Okładka

Strona tytułowa

Carrie Turansky

Obietnice poranka

Tłumaczenie Renata Czernik

Strona redakcyjna

Tytuł oryginału:

Shine Like the Dawn

Autor:

Carrie Turansky

Tłumaczenie z języka angielskiego:

Renata Czernik

Redakcja:

Brygida Nowak

Agata Tokarska

Korekta:

Dominika Wilk

Skład:

Alicja Malinka

ISBN 978-83-65843-87-6

© 2017 by Carrie Turansky, by Multnomah, an imprint of the Crown Publishing Group, a division of Penguin Random House LLC

© 2018 for the Polish edition by Dreams Wydawnictwo

© Cover design and photography by Mike Heath, Magnus Creative

Dreams Wydawnictwo Lidia Miś-Nowak

ul. Unii Lubelskiej 6A, 35-310 Rzeszów

www.dreamswydawnictwo.pl

Rzeszów, wydanie I

Druk: drukarnia Read Me

Książkę wydrukowano na papierze Ecco Book 2.0 80g dostarczonym przez Antalis Poland Sp. z o. o.

Wszystkie cytaty pochodzą z Biblii Tysiąclecia.

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej publikacji nie może być reprodukowana, przechowywana jako źródło danych, przekazywana w jakiejkolwiek mechanicznej, elektronicznej lub innej formie zapisu bez pisemnej zgody wydawcy.

Powierz Panu swoją drogę
i zaufaj Mu: On sam będzie działał
i sprawi, że twoja sprawiedliwość zabłyśnie jak światło,
a słuszność twoja – jak południe.
Psalm 37,5-6

Książkę tę dedykuję mojej przyjaciółce od serca,
Judy Conroy, za jej wierną przyjaźń,
za skuteczne modlitwy,
nieskończoną otuchę i wsparcie.

Prolog

22 sierpnia 1899 roku

Światło słońca migoczące na falującej powierzchni jeziora Tumbledon raziło Margaret Lounsbury. Zmrużyła oczy i nasunęła niżej rondo słomianego kapelusza, aby osłonić się przed oślepiającym blaskiem, po czym chwyciła wiosło po swojej stronie łodzi.

– Jesteś gotowa? – Daniel Lounsbury zanurzył w wodzie wiosło i spojrzał na córkę.

Z kącików jego ciemnobrązowych oczu rozchodziły się ujmujące zmarszczki, a rudawobrązowa broda zakrywała dolną część jego opalonej twarzy, jednak nie mogła zakryć uśmiechu.

– Tak! – Maggie odwzajemniła uśmiech i opuściła wiosło do wody.

– Dziś słońce wydaje się wyjątkowo jasne, zwłaszcza gdy odbija się w wodzie. – Ojciec rozejrzał się po jeziorze i zapatrzył w skalisty brzeg i bujne lasy naprzeciw.

Pięć lat wcześniej on i jego zespół założyli zaporę wodną w Debdon Burn, wypełniając wodą małą dolinę na północ od majątków ziemskich i tworząc to piękne jezioro. To było jedno z jego wielu osiągnięć jako czołowego architekta krajobrazu u sir Williama Harcourta z Morningside Manor.

– Czy wypatrzyłeś jakieś wyjątkowe miejsce na nasz piknik? – Matka Maggie, Abigail Lounsbury, siedziała na tyłach niemal pięciometrowej łodzi, trzymając na kolanach najmłodszą córkę, Violet.

– Znalazłem przepiękny mały pagórek otoczony brzozami. – Ojciec odwrócił się i uśmiechnął do starszej siostry Maggie, Olivii, siedzącej z przodu. – To idealne miejsce do świętowania twoich urodzin. Wygląda jak bajkowy las.

Oczy dziewczyny zaiskrzyły.

– Nie mogę się doczekać, kiedy go zobaczę.

Serce Maggie zabiło z podekscytowania. Poruszyła wiosłem w wodzie, dopasowując się do silnego pchnięcia jej ojca. Z ciepłymi promieniami słońca ogrzewającymi ciało i rodziną wokół niej, nie mogła sobie wyobrazić szczęśliwszego dnia.

Wiatr wzmógł się i dmuchnął kosmyk włosów na policzek Maggie.

– Wygląda na to, że będzie padać. – Matka wskazała na zachód, marszcząc przy tym czoło, a potem mocniej przycisnęła do siebie Violet.

Ponad drzewami na przeciwległym brzegu jeziora wznosiły się ciężkie, szare chmury, chociaż reszta nieba pozostawała przejrzysta.

Ojciec podniósł wzrok i przez kilka sekund wpatrywał się w obłoki.

– Jestem pewien, że nie mamy żadnego powodu do niepokoju.

Jego pewność siebie uspokoiła Maggie. Nie znała nikogo, kto wiedziałby więcej o roślinach, zwierzętach i pogodzie niż jej ojciec. Jeśli on uważał, że burza nie zagraża ich popołudniowemu piknikowi, to oznaczało, że absolutnie nie ma się czym zamartwiać.

Pełna wdzięku biała czapla wynurzyła się z trzcin po drugiej stronie jeziora i przeleciała nad taflą wody w ich kierunku. Violet kręciła się na kolanach matki z radosnym piskiem. Sprawiała wrażenie, jakby chciała się wspiąć po burcie łodzi i wskoczyć do jeziora, jednak Abigail mocno ją trzymała.

Ojciec zachichotał.

– Wygląda na to, że Violet chciałaby popływać.

Olivia odwróciła się w ich stronę.

– Nie ma za dużo rzeczy, których Violet by nie lubiła, może z wyjątkiem gotowanej marchewki i drzemki.

Maggie się uśmiechnęła. Jej siostra miała rację. Dziewczynka zaczęła sprzeciwiać się drzemkom już kilka miesięcy po swoich pierwszych urodzinach i rzeczywiście nigdy nie przepadała za marchewką.

– Nie pływamy dzisiaj, Violet – napomniała ją matka poważnym tonem, jednak Maggie widziała w jej oczach błysk humoru.

– Maggie, nie śpij! – zawołał ojciec, machając wiosłem w głębokiej wodzie.

Znów skupiła się na wiosłowaniu i przyspieszyła, by dopasować się do tempa, jakie nadawał.

Gdy dotarli do środka jeziora, Maggie usłyszała dziwny dźwięk i spojrzała w dół. Woda pluskała o brzeg jej buta. Wciągnęła głęboko powietrze i podniosła stopę.

– Tato, patrz!

Ojciec podążył za jej spojrzeniem i szeroko otworzył oczy. Szarpnął wiosłem, wyciągając je z wody, i rozejrzał się uważnie po wnętrzu łodzi.

Matka się wyprostowała.

– Co się dzieje, Danielu?

– Wydaje mi się, że doszło do przecieku. – Jego głos pozostał spokojny, ale mięśnie szczęki się naprężyły.

– Co? – Olivia rzuciła przepełnione zaskoczeniem spojrzenie na Maggie.

Mama mocniej przytuliła Violet.

– Jak duży jest przeciek?

– Nie wiem. – Ojciec zmarszczył brwi, w dalszym ciągu przeszukując wzrokiem dno łodzi, po czym chwycił swoje nadal ociekające wodą wiosło i wepchnął je głęboko pod powierzchnię.

– Szybko, Maggie, musimy natychmiast wrócić na brzeg.

Dłonie Margaret zadrżały, kiedy sięgnęła po swoje wiosło.

Olivia wstała, kołysząc łodzią na boki.

– Czy nie jesteśmy bliżej tego drugiego brzegu? – zapytała.

– Olivio, w tym momencie usiądź! – Ostry ton Daniela zaskoczył jego żonę i córki.

Dziewczyna posłusznie zajęła miejsce na ławce, a ojciec ponownie zanurzył wiosło w wodzie.

Bicie serca dudniło Maggie aż w uszach, jednak starała się nadążyć za szybkim tempem ojca. Ale nawet gdyby mogła dorównać jego głębokim, równomiernym pchnięciom, czy udałoby im się wrócić bezpiecznie na brzeg, zanim woda napełni ich łódź? A co, jeśli im się nie uda? Umiała bardzo dobrze pływać. Ojciec ją nauczył, kiedy miała zaledwie siedem lat. Mogła się uratować. Ale mama i Olivia nigdy nie chciały się tego nauczyć, a Violet była za mała.

Maggie zacisnęła mocno wargi i z całych sił pchnęła wiosłem, szybkimi ruchami rozbijając taflę jeziora. Ręce paliły ją od napięcia mięśni, a na domiar złego ich żywsze tempo wydawało się powodować jeszcze większy napływ wody, która zdążyła już oblać kostki Maggie i brzeg jej ciemnoniebieskiej spódnicy.

– Danielu, to za daleko! Nie uda nam się! – Rozpaczliwy głos matki wywołał drżenie nóg Margaret.

– Mocniej, Maggie! – krzyknął ojciec i ponownie silnie odepchnął się od wody.

Ściskając nerwowo swoje wiosło, dziewczyna posłała spojrzenie na odległy brzeg. Panika ogarnęła całe jej ciało, zaciskając gardło i kradnąc oddech. Byli dopiero w połowie drogi. Matka miała rację. Woda przykrywała już całą łydkę Maggie i powoli dosięgała coraz wyżej. Wydawała się wlewać z każdej strony i brakowało dosłownie chwili, żeby łódź zaczęła tonąć.

– Ojcze! – Olivia przesuwała się, jakby chciała uniknąć zamoczenia, ale nie było ucieczki. Poziom wody w łódce ciągle wzrastał, całkowicie przykrywając jej nogi.

Violet objęła matkę za szyję i wybuchnęła rozpaczliwym płaczem.

Pełen przerażenia wzrok ojca błądził z jednego członka rodziny na drugiego.

– Będziemy musieli płynąć. Maggie, weź Violet. Pomogę twojej matce i Olivii.

Dziewczyna zamarła ze strachu. Nerwowo zamrugała, by wyostrzyć wzrok, i próbowała skupić się na odległym brzegu. Dzieliło ich od niego blisko kilometr. Jeśli Violet będzie spokojna, może uda jej się przepłynąć z siostrą, ale jak ojciec da radę pomóc matce i Olivii?

Tata odebrał Violet z ramion żony.

– Nie, Danielu! – Przerażona matka wyciągnęła ręce po swoją najmłodszą córkę, chcąc wyrwać ją z jego objęć. Miała bladą twarz i oczy lśniące od łez.

– Spokojnie, Abigail. Maggie zajmie się Violet. – Ojciec podał dziewczynkę Margaret.

Trzęsły jej się ręce, kiedy brała w objęcia wijącą się nerwowo siostrę, ale chwyciła ją pewnie i mocno.

– Liczymy na ciebie, Maggie. – Z oczu ojca biły miłość i zażarta determinacja. – Ochroń swoją siostrę! Nie wracaj pod żadnym pozorem.

Słysząc te słowa, dziewczyna z trudem przełknęła ślinę.

– Tak, ojcze. – Zamrugała płonącymi z trwogi oczyma. Chciała zapewnić, jak bardzo go kocha i że zrobi wszystko, co w jej mocy, ale na to nie było już czasu.

– Płyńcie już. – Pomógł jej wyskoczyć przez burtę do lodowato zimnej wody.

Przebierając mocno nogami, żeby utrzymać się na powierzchni, przewróciła się na plecy i położyła na swojej klatce piersiowej przerażoną siostrę. Objęła ją ramionami, po czym odepchnęła się od burty. Przeraźliwy chłód wody oraz przemoczona spódnica i bluzka utrudniały ruchy, ale przezwyciężyła opór i kurczowo trzymając Violet, machała nogami tak mocno, jak tylko mogła.

„O Boże, zmiłuj się nad nami! Uratuj moją rodzinę!”

Łzy i woda z jeziora zalewały jej oczy, odbierając możliwość spojrzenia na rodzinę czy łódź. Pomimo że nalało jej się do uszu, słyszała przeraźliwe krzyki matki i ojca oraz rozdzierające serce wołanie o pomoc siostry. Jednak ona płynęła dalej – obietnica złożona ojcu dawała jej dodatkową siłę.

Łkając, Violet przekładała głowę z boku na bok, ale w końcu położyła się z powrotem na piersi siostry, oszołomiona chłodem i przerażającymi zdarzeniami.

Maggie płynęła dalej, nasłuchując to głosu ojca zapewniającego, że już wszystko w porządku, to uderzeń w wodę płynącej za nią rodziny. Słyszała jednak wyłącznie własny ciężki oddech i plusk wokół siebie.

W końcu jej stopy dotknęły błotnistego dna. Chwyciła mocniej Violet w ramiona i wyszła z nią na ląd. Nogi jej drżały, a przemoczone ubranie ciążyło niemiłosiernie, ale zmusiła się do wytrwania na stojąco. Obracając się, przetarła twarz i spojrzała na wodę. Nic nie mąciło jej falującej powierzchni. Nie było na niej nic i nikogo. Przepełniona strachem, wytężyła wzrok i rozglądała się szaleńczo po cichym jeziorze.

Gdzie oni byli? Jak mogliby tak po prostu zniknąć?

Violet płakała, przywierając do nóg starszej siostry i otaczając drżącymi, małymi rączkami jej mokrą spódnicę. Podmuch wiatru sprawił, że przez ciało Margaret przeszedł chłodny dreszcz, a zesztywniałe z zimna i przerażenia szczęki zaczęły jeszcze mocniej drżeć. Ciężkie chmury przemykały po niebie, gasząc ostatnie promienie słońca docierające do ziemi i rzucając wszędzie dookoła szary cień. Z nieba zaczęły spadać wielkie krople, a potem, jakby otworzyły się niebiosa, ulewny deszcz spłynął na głowę i ramiona dziewczyny.

Nadal stała nieruchomo, wpatrując się w jezioro. Ojciec się mylił. Nadciągnęła burza. Najstraszniejsza burza, jaką kiedykolwiek mogłaby sobie wyobrazić.

Cały czas badała wzrokiem powierzchnię, szukając najmniejszego śladu swojej rodziny i łodzi, starając się usłyszeć głosy tych, których kochała całym sercem. Jedynym dźwiękiem był okrzyk czapli, która wynurzyła się z wody i pofrunęła nad jeziorem w kierunku wschodniego brzegu.

Maggie opadła na błotnisty brzeg i wzięła Violet w ramiona. Po jej policzkach spływały deszcz i łzy...

1

4 lata później

Kwiecień 1903 roku

Maggie odwróciła drewnianą główkę do formowania nakryć głowy i bacznie przyjrzała się żółtemu słomianemu kapeluszowi o szerokim rondzie. Koronę otaczały czerwone jedwabne róże, okraszone małymi, niebieskimi chabrami, które dopełniały tę niezwykłą kompozycję. Całość wyglądała idealnie. Dziewczyna wyobrażała sobie, że wkłada ten piękny kapelusz, idąc do ogrodu, na przyjęcie czy na popołudniową herbatę w Londynie. Westchnęła cicho i usiadła na stołku. Niestety, nie wybierała się ani do Londynu, ani na żadne przyjęcia, ani nigdzie indziej, gdzie mogłaby nosić tak olśniewający kapelusz.

– Podoba mi się połączenie kolorów oraz dobór kwiatów, ale będziesz musiała dodać kilka strusich piór, jeśli chcesz zadowolić panią Huntington. – Babcia Hayes zsunęła do połowy nosa okulary w srebrnych oprawkach i porozumiewawczo spojrzała na wnuczkę zza długiej, szklanej gabloty po przeciwległej stronie sklepu modniarskiego. Kiedy posłała Maggie rozkoszny uśmiech, na jej różowych policzkach pojawiły się urocze zmarszczki.

Margaret przygryzła wargę i ponownie przyjrzała się swojemu dziełu.

– Myślę, że masz rację. – Nigdy nie podobały się jej ekstrawaganckie kompozycje z mnóstwem piór i kilometrami wstążek, ale okazało się, że większość dam, zwłaszcza tych z Londynu, była zwolenniczkami właśnie takiego stylu, który w dodatku stawał się coraz modniejszy.

Dziewczyna wyjęła z pudełka na półce dwa żółte strusie pióra, nici i igłę.

Babcia była właścicielką sklepu z damskimi kapeluszami od prawie dwudziestu pięciu lat, czyli od czasu, gdy została wdową i sama musiała pracować na swoje utrzymanie. Wiedziała wszystko, co trzeba było wiedzieć, aby spełniać oczekiwania klientek. To ona nauczyła Maggie, jak tworzyć najbardziej stylowe kapelusze w Northumberland. Niestety, w ciągu ostatnich kilku lat dłonie babci bardzo zesztywniały przez zapalenie stawów, ograniczając jej precyzję niezbędną do tworzenia modnych nakryć głowy. Obowiązek wykonywania większości skomplikowanych prac spoczął więc na Maggie. Starsza kobieta w miarę możliwości nadal robiła kapelusze, ale przede wszystkim doradzała i uczyła wnuczkę fachu modystki.

Maggie uśmiechnęła się czule. Miłość do babci Hayes zawsze poruszała jej serce. Cóż ona i Violet poczęłyby bez niej? Przygarnęła je, podczas gdy inni krewni nawet nie zainteresowali się ich losem.

– Możemy dziś zjeść bułeczki i napić się herbatki? – Sześcioletnia Violet siedziała obok babci na stołeczku naprzeciw lady. Splotła dłonie pod brodą i posłała starszej siostrze błagalne spojrzenie.

Maggie zacisnęła wargi i popatrzyła na kapelusz, który trzymała w dłoniach.

Violet była rozkoszna, ale miała niepohamowaną słabość do słodyczy i wydawała się nigdy nie mieć ich dosyć. I tym razem nie dawała za wygraną. Ponownie wysłała błagalne spojrzenie niczym uroczy szczeniaczek.

– Proszę, Maggie, uwielbiam bułeczki, a od tak dawna ich nie jadłyśmy.

Od tak dawna? Nie dalej jak w zeszłym tygodniu kupiły bułeczki w herbaciarni pani Fenwick, ale dla sześciolatki minęło już najwyraźniej zbyt dużo czasu.

– Powiedziałaś, że się zastanowisz. – Violet się uśmiechnęła, trzepocząc zalotnie długimi, ciemnymi rzęsami.

Maggie westchnęła ciężko, tłumiąc w sobie chęć upomnienia siostry. Nie lubiła sytuacji, w których musiała jej czegokolwiek odmawiać, ale jeżeli pozwoliłaby na wydawanie większej ilości szylingów na herbatki i poczęstunki, oznaczałoby to konieczność oszczędzania na innych rzeczach.

Pomimo że Maggie nie odpowiedziała, twarz Violet nagle się rozjaśniła.

– Nie musiałabyś przerywać pracy, mogłabym pójść sama. Jestem już wystarczająco duża.

Herbaciarnia mieściła się dokładnie po drugiej stronie ulicy. Violet uwielbiała, gdy babcia i siostra dawały jej pieniądze i pozwalały samodzielnie udać się po bułeczki, które przynosiła w papierowej torebce. Czuła się wtedy taka dorosła i odpowiedzialna.

– Proszę, Maggie. – Płaczliwy głos Violet chwycił dziewczynę za serce. Tak wiele razy musiała jej odmawiać. Może powinna znaleźć jakiś sposób na zwiększenie budżetu.

– W porządku. Myślę, że dzisiaj możemy kupić bułeczki. Przynieś mi puszkę z pieniędzmi.

Violet zeskoczyła ze stołka i rozpływając się w uśmiechach, jakby właśnie wygrała główną nagrodę, popędziła w kierunku kotary oddzielającej sklep od maleńkiego salonu i kuchni na tyłach budynku. Na piętrze znajdowała się jedna sypialnia, którą Violet dzieliła z Maggie, a za kuchnią druga, mniejsza, należąca do babci.

Znad frontowych drzwi sklepu dobiegł dźwięk dzwonka. Margaret odwróciła się i zobaczyła wchodzącą do środka panią Eugenię Huntington i jej osiemnastoletnią córkę Elyse. Obie kobiety miały na sobie dystyngowane stroje oraz eleganckie kapelusze.

Babcia wstała i powitała damy:

– Dzień dobry, pani Huntington, panno Elyse.

Kobieta odwzajemniła powitanie, a jej córka z gracją kiwnęła głową w kierunku pani Hayes i Maggie. Elyse przygotowywała się do swojego pierwszego karnawałowego wyjazdu do Londynu [1]. Margaret słyszała od jednej z przyjaciółek, że Eugenia Huntington zamówiła dla córki tyle sukien dziennych i wieczorowych, że zapełniłaby nimi kilka pokaźnych kufrów. Oczywiście, do każdej sukni musiały być dobrane odpowiednie kapelusze, rękawiczki, parasolki i buty.

Ogromny ból przeszył serce Maggie. Ona też przemierzyłaby niemal pięćset kilometrów na południe, aby uczestniczyć w londyńskim karnawale, gdyby tylko jej rodzice żyli. Może nawet otrzymałaby propozycję intratnego małżeństwa. Jej zmarły ojciec był szanowanym architektem krajobrazu i znał wiele wspaniałych rodzin nie tylko w Londynie, ale także na terenie całego kraju. Jednak śmierć rodziców i siostry wszystko zmieniła. Jedyna przyszłość, jaką była sobie w stanie teraz wyobrazić, wiązała się z pracą w sklepie z kapeluszami, których nigdy nie mogłaby ubrać. Spędziła lata na projektowaniu i szyciu tych eleganckich damskich nakryć głowy, aby pomóc babci i zapewnić im byt.

Babcia podeszła do lady.

– Maggie właśnie kończy jeden z kapeluszy dla panny Elyse, ale jestem pewna, że pozostałe dwa, które panie zamówiły, są już gotowe.

– Tak, są skończone. – Dziewczyna zdjęła z półki lawendowy kapelusz z szerokim rondem i położyła go na szklanej ladzie, po czym sięgnęła po kremowy z różowymi kółkami okrążającymi koronę i ustawiła go obok.

– Och, są urocze. – Elyse rozpromieniła się, ruszając przez sklep w kierunku Maggie.

Pani Huntington podążyła za nią i zmarszczyła czoło, dokładnie przyglądając się nakryciom głowy.

– Obawiam się, że oba są zbyt zwyczajne, takie bez wyrazu. – Wskazała na lawendowy kapelusz. – Tu trzeba więcej kwiatów i wstążek, może nawet trochę siatki i koronek.

Elyse odwróciła się do niej i zaoponowała:

– Ale mamo, myślę...

Kobieta podniosła palec, nakazując córce milczenie.

– Twoje kapelusze muszą być wyjątkowe i przyciągać uwagę, abyś wyróżniała się z tłumu, moja droga.

Maggie zacisnęła nerwowo wargi, usiłując powstrzymać się od niegrzecznej odpowiedzi. Dodanie większej ilości ozdób istotnie spowoduje zwrócenie uwagi, ale sprawi też, że kapelusz będzie wyglądał przesadnie i krzykliwie. Może uda jej się przekonać klientkę do zmiany decyzji, kiedy kobieta zobaczy, jak czarująco jej córka będzie prezentować się w tych kapeluszach.

– A może panienka Elyse przymierzyłaby je, żeby sprawdzić, czy są dopasowane do głowy?

Pani Huntington zmarszczyła brwi, po czym lekko skinęła głową, wyrażając na to zgodę.

Elyse odpięła swoje nakrycie i stanęła przed Maggie gotowa do przymiarki. Kiedy ta włożyła jej lawendowy kapelusz, wszystkie panie odwróciły się w kierunku lustra stojącego na ladzie i przyglądały się odbiciu.

Babcia poprawiła kapelusz, przechylając go nieco bardziej na bok.

– Kolor z pewnością podkreśla jej niebieskie oczy i łagodzi koloryt skóry – zauważyła.

Pani Huntington baczniej przyjrzała się córce, przechylając głowę to w jedną, to w drugą stronę.

– Zdecydowanie potrzebuje więcej kwiatów oraz wstążki, a z boku trochę tiulu. Chcemy, aby był imponujący w każdym calu.

Za plecami pani Huntington Maggie przewróciła oczami. Nie było nawet miejsca, żeby dodać więcej kwiatów, a tiul wyglądałby śmiesznie. Właśnie miała to powiedzieć, kiedy babcia posłała jej ostrzegawcze spojrzenie. Dziewczyna cicho westchnęła. Ileż to razy babcia mówiła jej, że musi słuchać życzeń klientki i starać się znaleźć sposób, aby ją zadowolić. Sięgnęła pod ladą po koszyczek z jedwabnymi różami.

– Może uda mi się dodać jeszcze kilka kwiatów po boku. – Wybrała trzy mniejsze kwiaty i wsunęła je w resztę bukietu zdobiącego rondo kapelusza.

Pani Huntington spojrzała z zaciekawieniem na projekt i uniosła brwi.

– Tak jest lepiej, a teraz wstążki.

Maggie posłusznie sięgnęła po szpulę z zieloną aksamitną wstążką.

– Ten kolor będzie pasował do kwiatów. – Wplotła kilka kawałków pomiędzy róże i cofnęła się, by wnikliwiej przyjrzeć się całej kompozycji.

– To dobry wybór. – Babcia wyciągnęła rękę po wstążkę, która pozostała, i schowała ją za plecami.

Niezadowolona klientka westchnęła.

– Nie ma czasu, aby zacząć od nowa. Jutro, z samego rana, wyjeżdżamy do Londynu. Myślę, że musi zostać tak, jak jest.

Policzki Maggie poczerwieniały z frustracji. Kapelusz prezentował się równie doskonale jak w londyńskich sklepach! Ona i jej babcia prenumerowały nawet kilka katalogów, aby być na bieżąco z najnowszymi trendami.

Pani Hayes zrobiła krok naprzód, przesłaniając starszej klientce widok na wnuczkę.

– Przymierzmy teraz ten drugi – rzekła, po czym włożyła Elyse kremowy kapelusz.

Margaret cofnęła się z założonymi rękoma.

Elyse obracała głowę to w lewo, to w prawo, przeglądając się w lustrze.

– Podoba mi się uniesione rondo po jednej stronie z tymi kwiatami umieszczonymi pod spodem.

Pani Huntington podeszła do córki od lewej, lustrując wzrokiem każdy szczegół.

– Być może trochę więcej koronki i piór sprawi, że będzie wyglądać dostojniej.

Babcia uniosła brwi i znacząco spojrzała na wnuczkę.

Margaret zacisnęła zęby i sięgnęła po koszyk z półki pod ladą. Mogła nie zgadzać się z gustem pani Huntington, ale nie mogła ignorować jej sugestii.

Babcia wyjęła z koszyka kremową koronkę i wplotła kawałek za kwiatami.

– Możemy otoczyć nią koronę kapelusza i dodać jeszcze kilka piór, aby nadać mu nieco więcej wysokości.

Pani Huntington z aprobatą skinęła głową.

– Tak. To jest właśnie to, czego chciałam.

Violet czekała cierpliwie przez całą wizytę klientek, ale najwyraźniej zdążyła się już znudzić, bo w końcu chwyciła siostrę za rękaw i wręczyła jej puszkę z pieniędzmi.

– Przepraszam na chwilę. – Maggie odwróciła się od kobiet, zdjęła pokrywę z pojemnika i wyciągnęła dwie monety. Schyliła się i szepnęła dziewczynce do ucha: – Uważaj, kiedy będziesz przechodzić przez drogę, i ładnie czekaj na swoją kolej w sklepie.

Violet skinęła posłusznie głową.

– Dobrze – odrzekła i wybiegła ze sklepu.

Maggie spoglądała troskliwie przez okno, odprowadzając siostrę wzrokiem. Sześciolatka grzecznie zatrzymała się przed ulicą i rozejrzała się, czy nic nie jedzie, po czym przebiegła na drugą stronę i jak strzała wleciała do herbaciarni pani Fenwick.

Spokojna już Margaret odwróciła się do swoich klientek.

– Maggie prawie skończyła trzeci kapelusz. – Babcia wyjęła żółte słomkowe nakrycie głowy z czerwonymi różami i małymi, niebieskimi chabrami.

– Och, jest śliczny. – Oczy młodej panienki błyszczały z podniecenia, gdy patrzyła na urokliwy kapelusz.

Maggie uniosła się na palcach z uśmiechem zadowolenia. Przynajmniej Elyse miała dobry gust i doceniła piękno jej wyrobu.

Pani Huntington z dezaprobatą zmarszczyła nos.

– Nie, Elyse nie może tego nosić. To zbyt pospolity kapelusz, kompletnie nienadający się na londyński karnawał.

Maggie wciągnęła głęboko powietrze. Być może ostatnio rzeczywiście nie była w Londynie, ale widziała zdjęcia podobnych nakryć głowy w rozmaitych czasopismach o modzie.

Babcia uniosła swoje okulary i spoglądała to na panią Huntington, to na jej córkę.

– Bez wątpienia panna Elyse będzie uczestniczyła w przyjęciach w ogrodach lub na łodziach, a ten kapelusz z pewnością jest odpowiedni dla...

– Owszem, jest odpowiedni, ale raczej dla sprzedawczyni lub wiejskiej nauczycielki – przerwała babci klientka. Pokręciła z dezaprobatą głową i odstawiła kapelusz na ladę.

Maggie miała już dosyć. Ogień złości rozpalił jej policzki.

– Nie ma nic złego w...

Z zewnątrz dobiegł złowieszczy ryk klaksonu, a wkrótce powietrze przeszył dziecięcy krzyk.

Serce Maggie stanęło, a fala gorąca przelała się przez jej ciało. Natychmiast się odwróciła i popędziła w kierunku frontowych drzwi.

Nathaniel Harcourt wyjrzał przez pokryte sadzą okno, gdy w miarę zbliżania się do miasteczka pociąg zaczął zwalniać. Konduktor przeszedł wzdłuż przedziałów.

– Heatherton! Obecny przystanek to Heatherton! – krzyczał.

Hamulce zapiszczały, para zasyczała, a następnie pociąg z mocnym szarpnięciem zatrzymał się na peronie.

Nate podniósł się z miejsca, sięgnął po kapelusz i skórzaną torbę spoczywającą na półce, po czym wyszedł z przedziału. Czterogodzinna jazda z Londynu dała mu mnóstwo czasu na przemyślenie kolejnego etapu podróży, ale niestety nie złagodziła lęku przed powrotem do Morningside.

Opuściwszy pociąg, rozejrzał się po peronie. Mężczyźni, kobiety i dzieci ubrani w podróżne stroje tłumnie wysiadali za nim. Inni czekali na kurs do Szkocji. Przez chwilę zastanawiał się nad zawróceniem, ale list macochy jasno dał mu do zrozumienia, że jego ojciec jest poważnie chory, a on nie powinien zwlekać z przyjazdem.

Maszyna znowu gwizdnęła i zasyczała, a wokół rozeszła się olbrzymia chmura pary.

Nate chwycił torbę i ponownie rozglądnął się po peronie. Wówczas dostrzegł go bagażowy i podszedł bliżej.

– Czy potrzebuje pan pomocy, sir?

– O tak, dziękuję, że pan pyta. – Wspólnie udali się w kierunku dorożki, gdzie Nate umieścił swój bagaż.

– Czy zatrzymałby pan moją torbę tutaj, na stacji, dopóki kogoś po nią nie wyślę?

– Tak, proszę pana.

Bagażowy przywiązał bilet do skórzanego uchwytu, a następnie rozdarł go na pół i wręczył Nate’owi dolny kawałek.

Mężczyzna podziękował, podał mu kilka monet, a potem ruszył w dół kamienistą ścieżką z zamiarem znalezienia konia, aby pokonać ostatni, ponad sześciokilometrowy odcinek drogi do domu w Morningside.

Dom... Jego klatka piersiowa naprężyła się. Starał się skupić na ludziach przechodzących obok i odsunąć od siebie wszystkie złe myśli, które napływały.

Minęły cztery lata, odkąd opuścił Morningside. Przeszedł wówczas przez ogromny żelazny most łączący głęboki wąwóz z ogrodami i strumieniem poniżej, a następnie wsiadł do pociągu w Heatherton, kierując się na południe, gdzie zaciągnął się do marynarki wojennej. Był zdeterminowany, by odseparować się od swojej rodziny i bólu przeszłości. Dzisiaj przemierzał tę samą drogę, lecz w przeciwnym kierunku, aby dotrzymać obietnicy danej Wszechmogącemu i naprawić błędy przeszłości. Zdąży? Czy może było już za późno? Czy uda mu się przywrócić dobre relacje z ojcem, czy też jego niespodziewana choroba bezpowrotnie skradnie tę szansę? A co z macochą i Clarą, jego przyrodnią siostrą? Czy zdoła pokonać przepaść, która zawsze ich dzieliła? Był tylko jeden sposób, by się tego wszystkiego dowiedzieć. Musiał przebyć ostatni etap podróży i stawić czoła swoim lękom.

Spojrzał nostalgicznie na wiejską uliczkę. Obezwładniające napięcie nieco zelżało. Heatherton wyglądało tak jak w dniu, w którym je opuścił. Po obu stronach ulicy znajdowały się małe sklepiki, a na końcu drogi widniał szyld Czerwonego Lwa – gospody pana Hastingsa, który był również właścicielem stajni. Przy odrobinie szczęścia Nate’owi mogłoby się udać wynająć od niego konia i ruszyć w drogę do domu.

Minął mały szpital i spojrzał na łukowatą bramę prowadzącą do otaczającego go ogrodu. Czy mieszkańców miasteczka i okolic nadal leczył doktor Albert Hadley? Nate zawsze cenił jego spokój, opiekuńczość i praktyczną mądrość. Następnie przeszedł obok kościoła Świętego Piotra z wysoką wieżą. Był przy nim urokliwy, cichy cmentarz, w otoczeniu starannie przyciętych drzew i krzewów.

Niespodziewanie tuż za Nate’em rozległ się przeraźliwy ryk silnika. Mężczyzna chwycił kapelusz i w ostatniej chwili odskoczył z drogi. Pędzący samochód przemknął obok, a kierowca spojrzał przez ramię z szerokim uśmiechem i pomachał Nate’owi.

„Głupiec! Powinien zwolnić i patrzeć, jak jedzie, zanim zabije kogoś lub siebie” – pomyślał nerwowo.

Spoglądał jeszcze przez chwilę w kierunku auta i nagle jego oddech uwiązł w piersi. Mała dziewczynka, która wyglądała na nie więcej niż pięć lub sześć lat, wyszła na ulicę, niosąc mały pakunek. Nagła fala energii pobudziła czujność Nate’a.

– Uważaj! – krzyknął.

Oczy dziewczynki rozszerzyły się ze zdumienia, ale zamiast zatrzymać się czy zawrócić, ruszyła szybkim krokiem do przodu, bezpośrednio pod koła pędzącego samochodu. Kierowca zatrąbił szaleńczo klaksonem i z piskiem opon zaczął hamować, skręcając w lewo.

Nathaniel zerwał się i ruszył biegiem w stronę dziewczynki, ale zanim zdążył do niej dobiec, pojazd uderzył w nią, a z jej gardła dobył się rozdzierający serce krzyk. Dziecko wyleciało w powietrze i wylądowało kilka metrów dalej, na środku ulicy. Jeszcze przed tym, jak kierowca wysiadł z samochodu, Nate dobiegł na miejsce wypadku i uklęknął obok małej, która wiła się na ziemi z bólu i przerażenia, płacząc wniebogłosy. Natychmiast zaczął się modlić o łaskę zdrowia dla tej drobnej, niewinnej istotki. Ostrożnie ją obejrzał. Była przytomna i nie krwawiła – to były dobre znaki.

Z troską położył rękę na jej ramieniu.

– Wszystko będzie dobrze. Postaraj się tylko uspokoić.

Dziewczynka zacisnęła oczy. Kołysała się w przód i w tył, łkając i trzymając się za nogę. Mieszkańcy wybiegli ze sklepów, zbierając się wokół miejsca wypadku.

– Co się stało?

– Czy to nie wnuczka pani Hayes?

– Ktoś pobiegł już po lekarza.

– Pozwólcie mi przejść! – Ktoś szaleńczo przepychał się przez tłum gapiów. – Violet!

Kobieta uklęknęła obok dziewczynki i pochyliła się nad nią z czułością, odwrócona plecami do Nate’a.

– Moja noga! – Z oczu dziecka popłynęły łzy cierpienia.

– Co się stało? – Dziewczyna spojrzała na tłum.

Kierowca samochodu wystąpił krok naprzód, miętoląc nerwowo w dłoni tweedową czapkę.

– Bardzo przepraszam, panienko. Próbowałem zahamować. Nie zauważyłem jej, a potem było już za późno.

– Jak mogłaś być tak nieostrożna, Violet?! – Odwróciła się i rzuciła wzrokiem na klęczącego obok Nate’a. – Musimy przenieść moją siostrę... – Zamrugała, po czym utkwiła w nim spojrzenie na dłużej.

Dopiero wtedy Nathaniel mógł przyglądnąć się twarzy tej młodej kobiety. Przez jego ciało przetoczyła się ognista fala zaskoczenia i ekscytacji.

– Maggie?

Cierpienie wypełniło jej oczy i szybko się odwróciła.

– Muszę ją przenieść z ulicy. – Ignorując Nate’a, powiodła wzrokiem po pozostałych mieszkańcach miasteczka z nadzieją na ich pomoc.

– Ja ci pomogę. – Nathaniel sięgnął po dziewczynkę.

Maggie natychmiast powstrzymała go, przytrzymując siostrę swoją dłonią. Tłum jednak milczał i nikt nie kwapił się, by jej pomóc. Nie czekając ani chwili dłużej, Nate delikatnie podniósł dziecko z ziemi. Wtedy mała zaczęła krzyczeć głośniej.

– Co się dzieje, kochanie? – Margaret nachyliła się nad nią z twarzą, na której malowały się troska i cierpienie.

– Bardzo boli mnie noga. – Kolejne kaskady łez spłynęły po czerwonej od płaczu i bólu buzi dziewczynki.

Nate zacisnął zęby i odwrócił wzrok. Podczas swojej morskiej służby nierzadko widywał mężczyzn rannych w bitwie i oglądał setki transportowanych więźniów w czasie wojny burskiej w Afryce, ale widząc swoją przyjaciółkę z dzieciństwa i jej młodszą siostrę w tej bolesnej sytuacji, nie potrafił pozostać obojętnym.

– Odsuńcie się. – Nagle z tłumu wyłonił się doktor Hadley, który natychmiast do nich podszedł. – Co tu się stało?

– Violet została potrącona przez samochód prowadzony przez tego człowieka. – Maggie wskazała na kierowcę winnego zdarzenia, który z pokorą i bezsilnością opuścił głowę.

– Zabierzmy ją natychmiast do szpitala. – Lekarz spojrzał na Nate’a i uniósł z zaciekawieniem brwi. – Nathaniel Harcourt?

– Tak, proszę pana.

– Nie wiedziałem, że wróciłeś.

– Właśnie przyjechałem pociągiem z Londynu. Jeszcze nawet nie byłem w Morningside.

Lekarz skinął głową.

– Dobrze, że przyjechałeś, chłopcze. Twój ojciec z pewnością się ucieszy, kiedy cię zobaczy. Najpierw jednak zabierzmy tę młodą damę do szpitala. – Ruszył przed siebie, torując sobie drogę przez tłum. – Proszę zrobić przejście! – krzyczał.

Nate podążał za doktorem Hadleyem, niosąc zlęknioną i obolałą Violet na rękach. Obok niego sztywno szła Maggie, patrząc przed siebie wzrokiem bez wyrazu. To logiczne, że była zdenerwowana przez to, co przydarzyło się jej młodszej siostrze, ale dlaczego odczuwała złość w stosunku do niego? Przecież nie był odpowiedzialny za wypadek.

Nate spojrzał jej w oczy.

– Nie wiedziałem, że mieszkasz w Heatherton.

Uniosła brew.

– Mieszkamy tu od czterech lat.

Jej odpowiedź go zaskoczyła. Jak to możliwe? Próbował ją odszukać po wypadku łodzi, ale nie zdołał jej nigdzie znaleźć.

– Powiedzieli mi, że pojechałaś do Szkocji, do rodziny.

– Twoi rodzice wysłali nas do Edynburga do mojej ciotecznej babci Beatrice, ale ona nie miała ochoty się nami zająć. Kilka tygodni później odesłała nas do Heatherton, do babci Hayes. Od tamtego czasu mieszkamy tutaj.

Maggie istotnie była w Szkocji, choć przecież macocha Nate’a wyraźnie mu powiedziała, że dziewczyna pojechała do Glasgow, a nie do Edynburga. Na domiar złego pod adresem, jaki podała, mieścił się sklep mięsny, którego właściciel nigdy nie słyszał o Margaret Lounsbury. Po tej nieszczęsnej podróży do Szkocji Nate wrócił do Morningside i zażądał od ojca i macochy informacji o tym, co się stało z Maggie i Violet. Oboje zgodnie twierdzili, że nic więcej nie wiedzą na ich temat i nie mają zielonego pojęcia, gdzie przebywają siostry.

Znów spojrzał na Margaret.

– Więc mieszkasz teraz tutaj, u swojej babci?

Ta myśl podniosła go na duchu, ale gdy wpatrywał się w jej chłodną, beznamiętną twarz, uczucie ulgi opuściło go równie szybko, jak się pojawiło. Dlaczego wydawała się taka odległa? Wyglądała, jakby sądziła, że jest w jakiś sposób odpowiedzialny za jej dzisiejsze cierpienie wywołane wypadkiem młodszej siostry.

Lekarz otworzył boczne drzwi szpitala i zaprosił ich do środka. Nate potrzebował chwili, by przyzwyczaić wzrok do półmroku panującego w gabinecie lekarskim po dłuższym czasie spędzonym na ulicy skąpanej w blasku słońca.

– Połóż ją tutaj. – Doktor Hadley wszedł do pokoju i skierował się w stronę kozetki.

Nate delikatnie położył na niej Violet i cofnął się, a wtedy Maggie przysunęła się bliżej i ujęła siostrę za rękę. Łzy dziewczynki przestały już płynąć, dzięki czemu mogła swobodnie rozejrzeć się po pomieszczeniu i zrobiła to z nieukrywanym zaciekawieniem. Jej oczy były niebieskie, ale o wiele jaśniejsze niż szaroniebieskie oczy Maggie. Mimo to mężczyzna dostrzegał między nimi podobieństwo, zwłaszcza w kształcie nosa i ust.

– Dziękuję, Nathanielu – zwrócił się do niego lekarz. – Doceniam twoją pomoc.

Nate spojrzał na Maggie. Przez krótką chwilę dostrzegał w jej oczach niepewność – a może była to nadzieja, że przy niej zostanie? Margaret pospiesznie zamaskowała emocje i odwróciła wzrok.

– Będę w poczekalni – oznajmił. – Zanim odjadę, chciałbym dowiedzieć się, jak ma się Violet.

– W porządku – odrzekł lekarz, po czym wrócił do pacjentki.

Maggie zmrużyła oczy i przeniosła wzrok na siostrę.

Po wejściu do poczekalni Nate od razu podszedł do okna i wsparłszy się na parapecie, wyjrzał na ulicę. Troje dzieci biegło obok wozu ciągniętego przez silnego gniadego konia zmierzającego w kierunku centrum miasteczka. Ile czasu zajmie lekarzowi przeprowadzenie badania, aby dowiedzieć się, jakie obrażenia odniosła Violet?

Popatrzył na zegarek. Było tuż po czwartej. Pozostało jeszcze kilka godzin do zachodu słońca, zatem miał wystarczająco dużo czasu na znalezienie wierzchowca, aby wyruszyć do Morningside. Nawet jeśli badanie miałoby potrwać dłużej, niż się spodziewał, nie zamierzał wyjść, dopóki się nie dowie, czy z dziewczynką wszystko będzie w porządku. Oczekiwanie na wiadomość od doktora Hadleya odprężało jego umysł i dawało mu szansę, by pokazać Maggie, że pomimo tego, że zostali rozdzieleni na ponad cztery lata, wciąż może liczyć na jego pomoc i przyjaźń.

2

Maggie delikatnie zsunęła jasnobrązowy kosmyk włosów z czoła młodszej siostry. Przez ostatnie trzydzieści minut stała obok, pocieszając Violet, podczas gdy doktor Hadley nastawiał złamaną kość i wkładał nogę w gips.

– Odpoczywaj, kochanie. Ja za chwilkę wrócę.

Violet otworzyła szeroko oczy.

– Gdzie idziesz?

– Muszę pójść do sklepu, do babci. Z pewnością się martwi i chciałaby wiedzieć, jak się miewasz.

Artretyzm utrudniał babci pokonywanie długich dystansów, ale jeśli Maggie nie pospieszy z wiadomością, pewnie byłaby gotowa udać się w drogę do szpitala.

– Zabiorę kilka potrzebnych rzeczy i szybko do ciebie wrócę – zapewniła Margaret.

Doktor Hadley wytarł ręce ręcznikiem.

– Nie ma pośpiechu, zajmiemy się małą Violet tak długo, jak tylko będzie to konieczne.

– Dziękuję, doktorze. Powinnam wrócić nie później niż za piętnaście minut.

Maggie zerknęła na zagipsowaną nogę dziewczynki. Widok usztywnienia sięgającego od stopy do kolana sprawił, że ścisnęło ją w gardle. Niewiele brakowało, a straciłaby dzisiaj swoją młodszą siostrę. Sama myśl o tym paraliżowała jej ciało, dlatego przełknęła ślinę i próbowała odepchnąć tę przerażającą wizję. Przez wzgląd na Violet musiała zachować zimną krew. Nie powinna teraz okazywać swoich obaw i emocji, żeby nie wywołać w siostrze dodatkowego stresu.

Wzięła uspokajający oddech. Przecież Violet nic nie będzie. Miała jedynie złamaną lewą nogę i kilka skaleczeń i siniaków, które w żaden sposób nie zagrażały jej życiu. Lekarz co prawda chciał zatrzymać ją w szpitalu na noc, ale tylko po to, żeby gipsowy opatrunek porządnie wyschnął i żeby on sam mógł poobserwować pacjentkę, czy aby na pewno nie ma innych obrażeń. Była w dobrych rękach. Mimo to dziewczyna postanowiła, że będzie czuwać przy siostrze do następnego dnia.

– Nie martw się, Maggie. – Lekarz z troską poklepał ją po ramieniu. – Wszystko będzie dobrze. Zaopiekujemy się Violet do czasu, aż wrócisz.

Podziękowała doktorowi Hadleyowi i skierowała się do wyjścia.

Kiedy otworzyła drzwi, wpadła bezpośrednio na Nate’a, nadal stojącego w poczekalni. Zmieszana, z zapartym tchem, odsunęła się.

– Przepraszam, Maggie. – Dotknął jej ramienia, a jego bliskość przeszyła jej ciało przyjemnym dreszczem. – Jak się ma Violet?

Margaret się cofnęła, oszołomiona jego dotykiem oraz sprzecznymi emocjami, które w niej obudził. Nate był jej przyjacielem, odkąd skończyła dwanaście lat, jednak w wieku siedemnastu lat – wtedy, gdy potrzebowała go najbardziej – on ją zawiódł.

Rzuciła mu chłodne spojrzenie, odwróciła się i idąc korytarzem, zdawkowo odpowiedziała:

– Nic jej nie będzie. Ma się dobrze.

– Maggie, poczekaj.

Zatarasował jej drogę. Jego ciemnobrązowe oczy powiodły po jej twarzy, odzwierciedlając szczerą troskę. Jednak dziewczyna nie ufała mu za grosz, podobnie jak temu spojrzeniu.

– Przykro mi z powodu Violet. Widziałem, jak pędził ten samochód. Krzyknąłem i próbowałem ją ostrzec, ale było już za późno.

Maggie ścisnęło w żołądku.

– Tak, o wiele za późno – odparła szorstko. Wcale nie było jej przykro z powodu goryczy w głosie.

Jego ciemne brwi obniżyły się.

– Co się dzieje? Dlaczego jesteś na mnie zła?

Te pytania na chwilę ją ogłuszyły.

– Myślałeś, że zapomnę, w jaki sposób ty i twoja rodzina potraktowaliście mnie i Violet po śmierci naszych rodziców i siostry?

Zmarszczył brwi.

– Nie wiem, co masz na myśli.

– Naprawdę? Oczekujesz, że ci uwierzę? – Odeszła kilka kroków, próbując utrzymać emocje na wodzy, po czym odwróciła się i znów na niego spojrzała. – Mój ojciec traktował cię jak syna. Przyjęliśmy cię do naszego domu i naszych serc. Jak możesz zachowywać się tak, jakbyśmy nic dla ciebie nie znaczyły?

Zamrugał i lekko potrząsnął głową.

– Przykro mi, Maggie, ale szczerze, nie mam pojęcia, dlaczego jesteś na mnie zła.

Ból w piersi zamienił się w ogień, który wybuchł w gorzkiej odpowiedzi.

– Gdzie byłeś, Nate? Dlaczego zniknąłeś, kiedy najbardziej cię potrzebowałam? – Otworzyła usta, żeby coś dodać, ale ścisnęło ją w gardle z taką siłą, że nie mogła wydobyć z siebie ani słowa więcej.

Minęła go i pchnęła drzwi, pozwalając gorącym łzom spłynąć po policzkach. Tyle lat próbowała uwolnić się od bólu i rozczarowania, jednak jej serce wciąż krwawiło na wspomnienie tamtych tragicznych chwil. Kiedyś ufała Nate’owi, mogła na niego liczyć. Wierzyła, że i wówczas stanie przed swoim ojcem i macochą i zrobi wszystko, aby pomóc jej i Violet. Aby je wesprzeć, aby ulżyć im w cierpieniu. Ale nie zrobił tego.

– Maggie!

Ignorując jego wołanie, ruszyła zdecydowanym krokiem, nie oglądając się za siebie. Nie mogła. Jej serce było zbyt obolałe.

Jak mógł powiedzieć, że nie wie, dlaczego była na niego zła? To nie mogło być prawdą. Tamtego lata przebywał przecież w Morningside. Musiał usłyszeć o tym, co się stało, i znać decyzje, jakie po wypadku podjęli jego rodzice.

Bolesne wspomnienia powróciły, a wraz z nimi wszystkie możliwe powody, dla których Nate nie zdecydował się pomóc jej w potrzebie. Zawsze zależało mu na aprobacie ojca i nawet wtedy, kiedy powinien wesprzeć przyjaciółkę, wolał zamknąć przed nią serce, akceptując wolę rodziców, i nie uczestniczyć w pogrzebie. Potem zignorował listy oraz prośby o pomoc, gdy jego rodzina wysłała Maggie i Violet do Szkocji – do ciotki, która nie chciała mieć z nimi nic wspólnego.

Wzięła głęboki wdech. Wspomnienia, które przywołała, przeszyły jej serce, otwierając krwawiące rany. Nate wyglądał na prawdziwie zaskoczonego jej oskarżeniami, a przecież zawsze był uczciwy. Może więc źle go osądziła? Czy to możliwe, że naprawdę nie wiedział, jak jego rodzina potraktowała ją i Violet?

Marszcząc brwi, odwróciła się i rozejrzała, ale mężczyzny już nigdzie nie było. Nawet jeśli istniało jakieś racjonalne wyjaśnienie tego, co się stało, i rzeczywiście nie miał pojęcia o poczynaniach swoich rodziców, dlaczego nie odpowiedział na jej listy – albo przynajmniej nie próbował jej odszukać i upewnić się, że nic im nie jest? Gdyby był troskliwym przyjacielem, mógłby zrobić naprawdę wiele. Ale nie zrobił nic. Zamiast tego zostawił ją samą w obliczu najsmutniejszych dni w jej życiu.

Tuż po zachodzie słońca Nathaniel stanął na żelaznym moście prowadzącym do Morningside Manor. Jego wzrok padł na głęboki wąwóz i nierówne zbocze poniżej mostu. Roślinność wydawała się bujniejsza, a drzewa wyższe, odkąd widział je po raz ostatni, opuszczając dom rodzinny. Nikt nie uwierzyłby, że ta ziemia była dawniej pustym, skalistym wrzosowiskiem. Dzięki ciężkiej pracy i niezwykłym umiejętnościom ojciec Maggie wraz z grupą asystentów zamienili nieużytki w rozległe ogrody z dwoma dużymi jeziorami, kilkoma drogami dla dyliżansów i dorożek oraz z mnóstwem uroczych kamiennych ścieżek. Bujne paprocie, pnące się wrzosy i różowo-fioletowe rododendrony zdobiły teraz niegdyś opustoszałe wzgórza. Ptaki radośnie ćwierkały w zaroślach, a woda płynąca skalistym korytem przyjemnie szumiała.

Gdy podziwiał te wspaniałe widoki, czuł, jak fala gorąca oblewa jego ciało. Miał przecież swój udział w powstaniu tego wyjątkowego miejsca. Przez wiele lat większość wakacji spędzał na pracy z Danielem Lounsburym, ojcem Maggie, który nadzorował realizację projektów krajobrazu. Z biegiem czasu ich przyjaźń pogłębiła się, a pan Lounsbury bardzo cenił Nate’a za jego pracowitość i rzetelność. Często zapraszał go na rodzinne wędrówki, wyprawy wędkarskie i pikniki. Nate uwielbiał te czasy, a w szczególności... obecność Maggie.

Przez chwilę myślał o ich pierwszych spotkaniach, jednak szczęśliwe wspomnienia rozpłynęły się niczym poranna mgła znikająca znad jeziora. Najwyraźniej cztery lata nie były wystarczająco długie, aby złagodzić ból w jej sercu spowodowany wypadkiem i utratą rodziców oraz siostry.

Mocno zacisnął zęby. Co rusz to nowe pytania pojawiały się w jego głowie.

Dlaczego ojciec i macocha nie wezwali go do domu z majątku jego kuzyna, gdy tylko dowiedzieli się o wypadku? Zamiast tego czekali prawie tydzień, zanim poinformowali go o tej strasznej tragedii. Nie pojawił się na pogrzebie ani nie starał się ulżyć swojej przyjaciółce w cierpieniu. Z pewnością to właśnie była przyczyna, przez którą do tej pory się na niego gniewała. Nie miała pojęcia, dlaczego był wówczas nieobecny.

Nieczuła reakcja ojca oraz macochy na dramat rodziny Lounsburych zadała straszliwy cios jego obecnym relacjom z Margaret. Pamiętał, że dzień po tym, jak dowiedział się o tragedii, wyruszył do Szkocji, żeby ją odnaleźć. Niestety nie natrafił na żaden ślad dziewczyny i w końcu wrócił do Morningside. Poinformował wtedy ojca, że opuszcza posiadłość, ponieważ zaciągnął się do marynarki wojennej. Zabrał z domu rodzinnego potrzebne rzeczy, a potem odjechał tak szybko, jak tylko było to możliwe.

Patrząc wstecz, żałował, że był tak porywczy i że zbyt szybko się poddał. Ubolewał nad tym, że nie znalazł innego sposobu, aby odszukać Maggie i jej siostrę. Niestety nie był w stanie zmienić przeszłości. Jedyną rzeczą, jaką mógł w tym momencie zrobić, było skupienie się na teraźniejszości i wykorzystanie jej najlepiej, jak potrafił.

Popędził konia przez ścieżkę i już po chwili stanął przed imponującym dworem swojej rodziny. Trzypiętrowy, zbudowany z piaskowca dom wyglądał, jakby przylegał do klifów. Wysoką wieżę po lewej stronie i górne piętra zdobiły dekoracyjne belki z ciemnego drewna, rozmieszczone w układzie krzyżowym na białym tle w stylu Tudorów.

Nate minął główne wejście w kształcie łuku i skierował się do stajni, żeby zostawić konia młodemu koniuszemu. Wszedłszy do chłodnego, pogrążonego w półmroku holu rezydencji, natknął się na starego kamerdynera. Nie mógł uwierzyć, że poczciwy Jackson wciąż u nich pracował i nie przeszedł na zasłużoną emeryturę.

Lokaj zamrugał z niedowierzania.

– Mistrzu Harcourt... czy to pan?

– Tak, Jacksonie, miło cię widzieć.

– Przepraszam pana. Czy powinienem zwracać się do pana „poruczniku Harcourt”?

– Nie. Proszę, mów mi po prostu „Nathaniel”.

– O nie, nie mogę zwracać się do pana po imieniu.

– W takim razie możesz mi mówić „panie Harcourt”.

– Dobrze, proszę pana.

Nate przeniósł wzrok na piętro.

– Czy mój ojciec jest na górze?

– Tak, proszę pana, w swojej sypialni. Pani Harcourt jest przy nim, podobnie jak panna Clara.

– Dziękuję. – Nate przeszedł obok Jacksona i wszedł po wyłożonych dywanem schodach.

Dom wydawał się niezmieniony, ale co z rodziną? W ciągu ostatnich czterech lat miał z nią bardzo ograniczony kontakt, dostał jedynie parę listów od ojca. Jego macocha nigdy do niego nie pisała – a przynajmniej do czasu listu, który czekał na niego, kiedy wrócił wczoraj do Londynu. Poprosiła go, żeby przyjechał do domu tak szybko, jak to tylko możliwe.

Nate zapukał do sypialni ojca. Kobiecy głos zaprosił go do środka, więc nacisnął klamkę i wszedł. Zasłony były zasunięte, a w powietrzu unosił się zapach pszczelego wosku i kamfory. Na stoliku nocnym oraz na kominku stały lampy, których słabe światło starało się rozproszyć ciemność panującą w pomieszczeniu. Ojciec leżał na środku łóżka z zamkniętymi oczami i bladą, pomarszczoną twarzą w przerażającym odcieniu szarości. Jego czoło przykrywało kilka kosmyków cienkich siwych włosów.

Nate zatrzymał się w pół kroku i przełknął ślinę. Ojciec wyglądał znacznie gorzej, niż się spodziewał. Przeniósł spojrzenie na swoją macochę, Helen Harcourt. Kobieta siedziała na krześle z prostym oparciem, ubrana w czarną sukienkę z wysokim dekoltem i stójką. Wyglądała, jakby już była w żałobie. Jego przyrodnia siostra Clara siedziała obok niej, trzymając książkę na kolanach. Obie uniosły głowy i spotkały się z jego spojrzeniem. Ostro zarysowane brwi macochy wygięły się w łuk.

– Nathanielu, omal cię nie poznałam.

Skinął głową na przywitanie.

– Cześć, Helen, Claro. – Podszedł do ojca i popatrzył z bliska na jego twarz. – Jak on się czuje?

Macocha wstała i obeszła łóżko, by stanąć z drugiej strony.

– Doktor Hadley był tu dziś rano.

Nate podniósł na nią wzrok, ale Helen tylko lekko potrząsnęła głową, najwyraźniej nie chcąc mówić nic więcej. Rezygnacja rysująca się w jej szarozielonych oczach dawała mu do zrozumienia, że sytuacja była beznadziejna.

Mężczyzna skinął głową. Pochylił się nad ojcem i wziął go za rękę.

– Ojcze, czy mnie słyszysz?

Oczy starca powoli się otworzyły i odszukały spojrzenie Nate’a.

– Czy to ty, synu? – Jego głos był jedynie chrapliwym szeptem.

– Tak, ojcze. – Nate ścisnął mocniej dłoń ojca.

– Cieszę się, że przyjechałeś – wyszeptał.

– Byłbym tu wcześniej, ale dopiero wczoraj otrzymałem list od Helen.

Pełne łez oczy starszego mężczyzny przeniosły się na żonę.

– Chcę rozmawiać tylko z Nathanielem.

Jej postura zesztywniała, po czym kobieta posłała pasierbowi chłodne spojrzenie.

– Dobrze. Chodź, Claro.

Jego przyrodnia siostra zamknęła książkę i powoli wstała z krzesła. Spojrzała na Nate’a wzrokiem przepełnionym smutkiem.

Mężczyzna patrzył, jak znikają za drzwiami, a potem odwrócił się do ojca, który z troską w głosie zapytał:

– Jesteś zdrowy, mój chłopcze?

– Tak, ojcze, jestem.

– Chciałbym móc powiedzieć to samo. – Delikatnie się zaśmiał, jednak ten niespodziewany wyraz radości zamienił się w suchy, świszczący kaszel.

Nate położył dłoń na ramieniu ojca i czekał, aż atak ustąpi.

– Jestem pewien, że wkrótce wydobrzejesz, ojcze.

– Nie... Doktor Hadley jest świetnym lekarzem, ale nie daje zbyt wielkich nadziei na moje wyzdrowienie.

– Na pewno istnieje jakieś lekarstwo, które pomogłoby w twojej chorobie.

– Próbowaliśmy, ale stawałem się coraz słabszy i teraz...

Nate starał się mu przerwać, jednak ojciec podniósł się na łóżku i obwieścił:

– Jest kilka rzeczy, o których pragnę ci powiedzieć, Nate. Zaznam spokoju dopiero wtedy, kiedy się o nich dowiesz. Usiądź, proszę. – Wskazał na krzesło obok łóżka.

Nathaniel przysunął je nieco bliżej i usiadł.

– Chętnie posłucham tego, co masz mi do powiedzenia, ojcze, ale mam nadzieję, że najpierw pozwolisz mnie samemu rzec kilka słów.

– Jak sobie życzysz, synu.

– Mój pobyt w Afryce Południowej i doświadczenia z wojny... wywarły na mnie głębokie wrażenie.

Przywołał w myślach wspomnienia obozów jenieckich, gdzie trzymano żony i dzieci Burów, holenderskich rolników, którzy walczyli z Brytyjczykami. Nigdy nie widział tak strasznego spustoszenia ani cierpienia. Chciał wtedy zrobić coś, co odmieniłoby sytuację. Jednak zanim mógł cokolwiek uczynić, zmogła go choroba i w oczy zajrzała mu śmierć.

Nie znajdował żadnych słów, by wyrazić wdzięczność lekarzowi misyjnemu, Alfredowi Thurstonowi, który uratował mu życie. Złożył wówczas obietnice, które pragnął spełnić po wyzdrowieniu. Życie było zbyt krótkie, a relacje rodzinne zbyt cenne, by pozwolić przeszłości zniszczyć możliwość ich naprawienia. Doświadczenia wojenne skłoniły go do powrotu, jeszcze zanim dostał list od Helen.

Znów skupił uwagę na ojcu.

– Przepraszam, że w taki sposób wyjechałem, a także za odległość oraz czas, jakie nas dzieliły. Byłem młody i impulsywny.

Głębokie linie wokół ust ojca złagodniały.

– W porządku. Też byłem kiedyś młody, gotowy do podbicia świata i naprawienia wszelkich błędów. Ale teraz popatrz na mnie. – Jego załzawione oczy na chwilę zatrzymały się na kominku, a potem znów przeniosły się na Nate’a. – Jestem ci winien przeprosiny, synu. Moje działania wobec ciebie i wielu innych osób nie zawsze były... uczciwe.

Nate pokręcił głową.

– Nie ma potrzeby, aby...

– Jest. Z czasem człowiek nabiera dystansu do pewnych spraw, zaczyna wszystko lepiej rozumieć i doceniać, nierzadko dopiero pod koniec życia. Patrząc wstecz, widzę, że zainwestowałem zbyt dużo czasu w moje eksperymenty i wynalazki, a nie w rodzinę, a w szczególności nie w ciebie.

Gardło Nate’a zacisnęło się i ponownie mocniej ujął rękę ojca.

– Jest sporo rzeczy, które pragnąłbym zrobić inaczej – kontynuował cicho mężczyzna. – Każdy czegoś żałuje, jednak nigdy nie jest za późno, by starać się to naprawić. Ja umieram, ale ty możesz jeszcze wiele zdziałać.

Nate przyjrzał się twarzy ojca, niepewny, co takiego miał na myśli.

– Wkrótce to wszystko będzie twoje. – Jego wzrok omiótł pokój, ale Nate wiedział, że ojciec mówi o czymś więcej niż dom. – To będzie błogosławieństwo, ale również wielka odpowiedzialność. Przykro mi, że nie zrobiłem więcej, by przygotować cię na to, co ma nadejść.

– Nie martw się o mnie. Teraz potrzebujesz odpoczynku, żeby odzyskać siły.

Ojciec uścisnął mocniej dłoń Nate’a i spojrzał mu głęboko w oczy.

– Posłuchaj mnie, Nathanielu. Wiem, że mój czas się kończy, ale nie boję się. Zawarłem pokój z Bogiem.

Serce Nate’a zaczęło bić szybciej. Przyjrzał się ojcu uważniej. Czyżby doznał duchowego przebudzenia podobnego do tego, którego on sam doświadczył w Afryce Południowej? Nic nie dałoby mu tyle radości, co wiedza, że on i jego ojciec któregoś dnia będą razem w niebie.

– Chcę, żebyś zajął się ważnymi dla mnie sprawami – ciągnął ojciec.

– Oczywiście. Czegokolwiek potrzebujesz.

Starszy mężczyzna skinął głową i odetchnął płytko.

– Musisz mi obiecać, że po moim odejściu zaopiekujesz się swoją macochą. Wiem, że może to być dla ciebie trudne, gdyż nie darzyliście się wzajemną sympatią, ale chcę być pewien, że ona i Clara będą miały wszystko, czego potrzebują.

– Tak, oczywiście, zaopiekuję się nimi.

– To dobrze. – Przerwał na chwilę, jak gdyby zbierał siły. – W Nowym Jorku mieszka kobieta, Natalie Fredrick, która co kwartał otrzymuje ode mnie pewną sumę pieniędzy. Tymi płatnościami zajmuje się mój prawnik, Miles Randolph. Musisz się upewnić, że będą one kontynuowane, dopóki Natalie nie stwierdzi, że nie są jej już potrzebne.

Nate zmarszczył brwi.

– Kim jest Natalie Fredrick?

Jego ojciec odwrócił wzrok.

– Kimś, komu obiecałem pomóc, i ta obietnica musi zostać dotrzymana.

To zdawkowe wyjaśnienie nie zaspokoiło jego ciekawości. W głowie rodziło mu się coraz więcej pytań, ale czuł, że nie powinien na niego naciskać.

– Oczywiście. Upewnię się, że środki będą wysyłane.

– Na koniec musisz mi obiecać, że naprawisz relacje z córkami Daniela Lounsbury’ego.

Puls Nate’a nagle przyspieszył.

– Co masz na myśli?

– Wstydzę się o tym mówić, ale byłem winien ich ojcu dużo pieniędzy w chwili jego śmierci.

– Ile pieniędzy?

Mężczyzna podał kwotę i posłał synowi spojrzenie pełne skruchy i żalu. Nate wpatrywał się w niego, oszołomiony tym wyznaniem.

– Wiem. To było złe, ale fundusze były wtedy ograniczone. W Clifton budowaliśmy trzy nowe magazyny, a Daniel Lounsbury zgodził się zaczekać na swoje zarobki. Powiedział, że jego potrzeby zostały już spełnione. A potem zdarzył się wypadek i...

– Nie oddałeś tych pieniędzy?

– Chciałem je oddać, ale wciąż to odkładałem, aż w końcu dług stał się dla mnie przykrym wspomnieniem.

– A teraz?

– Chcę zakończyć tę sprawę. Daj pieniądze jego córkom. – Mężczyzna spojrzał uważnie na Nate’a. – Dopilnuj, żeby dostały wszystko. Tyle, ile byłem winien ich ojcu.

– Dobrze. Zajmę się tym od razu.

Ojciec położył się i zamknął oczy.

– Dziękuję ci. Teraz mogę odpocząć. – Napięte linie wokół jego oczu i ust złagodniały, a oddech się wyrównał i wyciszył.

Nate wiedział, że jeśli spełni wolę ojca i zajmie się wszystkim, ten zazna upragnionego spokoju. Tylko jak zareaguje Maggie, gdy dowie się o pieniądzach? Ledwo się do niego odzywała. Być może jednak ta dobra wiadomość zmniejszy przepaść między nimi i pomoże odbudować ich przyjaźń.

Na samą myśl o ociepleniu ich relacji poczuł ogromny przypływ determinacji. Powziął postanowienie, że spłaci dług, spełniając ostatnie życzenie ojca. Przynajmniej tyle mógł zrobić dla niego... i dla Maggie.

3

Proszę, wejdź do środka. – Maggie otworzyła frontowe drzwi sklepu z kapeluszami, powodując głośne brzęknięcie dzwonka.

Joseph Neatherton, ich sąsiad i przyjaciel, wniósł Violet do środka. Mimo że był o rok starszy od Margaret, dziewczyna zawsze traktowała go jak młodszego brata. Ze swoimi kudłatymi blond włosami niedbale opadającymi na czoło i bladoniebieskimi oczami rzeczywiście mógłby za niego uchodzić. Zdecydowanie wymagał zmiany fryzury, a przede wszystkim nowej pary spodni.

Joseph spojrzał na Maggie.

– Gdzie mam ją położyć?

– W naszym salonie.

W chwili, gdy wskazała na tyły sklepu, zza kotary wyłoniła się babcia.

– Och, już jest nasza Violet! Dziękuję, Josephie. Jesteśmy bardzo wdzięczne za twoją pomoc.

– Cieszę się, że mogłem się przydać. – Mówiąc to, spoglądał jedynie na Maggie.

Przeszedł przez sklep, mocno trzymając Violet w ramionach. Schylił się w niskim przejściu prowadzącym do salonu i ostrożnie posadził dziewczynkę na krześle przy kominku.

– Proszę bardzo, panienko.

Babcia podała mu mały podnóżek, a Maggie pomogła siostrze ustawić na nim nogę.

– I jak?

– Trochę mnie boli, ale wszystko jest w porządku. – Violet cicho westchnęła i z ulgą opadła na oparcie krzesła.

Joseph się uśmiechnął.

– Wygląda na to, że się cieszysz, że jesteś już w domu.

Dziewczynka skinęła głową.

– Lekarz jest bardzo miły, ale nie lubię przebywać w szpitalu.

– Dobrze, że pozwolił Maggie z tobą zostać. – Chłopak ponownie spojrzał na Margaret, a ta odwróciła wzrok, udając, że tego nie zauważyła. Był niezwykle troskliwym młodzieńcem i zawsze chętnym do pomocy, ale nie chciała mu dawać żadnej nadziei, zwłaszcza że myślała o nim tylko jak o przyjacielu.

– Cóż, powinienem już iść. – Joseph się wyprostował. – Mój ojciec jedzie do Newcastle upon Tyne, a ja muszę się zająć sklepem.

Babcia poklepała go po ramieniu.

– Jesteś wyjątkowym młodzieńcem, Josephie. Twój ojciec z pewnością jest z ciebie niezmiernie dumny. Pewnego dnia będziesz wspaniałym mężem jakiejś szczęśliwej młodej damy. – Podniosła srebrne brwi i lekko kiwnęła głową do Maggie.

Dziewczyna poczuła, jak fala gorąca zalała jej twarz. Czy babcia naprawdę myślała, że mogłaby wyjść za mąż bez miłości?

Joseph uśmiechnął się i potarł brodę.

– Jest pani bardzo miła, pani Hayes.

Zakłopotana Margaret sięgnęła po poduszkę i umieściła ją pod nogą Violet w nadziei, że sprawi wrażenie, jakby nie uchwyciła zamiarów swojej babci.

Joseph przesunął dłonie po wymiętych spodniach.

– Cóż, powinienem już iść. W sklepie zawsze jest dużo rzeczy do zrobienia. To dla nas pracowity tydzień.

Maggie pochyliła się ku siostrze.

– Czy nie chciałabyś powiedzieć czegoś Josephowi, zanim wyjdzie?

Dziewczynka spojrzała na nią z zaciekawieniem, pomyślała chwilę i przeniosła wzrok na chłopaka, posyłając mu słodki uśmiech.

– Dziękuję, Josephie.

– Nie ma za co, panno Violet. – Ukląkł po drugiej stronie krzesła. – Po prostu wyświadcz mi przysługę i trzymaj się z daleka od samochodów, dobrze?

– Obiecuję.

– Cieszę się, że to słyszę. – Spojrzał na Maggie z pełnym nadziei wyrazem twarzy.

Odwróciła wzrok. Dlaczego Joseph nie mógł zadowolić się przyjaźnią, tylko oczekiwał czegoś więcej?

Zadzwonił dzwonek do drzwi, a dziewczyna odetchnęła z ulgą.

– Powinnam zobaczyć, kto przyszedł. Przepraszam.

Pobiegła przez pokój, odsłoniła kotarę i zamarła.

Nate Harcourt stał przy frontowych drzwiach z kapeluszem w dłoni, ubrany w płaszcz podkreślający jego szerokie ramiona.

– Dzień dobry, Maggie.

Przełknęła ślinę i skinęła głową.

– Dzień dobry... – Nie była w stanie dokończyć powitania. Nazwanie go Nate’em byłoby niestosowne w zaistniałych wcześniej okolicznościach, jednak zwracanie się do niego per pan również nie wydawało się słuszne. Och, dlaczego jej zdradzieckie serce nie przestanie tak mocno walić?

– Przyszedłem zapytać o Violet. Jak ona się czuje?

Życzliwość w jego oczach była niewątpliwa, a bijące od niego ciepło groziło stopieniem kolejnej warstwy urazy, jaką do niego żywiła. Odwróciła wzrok. Wpuściła go do środka, po czym opuściła kotarę i ruszyła w głąb sklepu.

– Jest w domu i ma się dobrze.

Pokiwał głową.

– Cieszę się, że nie musiała spędzić kolejnego dnia w szpitalu. Jestem pewien, że jedna noc była wystarczająco trudna dla kogoś tak młodego.

Joseph wyszedł z salonu i podszedł do Maggie. Zmarszczywszy lekko brwi, wymienił z nią spojrzenie.

– To jest pan Nathaniel Harcourt z Morningside – oznajmiła, a następnie wskazała dłonią na Josepha. – A to nasz sąsiad, Joseph Neatherton. Pomógł nam przynieść Violet ze szpitala do domu.

Mężczyźni skinęli do siebie głowami, jednak obaj zachowali poważne, badawcze spojrzenia. Dziewczyna wyczuła w powietrzu napięcie, jakby między nimi przebiegło jakieś milczące wyzwanie.

Nate wyciągnął rękę.

– Miło mi cię poznać.

Mężczyzna zawahał się przez ułamek sekundy, ale uścisnął jego dłoń.

– Mnie ciebie również.

Nate przełożył kapelusz do drugiej ręki.

– Więc jesteś sąsiadem Maggie?

– Tak. Moja rodzina ma Sklep Obuwniczy Neathertona. – Wskazał ręką na prawo, w jego kierunku.

– Ach, rozumiem. – Wzrok Nathaniela przesuwał się w tę i z powrotem pomiędzy Maggie i jej sąsiadem.

Joseph uniósł dumnie podbródek.

– Wiele osób jest zdania, że tworzymy najlepsze obuwie w Northumberland.

– W takim razie muszę was wkrótce odwiedzić. Potrzebuję nowej pary butów.

Joseph zerknął na stopy mężczyzny, po czym ponownie spojrzał mu w twarz.

– Nie było cię przez jakiś czas, prawda?

– Tak, spędziłem ostatnie lata w Afryce Południowej, służąc w marynarce wojennej.

Twarz Maggie napięła się, gdy dziewczyna wyobraziła sobie Nate’a na wojnie. Siostra Josepha, Lilly, która pracowała w Morningside Manor jako pokojówka, była jej najbliższą przyjaciółką. Powiedziała Margaret, że Nate nie wysyłał zbyt często listów do rodziny, ale kiedy w końcu napisał, jego ojciec przekazał tę wiadomość swojemu lokajowi, a ten następnie podzielił się nią z resztą personelu.

– Więc walczyłeś na wojnie? – zapytał Joseph.

– Tak, chociaż większość czasu spędziłem na patrolowaniu wybrzeża i transportowaniu żołnierzy oraz jeńców wojennych.

Nieufny wyraz twarzy Josepha złagodniał i został zastąpiony powściągliwym podziwem. Chłopak zakołysał się na piętach, a potem zwrócił się do Maggie:

– Powinienem już iść. Wpadnę później, by się upewnić, czy czegoś nie potrzebujecie.

– Dziękuję, Josephie, ale nie ma takiej potrzeby.

– To żaden problem, przyjdę.

Uśmiechnął się, po czym ukłonił się Nate’owi i wyszedł.

Maggie przeniosła wzrok na Nathaniela. Czy zaraz się wykręci i sobie pójdzie? Z jednej strony zapragnęła, żeby tak zrobił, ale z drugiej zastanawiała się, czy nie powinna go poprosić, aby został.

– Chciałbym porozmawiać z tobą kilka minut, oczywiście jeśli masz teraz czas.

Spojrzał w kierunku drzwi.

Czy wytłumaczy się i spróbuje naprawić ich relacje? Nadzieja poruszyła ją wewnątrz, ale Maggie szybko ją odrzuciła.

– Jak chcesz.

– Możemy porozmawiać na osobności?

Jej tętno przyspieszyło i spojrzała przez ramię. Zza kotary dobiegał cichy głos babci.

Nate podszedł krok bliżej, a na jego twarz wypłynął subtelny uśmiech.

– Chodź ze mną, Maggie.

Jego zaproszenie obudziło w niej przyjemne wspomnienia i przez chwilę znów poczuła się jak nastolatka. Och, jak bardzo chciała powiedzieć: „tak”, jednak ostatecznie pokręciła głową w odmowie.

– Violet właśnie wróciła do domu. Nie sądzę, żeby to był dobry pomysł, bym ją opuszczała.

– Proszę. To ważne. – Powaga w jego głosie rozpaliła jej ciekawość.

– W porządku. Zaczekaj chwilę.

Maggie przeszła przez pokój i odsunęła kotarę. Babcia siedziała naprzeciwko Violet z filiżanką herbaty w dłoni.

– Wychodzę na moment – rzekła.

– Gdzie idziesz?

Dziewczyna zdjęła pelerynę z haczyka na ścianie.

– Tylko na krótki spacer... z Nathanielem Harcourtem.

Srebrne brwi babci powędrowały w górę.

– Nathaniel jest tutaj? – Wstała, odstawiła filiżankę i minąwszy wnuczkę, weszła do sklepu. – Nathanielu, dawno cię nie widziałam. Jak się miewasz? – Wyciągnęła rękę na przywitanie.

– Dzień dobry, pani Hayes. Miło panią widzieć. – Jego oczy rozbłysły, gdy wziął starszą kobietę za rękę i posłał jej szeroki uśmiech.

– Ciebie też cudownie widzieć. – Zmrużyła oczy. – W marynarce wojennej wyrobiłeś sobie dobrą reputację. Wszyscy czytali o tobie w gazecie.

Szybko potrząsnął głową.

– Spełniłem swój obowiązek. Jest wielu żołnierzy, którzy zrobili znacznie więcej.

– Cóż, i tak wszyscy jesteśmy z ciebie dumni i bardzo się cieszę, że bezpiecznie wróciłeś do domu.

Zakłopotany pochlebstwami, zmarszczył czoło i uprzejmie podziękował.

Dlaczego wydawał się nieskory do tego, by przyjąć pochwałę jej babci? Chcąc zmniejszyć dyskomfort, Maggie wskazała wyjście.

– Idziemy?

Nate zrobił krok do przodu i przytrzymał jej drzwi.

Na zewnątrz panował przyjemny chłód wiosennego poranka. Ruszyli wzdłuż ulicy i przez kilka sekund szli w milczeniu. Niepokój Maggie narastał z każdą chwilą, lecz wreszcie Nate przerwał krępującą ciszę.

– Violet czuje się już lepiej, prawda? – Przechylił głowę i spojrzał w jej stronę.

– Tak. Nadal boli ją noga, ale lekarz mówi, że po ośmiu tygodniach unieruchomienia jej w gipsie powinna się całkowicie wyleczyć.

– W takim razie będzie potrzebowała kul.

– Tak, doktor Hadley ma je przywieźć dziś wieczorem.

– Jak myślisz, poradzi sobie z nimi?

– Jestem pewna, że bardzo szybko nauczy się z nich korzystać. Jest silna i zdeterminowana. Jak ją znam, to za niedługo zacznie biegać o tych kulach, a my będziemy ją gonić.

Nate wybuchnął śmiechem.

– Myślisz, że to zabawne?

– Violet bardzo przypomina ciebie.

Maggie się uśmiechnęła.

– Pod wieloma względami jesteśmy do siebie podobne, jednak ona ma talenty i dary, których mnie brakuje.

– Jakie na przykład?

– Jest bardzo muzykalna i ma piękny głos, w przeciwieństwie do mnie. W tej kwestii przypomina moją mamę i starszą siostrę.

Jego uśmiech znikł, a oczy złagodniały.

– Dobrze jest słyszeć, że o nich mówisz.

Ścisnęło ją w gardle.

– Nie chcę o nich zapomnieć.

– Oczywiście, że nie. – Milczał przez kilka kroków, ale w końcu znów się odezwał: – Jest coś, o czym muszę ci powiedzieć. – Jego twarz przybrała poważny wyraz. – Mój ojciec jest chory, raczej nie ma szans na wyzdrowienie.

Zadrżała i szczelniej otuliła się peleryną.

– Słyszałam, że jest chory, ale nie zdawałam sobie sprawy, że to tak poważne.

– Niestety. Doktor Hadley kazał mu się przygotować na najgorsze i uporządkować swoje sprawy.

Nie znała jego ojca zbyt dobrze, jednak te wieści były niepokojące. Pan Harcourt był wykwalifikowanym inżynierem i przemysłowcem, partnerem w Clifton Engineering Works, a zarazem największym pracodawcą w tym regionie. Ale nigdy nie zrobił na niej wrażenia człowieka, który był naprawdę szczęśliwy. Jego zmienna opinia na temat planów zagospodarowania terenu dla Morningside stanowiła nieustanne źródło frustracji dla jej ojca.

– Na co choruje? – spytała cicho.

– W ciągu ostatnich kilku lat jego serce osłabło. To wpłynęło na płuca i tym samym pojawiły się problemy z oddychaniem. – Pokręcił głową i zmarszczył czoło. – Jego wygląd tak się zmienił, że prawie go nie rozpoznaję.

Chciała poklepać go po ramieniu, by go pocieszyć – tak jak robiła to wiele lat temu – jednak teraz taki gest nie wydawał jej się stosowny. Zamiast tego zacisnęła dłonie i szła dalej.

– Przykro mi. To musi być bardzo trudne dla ciebie i twojej rodziny.

– To prawda. Widok osłabionego, zmienionego przez chorobę ojca jest ciężkim przeżyciem, ale ten stan spowodował, że zastanowił się nad swoim życiem i postanowił załatwić sprawy, które ciążyły jego sumieniu. – Mówiąc to, spojrzał jej głęboko w oczy.

Chciała zapytać, o jakie sprawy chodziło, ale doszła do wniosku, że pewnie dotyczyły one kwestii rodzinnych, o których Nate nie będzie chciał opowiadać.

Mężczyzna zrobił jeszcze kilka kroków, zanim znów zaczął mówić:

– Poprosił mnie, abym z tobą porozmawiał i wyraził ubolewanie z powodu pieniędzy, które był winien twemu ojcu w chwili jego śmierci i których ci nie przekazał.

Zwolniła.

– Był winien mojemu ojcu pieniądze?

Nate skinął głową.

– Najwyraźniej był mu winien prawie roczną płacę.

Kompletnie zaskoczona, wzięła głęboki oddech.

– Roczne zarobki?

Uśmiechnął się.

– Tak, a teraz te pieniądze będą twoje i zrobisz z nimi, co tylko zechcesz. Pomyśl, możesz zainwestować w swój sklep lub zaoszczędzić na przyszłość, a nawet wziąć urlop i gdzieś wyjechać.

Maggie wpatrywała się w niego, oszołomiona wiadomościami, które przed chwilą usłyszała.

– Ale... dlaczego nie zapłacił od razu?

Nate spoważniał.

– Powinien, ale powiedział, że jego budżet był napięty z powodu projektów budowlanych w Clifton, a twój ojciec zgodził się czekać. Mówił, że jego potrzeby zostały spełnione.

Zesztywniała.

– To nie dało mu prawa do zatrzymania tych pieniędzy na cztery lata.

– Oczywiście, że nie dało mu prawa. Wie, że zrobił źle, i teraz bardzo tego żałuje. Wkrótce spotkam się z panem Hornshawem, zarządcą nieruchomości, aby dowiedzieć się dokładnie, jaką sumę otrzymasz.

Maggie jeszcze mocniej naciągnęła pelerynę i walczyła z emocjami. W jaki sposób jeden z najbogatszych ludzi na północy Anglii mógł zapomnieć o spłaceniu ogromnej sumy należnej jej i Violet, podczas gdy one tak często borykały się z brakiem środków na zaspokojenie podstawowych potrzeb? To nie było w porządku!

Ale jeśli przyjmie pieniądze, czy pan Harcourt nie uzna, że jego wina została rozgrzeszona? Czy nie powinien wziąć odpowiedzialności za wstrzymanie tych funduszy na tak długi czas? Być może powinna wymagać od niego zapłaty odsetek lub listu z przeprosinami. Niestety, nic nie zdołałoby wynagrodzić jej tego, co zrobił.

– Nie mogę przyjąć tych pieniędzy – odezwała się Maggie.

Nate zmarszczył brwi.

– Dlaczego nie? To są pieniądze twojego ojca. On je zarobił, dlatego teraz należą się tobie.

– Owszem, ale jeśli twój ojciec myśli, że może po prostu podpisać rachunek i dzięki temu oczyścić sumienie, i sądzi, że wybaczę mu zatwardziałość serca i nieuczciwość – to bardzo się myli.

Usta mężczyzny otworzyły się ze zdumienia. Nie dowierzał w to, co słyszy.

– Mój ojciec zdaje sobie sprawę z tego, że postąpił źle, nie oddając długu. Zrozumiał swój błąd i chce wszystko naprawić.

Maggie dała upust swojej frustracji.

– Bardzo wygodnie mu zapłacić teraz, kiedy jest na łożu śmierci, bo już tych pieniędzy nie potrzebuje.

Nate patrzył na nią wzrokiem pełnym rozczarowania.

– On umiera, Maggie. Chce uregulować długi i odejść w pokoju. Proszę, przyjmij te pieniądze. Jeżeli nie ze względu na niego, to na mnie.

Ciężar zranienia, które tak długo pielęgnowała, wypełniał jej pierś piekącym bólem. Jak Nate mógł tak powiedzieć? Czy nie zdawał sobie sprawy, jakie to niesprawiedliwe? Gdyby wzięła te pieniądze – nawet ze względu na niego – byłoby to niejako przyzwoleniem na traktowanie jej i siostry jak kogoś nieistotnego, osoby, które można oszukać i których los nie musiał obchodzić pana Harcourta, skoro miał inne, ważniejsze sprawy.

– Nie mogę. – Odwróciła się i ruszyła z powrotem w stronę sklepu.

Może teraz Nate wreszcie uświadomi sobie, jak dotkliwie zraniło ją jego zniknięcie. Jak bardzo cierpiała – nie tylko z powodu śmierci rodziców i siostry, ale również przez to, że zostawił ją, by radziła sobie z tym wszystkim zupełnie sama.

Szła dalej, lekceważąc nawoływanie przyjaciela. Starała się skupić na dźwięku własnych kroków chrzęszczących na żwirowej drodze. Serce jej krwawiło, a w głowie zaczęły pojawiać się nowe wątpliwości. Czy była nieuczciwa, odmawiając przyjęcia pieniędzy i obciążając Nate’a odpowiedzialnością za decyzje pana Harcourta?

Zwolniła i obejrzała się przez ramię, przeszukując ulicę, jednak jego już nie było. Prawdopodobnie wstąpił do Czerwonego Lwa lub ruszył boczną drogą w innym kierunku. Gdziekolwiek, byle uciec od niej i jej nieugiętej odmowy pogodzenia się z nim i jego ojcem.

I nie mogła go za to winić.

4

Lilly Neatherton wyjęła z bieliźniarki czyste prześcieradła i poszwy i ruszyła przez korytarz w kierunku sypialni pani Harcourt. Musiała zdążyć zmienić pościel, zanim kobieta wróci do swojego pokoju, ale także dlatego, że gosposia, pani Burnell, nieźle by ją skarciła, gdyby nie zrobiła tego na czas.

– Pst, Lilly! – szepnął głos z drugiego końca korytarza.

Dziewczyna zerknęła przez ramię. Sophie, jedna z pokojówek, stała w przejściu prowadzącym do pomieszczeń dla służby. Uniosła palec wskazujący do warg i skinęła głową.

– Ciii, podejdź bliżej.

Lilly położyła pościel na krześle i pospieszyła w stronę Sophie.

– O co chodzi?

– Rob Carter jest na dole, przy drzwiach na dziedzińcu, i pyta o ciebie.

Dziewczyna wzięła głęboki oddech. Skąd wziął się tutaj Rob? Doskonale wiedział, że nie mogła przyjmować mężczyzn w Morningside.

Sophie przechyliła głowę.

– Chcesz się z nim zobaczyć czy nie?

Lilly przygryzła dolną wargę i spojrzała w kierunku holu. To musiało być coś ważnego, skoro odważył się tu przyjść. Odwróciła się do koleżanki.

– Czy zmieniłabyś pościel w sypialni pani Harcourt?

Sophie się uśmiechnęła.

– Oczywiście, ale lepiej się pospiesz. Jeśli pani Burnell się dowie, że przyszedł Rob, to... – Zamlaskała językiem. – Nie chciałabym być w twojej skórze.

– Módl się, żeby się nie dowiedziała.

Lilly zbiegła po schodach tak szybko, jak tylko mogła, prześlizgnęła się przez korytarz i pomknęła w kierunku tylnego wyjścia. Cicho zamknęła za sobą drzwi i rozejrzała się po kamiennym dziedzińcu.

Rob stał w cieniu domu kilka kroków dalej. Kiedy ją dostrzegł, jego oczy rozbłysły.

Szybko do niego podbiegła.

– Rob, co ty tutaj robisz?

– Musiałem cię zobaczyć.

Zmarszczyła czoło.

– Chodzi o mojego ojca. W Clifton doszło do wypadku.

Lilly otworzyła szeroko oczy ze zdumienia.

– Co się stało?

– Maszyna wciągnęła mu dłoń. – Rob spojrzał w dół i zacisnął pięści. – Pracowałem po drugiej stronie budynku. Jeden z mężczyzn był świadkiem zdarzenia i natychmiast po mnie pobiegł. Musieliśmy zabrać ojca do szpitala.

Z troską położyła dłoń na jego ramieniu.

– Och, Rob, tak mi przykro.

Zacisnął wargi.

– Tata bardzo cierpi. Wróciłem do domu i opowiedziałem matce o wypadku. Była przerażona, a dziewczyny wybuchnęły płaczem.

– To straszne.

– Matka pobiegła do szpitala i jest teraz przy nim. Kazała mi wrócić do pracy, ale nie mogłem. – Zdjął czapkę i potarł twarz dłonią. – Jest źle, Lilly. Obawiam się, że lekarze nie uratują mu ręki. A jeśli ojciec ją straci, to naprawdę nie wiem, co poczniemy. Moje zarobki ledwo wystarczają na pokrycie czynszu. Jak będziemy żyć?

Dziewczyna ścisnęła jego ramię.

– Nie martw się. Pomogę ci i jestem pewna, że nasi przyjaciele również to zrobią.

Rob pokręcił głową.

– Nie mogę wziąć twoich pieniędzy, Lilly.

– Oczywiście, że możesz. To nie są moje pieniądze, tylko nasze.

Kiedy chłopak oświadczył się jej w październiku ubiegłego roku, obiecali sobie, że będą oszczędzać, żeby było ich stać na ślub. Ale czasami pan Carter przepuszczał całą pensję w pubie, a wtedy Rob musiał kupować jedzenie dla swojej rodziny lub płacić czynsz za ich mały domek w wiosce.

– Co lekarz powiedział o jego dłoni?

– Musimy poczekać i zobaczyć, jak będzie się goić. Ale żebyś tylko widziała, jak ta ręka wygląda... – Na chwilę zamknął oczy, a jego krtań zaczęła drżeć. – Nie wiem, czy kiedykolwiek będzie mógł pracować w Clifton lub gdziekolwiek indziej.

Lilly opuściła ramiona, a jej oczy zapłonęły. Przecież nie uda im się uzbierać pieniędzy na ślub, skoro Rob będzie musiał utrzymywać swoją rodzinę. Całe miesiące oszczędzania i oczekiwania zakończyły się wiadomością, że muszą odłożyć nadzieje i marzenia na później. Przygryzła wargę i skarciła się w myślach za samolubność. Powinna myśleć teraz o ojcu i matce narzeczonego oraz o tym, jak im pomóc w tym trudnym dla nich okresie.

– Ale to nie wszystko. – Rob utkwił w niej smutne spojrzenie. – Wypadek mojego taty wywołał wiele problemów w Clifton.

Lilly ścisnęło w żołądku.

– Co masz na myśli?

– Długo czekaliśmy, aż przyjedzie dorożka i zabierze tatę do szpitala. Jego współpracownicy zgromadzili się wokół, marudząc i narzekając.

– Co mówili?

– Obwiniali firmę za zmuszanie nas do pracy przez tyle godzin, inni mówili, że sprzęt jest stary i stwarza niebezpieczeństwo wypadku.

– Ludzie mówią różne rzeczy, kiedy są zdenerwowani.

– Tak, ale tym razem to coś więcej niż zdenerwowanie.

Lilly zmarszczyła brwi i przyjrzała się jego twarzy.

– Mają już dość proszenia kierownictwa o wprowadzenie zmian, mówią, że wszystkie rozmowy spełzają na niczym. Od wielu lat ich pensje nie wzrosły ani o szylinga, a dzisiejszy wypadek nie był pierwszym takim zdarzeniem. – Pochylił się ku niej i patrzył na nią intensywnym wzrokiem. – Wszystko sprowadza się do jednego. Jeśli zarząd w Clifton nie posłucha, ludzie rozpoczną strajk.

– Strajk? – Na samą myśl Lilly zakręciło się w głowie, a jej nogi zmiękły.

Rob potaknął. Jego twarz i niebieskie oczy emanowały powagą.

– Ale to może oznaczać, że za okres strajku nie będzie wynagrodzenia. – W jej umyśle wirowały wizje cierpienia, które spowodowałby protest pracowników. Nie wszyscy mieli oszczędności, żeby się utrzymać. Rodziny zaczną głodować, a niektórzy mogą stracić dach nad głową, jeżeli nie będzie ich stać na zapłacenie czynszu. – Ty chyba nie będziesz strajkował?

– Nie, ale nie chcę też zostać następnym kaleką w wyniku wypadku w pracy. – Zmrużył oczy. – Jeśli chcemy zmian, musimy połączyć siły, mówić jednym głosem i naciskać na kierownictwo, aby zrobili to, co słuszne.

– Och, Rob, bądź ostrożny. Nie chcesz przecież wpaść w kłopoty i stracić pracę.

Położył dłonie na jej ramionach.

– Nie martw się o mnie, Lilly. Wszystko będzie dobrze.

Pochyliła się ku niemu, a on mocno ją przytulił. Owinęła ramiona wokół talii Roba i oparła głowę na jego piersi. Szorstka wełna marynarki musnęła jej policzek. Zamknęła oczy, zanurzając się w jego sile, i modliła się, by znaleźli sposób na przezwyciężenie tych problemów.

Nate przesunął się na twardym krześle naprzeciw biurka zarządcy nieruchomości w Morningside, pana Roberta Hornshawa, i obserwował, jak starszy mężczyzna wyciąga z szuflady biurka oprawioną w skórę księgę konta.

Hornshaw poprawił okulary, przewertował kilka stron, a potem spojrzał na Nate’a.

– Daniel Lounsbury był opłacany co kwartał, jeśli dobrze pamiętam. – Przebiegł palcem w dół strony. – Tutaj jest wpis dotyczący zapłaty dokonanej we wrześniu tysiąc osiemset dziewięćdziesiątego ósmego roku, niecały rok przed wypadkiem. – Hornshaw przekręcił księgę tak, by Nate dobrze mógł ją widzieć, i wskazał na kwotę.

Nathaniel pochylił się i przejrzał wpis.

– Czy w kolejnych miesiącach zostały zarejestrowane jakiekolwiek płatności? Albo w roku tysiąc osiemset dziewięćdziesiątym dziewiątym?

Pan Hornshaw uniósł jedną brew, a jego wąsy drgnęły.

– Nie sądzę – oświadczył, nie szukając nawet potwierdzenia w księdze. To wzbudziło zainteresowanie Nate’a.

– Ile mój ojciec był winien panu Lounsbury’emu w chwili jego śmierci?

– Daniel Lounsbury zmarł w sierpniu, prawda?

– Tak, dwudziestego drugiego.

Hornshaw potarł podbródek.

– Nigdy nie zdołałem się z tym pogodzić.

– Co ma pan na myśli?

– Ta łódź była prawie nowa. Nie wiem, jak mogło dojść do przecieku.

Nate zmarszczył brwi.

– Jest pan tego pewien?

– Tak. Nabyliśmy tę łódź w maju. Użyłem jej dwa razy, żeby powędkować na jeziorze. Była sprawna, nic nie wskazywało, że będą z nią jakieś problemy.

Podczas gdy Nate zastanawiał się nad słowami, które usłyszał, Hornshaw zapisał kilka liczb na małym kawałku papieru i wykonał obliczenia. Po chwili podał mu karteczkę.

– Uważam, że właśnie tyle pański ojciec był winny panu Lounsbury’emu.

Nate wstał z wrażenia, a jego brwi się uniosły. Podana kwota była większa, niż sugerował ojciec, znacznie większa. Potarł dłonią podbródek. Czy ojciec pomylił się przy obliczeniach, czy też może zamierzał zapłacić Maggie mniej, niż jej się należało?

Przypomniał sobie oskarżenia Margaret, które obudziły w nim wątpliwości co do szczerości jego ojca. Znowu spojrzał na kwotę na papierze, a następnie usiadł na krześle.

– Czy wie pan, dlaczego mój ojciec zaniedbał wypłatę wynagrodzenia rodzinie Lounsburych po śmierci Daniela?

Hornshaw nerwowo potarł dłońmi wąsy.

– Naprawdę nie wiem.

– Nie omówił z panem tej sprawy?

– Nie przypominam sobie, by poruszał ten temat, przynajmniej nie po śmierci Lounsbury’ego.

– A przed wypadkiem? Jaka była umowa?

Hornshaw odłożył ołówek i karteczkę, a potem popatrzył na Nate’a.

– Pański ojciec powiedział, że pan Lounsbury rozumie, iż sytuacja finansowa w Clifton jest napięta, i zgodził się czekać na swoją wypłatę.

Nate skinął głową. Przynajmniej historia zarządcy pasowała do tego, co powiedział mu ojciec. Jednak ani to, ani wiedza, ile tak naprawdę był winien panu Lounsbury’emu, na nic się zda, jeśli nie uda mu się przekonać Maggie do przyjęcia pieniędzy. Mimo to zamierzał iść dalej i doprowadzić tę sprawę do końca.

– Mój ojciec pragnie, bym podjął działania w celu spłacenia długu.

Pan Hornshaw skinął głową.

– Przygotuję przekaz bankowy i przekażę go pańskiemu ojcu do podpisu.

– Prosił, żeby to zrobić dzisiaj. Zaczekam na przekaz i sam mu zaniosę.

– Oczywiście. – Pan Hornshaw zabrał się do roboty, sporządził przekaz i po chwili wręczył go Nate’owi. – Proszę bardzo, sir.

– Dziękuję. Doceniam pańską pomoc.

Mężczyzna wstał i uścisnąwszy dłoń zarządcy majątku, opuścił biuro.

Kiedy wracał do rezydencji, rozmyślał nad ostatnią rozmową z Maggie. Zawsze była porywcza i zdeterminowana, ale odmawianie pieniędzy i oskarżanie jego ojca o egoistyczne pobudki były niedorzeczne. Sądził, że gdy dowie się o wysokości przysługującej jej sumy, będzie zadowolona, a nawet okaże wdzięczność. Zamiast tego wydawało się, że znalazła kolejny powód, żeby pielęgnować złość na niego oraz jego rodzinę. Ojciec leżał na łożu śmierci i próbował naprawić błędy popełnione w przeszłości. Gdzie się podziały jej współczucie i wyrozumiałość? Prawdopodobnie skrywały się głęboko pod dumą, która zdawała się przemieniać jej serce pełne bólu w gorycz i urazę.

Musiał pamiętać, że Maggie poniosła straszliwą stratę, a smutek czasami zniekształca obraz wydarzeń i wpływa na sposób, w jaki ludzie reagują. Jednak brak przebaczenia, nawet gdy wydaje się to uzasadnione, wyrządza zawsze największą krzywdę temu, kto go odmawia. W ciągu ostatnich kilku lat nauczył się tej bolesnej lekcji i zaczął dostrzegać korzyści wynikające z darowania win – nawet tym, którzy na to nie zasługiwali.

Przebaczenie ojcu uwolniło go i dało mu większy pokój w sercu.

I właśnie dlatego musiał znaleźć sposób, by przekonać Maggie do przyjęcia należnych jej pieniędzy, których przecież tak bardzo potrzebowała. Pytanie tylko... jak to zrobić?

– Panie Harcourt!

Wyrwany nagle z zamyślenia, podniósł wzrok. W jego stronę biegł Andrew, jeden z lokai z Morningside.

– Mam wiadomość od pani Harcourt – oznajmił, po czym przekazał mu złożoną kartkę.

Nate ją otworzył i zaczął czytać.

Natychmiast wracaj do domu. Z ojcem jest bardzo źle. Koniec jest bliski.

Helen

Blady strach padł na Nate’a. Spojrzał na lokaja.

– Czy ktoś poszedł po lekarza?

– Tak, sir. Phillip wyszedł jakieś dziesięć minut temu.

Nate skinął głową, wepchnął kartkę z wiadomością od Helen do kieszeni i pobiegł w stronę domu. Nie zawiódłby ojca – nie mógł. Nie wiedział jeszcze jak, ale na pewno znajdzie jakiś sposób, żeby spełnić jego ostatnie życzenia. Tak, by wiedział, że odchodzi z tego świata w pokoju.

Przypisy

[1] Karnawałem nazywano wówczas okres, w którym młode panny z rodzin arystokratycznych, zamieszkujących wsie i miasteczka, na kilka miesięcy przybywały do większego miasta, aby uczestnicząc w balach i przyjęciach, nabrać miejskiej ogłady i poznać zasady savoir-vivre’u (przyp. tłum.).