NAUKI

JEZUSA

NADARZYN 2013

TYTUŁY ORYGINAŁÓW

Thoughts From the Mount of Blessing
oraz Christ’s Object Lessons

TŁUMACZENIE Iwona Fijałkowska

KONSULTACJA Władysław Kosowski

REDAKCJA Walter Kaczorowski

KOREKTA Klaudia Głowacka-Walaszczyk, Aneta Berkan

PROJEKT OKŁADKI Mateusz S. Kitka

PRZYGOTOWANIE DO DRUKU Piotr Kosowski

Ilustracje © Brooklyn Museum of Art, New York (USA) / Corbis Images / Bridgeman Art Library, autorstwa Jamesa J. J. Tissot (1836-1902).

Na okładce Jesus among the Children, Giuseppe Bartolomeo Chiari

© Alexander Burkatovski/CORBIS/FotoChannels © Scala/Art Resource

Jeżeli nie zaznaczono inaczej, cytaty biblijne pochodzą z Biblii Tysiąclecia, wyd. V,
Wydawnictwo „Pallottinum”, Poznań 2005.

Inne przekłady Pisma Świętego oznaczone są następująco:

BB – Biblia Brzeska, „Kalwin Publishing”, Clifton NJ, USA, 2003.

BG – Biblia Gdańska, Towarzystwo Biblijne w Polsce, Warszawa, 1989.

BJW – Biblia Jakuba Wujka, Michał Glücksberg, drukiem B. G. Teubnera, Lipsk, 1874.

BW – Biblia Warszawska, Towarzystwo Biblijne w Polsce, Warszawa, 2004.

BWP – Biblia Warszawsko-Praska, Wydawnictwo Archidiecezji Lubelskiej „Gaudium”, Lublin, 2001.

Copyright © 1896 Pacific Press Publishing Company. All rights reserved.

Copyright © 1900 Pacific Press Publishing Company. All rights reserved.

Copyright © 1955 Pacific Press Publishing Association, Inc. All rights reserved.

Copyright © 1941 Review and Herald Publishing Association. All rights reserved.

Copyright © 2013 Christ Media Sp. z o.o. Wszelkie prawa zastrzeżone.

Wydanie pierwsze.

ISBN 978-83-63668-26-6

Wydawnictwo „Christ Media” Sp. z o.o.

ul. Seledynowa 70

03-599 Warszawa

www.christmedia.pl

Rozdział 3

DUCHOWOŚĆ PRAWA

„Nie przyszedłem znieść, ale wypełnić” (Mt 5,17).

To Chrystus pośród grzmotu i płomienia ogłosił prawo na Górze Synaj. Chwała Boża, jak pożerający ogień, spoczęła na jej szczycie, a góra drżała w obecności Pana. Zastępy Izraela, leżące twarzą ku ziemi, słuchały w lęku świętych przepisów prawa. Jakiż to kontrast wobec sceny na Górze Błogosławieństw! Pod letnim niebem, gdy ani jeden dźwięk prócz śpiewu ptaków nie mącił ciszy, Jezus odsłaniał zasady swojego królestwa. A jednak ten, który przemawiał do ludzi słowami miłości, otwierał przed nimi zasady prawa ogłoszonego na Synaju.

Kiedy prawo zostało nadane, istniała potrzeba, aby wywrzeć na upodlonym przez długą niewolę w Egipcie Izraelu wrażenie mocy i majestatu Boga; a jednak On objawił im samego siebie jako Boga miłości. „I rzekł: Pan z Synaj przyszedł, i pojawił się im z Seiru, objaśnił się z góry Faran, a przyszedł z dziesięcioma tysiącami świętych; z prawicy jego zakon ognisty dany im. Zaiste on miłuje lud; wszyscy święci jego są w rękach twych, i oni skupili się do nogi twej, aby co pojęli z słów twoich” (Pwt 33,2.3 BG).

To Mojżeszowi Bóg objawił swoją chwałę w przepięknych słowach, których przez wieki strzeżono jak skarbu: „Jahwe, Jahwe, Bóg miłosierny i łagodny, nieskory do gniewu, bogaty w łaskę i wierność, zachowujący swą łaskę w tysiączne pokolenia, przebaczający niegodziwość, niewierność, grzech” (Wj 34,6.7).

Prawo nadane na Synaju wyrażało zasady miłości i objawiało ziemi prawa nieba. Zostało włożone do ręki Pośrednika – wypowiedziane przez Tego, którego moc mogła przyprowadzić ludzkie serca do harmonii z jego zasadami. Bóg objawił cel prawa, kiedy ogłosił Izraelowi: „Będziecie dla Mnie ludźmi świętymi” (Wj 22,30).

Izraelici jednak nie uświadamiali sobie duchowej natury prawa i zbyt często ich rzekome posłuszeństwo polegało raczej na przestrzeganiu form i ceremonii, niż na poddaniu serca pod panowanie miłości. Gdy w swoim charakterze i dziele Jezus przedstawił ludziom pełne świętości i życzliwości ojcowskie cechy Boga, a także wykazał bezwartościowość ceremonialnego posłuszeństwa, przywódcy żydowscy nie przyjęli ani nie zrozumieli Jego słów. Uważali, że traktuje wymagania prawa zbyt lekko; a kiedy roztoczył przed nimi prawdy, stanowiące serce wyznaczonej przez Boga służby, oni, patrząc jedynie na to, co zewnętrzne, zarzucili Mu, że chce je zniweczyć.

Słowa Chrystusa, choć wypowiadane ze spokojem, niosły żarliwość i moc, które poruszały ludzkie serca. Słuchacze spodziewali się, że Jezus powtórzy martwe tradycje i wymuszenia stosowane przez rabinów, ale na próżno. „A gdy Jezus dokończył tych słów, zdumiewały się tłumy nad nauką jego. Albowiem uczył je jako moc mający, a nie jak ich uczeni w Piśmie” (Mt 7,28.29 BW). Faryzeusze zauważali kolosalną różnicę pomiędzy swoim sposobem udzielania pouczeń, a tym, który stosował Chrystus. Widzieli, że majestat, czystość i piękno prawdy – przez swój głęboki i delikatny wpływ – biorą w trwałe posiadanie wiele umysłów. Boska miłość Zbawiciela i Jego delikatność pociągały do Niego serca ludzi. Rabini zdawali sobie sprawę z tego, że Jego nauki sprawiały, iż cała treść udzielanych przez nich pouczeń była lekceważona. On burzył mur podziału, który tak bardzo odpowiadał ich dumie i poczuciu wyjątkowości; obawiali się więc, że jeśli Mu na to pozwolą, On odprowadzi od nich ludzi. Dlatego podążali za Nim z pełną determinacji wrogością, mając nadzieję, że znajdą jakąś okazję do tego, aby sprowadzić na Niego niełaskę tłumów i w ten sposób umożliwić Sanhedrynowi doprowadzenie do Jego potępienia i śmierci.

Na górze szpiedzy bacznie obserwowali Jezusa; kiedy odsłaniał zasady sprawiedliwości, faryzeusze sprawili, iż zaczęto szeptać, że Jego nauki stoją w sprzeczności z nakazami, które Bóg podał na Synaju. Zbawiciel nie mówił niczego, co mogłoby zachwiać zaufanie do religii i zarządzeń, przekazanych przez Mojżesza, ponieważ każdy promień boskiego światła, jakie ten wielki przywódca Izraela ogłosił swojemu narodowi, odebrany został od Chrystusa. Podczas gdy wielu mówi w swoich sercach, że Jezus przyszedł, aby skończyć z prawem, On sam w słowach, które nie pozostawiają żadnej wątpliwości, objawia swoje nastawienie do boskich ustaw. „Nie sądźcie” – powiedział – „że przyszedłem znieść Prawo albo Proroków. Nie przyszedłem znieść, ale wypełnić” (Mt 5,17).

To Stwórca ludzi, Dawca prawa ogłasza, że Jego celem nie jest unieważnienie wcześniejszych przepisów. Wszystko w naturze – od drobiny pyłku w smudze światła aż po światy w górze – podlega prawu. Od posłuszeństwa tym prawom zależy porządek i harmonia świata przyrody. Tak samo jest z wielkimi zasadami sprawiedliwości, które regulują życie rozumnych istot – od zgodności z nimi zależy pomyślność Wszechświata. Prawo istniało zanim ziemia została powołana do istnienia. Kierowali się nim aniołowie i aby ziemia mogła pozostawać w harmonii z niebem, ludzie również muszą przestrzegać boskich ustaw. Chrystus dał poznać przepisy prawa ludziom w Edenie, „gdy gwiazdy poranne chórem radośnie się odezwały i okrzyk wydali wszyscy synowie Boży” (Hi 38,7 BW). Misja Chrystusa na ziemi polegała nie na zniesieniu prawa, ale na doprowadzeniu człowieka – dzięki Bożej łasce – do posłuszeństwa jego przykazaniom.

Ukochany uczeń, który słuchał słów Jezusa na górze, pisząc znacznie później pod natchnieniem Ducha Świętego, mówi o prawie jako o obowiązującym wiecznie. Mówi on, że „grzech jest bezprawiem” oraz, że „każdy, kto grzeszy, dopuszcza się bezprawia” (1 J 3,4). Wyjaśnia, że prawo, do którego się odnosi, to „przykazanie istniejące od dawna” (1 J 2,7). Mówi o prawie, które istniało przy stworzeniu i zostało powtórzone na Górze Synaj.

Mówiąc o prawie, Jezus powiedział: „Nie przyszedłem znieść, ale wypełnić” (Mt 5,17). Użył tu słowa „wypełnić” w tym samym sensie, co wówczas, gdy oznajmił Janowi Chrzcicielowi swój cel: aby „wypełnić wszystko, co sprawiedliwe” (Mt 3,15); oznacza to wypełnić miarę wymagań prawa, dać przykład doskonałego posłuszeństwa wobec woli Bożej.

Jego misją było „okazać wielkość i wspaniałość Prawa” (Iz 42,21). Miał pokazać duchową naturę prawa, jego daleko sięgające zasady i wyjaśnić jego wiecznie obowiązującą moc.

Boskie piękno charakteru Chrystusa, którego to najszlachetniejsi i najłagodniejsi pomiędzy ludźmi są jedynie bladym odbiciem; o którym Salomon napisał w natchnieniu Ducha, że jest On „najznakomitszy spośród tysięcy, (…) cały jest pełen powabu” (Pnp 5,10-16); o którym Dawid powiedział, widząc Go w proroczej wizji: „Tyś najpiękniejszy z synów ludzkich” (Ps 45,3); to Jezus, wierny obraz osoby Ojca, odblask Jego chwały. To Odkupiciel, który wyparł się samego siebie, którego pielgrzymka miłości na tym świecie była przedstawieniem charakteru prawa Bożego. W Jego życiu zostało objawione, że miłość zrodzona w niebie i zasady Chrystusowe stanowią podstawę zasad wiecznej prawości.

„Zaprawdę bowiem, powiadam wam: Dopóki niebo i ziemia nie przeminą, ani jedna jota, ani jedna kreska nie zmieni się w Prawie, aż się wszystko spełni” (Mt 5,18).

Przez swoje posłuszeństwo prawu Chrystus zaświadczył o jego niezmiennym charakterze i dowiódł, że przez Jego łaskę każdy syn o córka Adama może je zachować. Na Górze ogłosił, że najmniejsza jota nie przeminie z prawa, aż wszystkie rzeczy zostaną dokonane – wszystkie rzeczy, które dotyczą rodzaju ludzkiego, wszystko, co odnosi się do planu odkupienia. Nie uczy On, że prawo ma być kiedykolwiek odwołane, ale skupia wzrok na najdalszym krańcu ludzkiego horyzontu i zapewnia nas, że dopóki ten punkt nie zostanie osiągnięty, prawo zachowa swój autorytet. Nikt nie powinien nawet przypuszczać, że Jego misją było obalenie przykazań prawa. Tak długo jak trwa niebo i ziemia, tak długo trwać będą święte zasady prawa Bożego. Jego sprawiedliwość, źródło błogosławieństwa, która jest „jak najwyższe góry” (Ps 36,6), będzie trwać, rozlewając swoje strumienie, aby odświeżały ziemię.

Ponieważ prawo Boże jest doskonałe, a przez to niezmienne, niemożliwe jest, aby grzeszni ludzie sami z siebie osiągnęli standard jego wymagań. I właśnie dlatego Jezus przyszedł jako nasz Odkupiciel. Jego misja polegała na przyprowadzeniu ludzi do harmonii z zasadami prawa niebios poprzez uczynienie ich uczestnikami boskiej natury. Kiedy odrzucamy nasze grzechy i przyjmujemy Chrystusa jako naszego Zbawiciela, prawo zostaje wywyższone. Apostoł Paweł pyta: „Czy więc przez wiarę obalamy Prawo? Żadną miarą! Tylko Prawo właściwie ustawiamy” (Rz 3,31).

Obietnica nowego pojednania brzmi: „Prawa moje włożę w ich serca i na umysłach ich wypiszę je” (Hbr 10,16 BW). Pomimo tego, iż wraz ze śmiercią Chrystusa skończył się system cieni,,, wskazujących na Chrystusa jako Baranka Bożego, który usunie grzech świata, co miało nastąpić przy Jego śmierci, to zasady sprawiedliwości zawarte w Dekalogu są tak niezmienne jak wieczny tron. Żadne z przykazań nie zostało anulowane, ani jedna jota, ani jedna kreska nie została zmieniona. Zasady, które były znane człowiekowi już w raju jako wielkie prawo życia, pozostaną niezmienne także w raju odzyskanym. Kiedy Eden znowu zakwitnie na ziemi, Boże prawo miłości będzie zachowywane przez wszystkich pod słońcem.

„Słowo Twe, Panie, trwa na wieki, niezmienne jak niebiosa”. „Wszystkie przykazania Jego są trwałe. Ustalone na wieki, na zawsze, nadane ze słusznością i mocą”. „Od dawna wiem z Twoich napomnień, że ustaliłeś je na wieki” (Ps 119,89; 111,7.8; 119,152).

„Ktokolwiek więc zniósłby jedno z tych przykazań, choćby najmniejszych, i uczyłby tak ludzi, ten będzie najmniejszy w królestwie niebieskim” (Mt 5,19).

Oznacza to, że taki człowiek nie będzie miał tam miejsca. Ten, kto z własnej woli łamie jedno przykazanie, ten ani w duchu ani w prawdzie nie zachowuje żadnego z nich. „Choćby ktoś przestrzegał całego Prawa, a przestąpiłby jedno tylko przykazanie, ponosi winę za wszystkie” (Jk 2,10).

To nie wielkość czynu nieposłuszeństwa składa się na grzech, ale fakt rozbieżności z wyrażoną wolą Bożą w najdrobniejszym szczególe, ponieważ wskazuje to, że istnieje jeszcze więź pomiędzy człowiekiem a grzechem. Serce jest podzielone w swojej służbie. To jest faktyczne wyparcie się Boga, bunt przeciwko prawom Jego panowania.

Gdyby ludzie mogli odstąpić od Pańskich wymagań i ustalić własne wzorce dla swoich obowiązków, istniałaby niezliczona liczba standardów, pasujących do różnych pojęć, a Pan byłby pozbawiony panowania. Wola człowieka byłaby ostateczna, a wzniosła i święta wola Boga – Jego zamysł miłości wobec Jego stworzeń – zostałaby zniesławiona i zlekceważona.

Kiedykolwiek ludzie wybierają swoją własną drogę, stawiają się w opozycji wobec Boga. Nie ma dla nich miejsca w królestwie niebios, ponieważ pozostają w stanie wojny z zasadami nieba. Nie szanując woli Bożej, stają po stronie szatana, wroga Boga i człowieka. Człowiek będzie żył nie jednym, nie wieloma słowami, ale każdym słowem, które powiedział Bóg. Nie możemy zlekceważyć jednego słowa, choćby wydawało nam się nic nie znaczące, i pozostać bezpieczni. Nie ma takiego przykazania w prawie, które nie istniałoby dla dobra i szczęścia człowieka, zarówno w tym życiu, jak i w przyszłym. Posłuszeństwo Bożemu prawu otacza człowieka niczym mur i chroni go od zła. Kto niszczy tę Bożą barierę w jednym miejscu, niszczy tym samym jej moc ochronną, która miała go strzec, ponieważ otwiera drogę, którą wróg może wejść, aby pustoszyć i niszczyć.

Ryzykując nieposzanowaniem woli Boga w jednym tylko punkcie, nasi pierwsi rodzice otworzyli tamę nieszczęścia, które spłynęło na świat. Każdy człowiek, który idzie za ich przykładem, zbierze podobne owoce. Miłość Boga stanowi podwalinę każdego z przykazań Jego prawa, a ten, kto odstępuje od przykazania, powoduje własne nieszczęście i upadek.

„Jeśli wasza sprawiedliwość nie będzie większa niż uczonych w Piśmie i faryzeuszów, nie wejdziecie do królestwa niebieskiego” (Mt 5,20).

Uczeni w Piśmie i faryzeusze nazywali grzesznikami nie tylko Chrystusa, ale i uczniów, ponieważ nie przestrzegali oni rabinicznych rytuałów i reguł. Często uczniowie byli zakłopotani i zmartwieni krytyką i oskarżeniem ze strony tych, których przywykli szanować jako nauczycieli religii. Jezus ujawnił zwiedzenie. Oznajmił, że sprawiedliwość, do której faryzeusze przykładali tak wielka wagę, nie ma żadnej wartości. Panowało przekonanie, że naród żydowski jest szczególnym, wiernym ludem, który został wybrany przez Boga; jednak Chrystus przedstawił ich religię jako pozbawioną zbawczej wiary. Wszelkie pretensje do pobożności, ludzkie wymysły i ceremonie, a nawet słynne wywiązywanie się z zewnętrznych wymagań prawa, nie mogły sprawić, aby stali się świętymi. Nie byli czyści w sercu ani podobni do Chrystusa pod względem charakteru.

Legalistyczna religia nie wystarczy, aby doprowadzić duszę do harmonii z Bogiem. Twarda, sztywna ortodoksja faryzeuszy, pozbawiona skruchy, czułości czy miłości, stanowiła jedynie przeszkodę dla grzeszników. Byli oni jak sól, która utraciła swój smak; ponieważ ich wpływ nie mógł zachować świata od rozkładu. Jedyną prawdziwą wiarą jest ta, która „która działa przez miłość” (Ga 5,6), aby oczyścić duszę. Jest ona jak zakwas, który przekształca charakter.

Tego wszystkiego Żydzi powinni byli nauczyć się z pism proroków. Wieki wcześniej wołanie duszy o usprawiedliwienie z Bogiem znalazło swój wyraz i odpowiedź w słowach proroka Micheasza: „Z czym stanę przed Panem i pokłonię się Bogu na wysokości? Czy stanę przed Nim z ofiarą całopalną, z rocznymi cielętami? Czy Pan się zadowoli tysiącami baranów, miriadami potoków oliwy? (…) Powiedziano ci, człowiecze, co jest dobre. I czego żąda Pan od ciebie, jeśli nie czynienia sprawiedliwości, umiłowania wierności i pokornego obcowania z Bogiem twoim?” (Mi 6,6-8).

Prorok Ozeasz wykazał, co składa się na samą istotę faryzeizmu, opisując to w następujących słowach: „Izrael jest macicą próżną, owoc przynosi sobie” (Oz 10,1 BG). Rzekomo służąc Bogu, Żydzi tak naprawdę działali dla samych siebie. Ich sprawiedliwość była owocem ich własnych wysiłków w zachowywaniu prawa zgodnie z własnymi pomysłami i dla ich własnej egoistycznej korzyści. Z tego względu skutki ich działań nie mogły być lepsze niż były. W swoim dążeniu, aby uczynić się świętymi, usiłowali wydobyć czyste z nieczystego. Prawo Boże jest święte tak, jak On sam jest święty, tak doskonałe, jak On jest doskonały. Jest niemożliwe, aby człowiek zachował je sam z siebie, ponieważ natura ludzka jest zdeprawowana, zdeformowana i zupełnie niepodobna do charakteru Boga. Czyny samolubnego serca są złe; „jako szata splugawiona są wszystkie sprawiedliwości nasze” (Iz 64,6 BG).

Chociaż prawo jest święte, Żydzi nie mogli osiągnąć sprawiedliwości przez swoje własne wysiłki, aby je zachować. Jeśli uczniowie Chrystusa chcą wejść do królestwa niebios, muszą otrzymać sprawiedliwość innego rodzaju niż ta, jaką mieli faryzeusze. Bóg zaproponował im w swoim Synu doskonałą sprawiedliwość prawa. Gdyby w pełni otworzyli swoje serca, aby przyjąć Chrystusa, wówczas samo życie Boga, Jego miłość, zamieszkałoby w nich, przekształcając ich na Jego własne podobieństwo; i w ten sposób poprzez Jego łaskawy dar mogliby posiąść wymaganą przez prawo sprawiedliwość. Jednak faryzeusze odrzucili Chrystusa; „albowiem nie chcąc uznać, że usprawiedliwienie pochodzi od Boga, i uporczywie trzymając się własnej drogi usprawiedliwienia, nie poddali się usprawiedliwieniu pochodzącemu od Boga” (Rz 10,3).

Jezus dalej przedstawiał swoim słuchaczom, co oznacza zachowywanie przykazań Bożych – jest to odbicie w nich charakteru Chrystusa; ponieważ w Nim Bóg codziennie objawiał się przed Nimi.

„Każdy, kto się gniewa na swego brata, podlega sądowi” (Mt 5,22).

Pan powiedział przez Mojżesza: „Nie będziesz żywił w sercu nienawiści do brata. (…) Nie będziesz szukał pomsty, nie będziesz żywił urazy do synów twego ludu, ale będziesz miłował bliźniego jak siebie samego” (Kpł 19,17.18). Prawdy, które prezentował Chrystus, były tymi samymi, jak te, których nauczali prorocy, zostały jednak zaciemnione przez zatwardziałość serc i miłość do grzechu.

Słowa Zbawiciela objawiły Jego słuchaczom fakt, że chociaż potępiali innych jako przestępców, sami byli tak samo winni, ponieważ pielęgnowali złośliwość i nienawiść.

Po drugiej stronie jeziora, naprzeciw miejsca, gdzie się zebrali, rozciągała się kraina Baszan, odludny region, którego dzikie wąwozy i porośnięte lasami wzgórza od dawna stanowiły kryjówkę dla różnego rodzaju kryminalistów. Ludzie mieli świeżo w pamięci doniesienia o napadzie i morderstwie, które miały tam miejsce i wielu gorliwie potępiało tamtych złoczyńców. Równocześnie oni sami byli porywczy i kłótliwi; żywili najgłębszy rodzaj nienawiści wobec swych rzymskich ciemiężców i usprawiedliwiali swoją nienawiść i pogardę wobec innych, nawet swoich własnych rodaków, którzy nie postępowali zgodnie z ich ideami. W tym wszystkim łamali prawo, które mówi: „Nie będziesz zabijał”.

Duch nienawiści i zemsty pochodził od szatana, którego doprowadził do tego, że uśmiercił Syna Bożego. Ktokolwiek żywi złość albo nieżyczliwość, pielęgnuje tego samego ducha, a owocem takiego postępowania będzie śmierć. Jak roślina kryje się w ziarnie, tak w myśli o odwecie kryje się zły czyn. „Każdy, kto nienawidzi swego brata, jest zabójcą, a wiecie, że żaden zabójca nie nosi w sobie życia wiecznego” (1 J 3,15).

„A kto by rzekł swemu bratu: Raka, podlega Wysokiej Radzie” (Mt 5,22).

Dając swojego Syna w ofierze dla naszego odkupienia, Bóg pokazał jak wielką wartość ma dla niego każda ludzka dusza; nie pozostawia On żadnemu człowiekowi swobody w kwestii mówienia o innych w pogardliwy sposób. Z całą pewnością w otaczających nas ludziach dostrzeżemy błędy i słabości, ale Bóg każdego człowieka traktuje jako swoją podwójną własność – z racji stworzenia oraz ze względu na to, że został on wykupiony cenną krwią Chrystusa. Wszyscy zostali stworzeni na Jego podobieństwo i nawet ci najbardziej zwyrodniali powinni być traktowani z szacunkiem i czułością. Bóg uczyni nas odpowiedzialnymi za każde pogardliwe słowo wypowiedziane o choćby jednej osobie, za którą Chrystus oddał swoje życie.

„Któż będzie cię wyróżniał? Cóż masz, czego byś nie otrzymał? A jeśli otrzymałeś, to czemu się chełpisz, tak jakbyś nie otrzymał?”. „Kim jesteś ty, co się odważasz sądzić cudzego sługę? To, czy on stoi, czy upada, jest rzeczą jego Pana. Ostoi się zresztą, bo jego Pan ma moc utrzymać go na nogach” (1 Kor 4,7; Rz 14,4).

„A kto by rzekł: Głupcze, pójdzie w ogień piekielny” (Mt 5,22 BW).

W Starym Testamencie słowo ‘głupiec’ było używane na określenie odstępcy lub kogoś, kto oddał się grzechowi. Jezus mówi, że ktokolwiek potępi swojego brata jako odstępcę czy kogoś, kto lekceważy Boga, wskazuje w ten sposób, że on sam jest wart takiego samego potępienia.

Sam Chrystus, kiedy walczył z szatanem o ciało Mojżesza, „nie odważył się rzucić wyroku bluźnierczego” (Jud 9). Gdyby to zrobił, wszedłby na teren szatana, ponieważ oskarżenie stanowi broń tego złośnika. Ten zaś został nazwany w Piśmie „oskarżycielem braci naszych” (Ap 12,10). Jezus nie wykorzystałby niczego z arsenału szatana. Powiedział do niego: „Pan niech cię ukarze!” (Jud 9).

Jest to dla nas wspaniały przykład. Kiedy wchodzimy w spór z wrogami Chrystusa, nie powinniśmy wypowiedzieć niczego w duchu odwetu czy czegoś, co dawałoby choćby pozór szyderczego oskarżenia. Ten, kto występuje jako rzecznik Boga, nie powinien wypowiadać słów, których nawet Majestat niebios nie użył, kiedy spierał się z szatanem. Mamy pozostawić Bogu dzieło sądzenia i potępienia.

„Pojednaj się z bratem swoim” (Mt 5,24).

Miłość Boża jest czymś więcej niż po prostu brakiem zła; jest to jasna i czynna zasada, żywe źródło, które tryska zawsze, aby błogosławić innych. Jeśli miłość Chrystusa mieszka w nas, to nie tylko nie będziemy pielęgnowali nienawiści wobec naszych bliźnich, ale będziemy szukać wszelkich sposobów, aby okazać im miłość.

Jezus powiedział: „Jeśli więc przyniesiesz dar swój przed ołtarz i tam sobie przypomnisz, że brat twój ma coś przeciw tobie, zostaw tam dar swój przed ołtarzem, a najpierw idź i pojednaj się z bratem swoim. Potem przyjdź i dar swój ofiaruj”. Dary ofiarne stanowiły wyraz wiary w to, że poprzez Chrystusa ofiarujący staje się uczestnikiem Bożego miłosierdzia i miłości. Kiedy jednak ktoś wyraża wiarę w pełną przebaczenia miłość Bożą, a równocześnie sam ulega pozbawionemu miłości duchowi, jest to tylko zwykła farsa.

Kiedy ktoś wyznaje, że służy Bogu, a wyrządza krzywdę lub rani brata, przedstawia fałszywy obraz Boga; aby mógł pozostać w harmonii z Bogiem, zło musi zostać wyznane, a on sam musi uznać, że popełnił grzech. Nasz brat mógł nam uczynić większe zło niż my uczyniliśmy jemu, ale to nie umniejsza naszej odpowiedzialności. Jeśli wówczas, gdy przychodzimy przed Boga, pamiętamy, że ktoś ma coś przeciwko nam, mamy pozostawić nasz dar modlitwy, dziękczynienia czy dobrowolnej ofiary, iść do brata, z którym jesteśmy poróżnieni, w pokorze wyznać nasz grzech i poprosić o wybaczenie.

Jeśli w jakiś sposób oszukaliśmy lub skrzywdziliśmy brata, powinniśmy mu zadośćuczynić. Jeśli niechcący złożyliśmy nieprawdziwe świadectwo, jeśli fałszywie przedstawiliśmy jego słowa, jeśli w jakikolwiek sposób naraziliśmy na szwank jego wpływ, powinniśmy iść do tych, z którymi o nim rozmawialiśmy i odwołać wszystkie raniące wypowiedzi.

Ileż zła można byłoby powstrzymać, gdyby trudne sprawy między braćmi nie były obnażane przed innymi, ale szczerze omawiane pomiędzy nimi samymi w duchu chrześcijańskiej miłości! Jak wiele ‘korzeni goryczy’, przez które splamiło się wielu, mogłoby zostać zniszczonych, i jakże serdecznie i blisko naśladowcy Chrystusa mogliby zjednoczyć się w Jego miłości!

„A Ja wam powiadam: Każdy, kto pożądliwie patrzy na kobietę, już się w swoim sercu dopuścił z nią cudzołóstwa” (Mt 5,28).

Żydzi byli dumni ze swojej moralności i z przerażeniem patrzyli na zmysłowe praktyki pogan. Obecność rzymskich oficerów, których rozkaz cesarski przywiódł do Palestyny, była stałym źródłem występku, ponieważ wraz z tymi cudzoziemcami pojawiły się pogańskie obyczaje, pożądanie i rozpusta. W Kafarnaum rzymscy urzędnicy i ich kochankowie afiszowali się w alejach i na promenadach, a odgłosy biesiady niejednokrotnie zakłócały ciszę jeziora, kiedy ich łodzie miłości sunęły po spokojnych wodach. Ludzie spodziewali się usłyszeć od Jezusa surowe potępienie tej grupy, ale jakież było ich zdumienie, kiedy usłyszeli słowa, które obnażały zło ich własnych serc!

Kiedy zła myśl jest miłowana i pielęgnowana, choćby potajemnie, pokazuje, że grzech ciągle panuje w sercu – powiedział Jezus. Dusza stale znajduje się w żółci goryczy i w więzach grzechu. Kto znajduje przyjemność w skupianiu się na nieczystych obrazach, kto pielęgnuje złe myśli i pożądliwe spojrzenia, może zobaczyć w jawnym grzechu, z jego ciężarem wstydu i łamiącym serce żalem, prawdziwą naturę zła, które sam skrywa w zakamarkach duszy. Czas pokuszenia, pod wpływem którego może się zdarzyć, że ktoś upada w ciężki grzech, nie stwarza zła, które staje się widoczne, ale jedynie rozwija albo pozwala się ujawnić temu, co było skrywane i tajone w sercu. Jak człowiek „przelicza w duszy, tak samo i on [postępuje]”, ponieważ w sercu „życie (…) ma swoje źródło” (Prz 23,7; 4,23).

„I jeśli prawa twoja ręka jest ci powodem do grzechu, odetnij ją i odrzuć od siebie” (Mt 5,30).

Aby zatrzymać rozprzestrzenianie się choroby w ciele, człowiek pozwoliłby obciąć sobie nawet prawą rękę. Powinien być o wiele bardziej chętny pozbyć się czegoś, co naraża na niebezpieczeństwo jego życie.

Dzięki ewangelii upodlone i spętane przez szatana dusze zostaną odkupione, aby korzystać ze wspaniałej wolności synów Bożych. Celem Bożym nie jest jedynie wyzwolenie z cierpienia, które stanowi nieodłączny rezultat grzechu, ale wyzwolenie od samego grzechu. Człowiek zepsuty i ułomny ma zostać oczyszczony i przekształcony, aby mógł być przyodziany w „dobroć Pana Boga naszego”, „na wzór obrazu Jego Syna”. „Ani oko nie widziało, ani ucho nie słyszało, ani serce człowieka nie zdołało pojąć, jak wielkie rzeczy przygotował Bóg tym, którzy Go miłują” (Ps 90,17; Rz 8,29; 1 Kor 2,9). Dopiero wieczność może objawić wspaniałe przeznaczenie, do którego zmierza odnowiony na podobieństwo Boże człowiek.

Abyśmy mogli osiągnąć ten wysoki ideał, musimy położyć na ołtarzu to, co sprawia, że się potykamy. Grzech trzyma nas w swoich rękach, ponieważ mu na to pozwalamy. Poddanie naszej woli zostało tu przedstawione jako wyłupienie oka albo odcięcie ręki. Często wydaje nam się, że poddanie się Bogu to zgoda na przejście przez życie częściowo lub całkowicie okaleczonym. Ale lepiej jest – mówi Jezus – aby ‘ja’ zostało okaleczone, zranione, uszkodzone, jeśli to pomoże ci wejść do życia. To, na co patrzysz jak na nieszczęście, jest sposobem do osiągnięcia wyższej korzyści.

Bóg jest źródłem życia, a my możemy je mieć jedynie wtedy, gdy pozostajemy z Nim w jedności. Oddzieleni od Boga możemy na krótki czas mieć swoją egzystencję tylko dla siebie, ale nie posiadamy życia. „Lecz ta, która żyje rozpustnie, [za życia] umarła” (1 Tm 5,6). Bóg jest w stanie udzielić nam życia tylko wtedy, gdy poddamy Mu naszą wolę. Jedynie poprzez przyjęcie Jego życia i poddanie samego siebie możliwe jest, aby ukryte grzechy, na które wskazałem, zostały przezwyciężone – powiedział Jezus. Istnieje możliwość zagrzebania tego w swoim sercu i ukrycia przed oczyma ludzi, ale jak się ostoisz w obecności Boga?

Jeśli przylgnęliście do samych siebie, odmawiając poddania swojej woli Bogu, wybieracie śmierć. Dla grzechu, niezależnie od tego, gdzie zostanie znaleziony, Bóg jest ogniem trawiącym. Jeśli wybieracie grzech i odmawiacie odłączenia się od niego, obecność Boża, która trawi grzech, musi strawić także was.

Poddanie się Bogu wymaga wyrzeczenia; ale jest to poświęcenie czegoś mniejszego w zamian za większe, ziemskiego w zamian za duchowe, znikomego w zamian za wieczne. Bóg nie zamierza zniszczyć naszej woli, ponieważ to jedynie dzięki niej jesteśmy w stanie osiągnąć to, co On pragnie, abyśmy czynili. Nasza wola ma być Mu poddana, abyśmy mogli otrzymać ją znowu, oczyszczoną i uszlachetnioną, tak związaną więzami sympatii z Bogiem, że będzie mógł On wylać przez nas potoki swojej miłości i mocy. Niezależnie od tego, jak gorzkie i bolesne może wydawać się to poddanie samowolnemu i przewrotnemu sercu, to tak „będzie pożyteczniej dla ciebie”.

Jakub nie poznał smaku zwycięstwa wiary i nie otrzymał tytułu księcia Bożego, dopóki nie upadł okaleczony i bezsilny na pierś anioła przymierza. A kiedy [szedł], „utykając na nogę” (Rdz 32,32), uzbrojone oddziały Ezawa zatrzymały się przed nim, a faraon, dumny spadkobierca królewskiego rodu, pokłonił się, aby przyjąć jego błogosławieństwo. Podobnie i Wodza naszego zbawienia [Bóg] „udoskonalił przez cierpienia” (Hbr 2,10), i synowie wiary „podźwignęli się z niemocy” (BW – dop. red.), „i do ucieczki zmusili nieprzyjacielskie szyki” (Hbr 11,34). Tak samo „chromi zagrabią zdobycz” (Iz 33,23), a słabi staną się „jak Dawid, a dom Dawida jak (…) anioł Pański” (Za 12,8).

„Czy wolno oddalić swoją żonę?” (Mt 19,3). Wśród Żydów wolno było mężczyźnie oddalić swoją żonę z najbardziej błahych powodów, a kobiecie wolno było wówczas powtórnie wyjść za mąż. Praktyka ta prowadziła do wielkiego nieszczęścia i grzechu. W Kazaniu na Górze Jezus wyjaśnił wprost, że więzy małżeńskie nie mogą zostać rozwiązane za wyjątkiem przypadku niewierności małżeńskiemu ślubowaniu. „Kto oddala swoją żonę – chyba że w wypadku nierządu – a bierze inną, popełnia cudzołóstwo. I kto oddaloną bierze za żonę, popełnia cudzołóstwo”.

Kiedy faryzeusze zapytali Go potem o prawo rozwodowe, Jezus wskazał słuchaczom na związek małżeński jako ustanowiony przy stworzeniu. „Przez wzgląd na zatwardziałość serc waszych” – powiedział – „pozwolił wam Mojżesz oddalać wasze żony, lecz od początku tak nie było” (Mt 19,8). Odwołał się do błogosławionych dni Edenu, kiedy Bóg określił wszystkie rzeczy jako „bardzo dobre”. Wtedy miały swój początek małżeństwo i szabat, bliźniacze związki przynoszące chwałę Bogu poprzez to, że stanowiły dobrodziejstwo dla ludzkości. Wówczas, kiedy to sam Stwórca połączył ręce świętej pary węzłem małżeńskim, mówiąc: „Dlatego to mężczyzna opuszcza ojca swego i matkę swoją i łączy się ze swą żoną tak ściśle, że stają się jednym ciałem” (Rdz 2,24), ogłosił zasadę prawa małżeńskiego dla wszystkich dzieci Adama aż do końca czasów. To, co sam Ojciec Wieczności uznał za dobre, było zasadą największego błogosławieństwa oraz rozwoju dla człowieka.

Jak każdy z darów Bożych powierzonych ludzkości, małżeństwo zostało wypaczone przez grzech; ale celem ewangelii jest odnowienie jego czystości i piękna. Zarówno w Starym, jak i w Nowym Testamencie, relacje w małżeństwie są wykorzystane, aby przedstawić pełną czułości i świętości jedność, jaka istnieje między Chrystusem a Jego ludem, odkupionymi, za których zapłacił cenę Golgoty. „Nie lękaj się” – mówi – „bo małżonkiem twoim jest twój Stworzyciel, któremu na imię – Pan Zastępów; Odkupicielem twoim – Święty Izraela”. „Nawróćcie się, synowie uporni! mówi Pan; bom ja jest małżonkiem waszym” (Iz 54,4.5; Jr 3,14 BG). W Pieśni nad Pieśniami słyszymy głos oblubienicy: „Mój miły jest mój, a ja jestem jego”. A Ten, który jest dla niej „najznakomitszy spośród tysięcy”, mówi do swojej wybranki: „Cała piękna jesteś, przyjaciółko moja, i nie ma w tobie skazy” (Pnp 2,16; 5,10; 4,7).

W późniejszych czasach apostoł Paweł pisząc do chrześcijan w Efezie, oznajmia, że Pan ustanowił męża głową żony, aby był jej obrońcą, niczym obręcz opasująca dom, związująca razem członków rodziny tak, jak Chrystus jest głową kościoła i Zbawicielem mistycznego ciała. Dlatego też mówi: „Lecz jak Kościół poddany jest Chrystusowi, tak i żony mężom we wszystkim. Mężowie, miłujcie żony, bo i Chrystus umiłował Kościół i wydał za niego samego siebie, aby go uświęcić, oczyściwszy obmyciem wodą, któremu towarzyszy słowo, aby samemu sobie przedstawić Kościół jako chwalebny, nie mający skazy czy zmarszczki, czy czegoś podobnego, lecz aby był święty i nieskalany. Mężowie powinni miłować swoje żony” (Ef 5,24-28).

Łaska Chrystusa, i jedynie ona, może sprawić, aby ten związek był tym, do czego zaplanował go Bóg – pośrednikiem błogosławieństwa i podźwignięcia ludzkości. W ten sposób rodziny na ziemi w jedności, pokoju i miłości mogą reprezentować rodzinę w niebie.

Obecnie, podobnie jak w dniach Chrystusa, stan społeczeństwa przedstawia smutną ilustrację wobec niebiańskiego ideału dla tego świętego związku. A jednak ewangelia Chrystusa oferuje pocieszenie nawet dla tych, którzy znaleźli gorycz i rozczarowanie tam, gdzie mieli nadzieję znaleźć wspólnotę i radość. Cierpliwość i delikatność, których może udzielić Duch Święty, osłodzą gorzki los. Serce, w którym mieszka Chrystus, będzie tak napełnione, tak zaspokojone Jego miłością, że nie będzie dłużej zżerane tęsknotą, aby przyciągnąć sympatię i zwrócić na siebie uwagę. A kiedy człowiek podda się Bogu, Jego mądrość dokona tego, w czym zawiodła mądrość ludzka. Dzięki objawieniu Jego łaski serca, które dotychczas były obojętne lub zniechęcone wobec siebie nawzajem, mogą zostać zjednoczone więzami mocniejszymi i trwalszymi niż ziemskie – złotym łańcuchem miłości, która przetrwa próbę utrapienia.

„Wcale nie przysięgajcie” (Mt 5,34).

Powód tego przykazania został podany: mamy nie przysięgać „ani na niebo, bo jest tronem Boga; ani na ziemię, bo jest podnóżkiem stóp Jego; ani na Jerozolimę, bo jest miastem wielkiego Króla. Ani na swoją głowę nie przysięgaj, bo nawet jednego włosa nie możesz uczynić białym albo czarnym”.

Wszystkie rzeczy pochodzą od Boga. Nie mamy niczego, czego byśmy nie otrzymali; a co więcej – nie mamy niczego, co nie zostałoby kupione dla nas za cenę krwi Chrystusa. Wszystko, co posiadamy, nosi pieczęć krzyża i jest okupione krwią, która przekracza wszelką cenę, ponieważ stanowi życie Boga. Dlatego nie ma niczego, na co mielibyśmy prawo przysięgać na potwierdzenie swoich słów.

Żydzi rozumieli trzecie przykazanie jako zakaz bluźnierczego używania imienia Bożego; myśleli jednak, że oni sami mają prawo używać innych przysiąg. Żądanie złożenia przysięgi było między nimi powszechne. Mojżesz przekazał im zakaz krzywoprzysięstwa, ale oni mieli wiele pomysłów na to, aby zwolnić się ze zobowiązania nałożonego przez przysięgę. Nie obawiali się ulegać czemuś, co stanowiło prawdziwą profanację, i nie cofali się przed wiarołomstwem tak długo, jak pozwalały na to pewne naginające prawo zabiegi.

Jezus potępił ich praktyki, stwierdzając, że zwyczaj przysięgania jest przestąpieniem Bożego przykazania. Mimo to Zbawiciel nie zabronił składania przysięgi przed sądem, gdzie Bóg jest uroczyście wzywany na świadka tego, że cokolwiek zostanie powiedziane, jest prawdą i tylko prawdą. Sam Jezus w trakcie kiedy był przesłuchiwany przed Sanhedrynem, nie odmówił świadczenia pod przysięgą. Najwyższy kapłan powiedział do Niego: „Zaklinam cię na Boga żywego, powiedz nam: Czy ty jesteś Mesjasz, Syn Boży? Jezus mu odpowiedział: Tak, Ja Nim jestem” (Mt 26,63.64). Gdyby Chrystus w Kazaniu na Górze potępił przysięgę przed sądem, mógłby w trakcie swojego przesłuchania potępić najwyższego kapłana i w ten sposób dla korzyści swoich naśladowców narzucić własne nauki.

Jest wielu takich, którzy nie obawiają się wprowadzać swoich bliźnich w błąd, ale zostali pouczeni i przekonani przez Ducha Bożego, że jest straszną rzeczą kłamać wobec swojego Stwórcy. Kiedy muszą przysięgać, zmuszeni są poczuć, że nie składają świadectwa jedynie przed ludźmi, ale przed Bogiem; jeśli składają fałszywe świadectwo, robią to wobec Tego, który czyta w sercu i zna całą prawdę. Wiedza o strasznych konsekwencjach, jakie pociąga za sobą ten grzech, wpływa na nich hamująco.

Jednakże, jeśli istnieje ktoś, kto konsekwentnie może składać świadectwo pod przysięgą, to właśnie chrześcijanin. Żyje on stale w obecności Bożej, wiedząc, że każda myśl jest jawna przed oczyma Tego, z którym mamy do czynienia; i jeśli oczekuje się od niego, że powinien to zrobić w sposób odpowiadający prawu, wypada, aby odwołał się do Boga jako świadka na dowód tego, że to, co mówi, jest prawdą i tylko prawdą.

Jezus mówił dalej, aby podkreślić zasadę, że składanie przysiąg jest zbyteczne. Uczy On, że szczera prawda powinna być zasadą wypowiedzi. „Niech wasza mowa będzie: Tak, tak; nie, nie. A co nadto jest, od Złego pochodzi” (Mt 5,37).

Słowa te potępiają wszystkie nic nie znaczące zdania i wykrzykniki, które ocierają się o przekleństwo. Potępiają zwodnicze komplementy, unikanie prawdy, pochlebstwa, wyolbrzymianie, oszustwa w transakcjach, które są powszechne w społeczeństwie i w świecie biznesu. Uczą, że nikt, kto próbuje okazać się tym, kim nie jest, albo czyje słowa nie są wyrazem rzeczywistych uczuć jego serca, nie może być nazwany prawdomównym.

Gdyby zważano na te słowa Jezusa, zahamowałyby one złe podejrzenia i nieuprzejmy krytycyzm; kto bowiem, komentując działania i motywy drugiego, może być pewny, że mówi samą prawdę? Jak często duma, namiętność, osobista uraza nadają ton wrażeniu! Spojrzenie, słowo, nawet ton głosu mogą stanowić dowód kłamstwa. Nawet fakty mogą zostać przedstawione w taki sposób, aby wywrzeć fałszywe wrażenie. „A co nadto jest”, ponad to, co jest prawdą, „od Złego pochodzi”.

Wszystko, co powinni zrobić chrześcijanie, to być przejrzyści jak światło słońca. Prawda pochodzi od Boga; zwiedzenie, w każdej z miliardów jego form, pochodzi od szatana; a ktokolwiek w jakikolwiek sposób oddala się od prostej linii prawdy, wydaje samego siebie mocy złego. A jednak mówienie prawdy nie jest rzeczą lekką ani łatwą. Nie jesteśmy w stanie mówić prawdy dopóki jej nie poznamy; jak często z góry wydane opinie, uprzedzenia umysłu, niedostateczna wiedza, błędny osąd oddalają właściwe zrozumienie rzeczy, z którymi mieliśmy do czynienia! Nie potrafimy powiedzieć prawdy dopóki nasze umysły nie będą stale prowadzone przez Tego, który jest prawdą.

Za pośrednictwem apostoła Pawła Chrystus prosi nas: „Mowa wasza [niech będzie] zawsze miła”. „Niech nie wychodzi z waszych ust żadna mowa szkodliwa, lecz tylko budująca, zależnie od potrzeby, by wyświadczała dobro słuchającym” (Kol 4,6; Ef 4,29). W świetle tych zapisów słowa Chrystusa na Górze wydają się potępiać żartobliwą, błahą i nieskromną rozmowę. Wymagają one, aby nasze słowa były nie tylko prawdziwe, ale i czyste.

Ci, którzy nauczyli się od Chrystusa, nie mają „udziału w bezowocnych uczynkach ciemności” (Ef 5,11). Zarówno w mowie, jak i w życiu, będą prości, prostolinijni i prawdziwi, ponieważ przygotowują się do wspólnoty z tymi świętymi, w których ustach „kłamstwa nie znaleziono” (Ap 14,5).

„Nie stawiajcie oporu złemu: lecz jeśli cię ktoś uderzy w prawy policzek, nadstaw mu i drugi” (Mt 5,39).

Okazje irytacji dla Żydów pojawiały się bezustannie w ich kontaktach z rzymskimi żołnierzami. Odkomenderowane oddziały stacjonowały w różnych punktach rozsianych po Judei i Galilei, a ich obecność przypominała ludziom ich własny upadek jako narodu. Z goryczą w duszy słuchali głośnego dźwięku trąbki i widzieli oddziały ustawiające wokół sztandary Rzymu i oddające hołd tym symbolom jego potęgi. Starcia pomiędzy ludem i żołnierzami były częste i wywoływały powszechną nienawiść. Nieraz, gdy jakiś rzymski urzędnik ze swoją wojskową strażą spieszył z jednego miejsca do drugiego, mógł zaaresztować żydowskich wieśniaków pracujących na polu i zmusić ich do transportu ciężarów w górzystym terenie czy wykonania jakiejkolwiek innej posługi, która byłaby potrzebna. Pozostawało to w zgodzie z rzymskim prawem i obyczajem, a opór przeciw takim żądaniom wywoływał jedynie ubliżanie i okrucieństwo. Każdy dzień pogłębiał w sercach ludu tęsknotę za zrzuceniem jarzma Rzymu. Powstańczy duch był szczególnie żywy wśród dumnych Galilejczyków o szorstkich dłoniach. Kafarnaum jako miasto przygraniczne stanowiło siedzibę rzymskiego garnizonu i kiedy Jezus nauczał, widok kompanii żołnierzy wzbudził w Jego słuchaczach pełną goryczy myśl o upokorzeniu Izraela. Ludzie z entuzjazmem spoglądali na Chrystusa, mając nadzieję, że jest On Tym, który poniży dumę Rzymu.

Jezus ze smutkiem patrzy w podniesione przed Nim twarze. Widzi ducha odwetu, który wyrył na nich swój zły obraz i wie, jak zawzięcie ludzie tęsknią za mocą, która starłaby ciemiężców na proch. Ze smutkiem prosi ich: „Nie stawiajcie oporu złemu: lecz jeśli cię ktoś uderzy w prawy policzek, nadstaw mu i drugi”.

Te słowa były powtórzeniem nauki ze Starego Testamentu. Jest prawdą, że słowa „oko za oko, ząb za ząb” (Kpł 24,20) stanowiły zabezpieczenie wśród praw danych przez Mojżesza, ale było to prawo cywilne. Nie było usprawiedliwienia dla zemsty, ponieważ istniały słowa Pana: „Nie mów: Za zło odpłacę”. „Nie mów: Jak on mi zrobił, tak ja mu oddam”. „Nie ciesz się z upadku wroga”. „Gdy wróg twój łaknie, nakarm go, gdy pragnie, napój go wodą” (Prz 20,22; 24,29.17; 25,21.22).

Ta zasada objawiała się w całym ziemskim życiu Jezusa. Nasz Zbawiciel przyniósł chleb życia dla wrogów, dla których opuścił dom w niebie. Chociaż od kolebki po grób dotykały Go kalumnie i prześladowania, wydobywały one z niego jedynie wyrazy przebaczającej miłości. Przez proroka Izajasza mówi On: „Podałem grzbiet mój bijącym i policzki moje rwącym mi brodę. Nie zasłoniłem mojej twarzy przed zniewagami i opluciem”. „Dręczono go, lecz sam pozwolił się gnębić, nawet nie otworzył ust swoich. Jak baranek na rzeź prowadzony, jak owca niema wobec strzygących ją, tak on nie otworzył ust swoich” (Iz 50,6; 53,7). A od krzyża Golgoty przez wieki brzmi Jego modlitwa za morderców i poselstwo nadziei dla umierającego złoczyńcy.

Chrystus otoczony był obecnością Ojca i nie spotkało Go nic oprócz tego, na co ze względu na błogosławieństwo dla świata nie zezwoliła nieskończona miłość. To było źródło Jego błogosławieństwa i jest nim ono również dla nas. Ten, kto przepojony jest Duchem Chrystusa, przebywa w Chrystusie. Cios, który jest wymierzony w niego, spada na Zbawiciela, który otacza go swoją obecnością. Cokolwiek na niego przychodzi, przychodzi od Chrystusa. Nie ma on potrzeby opierać się złemu, ponieważ Chrystus jest jego ochroną. Nie dotknie go nic poza tym, na co pozwala nasz Pan, a „wszystko” dopuszczone jest, aby działało „dla ich dobra, z tymi, którzy Go miłują” (Rz 8,28).

„Temu, kto chce prawować się z tobą i wziąć twoją szatę, odstąp i płaszcz. Zmusza cię ktoś, żeby iść z nim tysiąc kroków, idź dwa tysiące”.

Jezus prosił swoich uczniów, aby zamiast sprzeciwiać się tym, którzy piastują stanowiska, czynili nawet więcej, niż się od nich wymaga. I tak dalece, jak to tylko jest możliwe, powinni wypełnić każde zobowiązanie, nawet gdyby nie wymagało tego prawo państwowe. Prawo, które zostało dane przez Mojżesza, zwracało szczególną uwagę na ubogich. Kiedy biedak oddawał swój płaszcz w zastaw czy jako poręczenie długu, wierzycielowi nie wolno było wejść do jego domu, aby go zabrać. Musiał czekać na ulicy aż zastaw został wyniesiony. I bez względu na okoliczności zastaw musiał być zwrócony właścicielowi przed zapadnięciem nocy (Pwt 24,10-13). W dniach Chrystusa te pełne miłosierdzia prawa były lekceważone; ale Jezus uczył swoich uczniów, aby poddawali się decyzji władz, nawet gdyby wymagały więcej niż na to wskazywało prawo przekazane przez Mojżesza. Chociaż wymagało ono części ich odzienia, mieli ustąpić. Co więcej, mieli udzielić swojemu wierzycielowi tego, co mu się należało, a jeśli było to potrzebne, ustępując nawet więcej, niż wskazywałoby na to stojące za nim prawo. „Temu, kto chce prawować się z tobą” – powiedział – „i wziąć twoją szatę, odstąp i płaszcz”. A jeśli posłańcy domagają się, abyś przeszedł z nimi milę, idź dwie.

Jezus dodał: „Daj temu, kto cię prosi, i nie odwracaj się od tego, kto chce pożyczyć od ciebie”. Ta sama lekcja została przekazana przez Mojżesza: „Nie okażesz twardego serca wobec niego ani nie zamkniesz swej ręki przed ubogim swym bratem, lecz otworzysz mu swą dłoń i szczodrze mu udzielisz pożyczki, ile mu będzie potrzeba” (Pwt 15,7.8). Ten fragment Pisma wyjaśnia znaczenie słów Zbawiciela. Chrystus nie uczy nas, abyśmy bez zastrzeżeń udzielali pomocy wszystkim, którzy proszą o jałmużnę, ale mówi: „Szczodrze mu udzielisz pożyczki, ile mu będzie potrzeba”. Ma to być raczej dar niż pożyczka, ponieważ mamy pożyczać, „niczego się za to nie spodziewając” (Łk 6,35). „Kto daje jałmużnę, dając serce swe, karmi siebie samego, nędzarza i Mnie”.

„Miłujcie waszych nieprzyjaciół” (Mt 5,44).

Słowa Zbawiciela „Nie stawiajcie oporu złemu” były twardą lekcją dla pełnych chęci odwetu Żydów, którzy zaczęli szemrać między sobą, ale teraz Jezus powiedział coś o wiele mocniejszego:

„Słyszeliście, że powiedziano: Będziesz miłował swego bliźniego, a nieprzyjaciela swego będziesz nienawidził. A Ja wam powiadam: Miłujcie waszych nieprzyjaciół i módlcie się za tych, którzy was prześladują, abyście się stali synami Ojca waszego, który jest w niebie” (Mt 5,43-45).

Taki właśnie był duch prawa, które rabini interpretowali jako zimny i sztywny kodeks wymagań. Uważali samych siebie za lepszych od innych ludzi oraz uprawnionych do szczególnych względów u Boga z tytułu swojego izraelskiego urodzenia. Jezus wskazał jednak na ducha pełnej przebaczenia miłości, mającego stanowić dowód na to, że powodowały nimi wyższe motywy niż poborcami podatków i grzesznikami, których potępiali.

Skierował swoich słuchaczy do Władcy Wszechświata, określając Go nowym imieniem – „Nasz Ojciec”. Pragnął uzmysłowić im, jak ogromnie tęskni za nimi Boże serce. Uczy ich, że Bóg troszczy się o każdą zagubioną duszę; że „jak się lituje ojciec nad synami, tak Pan się lituje nad tymi, co się Go boją” (Ps 103,13). Taka koncepcja Boga nigdy nie została przedstawiona światu przez żadną religię oprócz religii Biblii. Pogaństwo uczy ludzi spoglądania na Boga jako na Najwyższą Istotę, która wzbudza raczej strach niż miłość – na straszliwe bóstwo, które należy udobruchać ofiarami, a nie na Ojca, który wylewa na swoje dzieci dar miłości. Nawet lud Izraela stał się tak ślepy wobec tej cennej nauki proroków odnośnie Boga, że objawienie Jego ojcowskiej miłości było tematem osobliwym, nowym darem dla świata.

Żydzi utrzymywali, że Bóg kocha tych, którzy Mu służą – zgodnie z ich poglądami, tych którzy wypełniali wymagania rabinów – a cała reszta świata zdana jest na Jego dezaprobatę i obłożona Jego przekleństwem. Tak nie jest – powiedział Jezus; cały świat, dobrzy i źli, skąpany jest w promieniach Jego miłości. Tej prawdy powinniście nauczyć się z samej przyrody, ponieważ Bóg „sprawia, że słońce Jego wschodzi nad złymi i nad dobrymi, i On zsyła deszcz na sprawiedliwych i niesprawiedliwych”.

To nie z powodu własnej siły ziemia rok za rokiem produkuje jej dary i kontynuuje swój ruch wokół słońca. Ręka Boga prowadzi planety i utrzymuje je na właściwym miejscu w ich pełnym porządku pochodzie poprzez niebiosa. To z Jego mocy istnieje lato i zima, czas siewu i żniwo, dzień i noc następują po sobie we właściwej kolejności. To dzięki Jego słowu kwitnie wegetacja, ukazują się liście i otwierają się kwiaty. Każde dobro, jakie mamy, każdy promień słońca i krople deszczu, każdy kęs pożywienia, każdy moment życia, stanowi dar miłości.

Kiedy byliśmy jeszcze niezdolni do kochania i okropni z charakteru, „znienawidzeni i nienawidzący siebie nawzajem” (Tt 3,3 BW), niebiański Ojciec ulitował się nad nami. „Gdy zaś ukazała się dobroć i miłość Zbawiciela naszego, Boga, do ludzi, nie ze względu na sprawiedliwe uczynki, jakie spełniliśmy, lecz z miłosierdzia swego zbawił nas” (Tt 3,3-5). Kiedy przyjmiemy Jego miłość, uczyni nas ona podobnymi, uprzejmymi i czułymi nie tylko wobec tych, którzy są nam mili, ale także dla najbardziej winnych, błądzących i grzesznych.

Dzieci Boże to ci, którzy są uczestnikami Jego natury. To nie pozycja w świecie, urodzenie, narodowość czy względy religijne świadczą o tym, że jesteśmy rodziną Bożą; to miłość, która przytula całą ludzkość. Nawet jawni grzesznicy, których serca nie są całkowicie zamknięte na Ducha Bożego, odpowiedzą na uprzejmość; skoro mogą odpowiedzieć nienawiścią na nienawiść, mogą również odpowiedzieć miłością na miłość. Ale jedynie Duch Boży daje miłość za nienawiść. Być uprzejmym dla niewdzięcznych i złych, czynić dobro, nie mając nadziei na nic w zamian, to królewskie insygnia niebios, pewny znak, dzięki któremu dzieci Najwyższego objawiają swoje wysokie pochodzenie.

„Bądźcie więc wy doskonali, jak doskonały jest Ojciec wasz niebieski” (Mt 5,48).

Słowo „więc” każe przyjąć, że jest to wniosek wynikający z czegoś, co pojawiło się wcześniej. Jezus opisał swoim słuchaczom niewyczerpane miłosierdzie i miłość Bożą i dopiero wówczas prosi ich, aby byli doskonali. Ponieważ wasz niebiański Ojciec „jest dobry dla niewdzięcznych i złych” (Łk 6,35), ponieważ zstąpił, aby was podnieść, dlatego też – powiedział Jezus – możecie stawać się jak On w charakterze i stanąć bez winy w obecności ludzi i aniołów.

Warunki wiecznego życia pod łaską są takie same jak te, które panowały w Edenie – doskonała sprawiedliwość, harmonia z Bogiem, doskonała zgodność wobec zasad Jego prawa. Standard charakteru przedstawiony w Starym Testamencie jest taki sam, jak ten zaprezentowany w Nowym. Nie jest to standard, którego nie bylibyśmy w stanie osiągnąć. W każdym przykazaniu czy zaleceniu tkwi bezwzględnie pewna obietnica, stanowiąca podwalinę przykazania. Bóg zabezpieczył nas, abyśmy mogli stać się do Niego podobni, i dokona tego dla tych wszystkich, którzy nie użyją przewrotnej woli i nie udaremnią w ten sposób działania łaski.

Bóg kocha nas nieprawdopodobną miłością, a nasza miłość do Niego budzi się w miarę jak pojmujemy cokolwiek z długości, szerokości, głębi i wysokości tej miłości, która przewyższa wszelkie pojmowanie. Dzięki objawieniu przyciągającego uroku Chrystusa, poprzez poznanie Jego wyrażonej ku nam miłości, kiedy jeszcze byliśmy grzesznikami, uparte serce mięknie i poddaje się, a grzesznik zostaje przemieniony i staje się dzieckiem nieba. Bóg nie stosuje środków przymusu; czynnikiem, którego używa, aby wygnać grzech z serca, jest miłość. Dzięki niej zmienia dumę w pokorę, a nienawiść i niewiarę w miłość i wiarę.

Żydzi ze znużeniem trudzili się, aby osiągnąć doskonałość poprzez swoje własne wysiłki i ponieśli klęskę. Chrystus powiedział im wcześniej, że ich własna sprawiedliwość nigdy nie wejdzie do królestwa niebios. Teraz wskazuje im charakter sprawiedliwości, jaką będą posiadali wszyscy, którzy wejdą do nieba. W całym Kazaniu na Górze opisuje On jej owoce, a teraz w jednym zdaniu wskazuje jej źródło i naturę: Bądźcie doskonali jak doskonały jest Bóg. Prawo stanowi jedynie odbicie charakteru Bożego. Dostrzeżcie w waszym niebiańskim Ojcu objawienie zasad, które są podwaliną Jego panowania.

Bóg jest miłością. Jak promienie światła płynące ze słońca, tak miłość, światło i radość płyną od Niego ku wszystkim Jego stworzeniom. Jego naturą jest dawać. Jego życie to potok niesamolubnej miłości.

„Nasz skarb to pełnia Jego chwał;

Ojcowską miłość wszystkim dał”.

On mówi, abyśmy byli doskonali, tak jak On jest doskonały. Mamy być ośrodkami światła i błogosławieństwem dla naszego małego kręgu, tak jak On jest błogosławieństwem dla Wszechświata. Nie mamy niczego sami w sobie, ale światło Jego miłości świeci na nas, a my mamy odbijać Jego jasność. „Dobrzy dobrem od Niego pożyczonym” możemy być doskonali w swoim otoczeniu, jak Bóg jest doskonały w swoim.

Jezus powiedział, Bądźcie doskonali, jak wasz Ojciec jest doskonały. Skoro jesteście dziećmi Boga, jesteście uczestnikami Jego natury, i nie możecie nic innego, jak tylko być jak On. Każde dziecko żyje dzięki życiu swojego ojca. Skoro jesteście dziećmi Boga, zrodzeni przez Jego Ducha, żyjecie przez życie Boga. W Chrystusie mieszka „cieleśnie cała pełnia boskości” (Kol 2,9 BW); a życie Jezusa objawi się „w naszym śmiertelnym ciele” (2 Kor 4,11). To życie w was wytworzy ten sam charakter i objawi te same dzieła, co w Nim. W ten sposób będziecie w harmonii z każdym przepisem Jego prawa; ponieważ „prawo Pana doskonałe – krzepi ducha” (Ps 19,7). Dzięki miłości „to, co nakazuje Prawo” wypełni się „w nas, o ile postępujemy nie według ciała, ale według Ducha” (Rz 8,4).

Rozdział 6

NIE OSĄDZAĆ, ALE CZYNIĆ

„Nie sądźcie, abyście nie byli sądzeni” (Mt 7,1).

Usiłowanie zdobycia zbawienia poprzez własne uczynki nieuchronnie prowadzi ludzi do nagromadzenia ludzkich sposobów wymuszenia, mających stanowić barierę przeciw grzechowi. Widząc, że nie są w stanie zachowywać prawa, wymyślają prawa i nakazy, aby zmusić samych siebie do posłuszeństwa. Wszystko to odwraca umysł od Boga ku samemu sobie. Miłość Boża umiera w sercu, a razem z nią umiera miłość do bliźniego. System ludzkich wynalazków z jego wielorakimi sposobami wymuszenia prowadzi jego obrońców do osądzania tych wszystkich, którzy nie spełniają zalecanych ludzkich standardów. Atmosfera samolubnego i ciasnego krytycyzmu tłumi szlachetne i pełne hojności emocje oraz sprawia, że ludzie stają się skupionymi na sobie sędziami i drobnymi szpiegami.

Do tej klasy ludzi należeli faryzeusze. Wychodzili od swych religijnych posług bez pokory i poczucia własnej słabości, a także bez wdzięczności za wielkie przywileje, jakich udzielił im Bóg. Wychodzili pełni duchowej dumy, a ich myślą było: „Ja, moje uczucia, moja wiedza, moje drogi”. Ich własne osiągnięcia stały się standardem, według którego oceniali innych. Nakładając szaty powagi własnego ‘ja’, wstępowali na sędziowskie podium, aby krytykować i potępiać.

Ludzie w większości podzielają tego samego ducha, wdzierając się w dziedzinę sumienia i osądzając jeden drugiego w sprawach, które odbywają się pomiędzy duszą a Bogiem. Odnosząc się do tego ducha i takiej praktyki, Jezus powiedział: „Nie sądźcie, abyście nie byli sądzeni”. Oznacza to – nie czyńcie samych siebie miarą postępowania innych. Nie czyńcie swoich opinii, waszego punktu widzenia, waszej interpretacji Pisma kryterium dla innych i nie potępiajcie ich w swoim sercu, jeśli nie dorastają do waszego ideału. Nie krytykujcie innych, snując domysły na temat ich motywów i wydając osąd na ich temat.

„Przeto nie sądźcie przedwcześnie, dopóki nie przyjdzie Pan, który rozjaśni to, co w ciemnościach ukryte, i ujawni zamysły serc” (1 Kor 4,5). Nie potrafimy czytać w sercu. Sami błądzimy i nie jesteśmy upoważnieni do zasiadania na trybunale sądu nad innymi. Ograniczeni ludzie potrafią sądzić jedynie po tym, co widzą. Decydować o przypadku każdej duszy dane jest jedynie Temu, który zna tajemnicę źródła jej postępowania i który odnosi się do niej z czułością i współczuciem.

„Przeto nie możesz wymówić się od winy, człowiecze, kimkolwiek jesteś, gdy zabierasz się do sądzenia. W jakiej bowiem sprawie sądzisz drugiego, [w tej] sam na siebie wydajesz wyrok, bo ty czynisz to samo, co osądzasz” (Rz 2,1). W ten sposób ci, którzy potępiają czy krytykują innych, ogłaszają siebie winnymi, ponieważ postępują w taki sam sposób. Potępiając innych, wydają wyrok na samych siebie, a Bóg ogłasza, że jest to wyrok sprawiedliwy i przyjmuje go.

„(…) przyjdzie Pan, który rozjaśni to, co w ciemnościach ukryte, i ujawni zamysły serc” (1 Kor 4,5)

„Przez delikatnych kwiatów łan

Brniemy z brudnymi buciorami;

W serce bliźniego pchamy się

Zawsze z dobrymi intencjami”.

„Czemu to widzisz drzazgę w oku swego brata, a nie dostrzegasz belki we własnym oku?” (Mt 7,3). Nawet słowa „Ty, sędzia, czynisz to samo” nie dotykają rozmiaru grzechu tego, który ośmiela się krytykować i osądzać swojego brata. Jezus powiedział: „Czemu to widzisz drzazgę w oku swego brata, a nie dostrzegasz belki we własnym oku?”.

Jego słowa opisują kogoś, kto jest szybki w rozpoznawaniu przywar u innych. Kiedy sądzi, że odkrył wadę w charakterze czy w życiu, jest niezmiernie gorliwy, aby ją wykazać; ale Jezus oznajmia, że sama cecha charakteru rozwinięta w trakcie spełniania tego dzieła, nie mającego nic wspólnego z charakterem Chrystusa, jest w porównaniu z krytykowanym błędem niczym belka w porównaniu do źdźbła. Brak ducha przebaczenia i miłości prowadzi człowieka do tego, że robi przysłowiowe ‘z igły widły’. Ci, którzy nigdy nie doświadczyli skruchy całkowitego poddania się Chrystusowi, nie objawiają w swoim życiu wpływu miłości Zbawiciela, który wprowadza łagodność. W złym świetle przedstawiają łagodnego, uprzejmego ducha ewangelii i ranią cenne dusze, za które umarł Chrystus. Zgodnie z porównaniem, którego używa nasz Zbawiciel, ten, kto ulega skoremu do krytyki duchowi, winien jest większego grzechu niż ten, kogo oskarża, ponieważ nie tylko popełnia ten sam grzech, ale dodaje do niego pychę i skłonność do krytyki.

Chrystus stanowi jedyny prawdziwy wzór charakteru, a ten, kto stawia siebie za wzór dla innych, zajmuje miejsce Chrystusa. A odkąd Ojciec „cały sąd przekazał Synowi” (J 5,22), ten, kto pozwala sobie osądzać motywy innych, uzurpuje przywilej należący do Syna Bożego. Ci, tak zwani, sędziowie i krytycy stawiają samych siebie po stronie antychrysta, „który się sprzeciwia i wynosi ponad wszystko, co nazywane jest Bogiem lub co odbiera cześć, tak że zasiądzie w świątyni Boga, dowodząc, że sam jest Bogiem” (2 Tes 2,4).

Grzech, który prowadzi do najbardziej nieszczęśliwych rezultatów, to zimny, krytyczny, nieprzebaczający duch, który charakteryzuje faryzeizm. Kiedy religijne doświadczenie pozbawione jest miłości, nie ma tam Jezusa; nie ma tam słońca Jego obecności. Żadne pełne aktywności zajęcie ani pozbawiony Chrystusa zapał nie jest w stanie wypełnić tego braku. Można mieć cudowną przenikliwość postrzegania, aby odkrywać braki innych, ale do każdego, kto ulega temu duchowi, Jezus mówi: „Obłudniku, usuń najpierw belkę ze swego oka, a wtedy przejrzysz, ażeby usunąć drzazgę z oka twego brata”. Ten, kto jest winny zła, pierwszy podejrzewa zło. Potępiając innych, próbuje ukryć albo wytłumaczyć zło własnego serca. To przez grzech człowiek zdobył wiedzę o tym, co złe; gdy tylko pierwsza para ludzka zgrzeszyła, zaczęła oskarżać siebie nawzajem; i to jest właśnie to, co nieuchronnie wypływa z ludzkiej natury, kiedy nie poddaje się ona pod kontrolę łaski Chrystusa.

Gdy ludzie ulegają oskarżycielskiemu duchowi, nie są usatysfakcjonowani jedynie wskazywaniem tego, co, jak przypuszczają, stanowi defekt ich braci. Jeśli zawodzą łagodniejsze środki, mające skłonić innych do postępowania zgodnie z oczekiwaniami i wolą oskarżycieli, uciekają się do przymusu. Tak dalece, jak leży to w ich mocy, będą zmuszać ludzi, aby zastosowali się do ich idei odnośnie tego, co jest właściwe. Tak właśnie postępowali Żydzi w dniach Chrystusa i do tego doszedł również kościół odkąd utracił łaskę Chrystusa. Starając się odzyskać moc miłości, sięgnął po pomoc ze strony państwa, aby wprowadzić swoje dogmaty i wyegzekwować swoje dekrety. Oto jest tajemnica wszelkich religijnych praw, jakie zostały kiedykolwiek wprowadzone, tajemnica wszelkich prześladowań od dni Abla aż do naszych czasów.

Chrystus nie popędza, ale pociąga ludzi ku sobie. Jedynym przymusem, jakiego używa, jest zniewolenie miłością. Kiedy kościół zaczyna szukać wsparcia ze strony władzy świeckiej, jest to dowód, że brak mu mocy Chrystusa – przymusu boskiej miłości.

Trudność jednak tkwi w poszczególnych członkach kościoła i to tutaj musiałoby zadziałać lekarstwo. Jezus prosi oskarżyciela, aby zanim będzie próbował naprawiać innych, najpierw wyrzucił belkę ze swego oka, wyrzekł się mentorskiego ducha, wyznał i porzucił własny grzech. Ponieważ „nie ma drzewa dobrego, które by wydawało zły owoc, ani też drzewa złego, które by dobry owoc wydawało” (Łk 6,43). Oskarżycielski duch, którego pielęgnujesz, jest złym owocem i wskazuje na to, że złe jest także drzewo. Budowanie siebie poprzez własną sprawiedliwość jest bezużyteczne. To, czego potrzebujesz, to zmiana serca. Musisz przeżyć to doświadczenie, zanim będziesz gotów naprawiać innych; ponieważ „z obfitości serca usta mówią” (Mt 12,34).

Kiedy w życiu jakiegoś człowieka pojawia się kryzys, a ty próbujesz udzielać rady albo napomnienia, twoje słowa będą miały wpływ ku dobremu tylko wtedy, gdy twój własny przykład i duch, którego przejawiasz, pokazuje, że w twoim przypadku zaszło to samo. Musisz być dobry, zanim będziesz mógł czynić dobro. Nie będziesz w stanie wywierać wpływu, który przemieni innych, zanim Twoje własne serce nie zostanie uniżone, uszlachetnione i uczynione czułym dzięki łasce Chrystusa. Kiedy dokona się w tobie ta zmiana, życie, aby błogosławić innym, stanie się dla ciebie czymś tak naturalnym, jak dla różanego krzewu naturalne są pachnące kwiaty, a dla winorośli – purpurowe grona.

Jeśli mieszka w tobie Chrystus, „nadzieja chwały”, nie będziesz mieć skłonności do nadzorowania innych i eksponowania ich błędów. Zamiast oskarżać i potępiać, będziesz im pomagać, błogosławić i szukać ich wyzwolenia. W kontakcie z tymi, którzy tkwią w błędzie, będziesz posiłkować się zaleceniem: „Bacz jednak, abyś i ty nie uległ pokusie” (Ga 6,1). Będziesz wracać myślą do tego, jak wiele razy błądziłeś i jak ciężko było znaleźć właściwą drogę, kiedy raz z niej zszedłeś. Nie będziesz wpychać brata w większe ciemności, ale z wypełnionym współczuciem sercem powiesz mu o niebezpieczeństwie.

Ten, kto często spogląda na krzyż Golgoty, pamiętając, że to jego grzechy zaprowadziły tam Zbawiciela, nigdy nie będzie oceniał poziomu swej winy w porównaniu z winą innych. Nie będzie wspinał się na trybunał, aby wnieść oskarżenie przeciw drugiemu. Nie będzie ducha krytycyzmu i wywyższenia samego siebie po stronie tych, którzy chodzą w cieniu krzyża Golgoty.

Dopóki nie poczujesz, że mógłbyś poświęcić godność swojego ‘ja’, a nawet położyć życie, aby uratować tego, który błądzi, nie będziesz w stanie wyrzucić belki ze swojego oka, aby być przygotowanym do udzielenia pomocy swojemu bratu. Dopiero wówczas możesz zbliżyć się do niego i dotknąć jego serca. Krytyka i nagana jeszcze nikogo nie wyprowadziła ze złego położenia; wielu jednak odprowadziła od Chrystusa i sprawiła, że zamknęli swoje serca przed tym, do czego byli przekonani. Czuły duch, pełne wrażliwości, ujmujące zachowanie może wybawić błądzących i przykryć mnóstwo grzechów. Objawienie Chrystusa w twoim charakterze będzie miało przekształcającą moc wobec tych, z którymi będziesz się kontaktować. Niechaj Chrystus objawia się przez ciebie każdego dnia, ukazując twórczą moc swojego słowa – pełen wrażliwości, przekonujący, a zarazem potężny wpływ, działający aby odtworzyć inne dusze w pięknie Pana, naszego Boga.

„Nie dawajcie psom tego, co święte” (Mt 7,6).

Jezus odnosi się tutaj do tych, którzy nie pragną wyzwolenia z niewoli grzechu. Poprzez oddawanie się zepsuciu i podłość ich natury stały się tak upadłe, że przylgnęli do zła i nie chcą się od niego oddzielić. Słudzy Chrystusa nie powinni pozwalać sobie na to, aby powstrzymywali ich ci, którzy uczynili z ewangelii jedynie przedmiot sporu i kpiny.

Zbawiciel nigdy jednak nie ominął ani jednej duszy – niezależnie od tego, jak bardzo pogrążona była w grzechu – która pragnęła otrzymać cenne prawdy nieba. Dla poborców podatków i ladacznic Jego słowo było początkiem nowego życia. Maria Magdalena, z której wypędził siedem demonów, była ostatnią przy Jego grobie i pierwszą, którą powitał w poranku swojego zmartwychwstania. To Szaweł z Tarsu, jeden z najbardziej zdecydowanych wrogów ewangelii, stał się Pawłem, poświęconym posłem Chrystusa. Pod zasłoną nienawiści i pogardy, a nawet przestępstwa i degradacji, może być ukryta dusza, którą łaska Chrystusa ocali, aby lśniła jak klejnot w koronie Odkupiciela.

„Proście, a będzie wam dane; szukajcie, a znajdziecie; kołaczcie, a otworzą wam” (Mt 7,7).

Aby nie pozostawić miejsca na niewiarę, nieporozumienie czy niewłaściwą interpretację, Pan powtarza tę potrójną obietnicę. Pragnie On, aby ci, którzy szukają Boga, wierzyli w Tego, który jest w stanie uczynić wszystko. Dlatego dodaje: „Albowiem każdy, kto prosi, otrzymuje; kto szuka, znajduje; a kołaczącemu otworzą” (Mt 7,8).

Pan nie stawia warunków oprócz tych, żebyś był głodny Jego miłosierdzia, pragnął Jego rady i tęsknił za Jego miłością. „Proście”. To, że prosisz, wskazuje na fakt, że zdajesz sobie sprawę ze swojej potrzeby; a jeśli prosisz z wiarą, otrzymasz. Pan zagwarantował to swoim słowem, a ono nie może zawieść. Jeśli przychodzisz w prawdziwej skrusze, nie musisz czuć, że arogancją jest prosić o to, co Pan obiecał. Kiedy prosisz o błogosławieństwa, których potrzebujesz, aby twój charakter mógł przypominać charakter Chrystusa, Pan zapewnia cię, że prosisz zgodnie z obietnicą, potwierdzoną dowodami. To, że czujesz i wiesz, iż jesteś grzesznikiem, stanowi wystarczający powód, aby prosić o Jego łaskę i współczucie. Warunek, na podstawie którego możesz przyjść do Boga, nie polega na tym, że musisz być święty, ale że pragniesz, aby On obmył cię z wszelkiego grzechu i oczyścił z wszelkiej nieczystości. Argumentem na rzecz tego, że musimy błagać teraz i zawsze, jest nasza wielka potrzeba, nasz kompletnie beznadziejny stan, który czyni niezbędnymi Jego samego i Jego odkupieńczą moc.

„Szukajcie”. Pragnij nie tyle Jego błogosławieństw, co Jego samego. „Pojednaj się, zawrzyj z Nim pokój” (Hi 22,21). Szukaj, a znajdziesz. Bóg szuka ciebie, a samo pragnienie, które czujesz, aby przyjść do Niego, jest to głos Jego Ducha. Poddaj się temu przyciąganiu. Chrystus broni sprawy kuszonych, błądzących i niewiernych. Pragnie ich podnieść, aby Mu towarzyszyli. „Jeśli będziesz Go szukał, On pozwoli ci siebie znaleźć” (1 Krn 28,9).

„Pukajcie”. Przychodzimy do Boga na szczególne zaproszenie, a On czeka, aby przywitać nas w swojej sali audiencyjnej. Pierwsi uczniowie, którzy poszli za Jezusem, nie byli zadowoleni z pospiesznej rozmowy, jaką odbyli z Nim w drodze; powiedzieli: „Rabbi! (…) gdzie mieszkasz?” (J 1,38.39). Tak więc możemy dostąpić najbliższej zażyłości i społeczności z Bogiem. „Kto przebywa pod osłoną Najwyższego i w cieniu Wszechmocnego spoczywa” (Ps 91,1). Niechaj ten, kto pragnie błogosławieństwa od Boga z niezachwianą pewnością puka i czeka u drzwi miłosierdzia, mówiąc: Przecież to Ty, Panie, powiedziałeś: „Albowiem każdy, kto prosi, otrzymuje; kto szuka, znajduje; a kołaczącemu otworzą”.

Jezus popatrzył na tych, którzy zebrali się, aby słuchać Jego słów i gorąco pragnął, aby wielki tłum mógł przyjąć miłosierdzie i pełną miłości życzliwość Boga. Jako ilustrację ich potrzeby i zarazem Bożej woli dawania, przedstawił im głodne dziecko, które prosi swoich ziemskich rodziców o chleb. „Gdy któregoś z was syn prosi o chleb” – zapytał – „czy jest taki, który poda mu kamień?”. Odwołuje się do pełnego czułości naturalnego uczucia rodzica wobec swojego dziecka, a potem mówi: „Jeśli więc wy, choć źli jesteście, umiecie dawać dobre dary swoim dzieciom, to o ileż bardziej Ojciec wasz, który jest w niebie, da to, co dobre, tym, którzy Go proszą”. Żaden człowiek obdarzony ojcowskim sercem nie odwróci się od syna, który jest głodny i prosi go o chleb. Czy ktokolwiek mógłby pomyśleć, że byłby w stanie zażartować ze swojego dziecka, dręcząc go poprzez wzbudzanie jego nadziei tylko po to, aby je rozczarować? Czy obiecałby dać mu dobre i pożywne jedzenie, a potem dałby mu kamień? Czy ktokolwiek powinien obrażać Boga, wyobrażając sobie, że nie odpowiada On na wołanie swoich dzieci?

Jeśli zatem wy, będąc ludźmi i będąc złymi, „umiecie dawać dobre dary swoim dzieciom, to o ileż bardziej Ojciec z nieba udzieli Ducha Świętego tym, którzy Go proszą” (Łk 11,13). Duch Święty, Jego reprezentant, jest największym ze wszystkich darów. W nim są zawarte wszystkie „dobre rzeczy”. Sam Stwórca nie może dać nam niczego większego, niczego lepszego. Kiedy błagamy Pana, aby ulitował się nad nami w naszym rozpaczliwym położeniu i prowadził nas przez Ducha Świętego, On nigdy nie odwróci się od naszej modlitwy. Możliwe, że nawet rodzic odwróci się od swojego głodnego dziecka, ale Bóg nigdy nie odrzuci wołania serca, które pełne tęsknoty znajduje się w potrzebie. Z jakąż cudowną czułością opisał On swoją miłość! Dla tych, którzy w dniach ciemności czują, że Bóg o nich nie pamięta, jest wiadomość płynąca wprost z serca Ojca: „Mówił Syjon: Pan mnie opuścił, Pan o mnie zapomniał. Czyż może niewiasta zapomnieć o swym niemowlęciu, ta, która kocha syna swego łona? A nawet gdyby ona zapomniała, Ja nie zapomnę o tobie. Oto wyryłem cię na obu dłoniach, twe mury są ustawicznie przede Mną” (Iz 49,14-16).

Każda obietnica w Słowie Bożym dostarcza nam tematu do modlitwy, przedstawiając jako nasze zabezpieczenie słowo zapewnienia ze strony Jahwe. Niezależnie od tego, jakiego błogosławieństwa duchowego potrzebujemy, naszym przywilejem jest domagać się go przez Jezusa. Z prostotą dziecka możemy powiedzieć Panu o tym, czego dokładnie potrzebujemy. Możemy powiedzieć o naszych doczesnych potrzebach, prosząc Go o chleb i ubranie, jak również o chleb życia i szatę sprawiedliwości Chrystusa. Wasz niebiański Ojciec wie, że potrzebujecie tego wszystkiego i zachęca, aby Go o to prosić. To przez imię Jezusa osiągalna jest każda z tych łask. Bóg uhonoruje to imię i zaspokoi wasze potrzeby z bogactwa swojej szczodrości.

Nie zapominaj jednak, że przychodząc do Boga jako ojca, uznajesz swoją relację z Nim jako dziecko. Nie tylko ufasz Jego dobroci, ale we wszystkich rzeczach poddajesz się Jego woli, wiedząc, że Jego miłość jest niezmienna. Oddajesz samego siebie, aby czynić Jego dzieło. Tym, których Jezus prosił, aby najpierw szukali królestwa Bożego i Jego sprawiedliwości, złożył obietnicę: „proście, a otrzymacie” (J 16,24).

Do dyspozycji dzieci Bożych zgromadzone są dary Tego, który ma wszelką moc na niebie i ziemi. Dary tak cenne, że otrzymujemy je poprzez kosztowną ofiarę krwi Odkupiciela: wszyscy ci, którzy przychodzą do Boga jak małe dzieci, otrzymają i będą mogli cieszyć się z darów, które zaspokoją najgłębsze pragnienie serca, darów trwałych jak wieczność. Przyjmijcie Boże obietnice jak swoje, błagajcie Go, aby dopełnił danego przez siebie słowa, a otrzymacie pełnię radości.

„Wszystko więc, co byście chcieli, żeby wam ludzie czynili, i wy im czyńcie. Albowiem to jest [istota] Prawa i Proroków” (Mt 7,12).

W jednej zrozumiałej zasadzie, która obejmuje wszystkie relacje między ludźmi Jezus zaleca wzajemną miłość w oparciu o pewność miłości Boga do nas.

Żydzi byli skoncentrowani na tym, co powinni otrzymać; dręczyła ich troska o to, jak zabezpieczyć sobie coś, co ich zdaniem należało się im z tytułu władzy, pozycji i służby. Jednak Chrystus uczy nas, że nie powinniśmy troszczyć się o to, jak wiele mamy otrzymać, ale – jak wiele moglibyśmy dać. Standard naszego zobowiązania wobec innych wyznaczony jest poprzez to, co my uważamy za ich zobowiązanie wobec nas.

W swoim związku z innymi postawcie się na ich miejscu. Wejdźcie w ich uczucia, trudności, rozczarowania, ich radości i ich smutki. Zidentyfikujcie się z nimi i wówczas postępujcie wobec nich tak, jakbyście życzyli sobie, aby oni postąpili z wami. Na tym polega prawdziwa zasada uczciwości. Jest to inny sposób wyrażenia tego prawa. „Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego” (Mt 22,39). To jest sedno nauki proroków. To jest zasada nieba, która zostanie rozwinięta we wszystkich, którzy są przygotowywani do świętego grona jego mieszkańców.

Złotą regułę stanowi zasada prawdziwej uprzejmości, a jej najwierniejsza ilustracja widoczna jest w życiu i charakterze Jezusa. Jakaż łagodność i piękno promieniowały z codziennego życia Zbawiciela! Jaka słodycz płynęła z samej Jego obecności! Ten sam duch będzie się objawiał w Jego dzieciach. Tych, z którymi mieszka Chrystus, będzie otaczała boska atmosfera. Ich białe szaty czystości pachnieć będą wonią z ogrodu Pana. Ich twarze będą odbijać Jego światło, rozjaśniając ścieżkę dla potykających się i utrudzonych stóp.

Żaden człowiek, który posiada prawdziwy ideał tego, co składa się na doskonały charakter, nie przestanie objawiać współczucia i czułości Chrystusa. Wpływ łaski ma zmiękczyć serce, uszlachetnić i oczyścić uczucia, pokazując zrodzoną w niebie delikatność i wyczucie tego, co właściwe.

Istnieje jednak jeszcze głębsze znaczenie tej złotej zasady. Każdy, kto został uczyniony depozytariuszem różnorodnej Bożej łaski, jest wezwany, aby udzielać tkwiącym w niewiedzy i ciemności duszom tego, co chciałby, aby one udzielały jemu, gdyby znalazł się na ich miejscu. Apostoł Paweł powiedział: „Jestem przecież dłużnikiem tak Greków, jak i barbarzyńców, tak uczonych, jak i niewykształconych” (Rz 1,14). Poprzez to, że poznaliście miłość Bożą i zaczerpnęliście z bogatych darów Jego łaski przeznaczonych dla najbardziej pogrążonej w mroku i najbardziej zdegradowanej na tym świecie duszy, sprawia, że macie wobec niej dług, który możecie spłacić, dostarczając jej te dary.

Tak też jest z darami i błogosławieństwami w tym życiu: jeżeli posiadacie cokolwiek więcej niż wasi bliźni, sprawia to, że stajecie się dłużnikami wobec tych, którzy mają mniej. Jeśli mamy bogactwo czy nawet komfort życia, jesteśmy uroczyście zobowiązani opiekować się chorym w cierpieniu, wdową, sierotą bez ojca, dokładnie tak, jakbyśmy sami pragnęli, aby oni opiekowali się nami, gdybyśmy to my znaleźli się w ich położeniu, a oni w naszym.

Złota reguła uczy drogą skojarzenia tej samej prawdy, która przekazana jest w innych jeszcze miejscach Kazania na Górze: „taką miarą, jaką wy mierzycie, wam odmierzą”. To, co robimy wobec innych, dobre czy złe, z pewnością przyniesie odczuwalny dla nas samych rezultat – w błogosławieństwie lub w przekleństwie. Cokolwiek dajemy, otrzymamy to znowu. Ziemskie błogosławieństwa, których udzielamy innym, mogą być – i najczęściej tak się dzieje – zwrócone w postaci życzliwości. To, co dajemy, często powraca do nas w chwili potrzeby, w poczwórnej mierze w wartościach królestwa. Poza tym wszystkie dary są wynagradzane w tym życiu w postaci pełniejszego napływu Bożej miłości, która stanowi istotę całej chwały nieba i jego skarb. Zło, które rozdajemy, również powraca. Każdy, kto miał możność potępić kogoś czy zniechęcić, ten w swoim własnym doświadczeniu znajdzie się w miejscu, do którego doprowadził innych; poczuje, jak oni cierpieli, ponieważ sam będzie potrzebował czułości i współczucia.

Tak zarządziła miłość, jaką Bóg ma wobec nas. On poprowadziłby nas tak, abyśmy poczuli odrazę do zatwardziałości naszych własnych serc, otworzyli je i wpuścili Jezusa, aby w nich zamieszkał. W ten sposób to, co złe, przynosi dobro, a to, co wydawało się przekleństwem, staje się błogosławieństwem.

Standard złotej reguły to prawdziwy standard chrześcijaństwa; jakikolwiek brak w tym względzie jest zwiedzeniem. Religia, prowadząca do lekceważenia istot ludzkich, które dla Chrystusa stanowiły taką wartość, że oddał za nich samego siebie; religia, która prowadziłaby nas, abyśmy nie przykładali wagi do ludzkich potrzeb, cierpień czy praw, jest religią udawaną. Mając za nic skargi biednych, cierpiących i grzesznych, dowodzimy, że jesteśmy zdrajcami Jezusa. Dzieje się tak, ponieważ ludzie przyjmują imię Chrystusa, podczas gdy ich życie zaprzecza Jego charakterowi, co z kolei sprawia, że chrześcijaństwo ma tak mały wpływ na świat. Z powodu czegoś takiego bluźni się Imieniu Pana.

O kościele apostolskim w tych jasnych dniach, kiedy chwała zmartwychwstałego Chrystusa jaśniała nad uczniami, napisano, iż „żaden nie nazywał swoim tego, co posiadał”. „Nikt z nich nie cierpiał niedostatku”. „Apostołowie z wielką mocą świadczyli o zmartwychwstaniu Pana Jezusa, a wielka łaska spoczywała na wszystkich”. „Codziennie trwali jednomyślnie w świątyni, a łamiąc chleb po domach, spożywali posiłek w radości i prostocie serca. Wielbili Boga, a cały lud odnosił się do nich życzliwie. Pan zaś przymnażał im codziennie tych, którzy dostępowali zbawienia” (Dz 4,32.34.33; 2,46.47).

Przeszukajcie niebo i ziemię, a nie znajdziecie prawdy objawionej z większą mocą niż ta, jaka ma się objawić w działaniu miłosierdzia wobec tych, którzy potrzebują naszego współczucia i pomocy. Oto jest prawda, jaka istnieje w Jezusie. Kiedy ci, którzy wyznają imię Chrystusa, będą praktykowali zasady złotej reguły ewangelii, będzie towarzyszyła im ta sama moc, co w czasach apostolskich.

„Jakże ciasna jest brama i wąska droga, która prowadzi do życia, a mało jest takich, którzy ją znajdują!” (Mt 7,14).

W czasach Chrystusa lud Palestyny żył w otoczonych murami miastach, które były usytuowane głównie na górach czy wzgórzach. Ku bramom, które zamykano wraz z zachodem słońca, prowadziły strome, kamieniste drogi, a podróżnik zmierzający u schyłku dnia w kierunku własnego domu, musiał bardzo się śpieszyć na ostatnim, trudnym odcinku wspinaczki, aby dotrzeć do bramy przed nastaniem nocy. Ten, kto się spóźnił, pozostawał poza murami.

Wąska, pnąca się w górę droga wiodąca w stronę domu i odpoczynku, dostarczyła Jezusowi poruszającej ilustracji chrześcijańskiego życia. Ścieżka, którą ci wytyczyłem – mówi On – jest wąska; trudno jest wejść przez bramę, ponieważ złota reguła wyklucza wszystkich dumnych i samolubnych. Istnieje oczywiście i szersza droga, ale jej końcem jest zniszczenie. Jeśli będziesz podążać drogą duchowego życia, musisz stale się wspinać, ponieważ jest to droga w górę. Musisz iść z nielicznymi, ponieważ tłum wybiera drogę w dół.

Na drodze ku śmierci może znajdować się cały rodzaj ludzki, z całym swoim zamiłowaniem do rzeczy ziemskich, z całym swoim samolubstwem, całą dumą, nieuczciwością i moralnym upodleniem. Tutaj jest miejsce dla każdej ludzkiej opinii i doktryny, przestrzeń, aby podążyć za swoimi skłonnościami, aby robić wszystko, cokolwiek tylko może dyktować egoizm. Żeby iść drogą, która prowadzi do zagłady, nie trzeba jej szukać, ponieważ brama jest przestronna i droga szeroka, a nogi w sposób naturalny schodzą na ścieżkę, która kończy się śmiercią.

Ale droga ku życiu jest wąska, a wejście ciasne. Jeśli przylgnąłeś do jakiegoś grzechu, który cię dręczy, okaże się, że droga jest zbyt wąska, byś nią szedł. Jeśli chcesz podążać drogą Pana, musisz poddać Mu twoje własne sposoby, własną wolę, złe nawyki i praktyki. Ten, kto pragnie służyć Chrystusowi, nie może podążać za opiniami świata albo wychodzić naprzeciw jego standardom. Ścieżka nieba jest zbyt wąska dla rangi i bogactw, które wynoszą ponad innych; zbyt wąska dla gry, jaką prowadzi skupiona na sobie ambicja; zbyt urwista i wyboista, aby mogli się nią wspinać ci, którzy cenią wygodę. Udziałem Chrystusa był znój, cierpliwość, poświęcenie samego siebie, wyrzuty, ubóstwo, sprzeciw ze strony grzeszników; to samo musi stać się naszym udziałem, jeżeli w ogóle mamy wejść do Bożego Raju.

Nie wyciągajcie jednak wniosku, że droga w górę jest trudna, a ta prowadząca w dół – łatwa. Wzdłuż całej drogi, która wiedzie ku śmierci, czekają cierpienia i sankcje, smutki i rozczarowania, a także ostrzeżenia, aby nie iść dalej. Boża miłość sprawiła, że niełatwo jest nieostrożnym i zawziętym zniszczyć samych siebie. To prawda, że ścieżka szatana wygląda atrakcyjnie, ale jest w całości zwiedzeniem; na drodze zła pełno jest gorzkich wyrzutów sumienia i żrącej troski. Możemy myśleć, że przyjemnie jest podążać za dumą i świecką ambicją, ale końcem jest ból i smutek. Egoistyczne plany mogą przedstawiać obiecującą perspektywę i podtrzymywać nadzieję zyskania korzyści, ale dostrzeżemy, że nasze szczęście jest zatrute, a nasze życie zaprawione goryczą z powodu skoncentrowanych na własnym ‘ja’ nadziei. Na drodze prowadzącej w dół brama wejściowa może być przystrojona kwiatami, ale ścieżkę porastają ciernie. Światło nadziei, które lśni przy wejściu, słabnie w ciemnościach rozpaczy, a dusza, która podąża tą drogą, schodzi między cienie niekończącej się nocy.

„Droga przewrotnych jest przykra” (Prz 13,15 BG), ale drogi mądrości są „drogami miłymi, wszystkie jej ścieżki to pokój” (Prz 3,17). Każdy akt posłuszeństwa wobec Chrystusa, każdy akt samozaparcia z Jego powodu, każda próba, która została wytrwale zniesiona, każde zwycięstwo nad pokusą stanowi krok ku chwale ostatecznego zwycięstwa. Jeżeli czynimy Chrystusa naszym przewodnikiem, On bezpiecznie nas poprowadzi. Nawet największy grzesznik nie musi błądzić. Żaden drżący poszukiwacz nie musi doznawać niepowodzeń, chodząc w czystym i świętym świetle. Ścieżka jest wąska i tak święta, że nie będzie na niej tolerowany żaden grzech, ale dostęp do niej zapewniony jest każdemu, i żadna wątpiąca, drżąca dusza nie musi mówić „Bóg o mnie nie dba”.

„Ojcze, wsław imię Twoje!
Wtem rozległ się głos z nieba: Już wsławiłem i jeszcze wsławię” (J 12,28)

Ścieżka może być wyboista, a podejście strome; po jej prawej i lewej stronie może być pełno pułapek; w drodze możemy cierpieć znój; zmęczeni, stęsknieni odpoczynku, możemy być zmuszeni do tego, aby trwać w mozole; gdy będziemy słabi, może przyjdzie nam walczyć; kiedy dopadnie nas rozczarowanie, będziemy musieli podsycić nadzieję; ale z Chrystusem jako naszym przewodnikiem osiągniemy w końcu upragnione niebo. Sam Chrystus przeszedł przed nami tę niełatwą drogę i wyrównał ścieżkę dla naszych stóp.

Wzdłuż drogi, prowadzącej wzwyż do życia wiecznego, znajduje się mnóstwo źródeł radości, które odświeżają znużonych. Ci, którzy chodzą drogami mądrości, doświadczają radości nawet w utrapieniu, ponieważ Ten, którego ukochała ich dusza, idzie obok nich niewidzialny. Przy każdym prowadzącym wzwyż kroku coraz wyraźniej dostrzegają dotyk Jego ręki; przy każdym kolejnym kroku na ich ścieżkę pada coraz jaśniejsze światło chwały Niewidzialnego; ich pieśni chwały wznoszą się na wyższy ton, aby przed tronem złączyć się z pieśniami aniołów. „Droga sprawiedliwych jest jak brzask zorzy porannej, która coraz jaśniej świeci, aż do białego dnia” (Prz 4,18 BW).

„Usiłujcie wejść przez ciasne drzwi” (Łk 13,24).

Spóźniony podróżny, popędzany ku bramie miasta przez zachodzące słońce, nie był w stanie zwracać się ku niczemu, co mogłoby po drodze przyciągać jego uwagę. Cały jego umysł skupiał się na celu, jakim było wejście przez bramę. Takie samo skoncentrowanie się na celu – powiedział Jezus – wymagane jest w chrześcijańskim życiu. Odsłoniłem przed wami piękno charakteru, który stanowi prawdziwy skarb mojego królestwa. Nie obiecuje to wam ziemskiego panowania, ale warte jest waszych najgorętszych pragnień i najwyższego wysiłku. Nie wzywam was, abyście walczyli o panowanie nad najpotężniejszym ziemskim imperium, ale nie wnioskujcie, że nie ma bitwy, którą należałoby stoczyć czy zwycięstwa, o które nie warto walczyć. Proszę was, abyście zmagali się i znosili katusze, aby wejść do mojego duchowego królestwa.

Życie chrześcijańskie to bitwa i marsz. Ale zwycięstwa, które mamy odnieść, nie da się osiągnąć ludzką mocą. Polem bitwy jest królestwo serca. Bitwa, jaką mamy staczać – największa bitwa, w jakiejkolwiek brał udział człowiek – polega na poddaniu siebie woli Boga i oddaniu serca pod panowanie miłości. Stara natura, zrodzona z krwi i z woli ciała, nie może odziedziczyć królestwa Bożego. Wrodzone skłonności, wcześniejsze nawyki, muszą zostać porzucone.

Ten, kto zdecyduje się wejść do duchowego królestwa, odkryje, że wszelkie władze i pasje nieodnowionej natury, wspierane siłami królestwa ciemności, zwracają się przeciwko niemu. Egoizm i duma stawią opór wszystkiemu, co miałoby im wykazać, że są grzeszne. Nie jesteśmy w stanie sami z siebie zwyciężyć złych pragnień i nawyków, które walczą o panowanie. Nie potrafimy przezwyciężyć potężnego wroga, który trzyma nas w swojej niewoli. Jedynie Bóg może dać nam zwycięstwo. On pragnie, abyśmy panowali nad sobą, nad naszą własną wolą i sposobem postępowania. Nie może On jednak w nas działać bez naszej zgody i współpracy. Boży Duch działa poprzez dane człowiekowi zdolności i siły. Wymaga się, abyśmy we współpracy z Bogiem użyli naszych sił.

Zwycięstwa nie da się osiągnąć bez żarliwej modlitwy, bez uniżenia ‘ja’ na każdym kroku. Nie wolno przymuszać naszej woli do współpracy z boskimi czynnikami, musi ona poddać się dobrowolnie. Gdyby było możliwe zadziałać na was ze stokroć większą mocą Ducha Świętego, nie uczyniłoby to z was chrześcijan, zgodnych poddanych nieba. Warownia szatana nie została zdobyta. Wola musi stanąć po stronie woli Boga. Sami z siebie nie jesteście w stanie doprowadzić waszych zamiarów, pragnień i skłonności do poddania się woli Bożej, ale jeśli „jesteście chętni, aby stać się chętni”, Bóg dokończy dzieło dla was, udaremniając nawet „ukryte knowania i wszelką wyniosłość przeciwną poznaniu Boga”, gdy „wszelki umysł poddajemy w posłuszeństwo Chrystusowi” (2 Kor 10,5). Dlatego „zabiegajcie o własne zbawienie z bojaźnią i drżeniem (…) Albowiem to Bóg jest w was sprawcą i chcenia, i działania zgodnie z [Jego] wolą” (Flp 2,12.13).

Wielu pociąga piękno Chrystusa i chwała nieba, ale cofają się wobec warunków, dzięki którym to piękno i chwała mogą do nich należeć. Na szerokiej drodze znajduje się wielu, którzy nie są w pełni zadowoleni ze ścieżki, którą podążają. Tęsknią za tym, aby wyrwać się z niewoli grzechu i swoją własną siłą pragną stawić opór grzesznym praktykom. Spoglądają w stronę wąskiej drogi i ciasnej bramy, ale egoistyczne przyjemności, umiłowanie świata, duma, nieuświęcone ambicje tworzą barierę pomiędzy nimi a Zbawicielem. Wyrzeczenie się własnej woli, wybranych obiektów przywiązania czy dążeń, wymaga od nich poświęcenia, przed którym wahają się, potykają i zawracają. Wielu „będzie chciało wejść, a nie zdołają” (Łk 13,24). Pragną dobra i czynią pewne wysiłki, aby je osiągnąć; jednak nie wybierają go; nie mają ustalonego celu, by zdobyć je, poświęcając wszystko.

Jedyną nadzieją na nasze zwycięstwo jest zjednoczenie się z wolą Boga i działanie we współpracy z Nim, godzina po godzinie i dzień po dniu. Nie możemy zachować swojego ‘ja’ i wejść do królestwa Bożego. Jeśli kiedykolwiek osiągniemy świętość, stanie się to przez rezygnację z siebie i przyjęcie myśli Chrystusa. Duma i samowystarczalność muszą zostać ukrzyżowane. Czy jesteśmy chętni zapłacić cenę, jakiej się od nas wymaga? Czy chcemy doprowadzić naszą wolę do zupełnej zgodności z wolą Bożą? Dopóki nie mamy takiego pragnienia, przekształcająca łaska Boża nie może się w nas objawić.

Wojna, którą mamy prowadzić, to „dobry bój wiary”. „Po to właśnie się trudzę” – powiedział apostoł Paweł – „walcząc Jego mocą, która potężnie działa we mnie” (Kol 1,29).

Jakub w wielkim kryzysie swojego życia wrócił do modlitwy. Pochłaniał go tylko jeden przemożny cel – potrzeba przemiany charakteru. Ale podczas gdy błagał Boga, ktoś – przypuszczał, że był to wróg – położył mu rękę na ramieniu i Jakub przez całą noc walczył o swoje życie. Jednak cel jego duszy nie zmienił się, mimo zagrożenia utratą życia. Kiedy już niemal brakło mu sił, Anioł użył swojej boskiej mocy i dzięki Jego dotykowi Jakub poznał, z kim walczył. Ranny i bezradny upadł na pierś Zbawiciela, błagając o błogosławieństwo. Nie został odepchnięty ani nie odmówiono jego prośbie, a Chrystus wynagrodził wołanie tej bezradnej, pokutującej duszy zgodnie z tym, co sam obiecał: „Albo raczej niech się trzyma mojej opieki i zawrze pokój ze Mną, pokój ze Mną niech zawrze!” (Iz 27,5). Jakub błagał z determinacją ducha: „Nie puszczę cię, dopóki mi nie pobłogosławisz!” (Rdz 32,27). Duch uporczywości wywołany został przez Tego, który zmagał się z patriarchą. To On dał Jakubowi zwycięstwo i zmienił jego imię na Izrael, mówiąc: „bo walczyłeś z Bogiem i z ludźmi i zwyciężyłeś” (Rdz 32,28). To, o co Jakub bezskutecznie walczył swoją własną siłą, zostało zdobyte przez poddanie siebie i nieugiętą wiarę. „Tym właśnie zwycięstwem, które zwyciężyło świat, jest nasza wiara” (1 J 5,4).

„Strzeżcie się fałszywych proroków” (Mt 7,15).

Nauczyciele fałszu powstaną, aby sprowadzić was z wąskiej ścieżki i odwieść od ciasnej bramy. Strzeżcie się ich. Choć ukrywają się w owczych skórach, wewnątrz są drapieżnymi wilkami. Jezus podaje test, dzięki któremu możemy odróżnić fałszywych nauczycieli od prawdziwych. „Poznacie ich po ich owocach” – mówi. – „Czy zbiera się winogrona z ciernia albo z ostu figi?” (Mt 7,16).

Nie prosi się nas, abyśmy doświadczali ich wartości poprzez ich celne przemowy i podniosłe wyznania. Zostaną osądzeni przez Słowo Boże. „Do objawienia i do świadectwa! Jeśli nie będą mówić zgodnie z tym słowem, to nie ma dla nich jutrzenki”. „Synu mój! Przestań słuchać nauki, która by cię odwodziła od mów rozumnych” (Iz 8,20; Prz 19,27 BG). Jakie poselstwo przynoszą ci nauczyciele? Czy prowadzi was ono do szacunku i bojaźni wobec Boga? Czy prowadzi was do tego, abyście okazywali waszą miłość dla Niego poprzez wierność Jego przykazaniom? Jeśli ludzie nie czują wagi prawa moralnego, jeśli lekceważą Boże przepisy, jeśli łamią jedno z Jego najmniejszych przykazań i uczą tak ludzi, nie mają szacunku w oczach nieba. Możemy być pewni, że ich nauki nie mają żadnej podstawy. Wykonują to samo dzieło, które pochodzi od księcia ciemności, wroga Bożego.

Nie wszyscy, którzy wyznają Boże imię i noszą Jego znak, należą do Chrystusa. Wielu, którzy nauczają w moim imieniu – powiedział Jezus – ostatecznie nie zda egzaminu. „Wielu powie Mi w owym dniu: Panie, Panie, czy nie prorokowaliśmy mocą Twego imienia i nie wyrzucaliśmy złych duchów mocą Twego imienia, i nie czyniliśmy wielu cudów mocą Twego imienia? Wtedy oświadczę im: Nigdy was nie znałem. Odejdźcie ode Mnie wy, którzy dopuszczacie się nieprawości”.

Są osoby, które wierzą, że mają rację, podczas gdy w rzeczywistości są w błędzie. Głosząc, że Chrystus jest ich Panem i rzekomo czyniąc wielkie rzeczy w Jego imieniu, czynią nieprawość. „Kłamstwa są na ich ustach i zgodnie z nimi postępują, a serce ich ciągnie do zysku”. Ten, kto przekazuje im Słowo Boże, jest dla nich jak ten, „co śpiewa o miłości, ma piękny głos i doskonały instrument: słuchają oni twoich słów, jednakże według nich nie postępują” (Ez 33,31.32).

Zwykłe przyznawanie się do bycia uczniem nie ma żadnej wartości. Wiara w Chrystusa, który zbawia duszę, przez wielu nie jest przedstawiana tak, jak powinna. „Ufaj, ufaj” – mówią – „a nie musisz przestrzegać przykazań”. Jednak wiara, która nie prowadzi do posłuszeństwa, jest zarozumiałością. Apostoł Jan mówi: „Kto mówi: Znam Go, a nie zachowuje Jego przykazań, ten jest kłamcą i nie ma w nim prawdy” (1 J 2,4). Niech nikt nie podsyca idei, że szczególne zrządzenia czy cudowne objawienia mają być dowodem autentyczności ich dzieła czy idei, za którymi się opowiadają. Kiedy ludzie będą pięknie wygłaszać Słowo Boże i stawiać swoje wrażenia, uczucia i praktyki ponad Boży standard, możemy być pewni, że nie ma w nich światła.

Testem uczniostwa jest posłuszeństwo. Zachowywanie przykazań dowodzi szczerości naszych deklaracji miłości. Kiedy doktryna, którą przyjmujemy, zabija grzech w sercu, oczyszcza duszę z plugastwa, przynosi owoce świętości, możemy być pewni, że to prawda Boża. Kiedy w naszym życiu objawia się życzliwość, uprzejmość, czułość serca, współczucie, kiedy radość z czynienia dobra mieszka w naszych sercach, kiedy wywyższamy Chrystusa, a nie siebie, możemy wiedzieć, że nasza wiara jest właściwego rodzaju. „Po tym zaś poznajemy, że Go znamy, jeżeli zachowujemy Jego przykazania” (1 J 2,3).

„On jednak nie runął, bo na skale był utwierdzony” (Mt 7,25).

Ludzie byli głęboko poruszeni słowami Chrystusa. Pociągało ich boskie piękno zasad prawdy, a poważne ostrzeżenia ze strony Chrystusa docierały do nich jak głos Boga, który przegląda ich serca. Jego słowa uderzały w sam korzeń ich wcześniejszych idei i opinii; aby być posłusznym Jego nauce, musieliby zmienić wszystkie swoje nawyki w myśleniu i działaniu. To doprowadziłoby ich do konfliktu z przywódcami religijnymi, ponieważ pociągnęłoby za sobą upadek całej struktury, którą przez całe pokolenia budowali rabini. Dlatego też, mimo iż serca ludzi odpowiedziały na Jego słowo, niewielu było gotowych przyjąć je jako drogowskaz życia.

Jezus zakończył swoje nauczanie na Górze ilustracją, która ze wstrząsającą jaskrawością przedstawiała jak ogromne znaczenie ma wprowadzanie w czyn słów, jakie wypowiedział. Wśród tłumów, które tłoczyły się wokół Zbawiciela, było wielu, którzy pędzili swoje życie wokół Jeziora Galilejskiego. Kiedy siedzieli na stoku wzgórza, słuchając słów Chrystusa, mogli widzieć doliny i wąwozy, którymi górskie strumienie zbiegały do jeziora. Latem ich wody częstokroć zupełnie wysychały, pozostawiając jedynie suche, wypełnione pyłem łożysko. Jednak, kiedy zimowe burze przewalały się nad wzgórzami, rzeki stawały się dzikimi, szalejącymi potokami, które czasem pokrywały doliny i unosiły wszystko ze swymi wodami, którym nie sposób było stawić opór. Niejednokrotnie w tym czasie szopy wznoszone przez wieśniaków na porośniętych trawą równinach bywały zmiatane z powierzchni ziemi, jeśli znalazły się w zasięgu zagrożenia. Ale wysoko na wzgórzach stały domy zbudowane na skale. W niektórych częściach kraju istniały domy w całości wykute w skale i wiele z nich przetrwało burze tysięcy lat. Wykuwano je z trudem i mozołem. Niełatwo było do nich dotrzeć, a ich położenie wydawało się mniej gościnne niż porośnięta trawą równina. Lecz były wzniesione na skale, a wiatr, powódź i nawałnice uderzały w nie na próżno.

Podobnie jak ci, którzy zbudowali te domy na skałach – powiedział Jezus – postępuje ten, kto przyjął słowa, które wam powiedziałem, i uczynił je podstawą swojego charakteru i życia. Stulecia wcześniej prorok Izajasz napisał: „Słowo Boga naszego trwa na wieki” (Iz 40,8); a Piotr, na długo po tym, jak zostało wygłoszone Kazanie na Górze, cytując słowa Izajasza, dodał: „Właśnie to słowo ogłoszono wam jako Dobrą Nowinę” (1 P 1,25). Słowo Boże jest jedyną pewną rzeczą, jaką zna świat. To pewny fundament. „Niebo i ziemia przeminą” – powiedział Jezus – „ale moje słowa nie przeminą” (Mt 24,35).

Wielkie zasady prawa płynące z samej natury Boga zawarte są w słowach Chrystusa wypowiedzianych na Górze. Ktokolwiek na nich buduje, buduje na Chrystusie, Skale Wieków. Przyjmując Słowo, przyjmujemy Chrystusa. I jedynie ci, którzy w ten sposób przyjmują Jego słowa, budują na Nim. „Fundamentu bowiem nikt nie może położyć innego, jak ten, który jest położony, a którym jest Jezus Chrystus” (1 Kor 3,11). „I nie ma w żadnym innym zbawienia, gdyż nie dano ludziom pod niebem żadnego innego imienia, przez które moglibyśmy być zbawieni” (Dz 4,12). Chrystus, Słowo, objawienie Boga – manifestacja Jego charakteru, prawa, miłości i życia – jest jedynym fundamentem, na którym możemy budować charakter, który przetrwa.

Budujemy na Chrystusie przez posłuszeństwo Jego Słowu. Nie ten jest sprawiedliwy, kto po prostu zasmakował w sprawiedliwości, ale kto czyni sprawiedliwość. Świętość nie jest uniesieniem, jest wynikiem poddania wszystkiego Bogu, jest wykonywaniem woli Niebiańskiego Ojca. Kiedy dzieci Izraela obozowały na granicy Ziemi Obiecanej, nie wystarczyła im wiedza na temat Kanaanu czy śpiewanie pieśni o Kanaanie. Samo w sobie nie dałoby im to w posiadanie winnic i oliwników rozległego kraju. Mogli to wziąć na własność w wierze jedynie poprzez zamieszkanie, wypełnienie warunków, wykazanie żywej wiary w Boga i przyjęcie dla siebie Jego obietnic, kiedy stosowali się do Jego poleceń.

Religia polega na wypełnianiu słów Chrystusa nie po to, aby zdobyć Bożą łaskę, ale ponieważ nie mając żadnych zasług, otrzymaliśmy dar Jego miłości. Chrystus udziela zbawienia nie tylko na podstawie wyznania, ale na podstawie wiary, która przejawia się w uczynkach sprawiedliwości. Od naśladowców Chrystusa oczekuje się czynów, a nie jedynie słów. To przez działanie buduje się charakter. „Albowiem wszyscy ci, których prowadzi Duch Boży, są synami Bożymi” (Rz 8,14). Nie ci, których serca są dotknięte przez Ducha, nie ci, którzy od czasu do czasu poddają się Jego mocy, ale ci, którzy poddają się prowadzeniu Ducha, są synami Boga.

Czy pragniesz stać się naśladowcą Chrystusa, ale nie wiesz, jak to zrobić? Jesteś w ciemności i nie wiesz, jak znaleźć światło? Idź za tym światłem, które masz. Przyłóż serce do posłuszeństwa temu, co już znasz ze Słowa Bożego. Jego moc, samo Jego życie, tkwi w Jego Słowie. Gdy przyjmujesz je w wierze, ono udzieli ci mocy do posłuszeństwa. Gdy jesteś posłuszny światłu, które już masz, przyjdzie większe światło. Budujesz na Bożym Słowie i twój charakter będzie budowany na podobieństwo charakteru Chrystusa.

Chrystus, prawdziwy fundament, jest żywym kamieniem; Jego życie udzielane jest tym wszystkim, którzy są na Nim zbudowani. „Wy również, niby żywe kamienie, jesteście budowani jako duchowa świątynia”. „W Nim zespalana cała budowla rośnie na świętą w Panu świątynię” (1 P 2,5; Ef 2,21). Kamienie stają się jedno z fundamentem, ponieważ krąży w nich to samo życie. Żadna burza nie zdoła zmóc takiej budowli, ponieważ „co życie czerpie z Boga, przeżyje wszystko z Nim”.

Każdy budynek wzniesiony na innym fundamencie niż Słowo Boże upadnie. Ten, kto jak Żydzi w czasach Jezusa, buduje na fundamencie ludzkich idei i opinii, form i ceremonii według ludzkiego pomysłu, czy na jakichkolwiek dziełach, które może wykonywać niezależnie od łaski Chrystusa, wznosi strukturę swojego charakteru na lotnych piaskach. Gwałtowne burze pokusy zmiotą piaszczyste podłoże i pozostawią jego dom niczym wrak na brzegu czasu.

„Przeto tak mówi Pan Bóg (…) I wezmę sobie prawo za miarę, a sprawiedliwość za pion. Ale grad zmiecie schronisko kłamstwa, a wody zaleją kryjówkę” (Iz 28,16.17).

Ale dziś miłosierdzie staje po stronie grzesznika. „Na moje życie! – wyrocznia Pana Boga – Ja nie pragnę śmierci występnego, ale jedynie tego, aby występny zawrócił ze swej drogi i żył. Zawróćcie, zawróćcie z waszych złych dróg! Czemuż to chcecie zginąć, domu Izraela?” (Ez 33,11). Głos, który przemawia dziś do niepokutujących, jest głosem Tego, który w udręce serca wykrzyknął, kiedy patrzył na swoje ukochane miasto: „Jeruzalem, Jeruzalem, które zabijasz proroków i kamienujesz tych, którzy do ciebie byli posłani, ileż to razy chciałem zgromadzić dzieci twoje, jak kokosz zgromadza pisklęta swoje pod skrzydła, a nie chcieliście. Oto wasz dom pusty wam zostanie” (Łk 13,34.35 BW). W Jerozolimie Jezus widział symbol świata, który odrzucił i wzgardził Jego łaską. O, uparte serce, On płakał nad Tobą! Nawet wtedy, kiedy na wzgórzu płynęły łzy Jezusa, Jerozolima mogła jeszcze pokutować i uciec przed zagładą. Jeszcze przez krótki czas Dar niebios czekał, aby Go przyjęła. O, serce, to do ciebie Chrystus ciągle przemawia słowami miłości: „Oto stoję u drzwi i kołaczę: jeśli ktoś posłyszy mój głos i drzwi otworzy, wejdę do niego i będę z nim wieczerzał, a on ze Mną”. „Oto teraz czas upragniony, oto teraz dzień zbawienia” (Ap 3,20; 2 Kor 6,2).

„Jeruzalem, Jeruzalem! (…) Ile razy chciałem zgromadzić twoje dzieci,
jak ptak swoje pisklęta gromadzi pod skrzydła (…)” (Mt 23,37)

Ty, który pokładasz swoją nadzieję w samym sobie, budujesz na piasku. Nie jest jednak za późno, aby uniknąć zbliżającej się ruiny. Zanim rozpęta się burza, uciekaj na pewny grunt. „Przeto tak mówi Pan Bóg: Oto Ja kładę na Syjonie kamień, kamień dobrany, węgielny, cenny, położony jako fundament. Kto wierzy, nie potknie się”. „Nawróćcie się do Mnie, by się zbawić, wszystkie krańce świata, bo Ja jestem Bogiem, i nikt inny!”. „Nie lękaj się, bo Ja jestem z tobą; nie trwóż się, bo Ja jestem twoim Bogiem. Umacniam cię, a także wspomagam, podtrzymuję cię moją prawicą sprawiedliwą”. „Nie doznacie zawstydzenia ani hańby po wszystkie wieki” (Iz 28,16; 45,22; 41,10; 45,17).

Rozdział 13

DWAJ CZCICIELE

„I powiedział także do tych, którzy pokładali ufność w sobie samych, że są usprawiedliwieni, a innych lekceważyli, to podobieństwo:” o faryzeuszu i celniku. Faryzeusz przychodzi do świątyni, aby się modlić nie dlatego, że czuje, iż jest potrzebującym przebaczenia grzesznikiem, ale ponieważ uważa się za sprawiedliwego i ma nadzieję zyskać pochwałę. Swoją modlitwę traktuje jako akt zasługi, który rekomenduje go przed Bogiem. Jednocześnie sprawia to, że ludzie mają wysokie mniemanie o jego pobożności. Ma nadzieję, że w ten sposób zapewni sobie przychylność zarówno Boga, jak i człowieka. Jego modlitwa jest podyktowana własną korzyścią.

Przepełnia go także chwała dla samego siebie. Widać ją w jego postawie, gestach i modlitwie. Odsuwając się od innych, jakby mówił: „Odstąp precz, nie przystępuj do mnie; bom jest świętobliwszy niżeli ty” (Iz 65,5 BG); stoi i modli się „sam u siebie”. Pełen zadowolenia z samego siebie myśli, że Bóg i ludzie patrzą na niego z takim samym zadowoleniem.

„Boże, dziękuję Ci” – mówi – „że nie jestem jak inni ludzie: zdziercy, niesprawiedliwi, cudzołożnicy, albo jak i ten celnik”. Osądza swój charakter nie według świętego charakteru Boga, ale według charakteru innych ludzi. Jego umysł odwraca się od Boga ku temu, co ludzkie. W tym tkwi sekret jego samozadowolenia.

Kontynuuje wyliczanie swoich dobrych uczynków: „Zachowuję post dwa razy w tygodniu, daję dziesięcinę ze wszystkiego, co nabywam”. Religia faryzeusza nie dotyka duszy. Nie szuka podobieństwa do charakteru Boga, ani serca wypełnionego miłością i miłosierdziem. Jest usatysfakcjonowany religią, która dotyczy jedynie życia zewnętrznego. Jego sprawiedliwość pochodzi od niego samego jako owoc jego własnych czynów, oceniany według ludzkich standardów.

Każdy, kto ufając samemu sobie, wierzy, że jest sprawiedliwy, będzie pogardzał innymi. Ponieważ faryzeusz ocenia samego siebie względem innych ludzi, tak samo osądza innych w porównaniu do samego siebie. Swoją sprawiedliwość ocenia przez pryzmat ich sprawiedliwości, a im oni są gorsi, tym bardziej sprawiedliwy wydaje się we własnych oczach. Jego sprawiedliwość prowadzi do oskarżania. Oskarża on „innych ludzi” jako przestępców prawa. W ten sposób objawia ducha samego szatana, oskarżyciela braci. Z takim duchem nie jest w stanie wejść w społeczność z Bogiem. Odchodzi do swojego domu pozbawiony Bożego błogosławieństwa.

Celnik przyszedł do świątyni z innymi wiernymi, jednak wkrótce oddzielił się od nich, uważając się za niegodnego, aby zjednoczyć się z nimi w modlitwach. Stojąc z dala, „nie śmiał nawet oczu wznieść ku niebu, lecz bił się w piersi” w gorzkiej udręce i pełen wstrętu wobec siebie samego. Czuł, że wystąpił przeciwko Bogu, że jest grzeszny i plugawy. Nie był w stanie oczekiwać chociażby najmniejszego przejawu współczucia ze strony tych, którzy stali dookoła, ponieważ patrzyli na niego z pogardą. Wiedział, że nie ma zasług, które polecałyby go Bogu i w głębokiej rozpaczy zawołał: „Boże, miej litość dla mnie, grzesznika!”. Nie porównywał się z innymi. Przytłoczony poczuciem winy stał w Bożej obecności tak jakby był zupełnie sam. Jego jedynym pragnieniem było przebaczenie i pokój, jego jedynym usprawiedliwieniem – miłosierdzie Boga. I został pobłogosławiony. „Powiadam wam:” – rzekł Chrystus – „Ten odszedł do domu usprawiedliwiony, nie tamten”.

„Boże, miej litość dla mnie, grzesznika!” (Łk 18,13)

Faryzeusz i celnik reprezentują dwie wielkie grupy, na jakie można podzielić tych, którzy przychodzą, aby czcić Boga. Ich pierwszych przedstawicieli można dostrzec już w pierwszej dwójce dzieci urodzonych na tym świecie. Kain uważał, że jest sprawiedliwy, i przyszedł do Boga jedynie z ofiarą dziękczynną. Nie wyznał grzechu i nie uznawał potrzeby miłosierdzia. Natomiast Abel przyszedł z krwią, która wskazywała na Baranka Bożego. Przyszedł jako grzesznik, wyznając, że jest zgubiony; jego jedyną nadzieją była niezasłużona miłość Boża. Bóg wejrzał na jego ofiarę, ale nie miał względu dla Kaina i jego ofiary. Poczucie potrzeby, rozpoznanie naszego ubóstwa i grzechu stanowi pierwszy warunek Bożej akceptacji. „Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy królestwo niebieskie” (Mt 5,3).

Każda z grup reprezentowanych tu przez faryzeusza i celnika mogłaby odnaleźć lekcję dla siebie w historii apostoła Piotra. We wczesnym okresie swojego uczniostwa Piotr uważał, że sam w sobie jest silny. Niczym faryzeusz, we własnej ocenie był „nie taki, jak inni ludzie”. Kiedy dzień przed tym, jak został zdradzony, Chrystus przestrzegł swoich uczniów: „Wszyscy wy zgorszycie się zemnie tej nocy”, pewny siebie Piotr oznajmił: „Choćby się wszyscy zgorszyli, ale ja nie” (Mk 14,27.29 BG). Nie dostrzegał niebezpieczeństwa, w jakim się znajdował. Zwiodło go zaufanie do samego siebie. Myślał, że jest w stanie stawić czoła pokusie; jednak w ciągu kilku krótkich godzin nadeszła próba, a on przeklinając i przysięgając, zaparł się swojego Pana.

Kiedy pianie koguta przypomniało mu słowa Chrystusa, zdumiony i zszokowany tym, co właśnie uczynił, odwrócił się i popatrzył na swojego Mistrza. W tej chwili Chrystus spojrzał na Piotra i pod wpływem tego smutnego spojrzenia, w którym zmieszały się współczucie i miłość, uczeń zrozumiał samego siebie. Wyszedł na zewnątrz i gorzko zapłakał. Spojrzenie Chrystusa złamało mu serce. Piotr dotarł do punktu zwrotnego i gorzko żałował za swój grzech. W swej skrusze i żalu był niczym celnik i podobnie jak celnik znalazł miłosierdzie. Spojrzenie Chrystusa upewniło go o przebaczeniu.

Teraz zniknęło zaufanie do samego siebie. Nigdy więcej nie powtórzyły się stare, chełpliwe twierdzenia.

Po swym zmartwychwstaniu Chrystus trzykrotnie poddał Piotra próbie. „Szymonie, synu Jana” – powiedział – „czy miłujesz Mnie więcej aniżeli ci?”. Piotr nie wynosił się już ponad swoich braci. Odwołał się do Tego, który potrafił czytać w jego sercu. „Panie” – powiedział – „Ty wszystko wiesz, Ty wiesz, że Cię kocham” (J 21,15.17).

Wtedy otrzymał zadanie do wykonania. Dzieło rozleglejsze i o wiele delikatniejsze niż jakiekolwiek inne, które dotąd mu wyznaczono. Chrystus poprosił go, aby karmił owce i jagnięta. W ten sposób, powierzając opiece Piotra tych, za których Zbawiciel położył swoje życie, dał mu najmocniejszy dowód na to, że wierzy w jego nawrócenie. Niegdyś niespokojny, chełpliwy uczeń stał się łagodny i pełen skruchy. Odtąd naśladował swojego Pana w zaparciu się i poświęceniu samego siebie. Był uczestnikiem cierpień Chrystusa; a kiedy Chrystus zasiądzie na tronie swojej chwały, Piotr również będzie jej uczestnikiem.

Zło, które doprowadziło do upadku Piotra i to, które odcięło faryzeusza od wspólnoty z Bogiem, dziś prowadzi do upadku tysiące ludzi. Nie ma nic tak obraźliwego dla Boga czy tak niebezpiecznego dla człowieka jak duma i samowystarczalność. Są one najbardziej beznadziejne i najbardziej nieuleczalne ze wszystkich grzechów.

Upadek Piotra nie był natychmiastowy, ale stopniowy. Pewność siebie doprowadziła go do przekonania, że jest zbawiony, i krok po kroku zstępował wiodącą w dół ścieżką, aż zaparł się swojego Mistrza. Nigdy, będąc po tej stronie wieczności, nie powinniśmy spokojnie pokładać zaufania w samych sobie ani czuć się bezpieczni wobec pokusy. Ci, którzy przyjmują Zbawiciela, nigdy nie powinni być namawiani do tego, aby mówili lub czuli, że są zbawieni, niezależnie od tego, jak szczere byłoby ich nawrócenie. Jest to zwodnicze. Każdy powinien zostać pouczony, że może żywić nadzieję i wiarę; jednak nawet wówczas, kiedy oddamy się Chrystusowi i wiemy, że nas akceptuje, nie pozostajemy poza zasięgiem pokusy. Słowo Boże oznajmia: „Wielu zostanie poddanych oczyszczeniu, wybieleniu, wypróbowaniu (…)” (Dn 12,10). Jedynie ten, kto przetrwa próbę, otrzyma koronę życia (Jk 1,12).

Tym, którzy przyjmują Chrystusa i w swym pierwszym przeświadczeniu mówią: ‘Jestem zbawiony’, grozi niebezpieczeństwo zaufania samym sobie. Tracą z oczu swoją własną słabość i bezustanną potrzebę Bożej siły. Nie są przygotowani na fortele szatana i w czasie pokuszenia wielu z nich, tak jak Piotr, wpada w samą głębię grzechu. Jesteśmy przestrzegani: „Niech przeto ten, komu się zdaje, że stoi, baczy, aby nie upadł” (1 Kor 10,12). Nasze jedyne bezpieczeństwo kryje się tylko w bezustannym braku zaufania do samego siebie oraz w zależności od Chrystusa.

Piotr musiał dowiedzieć się o defektach swojego charakteru i o swojej potrzebie mocy i łaski Chrystusa. Pan nie mógł ocalić go przed doświadczeniem, ale mógł uchronić go od klęski. Gdyby uczeń był chętny przyjąć ostrzeżenie Chrystusa, czuwałby w modlitwie. Szedłby ostrożnie i z drżeniem, aby jego nogi się nie potknęły. I otrzymałby Bożą pomoc, a szatan nie odniósłby zwycięstwa.

To zaufanie samemu sobie sprawiło, że Piotr upadł, ale dzięki skrusze i uniżeniu jego stopy znów stanęły na pewnym gruncie. W zapisie jego doświadczenia każdy grzesznik może znaleźć zachętę. Chociaż Piotr poważnie zgrzeszył, nie został opuszczony. W jego serce wpisane były słowa Chrystusa: „(…) Ja prosiłem za tobą, żeby nie ustała twoja wiara” (Łk 22,32). W gorzkiej udręce skruchy modlitwa i wspomnienie pełnego miłości i współczucia spojrzenia Chrystusa dało mu nadzieję. Po swoim zmartwychwstaniu Jezus pamiętał o Piotrze i przekazał aniołowi wiadomość dla kobiet: „A idźcie, powiedzcie Jego uczniom i Piotrowi: Podąża przed wami do Galilei, tam Go ujrzycie (…)” (Mk 16,7). Skrucha Piotra została przyjęta przez przebaczającego grzechy Zbawiciela.

To samo współczucie, które dotarło do Piotra, aby go wybawić, obejmuje każdego, kto upadł w pokuszeniu. Szczególnym fortelem szatana jest doprowadzenie człowieka do grzechu, a następnie porzucenie go, bezradnego i drżącego, obawiającego się szukać przebaczenia. Dlaczego jednak mielibyśmy się obawiać, skoro Bóg powiedział: „(…) niech się trzyma mojej opieki i zawrze pokój ze Mną, pokój ze Mną niech zawrze!” (Iz 27,5). Dla naszych ułomności dostępne jest wszelkie wsparcie, udzielono nam wszelkiej zachęty, abyśmy przyszli do Chrystusa.

Chrystus oddał swoje zranione ciało, aby wykupić Boże dziedzictwo i dać człowiekowi jeszcze jedną szansę. „Przeto i zbawiać na wieki może całkowicie tych, którzy przez Niego przystępują do Boga, bo wciąż żyje, aby się wstawiać za nimi” (Hbr 7,25). Przez swoje niesplamione życie, posłuszeństwo i śmierć na krzyżu Golgoty Chrystus wstawiał się za zgubionym rodzajem. A teraz Wódz naszego zbawienia wstawia się za nami nie jako zwykły petent, ale jako Zwycięzca ogłaszający swój triumf. Jego ofiara jest doskonała, a On jako nasz Orędownik przeprowadza wyznaczone przez siebie samego dzieło, wznosząc przed Bogiem kadzielnicę zawierającą Jego własne nieskazitelne zasługi, a także modlitwy, wyznania i dziękczynienia swojego ludu. Przesycone wonią Jego sprawiedliwości unoszą się one ku Bogu niczym słodki aromat. Ofiara jest w pełni możliwa do przyjęcia, a przebaczenie pokrywa wszelkie przestępstwa.

Chrystus obiecał samego siebie jako nasze zastępstwo i poręczenie, i nikogo nie odrzuca. Ten, który nie chciał widzieć istot ludzkich, które byłyby narażone na wieczną zgubę, gdyby nie wydał swojej duszy na śmierć w ich imieniu, będzie patrzył z litością i współczuciem na każdego, kto zdaje sobie sprawę z tego, że sam siebie nie może wybawić.

On spojrzy na każdego, kto prosi ze drżeniem, i podniesie go. Ten, który poprzez osobiście przez siebie dokonane pojednanie udostępnił człowiekowi nieskończony zapas moralnej siły, nie przestanie używać tej siły dla nas. Ponieważ nas kocha, możemy przynieść do Jego stóp nasze grzechy i smutki. Każde Jego spojrzenie i słowo pobudza nasze zaufanie. On będzie kształtował i formował nasze charaktery zgodnie ze swoją wolą.

Wszystkie szatańskie siły nie mają mocy, aby zwyciężyć tego, kto w prostym zaufaniu polega na Chrystusie. „On daje siłę zmęczonemu i pomnaża moc bezsilnego” (Iz 40,29). „Jeżeli wyznajemy nasze grzechy, [Bóg] jako wierny i sprawiedliwy odpuści je nam i oczyści nas z wszelkiej nieprawości”. Pan mówi: „Tylko uznaj swoją winę, że zbuntowałaś się przeciw Panu, Bogu swemu (…)”. „Pokropię was czystą wodą, abyście się stali czystymi, i oczyszczę was od wszelkiej zmazy i od wszystkich waszych bożków” (1 J 1,9; Jr 3,13; Ez 36,25).

Zanim jednak odnajdziemy przebaczenie i pokój, musimy posiąść wiedzę o nas samych, wiedzę, która zaowocuje skruchą. Faryzeusz nie był przekonany o swoim grzechu. Duch Święty nie mógł w nim działać. Jego serce było zakute w zbroję własnej sprawiedliwości, której nie były w stanie przeniknąć strzały Boga, zaostrzone i dokładnie ukierunkowane rękoma anioła. Chrystus jest w stanie zbawić tylko tego, kto zdaje sobie sprawę z tego, że jest grzesznikiem. Przyszedł, aby „(…) ubogim niósł dobrą nowinę, więźniom głosił wolność, a niewidomym przejrzenie”, aby „uciśnionych odsyłał wolnymi” (Łk 4,18). Jednak „nie potrzebują lekarza zdrowi (…)” (Łk 5,31). Musimy poznać nasz prawdziwy stan, inaczej nie będziemy odczuwali żadnej potrzeby pomocy ze strony Chrystusa. Musimy uświadomić sobie grożące nam niebezpieczeństwo, w innym przypadku nie będziemy szukać schronienia. Musimy poczuć ból naszych ran, w przeciwnym razie nie będziemy pragnęli uzdrowienia.

Pan mówi: „Ty bowiem mówisz: Jestem bogaty i wzbogaciłem się, i niczego mi nie potrzeba, a nie wiesz, że to ty jesteś nieszczęsny i godzien litości, i biedny, i ślepy, i nagi. Radzę ci nabyć u mnie złota w ogniu oczyszczonego, abyś się wzbogacił, i białe szaty, abyś się przyodział, i by nie ujawniła się haniebna twa nagość, oraz balsamu do namaszczenia twych oczu, byś widział” (Ap 3,17.18). Złoto wypróbowane w ogniu to wiara, która działa przez miłość. Tylko to może doprowadzić nas do harmonii z Bogiem. Możemy być aktywni, możemy wykonywać wiele pracy, jednak bez miłości, takiej miłości, która mieszka w sercu Chrystusa, nigdy nie zostaniemy zaliczeni w poczet niebiańskiej rodziny.

Żaden człowiek nie jest w stanie sam uświadomić sobie swoich błędów. „Najzdradliwsze jest serce nadewszystko i najprzewrotniejsze; któż je pozna?” (Jr 17,9 BG). Usta mogą wyrażać ubóstwo duszy, którego serce nie potwierdza. Mówiąc Bogu o ubóstwie ducha, w rzeczywistości serce może być nadęte myślą o swojej najgłębszej pokorze i godnej pochwały sprawiedliwości. Prawdziwą wiedzę o samym sobie można uzyskać tylko w jeden sposób. Musimy patrzeć na Chrystusa. To niewiedza o Nim sprawia, że ludzie mają tak wysokie mniemanie o własnej sprawiedliwości. Kiedy rozważamy Jego czystość i doskonałość, zobaczymy naszą własną słabość, ubóstwo i braki takimi, jakimi naprawdę są. Dostrzeżemy, że jak każdy grzesznik jesteśmy zgubieni i pozbawieni nadziei. Uświadomimy sobie, że jeśli kiedykolwiek będziemy zbawieni, to nie stanie się to dzięki naszej własnej dobroci, ale dzięki nieskończonej łasce Boga.

„Uciśnionych odsyłał wolnymi” (Łk 4,18)

Modlitwa celnika została wysłuchana, ponieważ wyrażała zależność i dążyła do tego, aby uchwycić się Wszechmocnego. Celnik nie dostrzegał w sobie niczego prócz wstydu. W ten sposób muszą widzieć samych siebie wszyscy, którzy szukają Boga. Poprzez wiarę – wiarę, która odrzuca zaufanie do samego siebie – potrzebujący ma polegać na nieskończonej mocy.

Żadne zewnętrzne obrzędy nie są w stanie zająć miejsca prostej wiary i całkowitego wyrzeczenia się siebie. Jedyne, co jesteśmy w stanie zrobić, to pozwolić Chrystusowi na dokończenie dzieła. Wówczas powiemy: ‘Panie, weź moje serce, ponieważ ja nie potrafię Ci go dać. Jest Twoją własnością. Zachowaj je w czystości, bo ja nie potrafię zachować go takim dla Ciebie. Zbaw mnie mimo mnie samego, mimo mojej słabości i mojego własnego ‘ja’, które nie przypomina Chrystusa. Kształtuj mnie, formuj mnie, wznoś mnie w czystą i świętą atmosferę, gdzie bogaty strumień Twojej miłości będzie mógł przepływać przez moje serce’.

Odrzucenie własnego ‘ja’ nie może dokonać się jedynie na początku chrześcijańskiego życia. Powinno być odnawiane na każdym kroku czynionym w stronę nieba. Wszystkie nasze dobre czyny zależą od mocy, która pochodzi spoza nas. Dlatego istnieje potrzeba, aby serce bezustannie sięgało do Boga, składając przed Nim w uniżeniu bezustanne, żarliwe, kruszące je wyznanie grzechu. Jedynie poprzez bezustanne odrzucanie samego siebie i zależność od Chrystusa jesteśmy w stanie bezpiecznie się poruszać.

Im bliżej przychodzimy do Chrystusa i im wyraźniej dostrzegamy czystość Jego charakteru, tym wyraźniej widzimy bezmierną głębię grzechu i tym słabsze będziemy mieli odczucie swojej wyższości. Ci, których niebo uznaje za świętych, są ostatnimi do tego, by afiszować się ze swoją własną dobrocią. Apostoł Piotr stał się wiernym pracownikiem Chrystusa i został wysoko uhonorowany boskim światłem i mocą; odgrywał aktywną rolę w budowaniu kościoła Chrystusowego; nigdy jednak nie zapomniał straszliwego doświadczenia swojego upokorzenia; jego grzech został przebaczony, ale wiedział on dobrze o słabości swojego charakteru, która spowodowała upadek, jakiemu mogła zaradzić jedynie łaska Chrystusa. Nie znajdował w sobie nic godnego chwały.

Żaden z apostołów czy proroków nigdy nie głosił, że jest bez grzechu. Ludzie, którzy żyli najbliżej Boga, którzy raczej poświęciliby życie, niż świadomie popełnili zły czyn, ludzie, których Bóg uhonorował swoim światłem i mocą, wyznali grzeszność swej własnej natury. Nie pokładali zaufania w ciele, głosili, że nie posiadają własnej sprawiedliwości, ale w pełni ufali sprawiedliwości Chrystusa. Tak będzie ze wszystkimi, którzy patrzą na Niego.

Na każdym kolejnym kroku chrześcijańskiego doświadczenia nasza skrucha będzie się pogłębiała. Do tych, którym Pan przebaczył i tym, których uznaje za swój lud, mówi: „Wtedy wspominać będziecie wasz sposób życia i wasze złe czyny. Będziecie czuli obrzydzenie do siebie samych z powodu waszych grzechów i waszych obrzydliwości” (Ez 36,31). I znowu mówi: „Odnowię bowiem moje przymierze z tobą, i poznasz, że Ja jestem Pan, abyś pamiętała i wstydziła się i abyś ze wstydu ust swoich nie otwarła wówczas, gdy ci przebaczę wszystko, co uczyniłaś – wyrocznia Pana Boga” (Ez 16,62.63). Wówczas nasze usta nie będą otwarte, aby chwalić nas samych. Będziemy wiedzieli, że nasza doskonałość jest jedynie w Chrystusie. Uczynimy własnym wyznanie apostoła: „Wiem tedy, że nie mieszka we mnie, to jest w ciele moim, dobro (…)” (Rz 7,18 BW). „Co zaś do mnie, niech mnie Bóg uchowa, abym miał się chlubić z czego innego, jak tylko z krzyża Pana naszego Jezusa Chrystusa, przez którego dla mnie świat jest ukrzyżowany, a ja dla świata” (Ga 6,14 BW).

W zgodzie z tym doświadczeniem pozostaje przykazanie: „(…) z bojaźnią i ze drżeniem zbawienie swoje sprawujcie. Albowiem Bóg to według upodobania sprawia w was i chcenie i wykonanie” (Flp 2,12.13 BW). Bóg nie każe ci się obawiać, że nie spełni swych obietnic, że Jego cierpliwość osłabnie albo zabraknie Mu współczucia. Obawiaj się raczej tego, że twoja wola nie będzie trwała w poddaniu się woli Chrystusa, że twoje odziedziczone i nabyte cechy charakteru przejmą kontrolę nad twoim życiem. „Bóg to według upodobania sprawia w was i chcenie i wykonanie”. Obawiaj się raczej, że twoje ‘ja’ stanie pomiędzy twoim sercem a wielkim Mistrzem. Obawiaj się, że upór zaciemni wzniosły cel, jaki Bóg chce zrealizować dzięki tobie. Obawiaj się zaufać swojej własnej sile, wysunąć swoją rękę z ręki Chrystusa i próbować chodzić ścieżką życia bez Jego stałej obecności.

Trzeba, abyśmy wystrzegali się wszystkiego, co popierałoby dumę i samowystarczalność; dlatego powinniśmy strzec się udzielania czy przyjmowania pochlebstwa lub pochwały. Pochlebstwo to dzieło szatana. Ma on w nim swój udział tak samo jak w oskarżeniu czy potępieniu. W ten sposób pragnie doprowadzić człowieka do upadku. Ci, którzy wychwalają ludzi, są wykorzystywani przez szatana jako jego narzędzia. Niechaj ci, którzy pracują dla Chrystusa, odwracają od siebie każde słowo pochwały. Niechaj ‘ja’ zniknie z pola widzenia. Jedynym wywyższonym ma być Chrystus. Niechaj oczy wszystkich zwrócą się na Tego, „(…) który nas miłuje i który przez swą krew uwolnił nas od naszych grzechów”, a chwała niech wznosi się z każdego serca (Ap 1,5).

Życie, w którym pielęgnowana jest bojaźń Boża, nie będzie życiem smutku i przygnębienia. To nieobecność Chrystusa sprawia, że twarz jest smutna, a życie pielgrzymki pełne westchnień. Ci, którzy są napełnieni miłością własną i egoizmem, nie odczuwają potrzeby żywej, osobistej łączności z Chrystusem. Serce, które nie upadło na Skałę, jest dumne ze swojej doskonałości. Ludzie chcą religii pełnej godności. Pragną kroczyć ścieżką wystarczająco szeroką, by pomieściła ich własne przymioty. Ich egoizm, umiłowanie popularności i chwały wyłączają Zbawiciela z ich serc, a bez Niego jest ponuro i smutno. Jednak mieszkający w sercu Chrystus stanowi źródło radości. Dla wszystkich, którzy Go przyjmują, każdy wątek Słowa Bożego jest radosny.

„Tak bowiem mówi Wysoki i Wzniosły, którego stolica jest wieczna, a imię «Święty»: Zamieszkuję miejsce wzniesione i święte, lecz jestem z człowiekiem skruszonym i pokornym, aby ożywić ducha pokornych i tchnąć życie w serca skruszone” (Iz 57,15).

Kiedy Mojżesz był ukryty w szczelinie skały, oglądał chwałę Boga. Kiedy ukrywamy się w rozdartej Skale, Chrystus nakryje nas swoją przebitą ręką i usłyszymy, co Bóg mówi do swoich sług. Tak jak Mojżeszowi Bóg objawi nam samego siebie jako Tego, który jest „(…) miłosierny i łagodny, nieskory do gniewu, bogaty w łaskę i wierność, zachowujący swą łaskę w tysiączne pokolenia, przebaczający niegodziwość, niewierność, grzech (…)” (Wj 34,6.7).

Dzieło odkupienia pociąga za sobą konsekwencje, o których człowiekowi trudno jest mieć jakiekolwiek pojęcie. „Ani oko nie widziało, ani ucho nie słyszało, ani serce człowieka nie zdołało pojąć, jak wielkie rzeczy przygotował Bóg tym, którzy Go miłują” (1 Kor 2,9). Kiedy pociągnięty mocą Chrystusa grzesznik zbliża się do wzniesionego krzyża i upada przed nim na twarz, dokonuje się nowe stworzenie. Otrzymuje nowe serce. Staje się nową istotą w Chrystusie Jezusie. Świętość odkrywa, że nie można już wymagać niczego więcej. Sam Bóg „(…) usprawiedliwia każdego, który [żyje] dzięki wierze w Jezusa” (Rz 3,26). A „(…) których usprawiedliwił – tych też obdarzył chwałą” (Rz 8,30). Tak jak wielki jest wstyd i degradacja spowodowana grzechem, tak wielka, a nawet większa będzie cześć i wywyższenie dzięki odkupieńczej miłości. Ludzkim istotom dążącym do zgodności z Bożym obrazem udzielony został dar z niebiańskiego skarbu, doskonałość mocy, która umieści je wyżej od aniołów, którzy nigdy nie upadli.

„Tak mówi Pan, Odkupiciel Izraela, jego Święty, do wzgardzonego we własnej osobie, do budzącego odrazę pogan (…) Królowie zobaczą cię i powstaną, książęta padną na twarz, przez wzgląd na Pana, który jest wierny, na Świętego Izraela, który cię wybrał” (Iz 49,7).

„Kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się poniża, będzie wywyższony”.

Rozdział 24

BEZ WESELNEJ SZATY

Przypowieść o szacie weselnej otwiera przed nami lekcję o najwyższej doniosłości. Poprzez małżeństwo przedstawiony został związek ludzkości z boskością; szata weselna przedstawia charakter, jaki muszą posiadać wszyscy, którzy zostaną zaliczeni do gości weselnych.

W tej przypowieści, podobnie jak w historii o wielkiej uczcie, zilustrowane zostało zaproszenie ewangelii, nie przyjęcie go przez naród żydowski oraz wezwanie miłosierdzia skierowane do pogan. Jednakże przypowieść ta przedstawia głębszą zniewagę ze strony tych, którzy odrzucili zaproszenie, i o wiele sroższą karę. Wezwanie na ucztę jest zaproszeniem ze strony króla. Wystosowane zostało przez tego, który ma moc rozkazywania. Oznacza obdarzenie zaszczytem. Jednak ten zaszczyt nie zostaje doceniony. Autorytet króla jest wzgardzony. Podczas gdy zaproszenie ze strony gospodarza spotkało się z obojętnością, to zaproszenie królewskie spotyka się ze zniewagą i morderstwem. Jego słudzy zostali potraktowani z pogardą, znieważeni i zabici.

Kiedy gospodarz zorientował się, że jego zaproszenie zostało zlekceważone, oznajmił, że nikt z zaproszonych, nie skorzysta z przygotowanej wieczerzy. Jednak wobec tych, którzy wzgardzili królem, zarządzono coś więcej niż odsunięcie sprzed jego obecności i od jego stołu. „Na to król uniósł się gniewem. Posłał swe wojska i kazał wytracić owych zabójców, a miasto ich spalić”.

W obu przypowieściach na ucztę zostali zaproszeni goście, jednak druga pokazuje, że istnieje przygotowanie, którego muszą dopełnić wszyscy, mający wziąć w niej udział. Ci, którzy tego zaniedbują, zostają wyrzuceni. „Wszedł król, żeby się przypatrzyć biesiadnikom, i zauważył tam człowieka nie ubranego w strój weselny. Rzekł do niego: Przyjacielu, jakże tu wszedłeś, nie mając stroju weselnego? Lecz on oniemiał. Wtedy król rzekł sługom: Zwiążcie mu ręce i nogi i wyrzućcie go na zewnątrz, w ciemności! Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów”.

Uczniowie Chrystusa roznosili zaproszenie na ucztę. Nasz Pan rozesłał dwunastu, a potem siedemdziesięciu, którzy głosili, że zbliża się królestwo Boże, i wzywali ludzi do pokuty oraz uwierzenia ewangelii. Jednak nie usłuchano wezwania. Ci, którzy zostali zaproszeni na ucztę, nie przyszli. Później rozesłano sługi, aby oznajmili: „Oto przygotowałem moją ucztę; woły i tuczne zwierzęta ubite i wszystko jest gotowe. Przyjdźcie na ucztę!”. Takie było poselstwo zaniesione narodowi żydowskiemu po ukrzyżowaniu Chrystusa; jednak naród, który twierdził, że jest szczególnym ludem Bożym, nie przyjął ewangelii, jaką przyniesiono mu w mocy Ducha Świętego. Wielu uczyniło to w sposób bardzo pogardliwy. Inni byli tak rozdrażnieni ofertą zbawienia i przebaczenia tego, że odrzucili Pana chwały, iż zwrócili się przeciwko tym, którzy przynieśli poselstwo. Było to „wielkie prześladowanie” (Dz 8,1). Wiele mężczyzn i kobiet wtrącono do więzienia, a niektórych z posłańców Pana, jak Szczepana i Jakuba, skazano na śmierć.

W ten sposób naród żydowski przypieczętował oddalenie się Bożego miłosierdzia. Wynik został przepowiedziany przez Chrystusa w przypowieści. Król „(…) posłał swe wojska i kazał wytracić owych zabójców, a miasto ich spalić”. Ogłoszony sąd przyszedł na Żydów w postaci zniszczenia Jerozolimy i rozproszenia narodu.

Trzecie wezwanie na ucztę przedstawia ogłoszenie ewangelii poganom. Król powiedział: „Uczta weselna wprawdzie jest gotowa, lecz zaproszeni nie byli jej godni. Idźcie więc na rozstajne drogi i zaproście na ucztę wszystkich, których spotkacie”.

Słudzy królewscy, którzy wyszli na rozstajne drogi, „(…) sprowadzili wszystkich, których napotkali: złych i dobrych”. Było to mieszane towarzystwo. Niektórzy z nich nie mieli więcej rzeczywistego szacunku wobec tego, który urządzał ucztę, niż ci, którzy odrzucili wezwanie. Uważali, że grupa zaproszona jako pierwsza nie była w stanie poświęcić żadnej ziemskiej korzyści, aby uczestniczyć w królewskim bankiecie. Pośród tych, którzy przyjęli zaproszenie, także znajdowali się tacy, którzy myśleli jedynie o własnych korzyściach. Przyszli, aby mieć udział w dobrodziejstwach uczty, ale nie mieli zamiaru uczcić króla.

Kiedy król przyszedł obejrzeć gości, objawił się prawdziwy charakter każdego z nich. Każdemu z zaproszonych wcześniej dostarczono weselną szatę. Była ona darem od króla. Nosząc ją, goście okazywali swój szacunek wobec tego, który wydawał ucztę. Jednak pewien człowiek ubrany był w swoje codzienne ubranie. Odmówił wymaganego przez króla przygotowania. Pogardził założeniem szaty, dostarczonej mu wielkim kosztem. W ten sposób znieważył swojego pana. Nie był w stanie nic odpowiedzieć na pytanie króla: „Przyjacielu, jakże tu wszedłeś, nie mając stroju weselnego?”. Osądził sam siebie. Wówczas król powiedział: „Zwiążcie mu ręce i nogi i wyrzućcie go na zewnątrz, w ciemności!”.

Sprawdzanie gości przez króla przedstawia dzieło sądu. Goście na uczcie ewangelii to ci, którzy wyznają, że służą Bogu, których imiona zapisane są w księdze życia. Jednak nie wszyscy, którzy wyznają, że są chrześcijanami, są prawdziwymi uczniami. Zanim zostanie rozdana ostateczna nagroda, musi zapaść decyzja, kto nadaje się do tego, aby mieć udział w dziedzictwie świętych. Decyzja ta musi zapaść, zanim Chrystus przyjdzie powtórnie na obłokach nieba; ponieważ kiedy przyjdzie, Jego zapłata będzie z Nim, „by oddać każdemu według jego uczynku” (Ap 22,12 BW). Przed Jego przyjściem określony więc będzie charakter każdego człowieka i każdemu z naśladowców Chrystusa zostanie oddana zapłata zgodna z jego uczynkami.

Podczas gdy ludzie nadal żyją na ziemi, w przybytkach nieba odbywa się dzieło sądu śledczego. Życie wszystkich tych, którzy deklarują się jako naśladowcy Boga, przeglądane jest przed Jego obliczem. Wszyscy są badani według zapisu w księgach nieba, a według uczynków każdego na zawsze decyduje się jego przeznaczenie.

W przypowieści szata weselna przedstawia czysty, niesplamiony charakter, jaki będą posiadali prawdziwi naśladowcy Chrystusa. Kościołowi dane jest „przyoblec bisior lśniący i czysty”, „bez zmazy lub skazy lub czegoś w tym rodzaju” (Ap 19,8; Ef 5,27 BW). Czysty bisior to, jak mówi Pismo, „czyny sprawiedliwe świętych” (Ap 19,8). To sprawiedliwość Chrystusa, Jego własny niesplamiony charakter, dzięki któremu wiara udzielana jest wszystkim, którzy przyjmują Go jako swojego osobistego Zbawiciela.

Kiedy nasi pierwsi rodzice znajdowali się przed obliczem Boga w świętym Edenie, nosili białą szatę niewinności. Żyli w doskonałej zgodzie z wolą Bożą. Cała siła ich uczuć kierowała się ku ich niebiańskiemu Ojcu. Świętą parę spowijało przepiękne, delikatne światło, światło Boże. Ta szata światła była symbolem ich duchowego odzienia niebiańskiej niewinności. Gdyby pozostali wierni Bogu, spowijałaby ich nadal. Kiedy jednak pojawił się grzech, zerwali swoją łączność z Bogiem, i otaczające ich światło oddaliło się. Nadzy i zawstydzeni, próbowali zastąpić niebiańską szatę okryciem z figowych liści.

Oto, co robili przestępcy prawa Bożego od czasu nieposłuszeństwa Adama i Ewy. Splatali figowe liście, aby przykryć nagość wywołaną przez grzech. Nosili szaty swojego własnego pomysłu, próbowali przykryć swoje grzechy własnymi czynami i sprawić, aby Bóg ich zaakceptował.

Nigdy im się to jednak nie uda. Człowiek nie potrafi wymyślić niczego, co mogłoby zastąpić utraconą szatę niewinności. Ci, którzy zasiądą z Chrystusem i aniołami na weselnej uczcie Baranka, nie mogą mieć na sobie żadnego odzienia z figowych liści, żadnego codziennego ubrania, które noszą zwykli obywatele.

Jedynie okryci szatą, jakiej dostarczył sam Chrystus, możemy stanąć w obecności Boga. On okryje szatą swojej własnej sprawiedliwości każdego, kto pokutuje i wierzy. „Radzę ci” – mówi On – „nabyć u mnie (…) białe szaty, abyś się przyodział, i by nie ujawniła się haniebna twa nagość (…)” (Ap 3,18).

Owa szata, utkana na krosnach nieba, nie ma w sobie ani jednej nitki ludzkiego wymysłu. W swoim człowieczeństwie Chrystus rozwinął doskonały charakter, który pragnie przypisać nam. „My wszyscy byliśmy skalani, a wszystkie nasze dobre czyny jak skrwawiona szmata” (Iz 64,5). Wszystko, cokolwiek jesteśmy w stanie zrobić, jest skalane przez grzech. Jednak Syn Boży „(…) objawił [się], aby zgładzić grzechy, a grzechu w nim nie ma”. Grzech zaś został określony jako „przestępstwo zakonu” (1 J 3,5.4 BW). Chrystus był posłuszny każdemu wymogowi prawa. Powiedział o sobie: „Jest moją radością, mój Boże, czynić Twoją wolę, a Prawo Twoje mieszka w moim wnętrzu” (Ps 40,8). Kiedy był na ziemi, powiedział do uczniów: „(…) zachowałem przykazania Ojca mego (…)” (J 15,10). Poprzez doskonałe posłuszeństwo umożliwił każdej istocie ludzkiej posłuszeństwo Bożym przykazaniom. Kiedy poddajemy się Chrystusowi, nasze serce łączy się z Jego sercem, wola poddaje się Jego woli, umysł staje się jedno z Jego umysłem, myśli zostają oddane Mu w niewolę; żyjemy Jego życiem. Oto, co oznacza być odzianym w szatę Jego sprawiedliwości. Wówczas Pan spogląda na nas i nie widzi osłony z figowych liści ani nagości i deformacji grzechu, ale swoją własną szatę sprawiedliwości, która jest doskonałym posłuszeństwem prawu Jahwe.

Król dokonał przeglądu gości na uczcie weselnej. Przyjęci zostali jedynie ci, którzy byli posłuszni jego wymaganiom i założyli weselną szatę. Podobnie jest z gośćmi na uczcie ewangelii. Wszystko musi zostać rozpatrzone przez wielkiego Króla, a przyjęci zostaną jedynie ci, którzy założyli szatę sprawiedliwości Chrystusa.

Sprawiedliwość to właściwe postępowanie i wszyscy będą sądzeni na podstawie własnych uczynków. Nasze charaktery objawiają się poprzez to, co robimy. Czyny pokazują, czy wiara jest szczera.

Nie wystarczy, że wierzymy w to, że Jezus nie jest oszustem, a religia Biblii nie jest zręcznie wymyśloną bajką. Możemy wierzyć, że imię Jezusa jest jedynym imieniem pod niebem, dzięki któremu możemy być zbawieni, a mimo to możemy nie uczynić Go przez wiarę naszym osobistym Zbawicielem. Nie wystarczy wierzyć w teorię prawdy. Nie wystarczy, że złoży się wyznanie wiary w Chrystusa i nasze nazwisko zostanie wpisane w kościelne księgi. „Kto wypełnia Jego przykazania, trwa w Bogu, a Bóg w nim; a to, że trwa On w nas, poznajemy po Duchu, którego nam dał”. „Po tym zaś poznajemy, że Go znamy, jeżeli zachowujemy Jego przykazania” (1 J 3,24; 2,3). Oto jest rzeczywisty dowód nawrócenia. Niezależnie od tego, co wyznajemy, nasze słowa nic nie znaczą, dopóki w uczynkach sprawiedliwości nie objawi się Chrystus.

Prawda musi zostać zaszczepiona w sercu. Ma kontrolować umysł i regulować uczucia. Cały charakter musi zostać naznaczony wypowiedziami Boga. Każda jota i każda kreska ze Słowa Bożego ma wejść do codziennej praktyki.

Ten kto staje się uczestnikiem boskiej natury, będzie pozostawał w harmonii z wielkim Bożym standardem sprawiedliwości, z Jego świętym prawem. To jest miara, jaką Bóg mierzy działania ludzi. Ono będzie testem charakteru w czasie sądu.

Wielu jest takich, którzy głoszą, że prawo zostało zniesione przez śmierć Chrystusa, jednak w ten sposób zaprzeczają słowom samego Jezusa: „Nie sądźcie, że przyszedłem znieść Prawo albo Proroków. (…) Dopóki niebo i ziemia nie przeminą, ani jedna jota, ani jedna kreska nie zmieni się w Prawie (…)” (Mt 5,17.18). Chrystus oddał swoje życie, aby zapłacić za to, że człowiek przestąpił prawo. Gdyby mogło ono zostać zmienione albo usunięte, Chrystus nie musiałby umierać. Potwierdził to swoim pobytem na naszej ziemi. Oddał swoje życie jako ofiarę, nie po to, aby zniszczyć Boże prawo, ani po to, by obniżyć standard, ale aby mogła zostać zachowana sprawiedliwość, aby można było wykazać, że prawo jest niezmienne i aby mogło zostać utwierdzone na wieki.

Szatan stwierdził, że jest rzeczą niemożliwą, aby człowiek był posłuszny prawu Bożemu; i rzeczywiście nie jest możliwe, byśmy zachowali je o własnych siłach. Jednak Chrystus przyszedł w postaci człowieka i poprzez swoje doskonałe posłuszeństwo dowiódł, że człowieczeństwo połączone z boskością jest w stanie okazać posłuszeństwo każdemu z Bożych przepisów.

„Lecz którzy go kolwiek go przyjęli, dał im tę moc, aby się stali synami Bożymi, to jest, tym, którzy wierzą w imię jego” (J 1,12 BG). Ta moc nie jest czynnikiem ludzkim. To moc Boża. Kiedy serce przyjmuje Chrystusa, otrzymuje moc do prowadzenia Jego życia.

Bóg wymaga od swoich dzieci doskonałości. Jego prawo odzwierciedla Jego charakter i jest standardem każdego charakteru. Ów nieskończony standard przedstawiany jest wszystkim, aby nie było pomyłki odnośnie tego, z jakiego rodzaju ludzi Bóg pragnie zbudować swoje królestwo. Życie Chrystusa na ziemi było doskonałym wyrazem Bożego prawa, a kiedy ci, którzy głoszą, że są dziećmi Bożymi, staną się pod względem charakteru podobni do Chrystusa, będą posłuszni Bożym przykazaniom. Wówczas Pan zaliczy ich w poczet tych, z których będzie składała się niebiańska rodzina. Odziani we wspaniałą szatę Chrystusowej sprawiedliwości, zajmą miejsce na uczcie Króla. Będą mieli prawo przyłączyć się do obmytego krwią tłumu.

Człowiek, który przyszedł na ucztę bez szaty weselnej, przedstawia stan, w jakim znajduje się wielu w dzisiejszym świecie. Wyznają, że są chrześcijanami i powołują się na błogosławieństwa i przywileje płynące z ewangelii, a jednak nie czują potrzeby przemiany charakteru. Nigdy nie czuli prawdziwej skruchy z powodu grzechu. Nie zdają sobie sprawy z tego, że potrzebują Chrystusa ani nie doświadczają wiary w Niego. Nie przezwyciężają swoich odziedziczonych i nabytych skłonności do bezprawia. A jednak myślą, że są wystarczająco dobrzy sami w sobie i polegają na własnych zasługach zamiast ufać Chrystusowi. Słuchacze Słowa przychodzą na ucztę, ale nie mają na sobie szaty sprawiedliwości Chrystusa.

Wielu, nazywających samych siebie chrześcijanami, jest zwykłymi ludzkimi moralistami. Odmówili daru, który jako jedyny byłby w stanie uzdolnić ich do uhonorowania Chrystusa poprzez przedstawienie Go wobec świata. Dzieło Ducha Świętego jest dla nich rzeczą obcą. Nie są czynicielami Słowa. Niebiańskie zasady, odróżniające tych, którzy są jedno z Chrystusem, od tych, którzy są jedno ze światem, stają się niemal niedostrzegalne. Nominalni wyznawcy Chrystusa nie są oddzielonym i szczególnym ludem. Linia podziału jest niedostrzegalna. Ludzie ci poddają się światu, jego zwyczajom i egoizmowi. Kościół zbliżył się ku światu w łamaniu prawa, podczas gdy to świat powinien zbliżyć się do kościoła w posłuszeństwie prawu. Każdego dnia kościół odwraca się ku światu.

Wszyscy oni oczekują, że będą zbawieni poprzez śmierć Chrystusa, chociaż odmawiają prowadzenia Jego pełnego poświęcenia życia. Wychwalają bogactwa otrzymanej za darmo łaski i usiłują okryć się pozorem sprawiedliwości, mając nadzieję przysłonić defekty charakteru, jednak ich wysiłki nie przyniosą pożytku w dniu Boga.

Sprawiedliwość Chrystusa nie przykryje pielęgnowanego grzechu. Człowiek może łamać prawo w sercu, a jednak jeśli nie popełnia jawnego grzechu, świat może uważać go za kogoś o wielkiej prawości. Jednak prawo Boże zagląda w zakamarki serca. Każdy czyn osądzany jest poprzez pryzmat motywów, jakie nim kierują. Jedynie ten, który pozostaje w zgodzie z zasadami Bożego prawa, ostoi się na sądzie.

Bóg jest miłością. Pokazał tę miłość poprzez dar, jakim jest Chrystus. Kiedy „tak (…) umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne”, nie odmówił niczego swojej wykupionej własności (J 3,16). Dał całe niebo, skąd możemy czerpać siłę i skuteczność, abyśmy nie zostali odepchnięci czy przezwyciężeni przez naszego wielkiego przeciwnika. Jednak miłość Boga nie prowadzi do usprawiedliwiania grzechu. On nie usprawiedliwiał go w szatanie; nie usprawiedliwiał go w Adamie ani w Kainie; nie będzie go usprawiedliwiał w żadnym z ludzkich dzieci. Nie będzie patrzył przez palce na nasze grzechy ani nie przeoczy defektów naszego charakteru. Oczekuje, że zwyciężymy w Jego imieniu.

Ci, którzy odrzucają dar sprawiedliwości Chrystusa, odrzucają cechy charakteru, które mogłyby uczynić ich synami i córkami Boga. Odrzucają to, co jako jedyne byłoby w stanie przystosować ich do miejsca na uczcie weselnej.

Kiedy król w przypowieści zapytał: „(…) jakże tu wszedłeś, nie mając stroju weselnego?”, człowiek zamilkł. Podobnie będzie w wielkim dniu sądu. Ludzie mogą teraz tłumaczyć defekty swojego charakteru, jednak w owym dniu, nie będą mieli wytłumaczenia.

Kościoły, które w tym pokoleniu powołują się na Chrystusa, zostały obdarzone wielkimi przywilejami. Pan zostaje nam objawiony w coraz jaśniejszym świetle. Nasze przywileje są daleko większe niż te, którymi był obdarzony dawny lud Boży. Mamy nie tylko wielkie światło, jakie powierzono Izraelowi, ale jeszcze wyraźniejsze dowody wielkiego zbawienia, jakie przyniósł nam Chrystus. To, co było obrazem i symbolem dla Żydów, jest rzeczywistością dla nas. Oni mieli historię Starego Testamentu; my mamy zarówno tamtą, jak i tę z Nowego Testamentu. Posiadamy zapewnienie o Zbawicielu, który przyszedł; Zbawicielu, który został ukrzyżowany, a nad wynajętym grobowcem Józefa oznajmił: „Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem”. Według tego, co wiemy o Chrystusie i Jego miłości, królestwo Boże jest wśród nas. Chrystus został nam objawiony w kazaniach i śpiewa się o Nim w pieśniach. Urządzono dla nas duchową ucztę w pełni obfitości. Weselna szata, dostarczona nam za nieskończoną cenę, jest oferowana każdemu za darmo. Przez posłańców Bożych przedstawiono nam sprawiedliwość Chrystusa, usprawiedliwienie przez wiarę, niezmiernie wielkie i cenne obietnice Słowa Bożego, swobodny przystęp do Ojca w Chrystusie, pocieszenie Ducha, dobrze ugruntowaną pewność życia wiecznego w królestwie Bożym. Co jeszcze Bóg mógłby dla nas zrobić, czego nie uczynił, wydając wielką ucztę, niebiańskie przyjęcie?

Aniołowie usługujący w niebie powiedzieli: ‘Służba, jaką nam zlecono, została wykonana. Odpieraliśmy armię złych aniołów. Zsyłaliśmy jasność i światło do serc ludzi, ożywiając ich pamięć o miłości Bożej wyrażonej w Jezusie. Kierowaliśmy ich oczy na krzyż Chrystusa. Ich serca były głęboko poruszone odczuciem grzechu, który ukrzyżował Syna Bożego. Zostali przekonani. Wiedzieli, jakie kroki należy podjąć w nawróceniu; odczuwali moc ewangelii; ich serca stały się czułe, kiedy dostrzegli słodycz Bożej miłości. Oglądali piękno charakteru Chrystusa. Jednak dla wielu z nich było to na próżno. Nie poddali swoich nawyków ani charakteru. Nie zdjęli ziemskiego ubrania, aby ubrać się w szatę z niebios. Ich serca poddały się pożądliwości. Ukochali związki ze światem bardziej niż swojego Boga’.

Dzień ostatecznej decyzji będzie poważny. Apostoł Jan opisuje go w proroczej wizji: „Potem ujrzałem wielki biały tron i na nim Zasiadającego, od którego oblicza uciekły ziemia i niebo, a miejsca dla nich nie znaleziono. I ujrzałem umarłych – wielkich i małych – stojących przed tronem, a otwarto księgi. I inną księgę otwarto, która jest księgą życia. I osądzono zmarłych z tego, co w księgach zapisano, według ich czynów” (Ap 20,11.12).

Smutne będzie spojrzenie wstecz w owym dniu, kiedy ludzie staną twarzą w twarz z wiecznością. Całe życie ukaże się takie, jakim było. Ziemskie przyjemności, bogactwa i zaszczyty nie będą się wydawały tak ważne. Ludzie zobaczą, że wartość ma jedynie ta sprawiedliwość, którą pogardzili. Zobaczą, że ukształtowali swoje charaktery według złudnych zwiedzeń szatana. Ubrania, jakie wybrali, będą oznaką tego, że poddali się pierwszemu wielkiemu zwodzicielowi. Wówczas zobaczą rezultaty swojego wyboru. Posiądą wiedzę o tym, co to znaczy przestępować przykazania Boże.

Nie będzie w przyszłości próby, która przygotowywałaby do wieczności. To w tym życiu mamy założyć szatę sprawiedliwości Chrystusa. Jest to dla nas jedyna możliwość kształtowania charakterów do życia w domu, jaki Chrystus przygotował dla tych, którzy są posłuszni Jego przykazaniom.

Dni naszej próby szybko zmierzają do zakończenia. Koniec jest bliski. Otrzymaliśmy ostrzeżenie: „Uważajcie na siebie, aby wasze serca nie były ociężałe wskutek obżarstwa, pijaństwa i trosk doczesnych, żeby ten dzień nie spadł na was znienacka” (Łk 21,34). Uważajcie, aby nie zastał was niegotowych. Uważaj, żebyś nie został znaleziony na uczcie Króla bez szaty weselnej.

„(…) o godzinie, której się nie domyślacie, Syn Człowieczy przyjdzie”. „(…) Błogosławiony, który czuwa i strzeże swych szat, by nago nie chodzić i by sromoty jego nie widziano” (Mt 24,44; Ap 16,15).