższe odnosić się będą do zarządzania i reprezentacji wszelkich typów przedsiębiorców. Należy jednak zwrócić uwagę na okoliczność, że występują odrębności między wspomnianymi stosunkami osób fizycznych w tym zakresie i pozostałych podmiotów.

Na pojęcie działania przedsiębiorców składają się więc dwie kategorie czynności: zarządzanie (stosunki wewnętrzne) i reprezentacja (stosunki zewnętrzne).

II. Zarządzanie (prowadzenie spraw, kierowanie)

1. Pojęcie zarządzania

78

W przepisach prawa cywilnego bardzo często występuje pojęcie zarządu (np. art. 988 KC, art. 36 i 101 KRO, art. 931 KPC). Powstaje więc problem, czy zarządzanie (prowadzenie spraw, kierowanie) należy utożsamiać z „zarządem”, czy też są to dwa różne pojęcia o innej treści. Przepisy nie definiują pojęcia zarządzanie, a w naukach ekonomicznych (gdzie pojęcie to występuje najczęściej), rozumie się je niejednolicie (tak H. Lewandowski, [w:] C. Kosikowski, H. Lewandowski, A. Rembieliński, M. Seweryński, Przedsiębiorstwo państwowe, s. 229).

Pojęcie zarządu używane bywa w dwóch znaczeniach (zob. S. Rzonca, Instytucja, s. 93 i nast.; tenże, Pojęcie, s. 8 i nast.): jako zarządzanie, tj. pewien proces polegający na określonych działaniach lub też jako kolegialne ciało powołane do realizacji tego procesu. Spośród tych dwóch znaczeń zainteresowanie budzi w szczególności określenie pierwsze (por. S. Rzonca, Pojęcie, s. 9). Zarząd – w tym znaczeniu – bywa rozumiany jako działalność podmiotów stosunków prawnych, akt niejednorazowy, lecz rozciągnięty w czasie zespół zachowań czy też działań podejmowanych przez te podmioty w konkretnym celu, przede wszystkim gospodarczym lub kulturalnym (S. Rzonca, Instytucja, s. 93 – w odniesieniu do zarządu majątkiem wspólnym, uznając jednak takie określenie jako odbicie potocznego rozumienia tego pojęcia). J. Ignatowicz (Kodeks, s. 510) proponuje nieco inne określenie: „podejmowanie wszelkich decyzji i dokonywanie wszelkiego rodzaju czynności dotyczących przedmiotu wspólnego prawa”.

Sąd Najwyższy w uchw. SN(7) z 23.6.1958 r. (I CO 10/58, OSN 1959, Nr 1, poz. 2) przyjął inną, ale podobną co do treści definicję. Mianowicie „przez zarząd, administrację, prowadzenie cudzych spraw rozumie się zazwyczaj kierowanie sprawami majątkowymi innej osoby w taki sposób, w jaki czyni to sam uprawniony”. Przyjmuje się więc, że zarząd obejmuje zarówno wydawanie dyspozycji faktycznych, jak i zawieranie odpowiednich czynności prawnych w imieniu osoby zastąpionej.

Określenie pojęcia zarządu możliwe jest tylko w oparciu o wyraźne, już zdefiniowane przez ustawodawcę pojęcie w zakresie prawa cywilnego (S. Rzonca, Pojęcie, s. 9). Materiał normatywny nadaje temu pojęciu określoną treść, odmienną nieco od potocznego rozumienia tego terminu.

Jak to już stwierdzono, działanie składające się na zarząd należy utożsamiać z działaniem jako typem zdarzeń cywilnoprawnych. Toteż na działanie (zarządzanie, prowadzenie spraw) składać się będą przede wszystkim inne czynny, choć nie można wykluczyć czynności prawnych. Kategoria ta nie obejmuje czynności sprzecznych z prawem, lecz tylko te, które mają charakter działań dozwolonych. Szczególne znaczenie mają czynności faktyczne (S. Rzonca, Pojęcie, s. 9; tenże, Instytucja, s. 103). Oczywiście zarząd nie obejmuje wszelkich działań dozwolonych, ale tylko te, których przedmiot jest tożsamy z czynnościami zarządu określonym majątkiem. Nie zachodzi więc zależność, przy której można przyjąć, że każde działanie jest zarządem. Natomiast odwrotna zależność potwierdza wcześniejsze wywody.

Sprawowanie zarządu wiąże się z prawami i obowiązkami przysługującymi określonym podmiotom, które polegają na kompetencji do dokonywania – w granicach określonych przepisami – rozporządzeń i zaciągania zobowiązań względem podległych zarządowi przedmiotów majątkowych. Zarząd może być rozpatrywany tylko w odniesieniu do majątku wyodrębnionego, przedmiotu majątkowego lub praw majątkowych. Przepisy prawa często odwołują się do pojęcia zarządu w sytuacji: zarządu majątkiem wspólnym (art. 36 i nast. KRO), zarządu majątkiem dziecka (art. 101 i nast. KRO), zarządu spadkiem (art. 988 i nast. KC), zarządu nieruchomością zajętą w toku postępowania egzekucyjnego (art. 931 i nast. KPC), zarządu rzeczą wspólną (art. 203 KC oraz art. 931 w zw. z art. 615 KPC), zarządu komisarycznego (art. 65–70 PrzedPaństwU), zarządu masą upadłości (art. 156 i nast. PrUpad).

Na tle tak szerokiego i różnego materiału normatywnego można dojść do wniosku, że próba generalnego zdefiniowania zarządu z użyciem kryterium przedmiotowego w odniesieniu do różnych podmiotów jest utrudniona ze względu na różny przedmiot zarządu. S. Rzonca wymienia wśród przedmiotu zarządu majątek (np. majątek spadkowy – art. 988 KC) albo zespół praw niebędący majątkiem, albo też rzecz (przy współwłasności – art. 199 i nast. KC). Przedmiot zarządu może być również w ogóle nieoznaczony (art. 98 KC – pełnomocnictwo) – por. szerzej S. Rzonca, Instytucja, s. 105–106. Dlatego też określenie treści zarządu możliwe wydaje się na tle konkretnych przepisów (tamże, s. 106) i przy użyciu również kryterium podmiotowego. Z tego punktu widzenia zarząd charakteryzuje:

1) działanie w sferze praw innej osoby (połączone ewentualnie z działaniem we własnej sferze prawnej);

2) działanie w cudzym imieniu;

3) udzielanie upoważnienia do działania połączone z obowiązkiem działania zarządcy (S. Rzonca, Pojęcie, s. 11–12).

79

Powyższe wywody wydają się niezbędne do wspomnianego ustalenia stosunku dwóch pojęć: zarządu i zarządzania (prowadzenia spraw, kierowania). Problem zależności obu terminów, ewentualnego ich odróżnienia występuje szczególnie ostro w przypadku osób prawnych. Termin „zarządzanie” (np. przedsiębiorstwem państwowym), „kierowanie” (np. spółdzielnią) czy „prowadzenie spraw” (np. spółki) należy traktować jako synonimy. Zostały one przeniesione z innych nauk do szeroko rozumianego prawa cywilnego. Jednak z wielu definicji jako wyjściowa może posłużyć przyjęta przez S. Buczkowskiego, który uważał, że na zarządzanie składają się: „organizowanie, kierowanie, nadzorowanie wszystkich spraw i uprawnienie do wydawania wszelkich decyzji w ramach ustalonych aktem o utworzeniu, chyba że określone decyzje są zastrzeżone dla innych organów” (S. Buczkowski, Z.K. Nowakowski, Prawo, s. 60).

Trudności w jasnym określeniu, co należy rozumieć przez zarządzanie, wynikają stąd, że zakres kompetencji składający się na zarządzanie jest dosyć mobilny. Dlatego w zależności od materiału normatywnego, w różny sposób określającego treść kompetencji organów zarządzających, odmiennie można określać, co należy rozumieć przez pojęcie zarządzania. A zatem, aby operować jednym pojęciem na oznaczenie tego samego procesu, należy unikać szczegółowości określeń i posługiwać się terminami o znaczeniu ogólnym. Należy więc przyjąć, że zarządzanie (prowadzenie spraw, kierowanie) jest procesem polegającym na wydawaniu decyzji, podejmowaniu uchwał, opinii, organizowaniu działalności przedsiębiorcy oraz, w pewnych sytuacjach, osobistej realizacji czynności wykonawczych w ten sposób, aby były one zgodne z przedmiotem działania przedsiębiorcy, w celu osiągnięcia najlepszych wyników gospodarczych. Jest to typ zdarzeń cywilnoprawnych (por. pkt I). Zakres uprawnień poszczególnych organów (wspólników) przedsiębiorcy można więc ustalić dopiero po określeniu uprawnień samego przedsiębiorcy. Wówczas można dokonywać rozgraniczenia kompetencji między konkretne organy przedsiębiorcy (lub wspólników). Pojęcie zarządzania (prowadzenia spraw, kierowania) obejmuje więc, co do zasady, te czynności, które nie mają charakteru czynności prawnych (oświadczanych na zewnątrz), a więc mają w większości charakter czynności faktycznych. Wyjątkowo za czynności zarządzane będzie można uznać czynności prawne, ale takie, które nie są realizowane w procesie reprezentacji.

Analizując relacje zarządu do zarządzania (prowadzenia spraw), należy odnosić termin zarząd nie do samego podmiotu, ale do jego majątku (por. A. Kidyba, Dyrektor, s. 129). Wykonywanie zarządu przez przedsiębiorcę odbywa się w procesie zarządzania (prowadzenia spraw), w przypadku osoby prawnej – przez jej organy, a w przypadku spółek osobowych – przez wspólników lub zarząd spółki partnerskiej. Pojęcie prowadzenia spraw jest przy tym charakterystyczne dla prawa handlowego (P. Daszczuk, Kurator, s. 125). W ich ramach następuje nie tylko sam zarząd majątkiem przedsiębiorcy, ale także dysponowanie dochodem z tego majątku, rozliczenie zarządu majątkiem (sprawozdanie finansowe i sprawozdanie z działalności), kontrolowanie sytuacji majątkowej (P. Daszczuk, Kurator, s. 121–123).

Ze sfery zarządzania przedsiębiorcą należy wyłączyć te wszystkie czynności będące poleceniami kierowniczymi, które w swej zasadniczej funkcji są realizacją uprawnień kierowniczych podmiotu zatrudniającego. Nie są więc aktami zarządzania przedsiębiorcą czynności podejmowane przez organ (wspólników) w stosunku do pracownika w ramach realizacji stosunku pracy (H. Lewandowski, [w:] Przedsiębiorstwo, s. 229). Dotyczy to tych wszystkich poleceń skierowanych do pracowników, które dotyczą np. poleceń dotyczących rodzaju, miejsca i czasu pracy przy świadczeniach pracy w godzinach nadliczbowych itp. (H. Lewandowski, Uprawnienia, s. 11 i nast.).

Określone kompetencje kierownicze (zarządzające) można przekazywać innym osobom – wiceprezesom, zastępcom, kierownikom zakładów, działów, pionów itp., przy czym przekazując je, przenosi się również na te osoby odpowiedzialność służbową za te czynności (J. Zieleniewski, Organizacja, s. 464). Proces prowadzenia spraw jest więc wspierany przez inne osoby (A. Kidyba, Kodeks, t. I, s. 974). Przedsiębiorca może udzielić upoważnienia do podejmowania decyzji o nabyciu towarów czy kierowania pracownikami, które jest połączone w zakresie zewnętrznym z pełnomocnictwem czy prokurą, ale wyłącznie w zakresie, w jakim nie narusza to istoty (natury) danego podmiotu – osoby prawnej lub podmiotu ustawowego (P. Daszczuk, Kurator, s. 77).

80

Proces zarządzania może być realizowany jednoosobowo lub wieloosobowo, często z uwzględnieniem decyzji innych organów czy osób w łonie przedsiębiorcy, a często z koniecznością uwzględnienia decyzji organów usytuowanych poza przedsiębiorcą. W związku z tym odmiennie kształtować się może akceptacja dokonywanych czynności w procesie zarządzania i reprezentacji. Ponieważ czynności zarządzania mają charakter wewnętrzny, zgoda innych organów, jeśli nie ma wyraźnego zastrzeżenia konsekwencji, jest sprawą samego przedsiębiorcy z ewentualnymi negatywnymi skutkami dla osób zarządzających. W przypadku czynności reprezentacyjnych skutki braku zgody mogą polegać na powstaniu stanu bezskuteczności zawieszonej, którego zniesienie następuje poprzez wyrażenie zgody na dokonanie czynności lub definitywną odmowę potwierdzenia. Może również wystąpić skutek w postaci bezwzględnej nieważności czynności prawnej (art. 39 KC) – P. Daszczuk, Kurator, s. 75–76.

Zagadnieniem, które ma związek z podejmowaniem decyzji przez osobę prawną lub jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, ale wyposażone w zdolność prawną, czyli tzw. podmioty ustawowe, jeżeli są to struktury wieloosobowe, są zasady podejmowania decyzji. Problem ten wiąże się również z dokonywaniem czynności prawnych w formie uchwały. W przypadku podejmowania uchwał na czoło wysuwają się dwa zagadnienia:

1) uzyskanie odpowiedniej większości głosów;

2) zapewnienie odpowiedniego kworum.

Należy w tym kontekście wskazać na pewne kardynalne zasady obowiązujące przy podejmowaniu uchwał:

1) majoryzacji (wola większości decyduje wbrew woli mniejszości) z tym jednak, że prawa mniejszości powinny być uwzględniane, a nawet chronione;

2) incompatibilitas (niepołączalność funkcji np. członka zarządu i rady nadzorczej – por. np. art. 214 § 1 KSH);

3) nieprzejmowania kompetencji między organami lub osobami (chyba że przepis wyraźnie to dopuszcza – por. np. art. 219 § 2 KSH);

4) domniemania kompetencji dla organu lub osób zarządzających i reprezentujących (wszystko co nie jest zastrzeżone do enumeratywnie wymienionych kompetencji innych organów lub osób, należy do kompetencji organów lub osób zarządzających, chyba że przepis stanowi inaczej – odwrotną zasadę przyjmuje się w stowarzyszeniach – por. przepisy PrStow).

2. Zasady podejmowania decyzji i uchwał

81

Generalnie możemy stwierdzić, że podejmowanie uchwał przez organy lub struktury do tego powołane może się wiązać z procesem zarządzania, jeśli nie mają one charakteru czynności prawnych. Jednak mogą mieć one charakter oświadczeń woli w rozumieniu art. 60 KC, jeśli uchwała wywołuje skutek wobec osób trzecich (np. uchwała o połączeniu spółek) lub gdy stanowi przesłankę dokonania czynności prawnej przez inny organ (np. zgoda na zbycie nieruchomości). Podejmowanie uchwał będzie wówczas zbiorową czynnością prawną, na którą składają się oświadczenia woli osób głosujących za uchwałą. Jednak uchwały nie muszą wywrzeć skutków prawnych w stosunkach zewnętrznych.

Zasady podejmowania decyzji zależą od tego, czy jest to struktura jednoosobowa, czy kolegialna. Jeżeli jest ona jednoosobowa, to podejmowane decyzje mogą mieć postać jednoosobowych uchwał, zarządzeń itp. Uchwały struktur jednoosobowych zapadają przez złożenie oświadczenia woli.

Natomiast organy lub struktury kolegialne podejmują uchwały większością głosów. Generalna zasada, jaka wiąże się z podejmowaniem uchwał w organach (strukturach) kolegialnych, zwana jest, jak już była o tym mowa, zasadą majoryzacji, tj. wola większości decyduje wbrew woli mniejszości, a uchwała podjęta większością głosów na zewnątrz traktowana jest, jakby była podjęta jednomyślnie. Do ukształtowania woli organu i samej spółki dochodzi przez wyrażenie pojedynczych stanowisk w drodze głosowania na podstawie określonych reguł wynikających z ustawy i opartym na niej statucie osoby prawnej (P. Antoszek, Cywilnoprawny, s. 41).

W procesie zarządzania ma często miejsce posługiwanie się dodatkowym zespołem ludzi stanowiących jedynie pomocniczy aparat wykonawczy w stosunku do czynności np. organu. Natomiast w procesie reprezentacji organ lub upoważniona struktura mogą zostać wyręczeni przez pełnomocników, przedstawicieli ustawowych czy prokurentów. Do kompetencji reprezentantów – z wyłączeniem organu – należy dokonywanie czynności prawnych, a nie czynności z zakresu prowadzenia spraw. Do tych ostatnich można zostać dodatkowo upoważnionym, np. przez przepisy prawa pracy, akty wewnętrzne (np. regulaminy). Upoważnienie pełnomocnika czy prokurenta może opierać się jedynie na przekazaniu uprawnienia do podejmowania decyzji i to przede wszystkim w sferze kwestii majątkowych, związanych najczęściej z prowadzeniem działalności gospodarczej – nie może dotyczyć spraw, które wymagają uchwały organu (np. zwołanie zgromadzenia wspólników, prowadzenie listy wspólników) – P. Daszczuk, Kurator, s. 77.

Kodeks cywilny nie zawiera przepisów odnoszących się do składu organów, sposobu prowadzenia spraw ani też reprezentacji osób prawnych. Zasady ich działania wynikają z teorii organów, przepisów dotyczących poszczególnych typów osób prawnych oraz ich statutów, umów, aktów założycielskich (P. Daszczuk, Kurator, s. 164). W różnych przedsiębiorstwach rozmaicie uregulowane są zasady podejmowania uchwał, tzn. dotyczące zarówno sposobu głosowania, koniecznej większości, jak i kworum.

82

Regułą jest, że głosowanie odbywa się według zasady – ile osób, tyle głosów. W niektórych przypadkach organów (struktur) uchwałodawczych przyjęta jest zasada odmienna, wiążąca liczbę głosów np. z posiadaną liczbą udziałów w kapitale (zakładowym). Jednak, zgodnie z art. 242 KSH, wspólnicy mogą przyjąć reguły odmienne. Podobnie uregulowane to jest w stosunku do spółki akcyjnej, w której – zgodnie z art. 411 KSH – akcja daje na walnym zgromadzeniu prawo do jednego głosu. Statut może jednak ograniczyć prawo głosowania akcjonariusza mającego ponad 1/10 ogółu głosów w spółce, jak również ustanowić akcje uprzywilejowane co do głosu (maksimum 2 głosy). Z punktu widzenia sposobu głosowania wyróżniamy więc głosowanie „osobiste” (każdy członek organu ma jeden głos) lub udziałami czy akcjami. Zasadniczo wtedy, gdy głosują osoby w ramach organów, ma to charakter osobisty i nie może być przenoszone, natomiast gdy członek organu (wspólnik) głosuje udziałami (akcjami), może udzielać pełnomocnictwa w tym zakresie (zob. M. Gocłowski, Charakter prawny, s. 5).

2.1. Zwykła, bezwzględna, kwalifikowana większość głosów

83

Uchwały mogą zapadać zwykłą, bezwzględną lub kwalifikowaną większością głosów. Zwykła większość występuje wówczas, gdy za uchwałą opowie się więcej głosów niż przeciwko niej. Głosy wstrzymujące i nieważne nie są brane pod uwagę przy obliczaniu głosów. W takim przypadku wystarczyć może mniej niż połowa głosów oddanych za uchwałą, byleby głosów „za” było więcej niż „przeciw”.

Bezwzględna większość głosów wystąpi wówczas, gdy za uchwałą oddanych jest więcej niż 50% głosów. To niekoniecznie jeden głos, a więc nie 50% + 1, ale wystarczy nawet ułamek głosu przewagi. Tak więc większość zwykłą od bezwzględnej odróżnia to, że przy obliczaniu większości bezwzględnej głosy wstrzymujące się i nieważne traktuje się, jakby były oddane przeciwko uchwale (art. 4 § 1 pkt 10 KSH). Takie normatywne określenie w tym przepisie uniemożliwia inną definicję większości bezwzględnej.

Większość kwalifikowana to większość surowsza niż bezwzględna, co znajduje wyraz w określeniu procentowym, np. 75% czy ułamkowym, np. 3/4 (por. art. 246 § 1 KSH). Najdalej posuniętą formą większości kwalifikowanej jest jednomyślność. Z takim przypadkiem mamy do czynienia, gdy statut (umowa) tak stanowi, jak również gdy organ jest jednoosobowy. W przypadku jeżeli w głosowaniu bierze udział parzysta liczba członków, zasadnicze problemy nie występują przy obliczaniu głosów, choć mogą wystąpić przy szczególnej postaci – kwalifikowanej większości głosów. W takich przypadkach i w przypadku nieparzystej liczby głosujących występuje konieczność zaokrąglenia ułamka „w górę”, np. więcej niż 50% przy organie (strukturze) trzyosobowym to dwie osoby.

Przedstawione wyżej reguły obowiązują, jeżeli użyte są tylko ogólne sformułowania: większość zwykła, bezwzględna, kwalifikowana. W poszczególnych aktach prawnych może jednak dojść do doprecyzowania znaczenia stosowanych większości. Nie ma więc przeszkód, aby zdefiniować większość bezwzględną jako 50% + 1 itd., uznać, że przy zwykłej większości głosów głosy wstrzymujące się są liczone jako przeciw itd. Do przyjęcia tego konieczny jest jednak wyraźny przepis ustawy lub statutu osoby prawnej (por. wyr. NSA z 18.9.1990 r., SA/Wr 849/90, ONSA 1990, Nr 4, poz. 2). Omówione zasady nie muszą obowiązywać w stosunku do innych przedsiębiorców, gdy przepisy bądź wewnętrzne postanowienia aktów ustrojowych (umowa, statut) tak wyraźnie stanowią. Reguły związane z podejmowaniem uchwał zostały natomiast czytelnie wyjaśnione w stosunku do spółek handlowych.

2.2. Głosy oddane, obecne, całego składu

84

Innym zagadnieniem jest odniesienie się – przy obliczaniu głosów – do uczestników głosowania, obecnych na posiedzeniu czy też wszystkich członków organów (struktur) (art. 4 § 1 pkt 9 KSH odnosi się do głosów „za”, „przeciw” lub „wstrzymujących się”).

Jeżeli z przepisów wynika, że oblicza się większość od ogólnej liczby członków organu, to: przy obliczaniu głosów trzeba odnieść się do pełnego składu organu (struktury). Możliwa jest norma przyjmująca odniesienie np. do 3/4 głosów liczonych od pełnego składu organu (struktury).

Jeżeli mowa jest o większości głosów oddanych, liczy się tylko głosy oddane, tj. osoby niegłosujące są traktowane, jakby były nieobecne, a wstrzymujące się, jakby głosowały przeciwko uchwale (tak jest np. w przypadku zgromadzenia wspólników spółki z o.o.).

Inaczej należy obliczać większość w przypadku, gdy norma stanowi o głosach obecnych. Oznacza to, że większość oblicza się, odnosząc się tylko do osób obecnych na posiedzeniu organu. Nie bierze się pod uwagę nieobecnych. Obliczając stosunek głosów za uchwałą, liczymy je spośród obecnych, a nie ogólnej liczby członków organu.

2.3. Kworum potrzebne do podjęcia uchwał

85

W różnych aktach prawnych określa się kworum do podjęcia stosownej uchwały. Występują również takie rozwiązania, w których nie określa się kworum niezbędnego do podjęcia uchwał.

Kworum to określona liczba osób (por. np. art. 222 § 1 KSH) lub reprezentowana część kapitału, która musi wziąć udział w posiedzeniu lub akcie głosowania. Kworum nie musi być więc zawsze odnoszone tylko do elementów personalnych (osób), ale może być wyznaczone innymi wskaźnikami (np. kapitałowymi – art. 506 § 1, art. 541 § 1 KSH, gdzie mowa jest wyraźnie o 50% kapitału zakładowego czy art. 408 § 1 KSH, który odwołuje się do reprezentowania akcji na zgromadzeniu, a nie uczestnictwa w głosowaniu). Por. również wyr. z 23.5.2019 r. (II CSK 307/18, Legalis), w którym SN uznał, że reprezentacja całego kapitału zakładowego odnosi się do prawnej możliwości brania udziału w zgromadzeniu wspólników, a nie do samego posiadania udziałów w kapitale zakładowym (tak też M. Baszczyk, Skutki, s. 38–39).

Kworum potrzebne do podjęcia stosownej uchwały ma wpływ na obliczanie odpowiedniej większości. Przy obliczaniu głosów, jeżeli kworum jest określone, badaniu podlegają dwie okoliczności:

1) udział odpowiedniej liczby osób w posiedzeniu i

2) podjęcie uchwały odpowiednią większością głosów.

Jeżeli w przepisach nie określa się stosownego kworum, a więc poziomu koniecznej partycypacji osób w posiedzeniach organu, uchwały zapadają bez względu na liczbę obecnych (por. np. art. 241 KSH). W skrajnych przypadkach możliwe jest więc podjęcie uchwały jednym głosem przy udziale jednej osoby.

2.4. Głosowanie tajne i jawne

86

Głosowanie może być, stosownie do postanowień ustaw i statutów, jawne albo tajne (por. A. Kidyba, Spółka, s. 710–714; A. Janiak, O wyższości głosowania tajnego, s. 31 i nast.). Głosowanie jawne polega na podniesieniu ręki, powstaniu, oddaniu głosu na karcie itp. Jeżeli głosuje się udziałami (akcjami), należy okazać (określić) liczbę głosów, jaka jest w posiadaniu członka organu. Tajne głosowanie zarządza się w przypadkach przewidzianych w przepisach ustaw, statutach czy na podstawie regulaminu, umożliwiających żądanie takiego głosowania, choćby na żądanie jednego z obecnych (np. art. 247 KSH). Tajne głosowanie polega na podejmowaniu uchwały w szczególny sposób, tj. tak, aby akt głosowania nie mógł być znany innym członkom organu. Chodzi więc o zapewnienie odpowiednich warunków technicznych (zasłona, urna), aby sam akt głosowania był utajniony. Nie jest naruszeniem aktu głosowania, jeżeli członkowie organów na podstawie różnych przesłanek mogą zorientować się w kwestii, jak kto głosował (gdy np. głosuje się udziałami, a stosunek udziałów jest 49 do 1). W doktrynie trafnie wskazuje się, że żaden ze sposobów głosowania nie zapewnia anonimowości głosującego eliminującej możliwość ustalenia, kto jak głosował (J. Modrzejewski, Tajne głosowanie, s. 11–12). Istotne jest w tym przypadku zapewnienie tajności (anonimowości) w momencie oddawania głosu. Szczególne wątpliwości powstają przy głosowaniu tajnym, jeżeli organ jest jednoosobowy.

2.5. Głosowanie z jednoczesnym uczestnictwem i bez uczestnictwa

87

Głosowanie może być połączone z jednoczesnym uczestnictwem w posiedzeniu w tym samym miejscu i czasie (zasada jedności miejsca i czasu), jak i bez zachowania tej zasady, gdy uchwały podejmowane są w sposób zdalny. Dotyczy to podejmowania uchwał przez przy wykorzystaniu środków bezpośredniego porozumiewania się na odległość (np. zarząd spółki z o.o. – art. 208 § 52 KSH) oraz przy wykorzystaniu środków komunikacji elektronicznej (np. zgromadzenie wspólników – art. 2341 § 1 i 2 KSH).

Uchwały mogą być podjęte także w trybie pisemnym (np. zarząd spółki z o.o. – art. 208 § 52, walne zgromadzenie spółki publicznej – art. 4111 KSH). Podobna sytuacja ma miejsce, gdy uchwały wspólników są podejmowane poza zgromadzeniem wspólników, gdy wszyscy wspólnicy wyrażą w formie głosowania zgodę na piśmie na postanowienie, które ma być powzięte albo na głosowanie pisemne (art. 227 § 2 KSH). Głosowanie odbywa się wówczas w trybie obiegowym, tzw. kurendą.

Niezależnie od tego można brać udział w podejmowaniu uchwał organu, oddając głos na piśmie za pośrednictwem innego członka (np. zarząd spółki z o.o. – art. 208 § 53 KSH). W takim przypadku przenoszone jest już gotowe oświadczenie woli, a więc działający członek organu występuje w charakterze posłańca.

Nie zawsze posiedzenie organu będzie wiązało się z podejmowaniem uchwał. Dlatego przepisy odróżniają podejmowanie uchwał od uczestnictwa w posiedzeniach organów. Udział w posiedzeniu można wziąć bezpośrednio, tj. z zachowaniem zasady jedności miejsca i czasu, jak również zdalnie, przy wykorzystaniu środków bezpośredniego porozumiewania się na odległość (np. art. 208 § 51 KSH).

III. Reprezentacja

88

Jak już była o tym mowa (por. pkt I), reprezentacja jest jednym z aspektów działania jako kategorii zdarzeń cywilnoprawnych. W terminologii prawniczej, szczególnie w prawie cywilnym, termin „reprezentacja” jest rozmaicie stosowany i przypisuje się mu różne znaczenie. Dotyczy to w szczególności zakresu przedmiotowego reprezentacji. Często używa się wymiennie terminów „przedstawicielstwo”, „zastępstwo”, „reprezentacja”, nie zawsze w sposób odpowiadający przypisywanym do tych pojęć znaczeniom.

Termin „reprezentacja” wywodzi się z łacińskiego representatio i potocznie rozumiany jest jako reprezentowanie czyichś interesów przez osobę, grupę osób czy instytucję występującą w czyimś imieniu (J. Tokarski, Słownik wyrazów obcych, Warszawa 1970, s. 644).

Inne znaczenie tego terminu odnoszone jest do przedstawicielstwa i przedstawiciela (W. Kopaliński, Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych, Warszawa 1983, s. 364).

W doktrynie prawa cywilnego różnie rozumiane jest pojęcie „reprezentacja”. Część przedstawicieli doktryny uznaje za reprezentację tylko składanie i przyjmowanie oświadczeń woli (S. Włodyka, Nowe zasady, s. 218), inni natomiast przyjmują, że na reprezentację składają się również inne działania, niekoniecznie tylko w sferze prawa cywilnego (S. Buczkowski, Z.K. Nowakowski, Prawo, s. 66; M. Gersdorf, Zarząd, s. 133; W. Pyzioł, Reprezentacja, s. 100; T. Rabska, Przedsiębiorstwo, s. 114).

Węższym pojęciem w stosunku do reprezentacji jest pojęcie zastępstwa. W prawie cywilnym materialnym obejmuje ono zastępstwo bezpośrednie, tj. przedstawicielstwo (ustawowe i pełnomocnictwo) oraz zastępstwo pośrednie. Zastępca pośredni tym różni się od przedstawiciela, że działa we własnym imieniu, ale na cudzy rachunek. Skutki prawne czynności takiego zastępstwa realizują się w jego osobie, a nabyte prawa i obowiązki musi on przenieść na osobę, na której rachunek działa (zob. A. Wolter, Prawo cywilne. Zarys części ogólnej, wyd. 8 zaktualizowane i uzupełnione przez J. Ignatowicza, Warszawa 1986, s. 344). Cechą charakterystyczną jest to, że dotyczy ono części majątku zastępowanego (np. przedsiębiorstwa w spadku) – P. Daszczuk, Kurator, s. 119. Jego ustanowienie pozbawia w danym zakresie zarządu nad majątkiem, zastępca przejmuje pozycję osoby zastąpionej, przymusowo jest wprowadzany w zarząd, nabywa we własnym imieniu prawa i obowiązki (P. Daszczuk, Kurator, s. 120).

Instytucja zastępstwa bezpośredniego może mieć postać przedstawicielstwa albo ustawowego, albo pełnomocnictwa. Istotą przedstawicielstwa w prawie polskim – o czym była już mowa – jest to, że jedna osoba (przedstawiciel) dokonuje w imieniu drugiej osoby (reprezentowanego) czynności prawnej, a czynność ta, jeśli mieści się w granicach upoważnienia do działania w cudzym imieniu (umocowanie), pociąga za sobą skutki bezpośrednio dla reprezentowanego (art. 95 § 2 KC). Przedstawicielstwo jest więc jedną z form zastępstwa (zob. K. Kopaczyńska-Pieczniak, [w:] A. Kidyba (red.), Kodeks cywilny, s. 549). Powyższe należy odnieść w pełni do przedsiębiorców jednoosobowych. Natomiast przez reprezentację osób prawnych i jednostek organizacyjnych posiadających zdolność prawną należy rozumieć te działania ich organów, przedstawicieli ustawowych, pełnomocników, które są dokonywane „za” bądź „w imieniu” osób prawnych i dotyczą wszelkich spraw związanych z zakresem działania tych osób ze skutkiem na zewnątrz. Handlowe spółki osobowe mogą być reprezentowane przez wspólników, którzy są przedstawicielami ustawowymi (wyjątkowo w spółce partnerskiej przez zarząd), do których stosuje się odpowiednio przepisy o osobach prawnych oraz przez innych przedstawicieli, tj. pełnomocników. Przedsiębiorcy mogą być reprezentowani przez prokurentów. Sprawy te mogą dotyczyć zarówno materialnoprawnego, jak i procesowego działania osób prawnych w sferze prawa cywilnego, administracyjnego, pracy, finansowego itp.

89

Rozbieżności doktryny w stosowaniu pojęcia reprezentacji związane są z ustaleniem, jakie działania mogą składać się na reprezentację. Z tego punktu widzenia można podzielić reprezentację na:

1) reprezentację sensu largo,

2) reprezentację sensu stricto.

Ad 1) Reprezentacja sensu largo dotyczy występowania we wszelkich stosunkach prawnych z zakresu prawa cywilnego, administracyjnego, pracy oraz innych gałęzi prawa. W jej ramach można więc wyróżnić, poza działaniami w sferze prawa cywilnego, również dokonywanie określonych czynności, niemających cywilnoprawnego charakteru, a polegających na ujawnieniu stanowiska przedsiębiorcy na zewnątrz, składaniu odpowiednich oświadczeń, wyjaśnień przed organami władzy, organami administracji państwowej, organizacjami społecznymi, występowaniu przed organami zwierzchnimi bądź nadzorczymi, przed osobami trzecimi i organami orzekającymi (S. Szer, Prawo, s. 231, 271). Reprezentacja w tym ogólnym znaczeniu dotyczy więc, poza czynnościami prawnymi, czynności organizacyjnych i faktycznych (M. Gersdorf, Zarząd, s. 133; T. Rabska, Przedsiębiorstwo, s. 114).

Reprezentacja administracyjna w przedstawionym znaczeniu dotyczy występowania „za” bądź „w imieniu” osób prawnych we wszelkich stosunkach prawa administracyjnego, finansowego, konstytucyjnego. W. Pyzioł (Reprezentacja, s. 99–100) nazywa występowanie we wszelkich innych stosunkach niż cywilne właśnie mianem „reprezentacji administracyjnej”.

Odrębną kategorią, poza dwiema wymienionymi, jest reprezentacja w sferze prawa pracy.

Reprezentacja sensu largo może odbywać się jednoosobowo lub łącznie, jednak w stosunkach innych niż cywilnoprawne zasadą jest występowanie jednej osoby. Brak jest przepisów wskazujących na konieczność wieloosobowej reprezentacji w tych stosunkach. W ramach reprezentacji sensu largo można również wyróżnić reprezentację w sprawach majątkowych i w sprawach niemających charakteru majątkowego (J. Górski, Stanowisko prawne, s. 47).

Ad 2) Reprezentacja sensu stricto dotyczy tylko składania (reprezentacja czynna) lub przyjmowania (reprezentacja bierna) oświadczeń woli w stosunkach cywilnoprawnych. W zakresie przedmiotowym jest więc węższa od reprezentowania w ramach szeroko rozumianego „działania”. Reprezentacja sensu stricto może być wykonywana zarówno przez organy osób prawnych, jak i przez przedstawicieli. Pojęciem reprezentacji w takim rozumieniu doktryna posługuje się bardzo często, niesłusznie jednak przyjmując, że reprezentacja osób prawnych może być rozpatrywana tylko w takim ujęciu (S. Grzybowski, [w:] S. Grzybowski (red.), System prawa cywilnego, t. 1, s. 384; M. Domel, Cywilnoprawna reprezentacja, s. 57; E. Janeczko, Reprezentacja przedsiębiorstwa, s. 200–201; M. Kruszewska, Forma oświadczenia, s. 202).

W zależności od uregulowań dotyczących poszczególnych osób prawnych (spółek osobowych) reprezentacja tak rozumiana może mieć charakter reprezentacji jednoosobowej lub łącznej. Ta ostatnia polega na łącznym występowaniu przy dokonywaniu czynności prawnych. Nie oznacza to koniecznej jednoczesności występowania reprezentantów, chyba że dokonywana czynność wymaga formy aktu notarialnego. Najczęściej przepisy regulujące problematykę reprezentacji mają charakter norm ius cogens (bezwzględnie obowiązujących).

Dodatkową kwestią jest praktyka ustawodawcy odnosząca się do ustalenia jej przedmiotowego zakresu. W różnych aktach prawnych dotyczących osób prawnych, przyznając status reprezentanta tych osób, często odmiennie określa się zakres, w jakim reprezentacja może być wykonywana. Ustawodawca wybiera różne rozwiązania (W. Pyzioł, Reprezentacja, s. 98) i przyznaje status reprezentanta osoby prawnej:

1) w zakresie wszelkiego rodzaju stosunków prawnych, w jakie ta osoba wchodzi;

2) w zakresie stosunków cywilnoprawnych, a odrębnie w innych sprawach (wyraźnie zakresy te oddzielając);

3) tylko w stosunkach cywilnoprawnych.