Okładka

Strona tytułowa

Myra Johnson

Pałac w chmurach

Tom II z serii Kwiaty Edenu

Tłumaczenie Anna Pliś

Strona redakcyjna

Tytuł oryginału:

Castles in the Clouds. Flowers of Eden. Book Two

Autor:

Myra Johnson

Tłumaczenie z języka angielskiego:

Anna Pliś

Redakcja:

Agata Duplaga

Korekta:

Brygida Nowak

Dominika Wilk

Skład:

Alicja Malinka

ISBN 978-83-65843-43-2

© 2016 by Myra Johnson, by Franciscan Media

© 2017 for the Polish edition by Dreams Wydawnictwo

Rzeszów, wydanie I

Grafiki z kwiatami pochodzą ze strony http://pl.freepik.com/

Dreams Wydawnictwo Lidia Miś-Nowak

ul. Unii Lubelskiej 6A, 35-310 Rzeszów

www.dreamswydawnictwo.pl

Druk: Drukarnia Opolgraf

Jeśli nie zaznaczono inaczej, wszystkie cytaty z Pisma Świętego podano za Biblią Tysiąclecia.

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej publikacji nie może być reprodukowana, przechowywana jako źródło danych, przekazywana w jakiejkolwiek mechanicznej, elektronicznej lub innej formie zapisu bez pisemnej zgody wydawcy.

Wszystkim nauczycielom z mojej rodziny – szczególnie Jackowi, Benowi, Judy, Jimowi, Joelowi i Helen. Oraz pamięci tych wyjątkowych nauczycieli z mojej młodości, którzy rozbudzali kreatywność i zaszczepili we mnie miłość do książek. Nie da się nawet wyrazić, na jak wiele sposobów wpłynęliście na życie Waszych uczniów.

Podziękowania

Kiedy w 2013 roku pastor naszej wspólnoty ogłosił możliwość wyjazdu na safari do Kenii, od razu z mężem skorzystaliśmy z tej szansy. W tamtym czasie nasza córka Julena i jej mąż pracowali jako misjonarze w Etiopii (jeśli sprawdzicie na mapie, zobaczycie, że Kenia graniczy z Etiopią), więc nie było lepszej okazji, żeby ich odwiedzić i zobaczyć, jak im się tam wiedzie, a bardzo o tym marzyliśmy! Nie wspominając już, że Julena wiele nam opowiadała o Kenii po powrocie ze swojej wyprawy misyjnej z college’u w połowie lat 90.

Osobiście doświadczyć życia w Etiopii i Kenii? To naprawdę była wyprawa naszego życia i wróciliśmy z niej z licznymi wspomnieniami i blisko tysiącem zdjęć. Wiedziałam też, że kiedyś będę musiała wpleść te wrażenia do którejś ze swoich powieści. Gdy w głowie zaczynała mi się jawić postać Larkspur Linwood, pomyślałam, że ją mogłabym wysłać do Afryki.

Dziękuję naszym przyjaciołom, Johnowi i Dianie Lasater, którzy zorganizowali tę wyprawę, za to, że zadbaliście, by wszystko poszło dobrze – nawet w tych nieprzewidywalnych splotach wydarzeń! Kto mógł się spodziewać, że międzynarodowy terminal w Nairobi zostanie dotknięty pożarem dokładnie tego dnia, którego mieliśmy tam lądować! Johnie, Twoja pełna spokoju obecność niesamowicie nam pomogła, podobnie jak dodające otuchy e-maile Diany ze Stanów. Diano, to dla mnie zaszczyt, że mogę z Tobą śpiewać ramię w ramię w sopranach naszego kościelnego chóru. Dziękuję Ci za twój entuzjazm, z jakim wspierasz mnie w moim pisarstwie!

Wciąż zadziwia mnie, jak „mały” staje się nasz świat w epoce samolotów i Internetu. Dziękuję Bogu, że dał mi i mojemu mężowi dobre zdrowie i pieniądze, żebyśmy mogli cieszyć się takimi podróżami (choć nie określiłabym tego słowem „cieszyć się”, gdy musieliśmy spędzić od dziesięciu do piętnastu godzin w ciasnych fotelach w samolocie). Jestem naprawdę wdzięczna za ten wspaniały, różnorodny i piękny świat, który Bóg nam powierzył, i modlę się, byśmy nigdy nie przestali doceniać tych darów.

Muszę również wyrazić moją radość, że po raz kolejny mogłam pracować ze wspaniałym zespołem redakcyjnym w wydawnictwie Franciscan Media, szczególnie z wyjątkową redaktorką, Ericką McIntyre. Twoje bystre oko, subtelne wskazówki i pełny profesjonalizm sprawiły, że praca nad tymi powieściami była przyjemnością.

Dziękuję również mojej agentce, Natashy Kern. To dla mnie wyróżnienie, że mogę zaliczać się do Twoich klientek, a tym bardziej, że mogę nazywać Cię swoją przyjaciółką. Dziękuję, że jesteś pełną zapału orędowniczką moich książek i że interesujesz się osobiście każdym ze swoich klientów.

Jak zwykle nie mogłabym nie wspomnieć o moich ukochanych „siostrach z Seekerville” (www.seekerville.net). Dziękuję Wam za codzienny śmiech, modlitwy i zachęty, ale przede wszystkim za trwałą przyjaźń. Nie potrafię sobie wyobrazić, jak moja droga wyglądałaby bez Was!

I na końcu, ale z pewnością nie pod względem ważności, dziękuję mojej cudownej rodzinie. Jackowi, mojemu najdroższemu mężowi – jesteś trwałym oparciem, które nigdy się nie chwieje, nawet jeśli zmierzę Cię „tym wzrokiem”, gdy przeszkodzisz mi w pisaniu jakimś pytaniem o listę zakupów albo o bieżące sprawy w domu. Córkom, Johannie i Julenie, które są teraz zajętymi mamami i z zaangażowaniem służą Bogu – zawsze umiecie znaleźć czas, żeby nieść radość swojej matce, i nie potrafię nawet wyrazić, jak wiele to dla mnie znaczy! Ściskam Was, Waszych mężów i siódemkę moich ukochanych wnucząt.

Nie mogłabym pominąć Shadow i Poppy, naszych wspaniałych psów ratowniczych, które są moimi codziennymi kompanami w pracy. Dajecie mi wiele radości, grzejecie mi stopy w chłodne dni i niezawodnie przypominacie, kiedy nadchodzi czas, by już kończyć.

Rodzina, przyjaciele, znajomi i praca to moje prawdziwe błogosławieństwo!

Zawsze się radujcie, nieustannie się módlcie! W każdym położeniu dziękujcie, taka jest bowiem wola Boża w Jezusie Chrystusie względem was.

1 Tes 5, 16-18

Albowiem według wiary, a nie dzięki widzeniu postępujemy.

2 Kor 5,7

Rozdział pierwszy

Henderson State Teachers College
Arkadelphia, Arkansas
Maj 1932

Larkspur Linwood poczuła, że dopada ją wyjątkowo nieprzyjemna trema. Przecież zdała wszystkie egzaminy... I to śpiewająco. Co więc mogło być powodem tego oschłego wezwania do gabinetu profesora Keene’a?

Stanęła przed zamkniętymi drzwiami, przyciskając mocno do piersi stos książek, które miała dzisiaj oddać do biblioteki. Profesor Keene nie określił konkretnej godziny, powiedział tylko, żeby zgłosiła się do niego po południu, najszybciej, jak będzie mogła.

Może powinna najpierw zwrócić książki i przyjść tu później. Dużo później, gdy będzie już chciał wracać do domu na kolację i nie będzie miał czasu, by prawić jej zbyt długie kazanie o... o czymkolwiek by ono nie było.

Musiała szczerze przyznać, że ten człowiek jednocześnie ją zachwycał i przerażał. Jego uśmiech mógł w jednej chwili zmienić się z serdecznej zachęty w świętoszkowatą kpinę. Podczas dwóch lat spędzonych w Henderson State Teachers College Lark mimowolnie padała ofiarą obu odsłon jego oblicza.

Zacisnęła mocno powieki i skrzywiła usta, przygotowując się już, by wziąć nogi za pas. I wtedy nagle otworzyły się drzwi.

– Panna Linwood. Proszę wejść.

Wyglądał dzisiaj bardzo elegancko. Ciemne, błyszczące włosy miał zaczesane do tyłu, a szerokie ramiona wyraźnie podkreślała tkanina białej, wykrochmalonej koszuli. Profesor Keene dżentelmeńskim gestem zaprosił ją do gabinetu. Wziął od niej książki i rzucił na niską półkę obok drzwi, a potem podsunął jej krzesło, by mogła usiąść.

Kiedy zajmował miejsce za biurkiem, Lark próbowała rozszyfrować, które oblicze widzi dzisiaj. Trochę podobne do Kota-Dziwaka z Alicji w Krainie Czarów, a może raczej do Mony Lisy? Innymi słowy: zupełnie enigmatyczne.

– Sir, czyżbym nie dokończyła jakiejś pracy? Jeśli cokolwiek przeoczyłam...

– Cóż za absurd! – Profesor Keene przechylił się do tyłu na krześle i założył nogę na nogę, a dłonie splótł przed sobą. – Z pewnością zdaje sobie pani sprawę, że jest pani jedną z najlepszych studentek w Henderson.

Lark rozluźniła się, ale tylko trochę. Profesor nie wzywa studenta do swojego gabinetu, jeśli nie ma po temu jakiegoś powodu. Niesforny kosmyk jasnych włosów opadł jej na skroń i nerwowo założyła go za ucho.

– W takim razie dlaczego...

Jeden kącik ust drgnął mu w uśmiechu. Profesor wyprostował się i rzekł:

– Panno Linwood... Lark, jeśli mogę, bo mam nadzieję, że po minionych dwóch latach nasza znajomość nie jest już tylko relacją profesora i studentki.

Poczuła, jak przeszły ją ciarki.

– Sir?

– Próbuję powiedzieć, najwidoczniej niezbyt zgrabnie, że zarówno twój intelekt, jak i zaangażowanie wywarły na mnie silne wrażenie. Twoje uczestnictwo w moim Dyskusyjnym Kole Literackim odkryło dojrzałość, którą nieczęsto zauważam u studentów początkowych lat. – Profesor na chwilę spuścił wzrok i Lark miała okazję, żeby dyskretnie wziąć głębszy oddech maskujący zdenerwowanie. – Z tego też powodu podziwiam cię jako koleżankę, pokrewną duszę, która dąży do wiedzy, kogoś, kto ma to, co wysoce sobie cenię – perspektywy i wnikliwość.

Lark potrzebowałaby kilku kolejnych głębokich wdechów, by się uspokoić... a może nawet całej cysterny tlenu, żeby przejść przez tę rozmowę. Bała się, że serce zaraz wyskoczy z jej piersi. Chyba – a nawet z pewnością! – te uwagi nie mogły oznaczać tego, co miała nadzieję, że oznaczają. Jednak mimo to słowa mężczyzny pochlebiały jej. Jego podziw podnosił ją na duchu, a zainteresowanie przyprawiało ją o dreszcze.

Ściskając w dłoniach torebkę, próbowała przełknąć ślinę, ale jej gardło było suche jak spalona słońcem ziemia na farmie dziadka w Edenie.

– Nie wiem, co powiedzieć, profesorze Keene.

– Powiedz, że przyjdziesz do mnie w sobotę wieczorem na specjalne spotkanie. Zapewniam cię, że będziesz zaintrygowana. To będzie życiowa okazja. – Podniósł się i obszedł biurko, a potem ujął jej dłoń i pomógł wstać. Jego wymowna mina przyprawiała ją wewnątrz o dziwne odczucia. – Siódma. Pamiętasz, gdzie mieszkam, prawda?

– Cherry Street, nieopodal Riverside – odparła.

W grudniu zeszłego roku profesor Keene zorganizował dla swoich studentów świąteczne spotkanie przy herbacie i Lark dobrze pamiętała ten uroczy, zbudowany z cegieł, parterowy dom o zdecydowanie męskim wystroju. Przeszła obok profesora, żeby wziąć swoje książki, ale przystanęła w drzwiach, pytając:

– Mogłabym wiedzieć, kto jeszcze jest zaproszony?

Profesor podniósł na nią wzrok.

– Zaprosiłem jeszcze dwie inne młode damy, obie są niedawnymi absolwentkami. Spotkałaś je kilka razy w zeszłym roku na naszym kole dyskusyjnym, na pewno sobie przypomnisz.

Dwie inne młode damy, ale z pewnością bliższe wiekiem profesorowi niż dwudziestojednoletnia Lark. Trochę popsuł jej się humor. Być może wcale nie była taka wyjątkowa dla przystojnego profesora Keene’a, jak to sobie naiwnie wyobrażała.

– Nie martw się. Będzie też pani Eck z Uniwersyteckiej Kliniki Leczniczej oraz pewien dżentelmen, który przedstawi pouczające, powiedziałbym nawet, że wyjątkowo ważne, informacje.

Lark z pewnością nie musiała się obawiać jakiejkolwiek niestosowności sytuacji, skoro miała być tam pruderyjna i zawsze poprawna pani Eck.

– Nie może mi pan uchylić rąbka tajemnicy, czego będzie dotyczyć to spotkanie?

Opierając się nonszalancko jedną ręką o framugę, profesor Keene uśmiechnął się szeroko.

– Tak jak już powiedziałem... to będzie wyjątkowa okazja, z której, mam nadzieję, będziesz chciała skorzystać.

Najwyraźniej nie zamierzał ujawnić nic więcej, więc Lark nawet nie miała pomysłu, czego mogłaby dotyczyć ta prezentacja.

– Będę musiała zapytać pana O’Neilla. Pracuję cały dzień w sklepie, a w soboty po zamknięciu robimy inwentaryzację.

Profesor dotknął lekko jej ramienia. Krótko, ale wystarczająco długo, by znów poczuła się wyjątkowa i szczególnie istotna w jego oczach.

– Lark, przyjdź, proszę. Obiecuję ci, że to będzie znacznie ważniejsze dla twojej przyszłości niż liczenie puszek fasolki szparagowej.

Prosto z gabinetu profesora Keene’a Lark poszła do biblioteki, ale ledwie do niej docierało, że stąpa po ziemi. O ile nawet mijała po drodze jakichś innych studentów, musiałaby się mocno skupić, żeby przypomnieć sobie choć jedną osobę. Gdy tylko włożyła książki do kosza zwrotów, pognała sześć przecznic dalej, do sklepu spożywczego O’Neilla. Wśliznęła się wejściem dla dostawców, jedną ręką złapała za roboczy fartuch, a drugą odbiła kartę czasu pracy i zaraz zmieniła pana O’Neilla na kasie.

Pulchny, łysiejący sklepikarz przesunął się na drugi koniec lady i wyciągnął księgę rachunkową, pytając:

– Pracowity dzień na uczelni?

– Bardzo. – Wciąż zadyszana, Lark przysiadła na jednym z wysokich stołków, które jej pracodawca trzymał za ladą. – Przepraszam za spóźnienie, ale ze względu na kończący się trymestr wiosenny musiałam jeszcze wstąpić w parę miejsc w drodze powrotnej.

– Nie ma problemu. – Pan O’Neill puścił do niej oko znad swoich drucianych okularów. – Nadal planujesz spędzić trochę czasu w domu przed rozpoczęciem kolejnego, letniego trymestru?

– Tylko kilka dni. Wyjeżdżam w niedzielę i wrócę w czwartek. – Ponieważ trudno było o pracę, a dzięki tej była w stanie opłacić swoją edukację, nie mogła sobie pozwolić, żeby brać więcej wolnego, niż to konieczne. Z drugiej strony, dziadek i Rose, młodsza siostra Lark, sami pracowali ciężko na farmie już dłuższy czas. Należał im się choćby krótki odpoczynek od tych obowiązków, w których Lark mogła im pomóc. Nigdy nie przepadała za życiem na wsi, a tym bardziej za znojem i potem, które dawały tak niewiele, ale kochała swoją rodzinę.

Klientka przyniosła koszyk z zakupami i Lark wbijała na kasę kolejne produkty.

– To będzie cztery dolary i sześćdziesiąt trzy centy, pani Dimity.

Siwowłosa kobieta cmoknęła językiem, otwierając portmonetkę.

– Niedługo będzie trzeba oddać rękę i nogę. Dobry Boże, ależ te ceny rosną!

– Wiem, proszę pani. Wszędzie jest coraz trudniej. – Lark wsunęła lizaka do torby pani Dimity. – Dla pani wnuczka – dodała z uśmiechem.

Pan O’Neill zerknął i skinął na znak aprobaty. Starał się ze wszystkich sił, by mieć jak najniższe ceny, ale wszędzie nadeszły ciężkie czasy, a susza, która rozpoczęła się latem 1930 roku w Arkansas, wcale szybko nie ustępowała. Lark modliła się każdego dnia, żeby w tym sezonie dziadkowi udało się osiągnąć przyzwoite zbiory bawełny i żeby się przy okazji nie zapracował na śmierć.

Kiedy pani Dimity wyszła, Lark poprawiła kilka artykułów na półkach, a potem przesunęła się bliżej miejsca, gdzie siedział pan O’Neill.

– Przykro mi, że muszę o to zapytać, ale czy byłaby możliwość, żeby zrobił pan inwentaryzację jutro wieczorem beze mnie?

Podniósł na nią wzrok i z uśmiechem na ustach patrzył spod uniesionych brwi.

– Nawet mi nie mów, Lark Linwood, że po całych dwóch latach w Henderson w końcu znalazłaś sobie jakiegoś adoratora?

– Och, nie! Nic z tych rzeczy. – Uniosła obie dłonie wysoko, licząc, że jej twarz wcale nie była tak czerwona, jak to czuła. – Mój kierownik studiów organizuje ważne spotkanie i prosił mnie, żebym przyszła.

– Profesor Keene? Cóż, w takim razie to musi być ważne. – Pan O’Neill podrapał się po brodzie. – Mogę poprosić Bobby’ego, żeby przyszedł pomóc przy inwentaryzacji. Będzie zadowolony z dodatkowych godzin.

Bobby także był studentem, który pracował dla sklepikarza w niepełnym wymiarze godzin i tak samo jak Lark bardzo potrzebował pracy. A może nawet bardziej, bo miał w domu jeszcze piątkę rodzeństwa.

– Jest pan pewien? Bo mogę pracować, jeśli będzie mnie pan potrzebował.

– Lark. – Pan O’Neill poklepał po ojcowsku jej dłoń. – Nie chcę, żebyś choć przez chwilę martwiła się o pracę. Będziesz ją miała, dopóki tylko będziesz chciała. Zatem spotkaj się spokojnie z tym profesorem, a ja poproszę Bobby’ego, żeby zamienił się z tobą godzinami, gdy tylko wrócisz w przyszłym tygodniu. Wtedy wyjdzie wam po równo.

Z cichym westchnieniem ulgi Lark podziękowała pracodawcy i wróciła do swoich obowiązków. Biorąc pod uwagę, jak słabo szły interesy od czasu, gdy się tu zatrudniła, Lark podejrzewała, że ten miły człowiek odnosił minimalne zyski, tylko po to, żeby pomóc niezamożnym studentom jak ona czy Bobby.

Ponieważ przerwy pomiędzy klientami zwykle pozwalały Lark na douczanie się, a trymestr wiosenny dobiegał już końca, miała wystarczająco dużo czasu, żeby rozmyślać nad tajemniczym zaproszeniem profesora Keene’a.

Piątek i sobota ciągnęły się nieznośnie i tylko dodatkowe zajęcia, które Lark znajdowała sobie w sklepie trochę jej pomagały. W sobotę po południu, gdy odbijała kartę po dniu pracy, każda półka była odkurzona, podłogi pozamiatane i wymyte na błysk, a listy inwentaryzacyjne dla Bobby’ego przygotowane w jednym miejscu.

– O mój Boże! Cała jesteś w nerwach – skomentował pan O’Neill, gdy Lark szarpała się z paskiem fartucha. – Szkoda, że wyjeżdżasz od razu rano do Edenu, bo spotkalibyśmy się w kościele i mogłabyś mi opowiedzieć, o co tyle rozgorączkowania.

– To pewnie tylko spotkanie z jakimś wykładowcą, z którym według profesora Keene’a warto się spotkać. – Gdyby tylko Lark mogła przekonać takim argumentem samą siebie. Teraz już supeł na fartuchu był mocno zaciśnięty, a ona w swoim zdenerwowaniu nie potrafiła zmusić rozedrganych palców, by poradziły sobie z tym problemem. Aż się prosiło o jakieś przekleństwo, ale ugryzła się w język, by nic nie powiedzieć.

Stanąwszy za jej plecami, pan O’Neill złapał ją za nadgarstki i stanowczo opuścił jej ręce wzdłuż boków, a potem zręcznie rozsupłał węzeł i zdjął jej fartuch przez głowę, mówiąc:

– Już. A teraz weź głęboki wdech i uspokój się. Cokolwiek cię czeka dzisiaj wieczorem, pamiętaj, kim jesteś i zachowaj rozsądek. Dasz sobie radę.

Lark przesłała mu pełen wdzięczności uśmiech i poprawiając koczek, odparła:

– Mówi pan jak mój dziadek.

– To porównanie bardzo mi schlebia. – Wziął jej torebkę ze schowka i włożył w jej dłonie. – Lepiej już idź. Przecież nie chcesz się spóźnić. A ja będę czekał na szczegółowy raport, kiedy zobaczymy się pod koniec tygodnia.

Lark miała zatrważająco mało czasu, żeby pośpiesznie wrócić do akademika, zrobić sobie jakąś szybką kanapkę i odświeżyć się po całym dniu pracy w sklepie. Potem jeszcze musiała zdecydować, w którą sukienkę się ubrać, choć i tak nie miała zbyt wielkiego wyboru. Szkoda, że jej współlokatorka pojechała już do domu. Ona miała wyczucie stylu i atrakcyjną garderobę, której brakowało Lark. W końcu postanowiła włożyć jasnoniebieską szmizjerkę w białe kropki, z szerokim koronkowym kołnierzem. To głupie, ale zawsze wydawało jej się, że profesor Keene uśmiechał się z lekkim zachwytem, kiedy wkładała tę sukienkę na zajęcia.

Och, gdyby tylko mogła sama sobie wymierzyć kopniaka za takie fantazje!

Za dziesięć siódma wybiegła na zewnątrz i skierowała się w stronę Cherry Street. Na końcu przecznicy, przy której mieszkał profesor, zwolniła kroku i usiłowała się uspokoić. Skoro on postrzegał ją jako dojrzałą kobietę, nie mogła stanąć pod jego drzwiami z potarganymi włosami i zadyszana, jakby była płochą uczennicą. Poprawiła szylkretowe grzebyki, które miała wpięte ponad skroniami oraz wygładziła kok upięty na karku.

Idąc dalej, zauważyła dwa samochody zaparkowane na podjeździe profesora. Oczywiście, nie była pierwszym gościem. Żałowała teraz, że pochłonęła tę kanapkę, bo jeśli zaraz nie uspokoi nerwów, być może, gdy tylko przekroczy próg domu, będzie musiała gnać jak szalona do łazienki.

Drzwi otworzyły się, zanim dotarła na szczyt schodów. Ukazał się w nich profesor Keene w koszuli, bez marynarki, ale tylko w kamizelce i pod krawatem i uśmiechnął się na powitanie.

– Udało ci się. Tak bardzo się cieszę. – Ujął jej dłoń i wprowadził ją do przedpokoju. – Proszę, wejdź, przedstawię cię pozostałym gościom. I pozwól, że powiem – ciągnął dalej, zniżając ton w taki sposób, że Lark przeszły ciarki – iż wyglądasz dziś wieczorem wyjątkowo pięknie.

– Dziękuję – wydusiła z siebie drżącym głosem.

Trzymając dłoń na jej plecach, profesor Keene przeprowadził ją przez zwieńczone łukiem wejście do przytulnie umeblowanego salonu.

– Proszę o uwagę, to moja studentka, Lark Linwood. Lark, pamiętasz Debrę McCarrick i Sandrę Nott z naszych spotkań koła literackiego?

– Ależ tak, oczywiście. Cieszę się, że mogę was znów spotkać. – Lark skinęła grzecznie w stronę dwóch absolwentek zajmujących miejsca na sofie. Zawsze postrzegała Debrę jako zarówno mądrą, jak i piękną. Jej cera w kolorze kości słoniowej idealnie uzupełniała się z kruczoczarnymi włosami i królewską posturą. Sandra, równie inteligentna, nie miała wzrostu Debry i jej karnacji, ale rekompensowała niepozorną sylwetkę głosem, który mógłby przebić się przez gwar najgłośniejszej klasy.

– Znasz też panią Eck. – Profesor Keene wskazał na kobietę w średnim wieku siedzącą sztywno w wysokim fotelu uszaku naprzeciw sofy. – I mam zaszczyt przedstawić doktora Irwina Younga, naszego specjalnego gościa tego wieczoru. – Skinął w kierunku siwowłosego dżentelmena, który właśnie podnosił się z szerokiego fotela po drugiej stronie pokoju.

Mężczyzna podszedł bliżej i wyciągnął w jej stronę dłoń, mówiąc:

– Doktor naukowy, a nie medyczny. Miło mi panią poznać, panno Linwood. Franklin bardzo dobrze o pani mówił.

Przez krótki moment Lark nie mogła się domyślić, kim mógłby być ten Franklin, ale zaraz przypomniała sobie, że tak ma na imię profesor Keene.

– Miło mi!

– Proszę, usiądź wygodnie. – Profesor poprowadził Lark na miejsce na końcu sofy, obok Sandry, a sam usiadł w fotelu po prawej stronie doktora Younga.

– Niewątpliwie jesteście panie ciekawe, dlaczego was tu zaprosiłem, więc bez zbędnych ceregieli, proszę szanownego doktora Younga, by wszystko wyjaśnił.

– Dziękuję ci, Franklinie. – Starszy mężczyzna odkaszlnął i wychylił się do przodu. Patrzył na kobiety poważnym wzrokiem, a na jego ustach malował się tajemniczy uśmiech. – Drogie panie, jestem tu, by zaprosić was na szczególną przygodę.

Lark wymieniła zaintrygowane spojrzenia z Sandrą, która wydawała się równie nieświadoma celu tego spotkania jak ona. Wyraz twarzy Debry był trudny do odgadnięcia, ale z naprzeciwka dostrzegła błysk w oku pani Eck, a to sugerowało, że kobieta ma jakieś pojęcie, o co chodzi, i teraz czeka niecierpliwie na dalsze wyjaśnienia.

Sandra zdjęła z nosa okulary w eleganckich złotych oprawkach i trzymała je na kolanach w drżących od zdenerwowania dłoniach.

– Jako że skończyłam dopiero pierwszy rok nauczania, nie jestem pewna, czy jestem gotowa na jakieś przygody. Poza tym, uwzględniając obecną sytuację gospodarczą w kraju, nie mogę sobie pozwolić na narażanie swojej kariery.

Doktor Young skrzyżował wzrok z profesorem, a błysk zniecierpliwienia, który mignął na ich twarzach, przyprawił Lark o dreszcze.

– Nawet jeśli – zaczął doktor Young – ta przygoda, o której mówię, mogłaby zmienić kierunek waszej kariery zawodowej jako nauczycielek i dać wam wyjątkową okazję do zdobycia takich badań naukowych dla dalszego rozwoju, jakich nie mogłybyście zdobyć na żadnym amerykańskim uniwersytecie?

Sandra zamilkła i zacisnęła mocno usta. Przeniosła wzrok na Debrę, której twarz wyrażała teraz powściągliwe zainteresowanie.

– Brzmi intrygująco – oznajmiła Debra. – Proszę, doktorze Young, niech pan mówi dalej.

Lark przesunęła się na skraj sofy, przygotowując się, by wstać, przeprosić i wyjść.

– Ponieważ zostało mi jeszcze dwa lata do ukończenia college’u, nie wiem, czy rzeczywiście powinnam się tu znaleźć.

Profesor Keene uniósł dłoń, mówiąc:

– Wysłuchaj nas do końca, Lark. To może być niesamowita okazja także dla ciebie.

Lark obruszyła się z irytacją i nie potrafiła już dłużej powstrzymać języka.

– Ostatnie dwa dni siedziałam jak na szpilkach, zastanawiając się, czego może dotyczyć to spotkanie. Teraz obaj sprawiacie wrażenie, jakbyście posiedli najgłębsze tajniki wiedzy, a ja czuję się jeszcze bardziej zlękniona niż przed przyjściem tutaj.

Doktor Young miał na tyle przyzwoitości, by okazać rozczarowanie.

– Proszę nam wybaczyć, drogie panie. Nie zamierzałem wzbudzać niepokojów. Jednakże Franklin osobiście polecił mi każdą z pań i niezależnie od tego, jaką decyzję podejmiecie i czy zdecydujecie się z nami wsiąść na pokład, prosiłbym panie o dyskrecję.

Lark zagryzła wargę. Następnie, zerkając szybko na pozostałych uczestników spotkania, skinęła i oparła się z powrotem na sofie, kwitując:

– Zatem dobrze.

Doktor Young wyciągnął jakieś kartki z teczki stojącej koło jego krzesła i podał je profesorowi Keene’owi, który podsunął je Lark, pani Eck i pozostałym dwóm damom.

– Zdjęcia w broszurze, którą trzymacie, przedstawiają misyjną szkołę założoną jakiś czas temu na terenach Wielkich Rowów Afrykańskich w Kenii. Jednak ze względu na obecny rozwój wydarzeń pomiędzy chrześcijańskimi misjonarzami prowadzącymi tę szkołę a ludnością tubylczą szkoła przechodzi konieczne zmiany w zakresie personelu. – Spojrzał znacząco po kolei na Lark, Sandrę i Debrę. – Mam nadzieję wypełnić wakaty utalentowanymi osobami, które znajdują się w tym pomieszczeniu.

Larkspur utkwiła wzrok w zdjęciu przedstawiającym długi, dwukondygnacyjny, ceglany budynek o szerokiej werandzie i grubych filarach. Dwie kobiety w habitach oraz wysoki, kościsty mężczyzna w muszce i białym, słomkowym kapeluszu górowali ponad kolorową klasą złożoną z dwudziestu czarnoskórych dzieci siedzących w rzędach na stopniach werandy. Przejęte twarze dzieci ujęły Lark za serce.

– Ale... ale ja nie jestem nauczycielką.

– Jeszcze nie – sprostował łagodnie profesor Keene. – Wyobraź sobie jednak, co takie doświadczenie mogłoby znaczyć dla twojej przyszłości, Lark. Nawet podczas twoich praktyk pedagogicznych tutaj, w Henderson, nigdy nie dojdziesz do takiego poziomu zrozumienia, czym tak naprawdę jest niesienie oświecenia spragnionym wiedzy dzieciom.

Krew pulsowała jej tak gwałtownie, iż szum w uszach zagłuszał dyskusję, która rozgorzała w pokoju. Słyszała ferwor w ich głosach, jakieś podekscytowanie, które sama też czuła.

– Drogie panie – przerwał doktor Young ze śmiechem. – Jestem zachwycony waszym entuzjazmem, ale jeśli dacie mi szansę, wszystkie istotne kwestie zostaną poruszone jeszcze przed końcem tego spotkania.

Lark nie mogła uwierzyć, że w ogóle była w stanie zaakceptować taką propozycję, ale teraz w jej głowie kotłowało się tylko jedno pytanie: „Kiedy możemy jechać?”.

– Kiedy mogą przyjechać? – Anson Schafer zdjął chłodny kompres z piekących oczu i odnalazł wzrokiem siostrę Mary John.

Pulchna kobieta spojrzała na niego znad swojego małego biurka ustawionego pod kątem do miejsca pracy Ansona, ale dla niego stanowiła teraz tylko niewyraźną plamę białego habitu.

– Oboje dobrze wiemy, jak długo trwa podróż przez ocean. Nie spodziewaj się pomocy wcześniej niż w połowie lipca.

Anson jęknął cicho. Irwin obiecał parę miesięcy temu, że gdy wróci do Stanów, będzie aktywnie poszukiwał nowych nauczycieli i personelu. Szkoła Matumaini założona prawie czterdzieści lat temu przez rodziców Ansona, którzy byli katolickimi misjonarzami z Little Rock w stanie Arkansas, zgodnie ze swą nazwą niosła nadzieję licznym rodzinom żyjącym w tym wyjątkowo pięknym otoczeniu kenijskich Wielkich Rowów Afrykańskich.

Jednakże Kenijczycy stawali się coraz bardziej przeciwni zarówno kolonizacji brytyjskiej, jak i nietolerancyjności niektórych grup misyjnych w kwestiach wieloletnich tradycji etnicznych, więc lokalne poparcie dla szkoły słabło. Anson i pozostali pracownicy wierzyli, że jedynym sposobem, by szkoła przeżyła, było sprowadzenie nauczycieli, którzy bardziej skupiliby się na praktycznej edukacji. Ponadto chcieli szkolić Kenijczyków na nauczycieli, tak by w miarę powstawania kolejnych niezależnych szkół uniknąć przerw w kształceniu dzieci.

A wykształcenie, według Ansona Schafera, dawało jedyną, prawdziwą nadzieję dla społeczeństwa.

Wrócił myślami do otwartego podręcznika leżącego przed nim na biurku, zamrugał kilka razy, ale to nic nie dało. Słowa zlewały się w bezładne linie zacierającego się czarnego tekstu. Jak miał przygotować jutrzejsze lekcje, skoro nie mógł nawet czytać?

Siostra Mary John cmoknęła i przemaszerowała tuż obok, chwytając za kompres. Zanurzyła go w umywalce i wykręciła, a potem wcisnęła w jego dłonie.

– Chcesz zupełnie oślepnąć? Zamknij książkę i daj odpocząć oczom. Przecież i tak znasz to wszystko na pamięć.

Niewiele się myliła. Anson uczył tych samych przedmiotów z tych samych podniszczonych podręczników od czasu, gdy wrócił do szkoły po ukończeniu studiów siedem lat temu.

– Może siostra ma rację. Zakroplę jeszcze oczy i pójdę do łóżka.

Siostra Mary John zatrzymała go, dotykając jego ramienia, i pełnym niepokoju szeptem dodała:

– Ale oszczędnie. Byłeś zbyt hojny wobec dzieci zarażonych infekcją. Jeśli nie będziemy ostrożni, może nam nie wystarczyć do czasu, gdy uzupełnimy nasze zapasy.

Ansona przeszył lęk. Roztwór siarczanu miedzi był jego jedynym ratunkiem od całkowitej ślepoty, która groziła mu w wyniku nieustępliwej infekcji oczu. Przypadłość ta nie była niczym nadzwyczajnym w tej części świata, ale Ansonowi udawało się jej unikać aż do minionego miesiąca.

To kolejny powód, dla którego potrzebował nowych, obiecanych mu przez doktora Younga nauczycieli i pielęgniarki. Siostra Mary John, chociaż była osobą kompetentną, wystarczająco nadwyrężała już siły po tym, jak opuściła ich większość pracowników.

Czyżby walczył w przegranej bitwie, usiłując utrzymać szkołę pomimo rosnącego ze wszystkich stron oporu? Choć osobiście mógł odczuwać odrazę do pewnych tradycji etnicznych, oburzało go postępowanie misjonarzy, którzy natychmiast ekskomunikowali kenijskich chrześcijan za kultywowanie wielowiekowych praktyk. Czy już sam święty Paweł nie mówił o takich podziałach? „Dla słabych stałem się jak słaby, by pozyskać słabych – pisał w liście do Koryntian. – Stałem się wszystkim dla wszystkich, żeby w ogóle ocalić przynajmniej niektórych”.

Anson czasami zastanawiał się, czy nie lepiej byłoby całkiem wyłączyć z tego religię. Nie chodziło o to, że nie trzymał się mocno wiary. Jako chłopiec marzył, by wejść na drogę kapłaństwa, tak jak to uczynili jego dwaj wujowie. Ale gdzieś pomiędzy kościelnym wychowaniem tu, w szkole, i zdobywaniem tytułu magistra na jezuickiej uczelni w Stanach, odkrył, że jego powołaniem było nauczanie.

Teraz jednak, jeżeli wysiłki Irwina w sprawie rekrutacji zawiodą, a co ważniejsze, jeśli amerykańskie stowarzyszenie misyjne, które wspiera finansowo szkołę, nie zgodzi się na konieczne zmiany, wszystko, co Anson i jego pracownicy mieli do tej pory nadzieję osiągnąć, może się rozpaść.

Udawszy się do swojej ubogiej kwatery znajdującej się nad szkołą, Anson zadecydował, że nie zaaplikuje sobie kolejnej dawki cennego roztworu siarczanu miedzi, by podleczyć oczy. Wolał ratować wzrok tych dzieci, dla których kształcenia poświęcił swoje życie, bo to one były przyszłością Kenii.

Przebrał się w piżamę, a potem wczołgał pod moskitierę rozciągniętą nad jego wąskim łóżkiem. Tutaj, nisko na południowo-zachodnich zboczach masywu Kenia, dni były ciepłe i przyjemne, ale wieczorami szybko robiło się chłodno. Pora deszczowa miała potrwać jeszcze tydzień albo dwa i wilgoć przenikała wszystko, nawet jego koce i poduszkę. Schował się głębiej pod przykrycie, a potem sięgnął przez otwór w moskitierze po kopertę, którą zostawił na stoliku nocnym.

Światło lampy było zbyt słabe, a wzrok Ansona zbyt zamglony, by mógł odczytać telegram od Irwina. Od kiedy otrzymał go sześć dni temu, wielokrotnie prosił siostrę Mary John, by przeczytała mu na głos wiadomość, jakby musiał się przekonywać o zapewnieniu, które było w niej zawarte: „Głowa do góry! Rekrutacja trwa. Oczekuj pomocy pod koniec lata”.

Westchnąwszy ze zmęczeniem, Anson zgasił lampę, a następnie położył się z telegramem przyciśniętym do piersi. Zamknął piekące oczy, przeżegnał się i wniósł ku niebu modlitwę, żeby ta obiecana pomoc wkrótce się zjawiła.

Rozdział drugi

Gdy tylko autobus zatrzymał się przed wejściem do sklepu w Edenie, Lark od razu dostrzegła zaparkowanego obok budynku zardzewiałego, starego, czarnego pick-upa należącego do dziadka. Serce zatrzepotało jej w piersi. Obiecała sobie, że nie powie od razu o Kenii ani słowa, ale jak uda jej się utrzymać w sekrecie podekscytowanie, aż nadejdzie odpowiedni moment?

Kierowca autobusu z krzywą miną popatrzył na nią we wstecznym lusterku.

– Hej, panno Larkspur, wysiada panienka czy nie? Proszę nie zapominać, że muszę trzymać się rozkładu.

– Już, zbieram swoje rzeczy. – Z torebką przewieszoną przez ramię i kuferkiem podróżnym pod pachą, Lark siłowała się właśnie z walizką umieszczoną na półce bagażowej ponad głową. Wreszcie udało się wytaszczyć ją na zewnątrz.

– Dziękuję, Jasper. Trzymaj się.

Kierowca uchylił czapki.

– Widzimy się za parę dni w drodze powrotnej?

Stojąc jeszcze jedną nogą na najniższym stopniu, Lark zerknęła na niego z niepewnym uśmiechem.

– Jak się uda, to się zobaczymy.

– Larkspur Jane Linwood!

Na dźwięk radosnego okrzyku swojej siostry Rose Lark obróciła się gwałtownie i zapewne wylądowałaby twarzą na chodniku, gdyby Rose natychmiast nie chwyciła jej w objęcia. Walizka i kufer podróżny spadły na ziemię, a Lark objęła siostrę oburącz, tak w geście samoobrony, jak i powitania.

– Na Boga! Rosie! Też się cieszę, że cię widzę, ale daj złapać oddech.

Rudobrunatne pasma włosów Rose o mało nie wysypały się z warkocza, gdy dziewczyna raźno złapała za walizkę Lark. Za ich plecami autobus odjeżdżał w dal i obie ruszyły w stronę pick-upa.

– Dziadek wciąż rozprawia z pastorem w kościele, ale ja nie chciałam przegapić twojego autobusu. Jedziemy prosto do Brinkley na niedzielny obiad z Bryony i Michaelem. Nie mogą się doczekać, żeby się z tobą zobaczyć.

Niewiele ponad rok temu Bryony – najstarsza z sióstr – wyszła za mąż za Michaela Heatha, syna właściciela ziemskiego, u którego dziadek najmował farmę.

– Czy Bry jest już przy nadziei?

Twarz Rose spochmurniała i dziewczyna potrząsnęła przecząco głową.

– Nawet nic o tym nie mów. Robi się wtedy smutna.

– Wszystko będzie w odpowiednim czasie danym od Boga. – Śmiejąc się lekko, Lark włożyła torebkę i kuferek do szoferki pick-upa. – Bryony matkowała nam jak kwoka na tyle długo, że Bóg nie mógłby jej odmówić własnych dzieci.

– Ja nigdy nie będę mieć dzieci. – Rose wrzuciła walizkę na platformę z tyłu. – Za dużo problemów.

– Jesteś jeszcze zbyt młoda na takie deklaracje. Gdy tylko ty i Caleb...

– Bądź już cicho! – Rose szarpnięciem otworzyła drzwi od strony kierowcy i patrzyła, jak Lark wsiada na miejsce pasażera. – Nigdy też nie wyjdę za mąż. Ty wyjechałaś na studia, Bry opuściła dom, by założyć własną rodzinę, więc ktoś musi zostać na miejscu, żeby pomóc dziadkowi na farmie.

Lark nie mogła się powstrzymać i zaśmiała się pod nosem na wyraźny rumieniec, którym oblała się Rose na samo wspomnienie o Calebie Wielandzie. Mogła się zarzekać do woli, ale nadejdzie taki dzień, kiedy Rose Linwood przestanie być chłopczycą i doceni zainteresowanie porządnych mężczyzn, takich jak Caleb.

„Tak jak ty doceniasz zainteresowanie ze strony profesora Keene’a?” – przemknęło jej przez myśl. Lark odwróciła wzrok i wyglądała teraz przez otwarte okno, próbując ukryć wypieki, które pokryły jej oblicze.

– O, dziadek wraca z kościoła. Powinnyśmy już jechać.

Rose zapaliła silnik i podjechała drogą w kierunku dziadka. Uśmiechając się od ucha do ucha, starszy mężczyzna otworzył drzwi po stronie Lark i pochwycił ją w uścisku, zanim jeszcze wspiął się na miejsce obok niej.

– Dobrze cię znowuż widzieć! Jezusieńku, za każdym razem, gdy cię widzę, jesteś coraz doroślejsza.

Ostatnio Lark była w domu na Święta Wielkanocne, więc podczas jazdy do Brinkley, większego miasteczka oddalonego o jakieś trzydzieści kilometrów, dziadek i Rose zasypywali ją pytaniami o szkołę. Lepiej było skierować rozmowę na temat studiów i życia akademickiego, by uniknąć mówienia o wczorajszym spotkaniu w domu profesora Keene’a. Lark wciąż nie mogła uwierzyć, że naprawdę dopuszczała możliwość takiego kroku wiary – tak to należało właściwie nazwać, bo przecież prawie w ogóle nie umiała przewidzieć, co ją czeka.

Wiedziała jedno i to ją mobilizowało najbardziej: że sam profesor Keene już złożył wniosek o urlop w Henderson i miał udać się w podróż do Kenii razem z innymi osobami, które zwerbował doktor Young. Wyglądało na to, że zarówno Sandra, jak i Debra planowały jechać, podobnie jak pani Eck, która ze względu na swoje kwalifikacje pielęgniarskie miała być szczególnie potrzebna na misjach.

Kiedy Rose zajechała na podjazd obok małego, parterowego domku o pobielanych ścianach, Lark wróciła myślami do rzeczywistości. Gdy wysiadała z dziadkiem i Rose z auta, otworzyły się drzwi z moskitierą. Bryony z rozwianymi ciemnymi włosami zbiegła po schodach werandy i po raz kolejny Lark znalazła się w powitalnym uścisku.

– Nasza studentka wreszcie wróciła. – Bryony w końcu puściła Lark i poprowadziła ją w stronę domu. – Wejdźcie do środka. Kurczak i kluski są już na kuchni.

Lark ramieniem otoczyła Bryony w pasie i odparła:

– Nawet nie wiesz, jak bardzo się stęskniłam za doskonałą kuchnią mojej starszej siostry.

Mąż Bryony, Michael, przytrzymujący właśnie otwarte drzwi, obdarzył Lark braterskim pocałunkiem.

– Słyszałem, że popisowo zdałaś wszystkie egzaminy. Zapisałaś się już na trymestr letni?

Dreszcz przeszył Lark na to pytanie szwagra. Starała się uniknąć odpowiedzi i z obojętną miną rzuciła:

– W zeszłym tygodniu mój wykładowca z biologii pokazywał mi czasopismo naukowe z twoimi ostatnimi ilustracjami. Pracujesz nad czymś nowym?

– Lepiej, żeby nie zaczynał – wtrąciła Bryony – bo będziemy rozmawiać o botanice przez cały wieczór, a ja naprawdę bardzo chciałabym usłyszeć, jak ci idzie na studiach.

Zaordynowała, by wszyscy umyli ręce i zajęli miejsca w jadalni. Gdy Lark usiadła przy stole, Bryony zdążyła już nałożyć sowite porcje kurczaka i klusek w gęstym, aromatycznym sosie. Sam zapach wystarczał, by zaczęło jej burczeć w brzuchu. Michael poprosił dziadka, żeby poprowadził modlitwę dziękczynną, więc na następne kilka minut rozmowy ucichły, po czym jadalnię wypełnił brzęk sztućców uderzających o porcelanową zastawę.

Później Bryony podniosła się, by sprzątnąć ze stołu i podać deser, ale Michael zatrzymał ją, mówiąc:

– Zostań z gośćmi. Ja zajmę się naczyniami i zrobię kawę.

– Pozwólcie, że pomogę. – Lark sięgnęła po talerze Rose oraz dziadka i złożyła je na swoim. Chciała zrobić cokolwiek, by choć trochę zyskać na czasie, zanim ujawni nowiny na temat Kenii.

Michael zabrał jej sprzed nosa talerze, nim zdążyła odsunąć krzesło od stołu.

– Chyba żartujesz! Ty jesteś tu gościem honorowym.

Z wymuszonym uśmiechem Lark skrupulatnie poskładała swoją serwetkę i położyła ją na stole.

– Mam wam coś ważnego do ogłoszenia... – zaczęła. – O szkole i... jeszcze o czymś. Michaelu, może jeszcze zostaniesz, by wysłuchać.

Unosząc ze zdziwieniem brwi, odstawił stos talerzy na kredens i stanął za krzesłem Bryony.

– To brzmi poważnie.

– W rzeczy samej – zgodziła się Bryony. Sięgnęła po dłoń Michaela i skierowała zaniepokojony wzrok na Lark. – Chyba nie myślisz, żeby rzucić college z powodów finansowych, prawda? Bo Michael i ja gotowi jesteśmy zrobić wszystko, by pomóc...

– Proszę, pozwólcie mi powiedzieć. – Lark złożyła dłonie pod stołem i przełknęła nerwowo. – Ja... ja zgłosiłam się na wolontariat w Kenii.

– Kenia! – Rose opadła szczęka. – W Afryce?

Lark wyprostowała się na siedzeniu, ale wciąż unikała spojrzenia milczącego dziadka.

– Tak, w Afryce.

Bryony stłumiła okrzyk.

– Poczekaj... co to znaczy, że zgłosiłaś się na wolontariat? Lark, nic nie rozumiem.

– To życiowa okazja – oświadczyła Lark, powtarzając niczym echo argumenty profesora Keene’a. – Będę pracować tam w szkole, więc zdobędę cenne doświadczenie pedagogiczne.

– A co z college’em? – Bryony potrząsnęła głową w konsternacji.

– Zadeklarowałam się tylko na rok. Skończę studia po powrocie do Stanów. – Lark w końcu odważyła się popatrzeć na zamyśloną twarz dziadka.

– Czyjże to pomysł? – zapytał. – Nie jedziesz chyba tak ni z gruszki, ni z pietruszki, tylko dlatego, że jakiś nadobny jegomość złapał cię na słodkie słówka?

Lark poczuła na karku mrowienie, bo coś w tym było. Nie mogła zaprzeczyć, że „słodkie słówka” profesora Keene’a z pewnością przechyliły szalę przy podejmowaniu decyzji. Ale to nie tylko jego pochlebstwa i pochwały. Naprawdę poruszył ją widok tych spragnionych wiedzy dzieci, które przedstawione były na zdjęciu w broszurze doktora Younga.

– Ta szkoła nazywa się Matumaini, co w suahili znaczy „nadzieja”. I właśnie to niosą tam ludziom... Nadzieję na lepsze życie dzięki wykształceniu.

Nie puszczając dłoni Bryony, Michael usiadł na krześle.

– Dawanie nadziei to wspaniała rzecz – powiedział łagodnie. – Takie szlachetne ambicje są godne podziwu. Ale podróż tak daleko i na tak długo... Na pewno rozumiesz niepokoje twojej rodziny.

I dobrze, że Michael wyraził obiekcje w tak opanowany sposób. Lark uśmiechem okazała mu wdzięczność.

– Oczywiście, że rozumiem. Gdybyście wszyscy nie martwili się o mnie, naprawdę zaczęłabym się niepokoić. Tak, wiem, że to wyszło tak nagle, ale to coś więcej niż zwykła zachcianka.

Pchana pasją do swojego zawodu, Lark czuła rosnącą pewność, gdy przedstawiała kolejne detale ze spotkania u profesora Keene’a, starając się podkreślić, że inni nauczyciele i pielęgniarka również podejmą się podróży, a jej koszty zostaną pokryte z funduszy stowarzyszenia misyjnego w Little Rock. Zerwała się z krzesła i przyniosła z torebki broszurę od doktora Younga. Wręczyła ją dziadkowi, a ten dokładnie ją przeczytał i podał Bryony.

– Widać tę potrzebę, prawda? – Lark zwróciła się do Rose, której oczy coraz bardziej wypełniały się łzami, i uścisnęła jej dłoń. – Boli mnie serce na myśl, że będę musiała was zostawić, ale mocno czuję, że powinnam tam jechać.

– Zatem musisz to zrobić – oświadczyła Bryony drżącym głosem. – Kiedy wyjeżdżasz?

To była najtrudniejsza część.

– Muszę się spakować i złapać pociąg do Charleston do środy.

– Och, Lark! Tak szybko!? – wykrzyknęła najstarsza siostra.

– Niestety tak. Doktor Young rezerwuje podróż na parowcu handlowym, który opuszcza port w najbliższą sobotę.

– Przepraszam, nie... nie mogę... – Tłumiąc płacz, Bryony wybiegła z pokoju.

Spojrzawszy przepraszająco, Michael szybko wyszedł za nią.

Lark poczuła w piersi niemiły ucisk wyrzutów sumienia. Popatrzyła na Rose, a potem na dziadka i jej oczy również wypełniły się łzami.

– Czy Bry mi wybaczy? A wy?

– Chodź no tu. – Dziadek wziął ją na kolana, jak zdezorientowaną i wystraszoną siedmiolatkę, tak jak wtedy, gdy mama przywiozła ją razem z siostrami na farmę, kiedy tata zginął na wojnie. – Ni ma co przepraszać, jeżeli idzie się w życiu za wolą Bożą. Skoro Duch Święty powiedział, cobyś jechała do Afryki tam dzieci uczyć, to będzie strzec każden jeden twój krok.

– I troszczyć się też o was, gdy mnie nie będzie, prawda? – Zaplotła mu ręce na szyi i patrzyła wyczekująco prosto w oczy.

Zanim zdążył odpowiedzieć, Rose podeszła i otoczyła ich oboje ramieniem.

– Tak jak zawsze. Będę się za ciebie modlić codziennie rano i wieczorem, Lark, aż wrócisz tu do nas cała i bezpieczna.

Dopiero w tym momencie Lark w pełni doceniła to, co miała za sobą zostawić.

Anson zmierzył wzrokiem dwa rzędy uczniów siedzących przed nim w ławkach i jego spojrzenie zatrzymało się na ośmioletnim chłopcu, który wiercił się bardziej od innych.

– Kanja, proszę, przeczytaj zdanie, które napisała na tablicy siostra Mary John.

Kanja wstał i miętosząc brzeg wyblakłej niebieskiej koszuli w stylu amerykańskim, należącej do szkolnego mundurka ofiarowanego przez stowarzyszenie misyjne, zaczął dukać:

– Brązowy... nie-nie-niedźwiedź... zaryczał... Mwalimu Schafer, co to jest niedźwiedź? To coś jak lew?

Anson starał się nie roześmiać, nawet nie tyle ze względu na pytanie Kanji, ile z powodu tego, że siostra Mary John wciąż zapominała, iż dzieci nie znają wielu rzeczy, które dla ludzi z Zachodu były oczywiste. Mrugając w kierunku zmieszanej siostry, Anson podszedł do tablicy, zmazał wyraz „niedźwiedź” i zastąpił go wyrazem „lew”.

– Spróbuj jeszcze raz, Kanja.

Chłopiec rozpromienił się w uroczym uśmiechu ukazującym szparę po zębie.

– Brązowy... lew... zaryczał... g-g-głośno.

– Wspaniale! – Anson wrócił na swoje miejsce za chwiejącym się drewnianym biurkiem. Wziął do ręki ołówek i zamrugał kilka razy, na próżno starając się odnaleźć imię Kanji w dzienniku.

Siostra Mary John stanęła obok niego. Patrząc mu przez ramię, jakby od niechcenia położyła palec obok nazwiska i trzymała go tam, aż Anson zaznaczył odpowiednią kolumnę. Wróciwszy pod tablicę, zakonnica posłała mu karcący uśmiech. Zanim Anson wywołał kolejnego ucznia, do sali zajrzała siostra Angelica, dając mu znaki. Zostawił klasę siostrze Mary John i wyszedł na zewnątrz.

– Czego siostra potrzebuje?

– Kolejny telegram, sir. – Drżąc z podekscytowania, trochę młodsza od trzydziestodwuletniego Ansona zakonnica mierzyła go wzrokiem znad okularów, gdy podawała mu nieco pomiętą kopertę.

Wyciągnął rękę, ale zaraz zmienił zdanie.

– Proszę mi przeczytać.

Siostra Angelica rozerwała kopertę i rozwinęła kartkę.

– Od doktora Younga. Pisze: „Sukces! Statek opuścił port w sobotę czwartego czerwca. Spodziewajcie się nas w połowie lipca”. – Podniosła na niego wzrok i z uśmiechem rzekła: – Nauczyciele przybywają... Alleluja!

Anson podejrzewał, że jej euforia nie wynikała głównie z faktu, że nowi nauczyciele są już w drodze, ale wiązała się z tym, że wkrótce będzie mogła powrócić do Stanów. Siostra Angelica nie potrafiła przystosować się do życia w Afryce.

– Och, i jest jeszcze przesyłka z Nairobi. Wydaje mi się, że to lekarstwa, po które pan posłał.

Pohamowawszy westchnienie ulgi, Anson poprosił siostrę Angelicę, by pomagała siostrze Mary John w prowadzeniu lekcji do końca tego dnia. Sam pośpiesznie udał się do swojego gabinetu za rogiem i na biurku odnalazł paczkę owiniętą w szary papier. Rozdarł go i przejrzawszy zawartość, poczuł, jak nogi się pod nim ugięły w przypływie wdzięczności. Wreszcie dotarły wyczekiwane, nowe fiolki siarczanu miedzi. Dwa dni temu kazał siostrze Mary John zużyć ich ostatnie zapasy na leczenie infekcji oczu trojga uczniów. Teraz on mógł kontynuować swoje leczenie.

Wypełnił zakraplacz, położył się na łóżku ustawionym w kącie i zaaplikował sobie roztwór, a potem leżał z zamkniętymi oczami i modlił się. Jeśli straciłby wzrok, byłby tu bezużyteczny. I tak już zbyt często musiał polegać na zakonnicach, gdy odczuwał coraz większe zmęczenie oczu w ciągu dnia. Bywało, że do wieczora jego wzrok stawał się tak zamglony, że ledwie był w stanie zobaczyć, którędy ma iść na górę do łóżka.

Obudził się jakiś czas później, kiedy siostra Mary John łagodnie szturchała go w ramię.

– Widzę, że przyjechały lekarstwa – stwierdziła. – Chwała niech będzie Bogu!

Usiadł na łóżku.

– Widziała siostra telegram?

– O tak. – Odwróciła krzesło i usiadła na wprost mężczyzny. Anson nie potrzebował dobrego wzroku, by rozpoznać zatroskaną minę zakonnicy. – Nie jestem jednak pewna, czy sprowadzenie nowych nauczycieli cokolwiek nam da. Kolejnych dwoje mieszkańców wioski przyszło dziś po południu, aby powiedzieć, że ich dzieci już nie wrócą. Jeśli w ogóle pójdą do szkoły, to wybiorą nową, niezależną szkołę Kikuyu.

– Wiedzieliśmy, że tak będzie – odparł Anson zmęczonym głosem. – Mają już dość tego, że my, mieszkańcy Zachodu, narzucamy im nasze chrześcijańskie standardy.

Siostra Mary John szarpnęła głową, unosząc podbródek.

– Wiesz, co Chrystus ma do powiedzenia o letnich chrześcijanach. Jeśli nie będziemy bronić naszych przekonań, nie będziemy nic warci.

– I właśnie to nic nam zostanie, jeżeli zlekceważymy kulturę ludzi, którym służymy. Nie, siostro... – powiedział, wstając i podchodząc do swojego biurka. – Jeśli mamy pokazać Kenijczykom korzyści bycia wykształconym, musimy to czynić z szacunkiem dla nich i bez uprzedzeń. Niech siostra nie bierze tego do siebie albo jako słowa przeciw Kościołowi, ale szczerze liczę, że ci nauczyciele, których pozyskał doktor Young, są osobami świeckimi, że nie należą do żadnego zakonu.

Wykrzywiając usta w grymasie, siostra Mary John wstała i odparła:

– Usunięcie Chrystusa ze szkoły będzie wielkim błędem.

– W żadnym wypadku nie zamierzałem znikąd usuwać Chrystusa... jakbym w ogóle mógł. – Anson musiał zacisnąć zęby, by powstrzymać narastające w nim emocje. Piekły go oczy, więc uciskał grzbiet nosa. – Czy nie widzi siostra, że kroczymy po cienkiej linie? Jeśli chcemy, by ta szkoła nadal się liczyła, musimy się przystosować... nie rezygnować z naszych chrześcijańskich poglądów, ale wyjść naprzeciw tym ludziom w duchu pokornej służby, bez potępiania.

Nie potrafił powiedzieć, czy jego argumenty trafiły do niej czy nie. Ale gdy tylko przybędą nowi nauczyciele i siostra Angelica ustali szczegóły swojego powrotnego wyjazdu do Stanów, siostra Mary John będzie jedyną osobą z ramienia Kościoła wśród personelu szkoły Matumaini, a Anson potrzebował teraz jej wsparcia bardziej niż kiedykolwiek wcześniej. Od czasu, gdy stanął na czele szkoły jako dyrektor, była jego prawą ręką, powierniczką i najbardziej zaufanym doradcą. Teraz, kiedy miał problemy ze wzrokiem, stała się także jego oczami.

Bryony siedziała na huśtawce ogrodowej ze Skarbem, swoją kotką o trójkolorowym umaszczeniu, zwiniętą obok niej, i listem od Larkspur rozłożonym na kolanach. Patrzyła w dal ponad oświetlonym słońcem trawnikiem, a pojedyncza łza płynęła po jej policzku. Kiedy drzwi moskitiery skrzypnęły, szybko otarła mokry ślad.

– Tu jesteś. – Michael przeszedł przez werandę i dosiadł się do Bryony na huśtawce. Niezadowolony, że mu przeszkodzono, Skarb wygiął grzbiet i zeskoczył. – Wybacz, kotku, ale nikt nie będzie stawał pomiędzy mną a moją żoną. Nawet ty.

Bryony nie mogła się powstrzymać, by się nie roześmiać. Przyjęła czuły pocałunek męża, po czym otarła z policzka kolejną łzę.

– Nie mogę uwierzyć, że jej nie ma.

– Skarba? Myślę, że wróci, jak tylko poczuje kolację.

Bryony żartobliwie pacnęła Michaela po ręce.

– Wiesz, że nie mówię o kocie.

– Wiem, ale nie mogę znieść tego widoku, gdy mój skarb jest tak smutny. – Michael przyciągnął ją bliżej do siebie i musnął ustami jej skronie. – Lark robi to, do czego czuje powołanie. Wydaje się, że jest szczęśliwa, prawda?

Zerkając po raz kolejny na list, Bryony musiała się zgodzić. Lark wysłała im wiadomość tego samego poranka, gdy wsiadła na pokład w Charleston. Z każdego słowa biło podekscytowanie i oczekiwanie, kiedy opisywała spokojną podróż pociągiem z profesorem Keene’em, panią Eck i dwiema absolwentkami college’u Henderson oraz doktorem Irwinem Youngiem, przedstawicielem stowarzyszenia misyjnego, który to wszystko zorganizował.

– Nie umiem się jednak przestać martwić. – Bryony westchnęła gwałtownie. – Lark tak wiele pisze o tym jej profesorze i w tak entuzjastycznych słowach... Obawiam się, że prawdziwym powodem wyjazdu do Afryki jest jej zainteresowanie jego osobą.

Michael zamilkł na dłuższą chwilę, a potem odparł:

– Lark nigdy nie była impulsywna. Przynajmniej mi się taka nie wydawała w tym niezbyt długim czasie, od kiedy ją znam.

– Impulsywna? Nie. Ale zawsze była marzycielką, zawsze też tkwiła z nosem w książce. Od dziecka pragnęła czegoś więcej niż tylko dorastania na farmie.

– W takim razie może właśnie o to chodzi. Lark ma szansę zrobić coś znaczącego i trwałego w swoim życiu.

– Może. – Ale nawet jeśli, Bryony nie potrafiła otrząsnąć się z dręczącego ją niepokoju, że jej siostra wypływała na zbyt głębokie wody.

Lark może i była najbardziej bystrą z sióstr Linwood, ale gdy człowiek się zakocha, mogą się dziać dziwne rzeczy. Poza tym co oni wiedzieli o tym profesorze Keenie? Może jest kompletnym łajdakiem i jeśli cokolwiek poszłoby źle, będzie ich dzielić cały ocean, a Lark będzie na zupełnie innym kontynencie.

Michael pogłaskał Bryony po ręce.

– Wcale nie jesteś przekonana, co?

Skarb przywędrował z powrotem. Z żałosnym miauknięciem kotka wskoczyła na kolana Bryony, mnąc list i patrząc do góry szklanym wzrokiem, jakby chciała powiedzieć: „Już wystarczy. Teraz zwróć uwagę na mnie!”. Bryony podrapała ją za uszami, a następnie uwolniła spod niej kartkę, wygładziła pogniecenia i złożyła ją starannie na trzy.

– Wiem, że to strata czasu i sił, żeby zamartwiać się rzeczami, nad którymi nie mamy kontroli.

– Wyjęłaś mi to z ust. – Michael wysunął list z ręki Bryony i wsadził sobie do kieszeni koszuli. – A teraz, jeśli udałoby nam się przekonać tego kota, któremu wydaje się, że do niego należymy, aby dał nam trochę czasu na osobności, z radością odwrócę twój umysł od wszystkich trosk.

Lark zaczęła się zastanawiać, czy kiedykolwiek minie jej ta choroba morska i czy uda jej się przyzwyczaić do nieustannego wznoszenia się i opadania statku. Spędziła pierwsze trzy dni zamknięta w kajucie, którą dzieliła z panią Eck. Obie wymiotowały na zmianę i odmawiały wszelkiego pożywienia poza krakersami i ogórkami kiszonymi.

Czwartego dnia doktor Young namówił je na wyjście na pokład, by zaczerpnęły odrobinę świeżego powietrza. Tam Lark spotkała profesora Keene’a, który rozmawiał przyjaźnie z doktorem Youngiem i pozostałymi kobietami. Nie mogła powstrzymać uczucia zazdrości, że żadna z młodszych pań nie wydawała się ani trochę chora. Próbowała się uśmiechać i dołączyć do rozmowy, ale szybko ruszyła z powrotem prosto w stronę kabiny, zanim upokorzyłaby się ponad barierką statku.

W połowie drugiego tygodnia mogła już normalnie jeść bez uczucia mdłości. Była też w stanie poruszać się po pokładzie ze względną stabilnością, więc zaczęła zwiedzać statek i cieszyć się bezkresnymi widokami Atlantyku. Dni były spokojne i monotonne, jednak to dawało jej wiele możliwości, żeby lepiej zaznajomić się ze swoimi towarzyszami. Szybko wzbudziły jej podziw intelekt i dojrzałość Debry i Sandry, a także ich bezinteresowne poświęcenie się pracy w szkole Matumaini.

„Matumaini” – powtarzała Lark w kółko w swojej głowie, by zapamiętać zapis i wymowę słowa. Często, kiedy leżała już przed snem, przeglądała broszurę o szkole, przyglądając się uważnie każdej fotografii. Wyobrażała sobie, że stoi przed klasą i te spragnione wiedzy twarzyczki patrzą na nią, a wszystkie umysły gotowe są, by wypełnić je po brzegi wiadomościami, które miała im przekazać. To była jej własna matumaini... jej nadzieja, jej odwieczne marzenie.

W trzecim tygodniu czerwca przepłynęli przez Cieśninę Gibraltarską i znaleźli się na Morzu Śródziemnym. Lark nie potrafiła powstrzymać radości ogarniającej ją na myśl o tym, że podróżuje tak blisko miast i krajów, które znała dotąd tylko z książek. Maroko i Hiszpania, Włochy i Grecja, Libia i Egipt...

Któregoś popołudnia, kiedy statek przepływał obok Port Said przez Kanał Sueski, profesor Keene dołączył do stojącej obok barierki Lark.

– Czyż to nie piękny widok?

Serce Lark drgnęło na lekkie muśnięcie, gdy ich ramiona się zetknęły. Skupiła uwagę na ruchliwym wybrzeżu.

– Trudno mi uwierzyć, że tu jestem.

– Do tej pory prowadziłaś dosyć bezpieczne życie, prawda? – Profesor zaśmiał się delikatnie. Przechylając się tak, by znaleźć się na wprost niej, oparł się łokciem o barierkę. Drugą dłonią odgarnął na bok pasmo jej włosów, które wiatr wywiał z koka.

Poufałość tego gestu sprawiła, że Lark zadrżała. Śmiejąc się ze skrępowania, odsunęła się i z powrotem upięła włosy.

– Urodziłam się w Memphis, ale nie wyjeżdżałam poza Arkansas, odkąd moja mama przywiozła nas do Edenu, kiedy miałam siedem lat. – Ponownie skierowała wzrok w stronę nabrzeża, gdzie łodzie przeróżnych rozmiarów kołysały się pomiędzy pomostami, a samochody mijały się na drodze, wzdłuż której rosły drzewa. Wszystko wydawało jej się tak nierealne, że z jej ust wydobyło się mimowolne westchnienie. – I tak aż do teraz. To jest najbardziej ekscytująca i najbardziej przerażająca rzecz, której się kiedykolwiek podjęłam.

– Nie ma się czego bać, Lark. – Profesor Keene przysunął się bliżej, a jego ciepły uśmiech był taki kuszący. – Naprawdę się cieszę, że uczestniczysz z nami w tej przygodzie.

Jego zainteresowanie nie powinno aż do tego stopnia przyprawiać jej o dreszcze, ale podobnie jak nie była w stanie zawrócić statku, nie potrafiła panować nad swoimi reakcjami wobec takiej bliskości. Czyż jednak nie był tak samo zainteresowany Sandrą i Debrą? Lark często widziała go, gdy przechadzał się po pokładzie z jedną lub obiema dziewczętami, a ich głowy pochylone były we wspólnej, ożywionej rozmowie. Nie faworyzował żadnej z nich podczas posiłków w jadalni, starając się za każdym razem zajmować różne miejsca przy stole. Oczywiście pani Eck miała niemały wpływ na ich kontakty towarzyskie. Rzadko dopuszczała do damsko-męskich spotkań bez jej wyraźnego nadzoru.

O wilku mowa... Oto właśnie i ona nadchodziła, korzystając z czasu na popołudniową przechadzkę.

– Dzień dobry, profesorze, panno Linwood. – Pani Eck zerkała przez przyciemnione okulary o zielonych szkłach spod opadającego, szerokiego ronda słomkowego kapelusza. – Czyż to nie najpiękniejsza pogoda? Państwo we dwoje niech uważają, żeby was nie spiekło. – Zarówno ton, jak i odpowiednio dobrane słowa wskazywały, że chodzi jej o coś więcej niż tylko kąt padania słońca.

– Dziękuję pani – odpowiedział profesor Keene, skłoniwszy się teatralnie. – Życzę pani miłego spaceru.

Lark odwróciła się od barierki.

– Chyba jednak powinnam się schronić na chwilę. Nigdy nie znosiłam słońca tak dobrze jak moja siostra Bryony. Ale najbiedniejsza była zawsze Rose ze swoimi rudymi włosami i piegami!

– Bryony, Larkspur i Rose... cóż za piękny „bukiet” [1]. Jednakże z tych trzech, wydaje mi się, że najchętniej wybrałbym ostróżkę. Ma piękny odcień błękitu, taki jak twoje oczy.

Ciepło rozlewające się po obliczu Lark nie miało nic wspólnego z egipskim słońcem. Spuściła głowę i szybko przeszła na drugą stronę pokładu.

Profesor poszedł za nią i przytrzymał jej drzwi.

– Chyba zobaczę, czy Irwin nie ma ochoty zagrać w shuffleboard [2]. Widzimy się na obiedzie?

Miała trochę czasu na to, by opanować pierwsze zmieszanie, więc uniosła wzrok i z uśmiechem odpowiedziała:

– Nie mogę się już doczekać, profesorze Keene.

Pogroził jej palcem, mówiąc:

– Ile razy mam ci powtarzać, żebyś mówiła mi Franklin? W zasadzie samo Frank też byłoby dobrze. Przecież teraz jesteśmy na koleżeńskiej stopie.

Lark zatrzymała się w wejściu, wzruszyła ramionami i skinęła głową w kierunku pani Eck, która właśnie znajdowała się na rufie statku.

– Skoro nasza szanowna przyzwoitka nalega na formalne zwroty, trudno mi mówić inaczej.

– Rozumiem cię. – Profesor Keene przewrócił oczami. – Co byśmy zrobili bez naszej drogiej pani Eck, która trzyma nas w ryzach?

Kusiło ją, żeby odpowiedzieć, że być może nie wybrałaby się w ogóle w tę podróż, gdyż bez zabezpieczenia w postaci dostojnej obecności pani Eck dziadek pewnie zamknąłby Lark na cztery spusty w jej pokoju na farmie jeszcze na długo po tym, jak statek odpłynąłby z portu.

Ponieważ nie pozostawało nic do zrobienia poza znalezieniem dobrej książki, Lark skierowała się w stronę niewielkiej biblioteki pokładowej. Zastała tam Debrę, która z lekturą na kolanach patrzyła przez iluminator.

Ciemnowłosa kobieta z krzywym uśmiechem skierowała na nią spojrzenie.

– Właśnie czytałam książkę o Afryce, ale stwierdziłam, że widoki są dużo ciekawsze.

– Prawda? – Lark zajęła miejsce w fotelu obok niej i dopiero wtedy uświadomiła sobie, że Debra miała idealny widok na miejsce, w którym Lark stała razem z profesorem na pokładzie.

– I znowu się rumienisz. – Debra potrząsnęła głową. – Szczerze mówiąc, moja droga, masz wyraźnie wypisane na twarzy wszystkie twoje uczucia do Franka.

Lark zacisnęła dłonie w pięści, w milczeniu przeklinając swoją jasną karnację.

– W stosunku do profesora Keene’a czuję wyłącznie uczniowski podziw.

– Ale on nie jest teraz twoim nauczycielem. – Unosząc się nieco, Debra sięgnęła do ramienia Lark. – Uwierz mi, byłam w tej samej sytuacji i zdaję sobie sprawę, jak bardzo potrafi być czarujący. Pilnuj swojego serca, moja droga. Nie chciałabym, żebyś cierpiała.

– Dziękuję za dobrą radę. Z pewnością chciałaś dla mnie dobrze. – Lark poczuła ukłucie urazy. Wstała sztywno, starając się posłać swojej rozmówczyni uprzejmy uśmiech, a potem wymaszerowała z biblioteki.

Na korytarzu spotkała ją Sandra.

– Och, cześć, Lark. Spotkałaś gdzieś Franka? Widać właśnie Egipcjan jadących na wielbłądach i chciałam, żeby to zobaczył. – Złapawszy za dłoń Lark, dodała: – Czyż to nie jest najbardziej ekscytująca podróż?

– Z pewnością tak jest. – Niemiłe uczucie mdłości skręciło żołądek Lark. Zakrywając usta, rzekła: – Wybacz mi, proszę, Sandro, ale nagle poczułam się niezbyt dobrze.

Kilka minut później, w samotności swojej kajuty, leżała na koi z chłodnym okładem na czole. „Kiedy ty wreszcie będziesz ze sobą szczera, Larkspur Jane Linwood?” – pytała samą siebie. Wiedziała, że to nie jedynie zew do służby w szkole misyjnej wyciągnął ją w tę podróż. Chciała przekonać się, że Franklin Keene widział w niej kogoś wyjątkowego, kogoś, o kogo mógłby zabiegać bardziej niż o zwykłą studentkę albo nawet koleżankę.

Ale romans? Lark uważała się za intelektualistkę, która nie da się nabrać na maślane oczy i słodkie słówka. Jednocześnie jednak jakaś jej część tęskniła za taką trwałą miłością, którą jej siostra Bryony znalazła u Michaela Heatha. Ich także łączyło niewiele, tak samo jak w przypadku Bryony, która pracowała dla zamożnej rodziny Michaela, właścicieli plantacji.

Cóż, jeśli cokolwiek miało wyniknąć ze związku Lark i jej profesora, miała na to cały rok w odległym kraju, podczas którego będą mogli lepiej się wzajemnie poznać.

– Franklin – powiedziała na głos i usiadła na łóżku, zdejmując z czoła okład. – Frank. – Mówienie mu po imieniu z pewnością ustawi ich na równej stopie. Będzie potrzebowała nieco czasu, żeby się przyzwyczaić, ale przecież trening czyni mistrza. – Cześć, Frank. Piękny dziś dzień, prawda? Frank, może mógłbyś mi polecić jakąś dobrą książkę z biblioteki. Och, Frank, przejdźmy się po pokładzie pooglądać wspólnie gwiazdy.

„Och, proszę...” – jęknęła w duchu. Lark nigdy w życiu nie miała drygu do flirtowania, co innym dziewczętom wydawało się przychodzić z taką łatwością. Już lepiej, żeby była sobą, zanurzoną w książkach idealistką, i by zawierzyła przyszłość Bogu. W końcu to Bóg sprawił, że się tu znalazła, a jak ona miałaby kochać mężczyznę, który nie akceptowałby jej taką, jaką jest?

Przypisy

[1] Imiona dziewcząt pochodzą od roślin i oznaczają kolejno: przestęp, ostróżkę i różę (O ile nie zaznaczono inaczej, wszystkie przypisy pochodzą od tłumaczki).

[2] Gra polegająca na trafianiu krążkami w pola oznaczone cyframi. Często rozgrywana na pokładzie statku.