© by Joanna Opiat-Bojarska, 2024

© by Virtualo, 2024

Redakcja: Melanż

Korekta: Melanż

Projekt okładki: Małgorzata Drabina/Yellow Room

Wydanie I

Warszawa 2024

ISBN 9788327289636

Książka jest objęta ochroną prawa autorskiego. Wszelkie udostępnianie osobom trzecim, upowszechnianie i upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Virtualo Sp. z o.o.

ul. Marszałkowska 104/122

00-017 Warszawa

www.virtualo.pl

Chcesz wydać książkę lub audiobook? Wejdź na virtualo.eu lub napisz do nas na adres: redakcja@virtualo.pl.

Zobacz nas na

Rozdział 1

– Pamientajcie, po co tu psiśliście.

Długi i wąski korytarz, którym szli, sprawiał wrażenie żywcem wyjętego z horroru. Zamiast jego końca widzieli wielką czarną plamę. Słabe jarzeniówki dostarczały co prawda odrobinę światła, ale co z tego, skoro co rusz to gasły, to zapalały się ponownie.

– Wasia kolezianka Anja przyszła do nasz hotel siedem dni ago. Siama, bo jej boyfriend nie móg. Mieli mieć wakacje razem, ale on w ostatniej chwili powiedział, zie sorry. Anja była miła dziefcina. Widziałem ją kilka razy i rozmawialiśmy. Ale któryś dzień zacieła dziwnie się zachowywać. Dziwnie, bardzo dziwnie.

Ocenili, że dziwna to była sytuacja, w której się znaleźli. Egipcjanin zaskakująco dobrze posługujący się językiem polskim prowadził ich w głąb korytarza. Uśmiechał się i próbował być miły, ale i tak nie wzbudzał zaufania.

Wyglądał jak diabeł. Miał kruczoczarne kręcone włosy i przeraźliwie ciemne oczy. Nie piwne, nie brązowe, ale czarne, wręcz smoliście. Otoczone gęstymi rzęsami. Białka odznaczały się na tle ciemnej twarzy i dodatkowo podkreślały głębię niepokojącego spojrzenia.

– Teraz jej nie ma. Znikneła. Ale! Mówiliście mi, że dzwoniła do was z hotel dzień przed zniknienciem. Prosiła was o help. Mówiła, zie coś złego się tu robi i zie siem boi. Boi siem, zie nie wróci do domu. Nie wróci do Polska żywa. Prosiliście mnie długo, bardzo długo, ziebym wam pomóg. Dobzie. Złamie wsiśkie zasady i wpuście was do jej pokój. Od ciasu jej zaginiencia stoi zamknienty, bo tak kazała police. Oni tu wrócom, te policjanty, dokładnie za godzinem i pół. Dobzie. Jeśteśmy na miejsce. – Egipcjanin zatrzymał się przed drzwiami z numerem sto dwadzieścia siedem. – Witajcie w Egipt. Pamientajcie, macie tylko dziewieńdziesiont minutes. Jak policjanty was zobaczom, pójdziecie do wienzienie. Aha, i gdyby ktoś pytał, to nigdy siem nie widzieliśmy. Nie znamy siem. Nie wiem, jak tu weśliście.

Chłopak wyjął z kieszeni spodni plastikową kartę i przyłożył ją do czytnika znajdującego się przy klamce. Czerwona dioda zgasła i zapaliła się zielona. Energicznie nacisnął klamkę i pchnął drzwi, które łatwo ustąpiły.

Oczom czwórki znajomych ukazało się ciemne pomieszczenie.

– Wchoćcie, wchoćcie, nie ma ciasu do stracenie. – Przewodnik ponaglał ich gestem ręki.

Kiedy ostatnia osoba przekroczyła próg, drzwi się zatrzasnęły.

– Czemu tu jest tak ciemno? – spytał Piotr.

– Czemu tak ciemno? Bo nikt jeszcze nie włączył światła – burknął pod nosem Bartek.

– No właśnie! Słuchajcie, musimy odnaleźć włącznik światła. Obmacajmy wszystkie ściany. Gdzieś musi być.

– A jak nie będzie? Jezu, Martyna! Wiesz przecież, że boję się ciemności. Nie wytrzymam tu półtorej godziny.

– Agata, wyluzuj. Jak nie lampa, to na pewno gdzieś jest schowana jakaś latarka.

– Coś mi tu nie pasuje. – Piotr nie dawał za wygraną. – Co to za pokój hotelowy, w którym nie ma okna?

– Mam włącznik! Cholera, nie działa.

– Jak nie działa? Musi.

Piotr po omacku udał się w stronę głosu Agaty.

– Gdzie jest? – Wyciągnął ręce przed siebie, ale zamiast na ścianę trafił na dziewczynę.

Ta odskoczyła przerażona, po chwili jednak wróciła na poprzednie miejsce, złapała jego dłonie i naprowadziła je na włącznik. Obmacał urządzenie oraz ścianę obok.

– Rzeczywiście, nie działa. Ale tu jest coś jeszcze. Podobne do włącznika, ale z taką szparą od góry.

– To pewnie na kartę. – Głos Martyny dobiegł gdzieś z tyłu. – No wiecie, jak to w hotelu. Ten facet przyłożył kartę do drzwi, żeby je otworzyć. Skoro karta otwiera drzwi, to podejrzewam, że jest potrzebna również do tego, by włączyć prąd…

– Ale skurwiel nie dał nam karty – zauważył spokojnie Bartek. – No chyba że dał?

– Mnie nie.

– Mnie też nie.

– Ani mnie.

– No to jesteśmy w czarnej dupie!

– Halo? Leon, jesteś tam?

Leon uświadomił sobie, że słyszy znajomy głos, ale nic nie widzi. Przez chwilę kręcił głową, aż w końcu zorientował się, że ma zamknięte oczy. Kiedy je otworzył, zauważył szybę pokrytą pajęczyną pęknięć.

– Halo? Leon, Leon! Odezwij się, Leon!

Zidentyfikował kobiecy głos i pomyślał, że w końcu wszystko pierdolnęło. Kaśka się dowiedziała i rozbiła szklaną bańkę, w której żyli. Dopiero po chwili zauważył, że za szybą znajduje się pień. Olbrzymi pień wystający znad złożonej w harmonijkę karoserii. A za nim inne drzewa, droga i ściana deszczu.

– Leon? Leon?!

– Jestem – wychrypiał, przełknął ślinę i rozejrzał się dookoła.

Na siedzeniu pasażera leżał jego plecak. Na pewno go tu nie kładł.

Był w samochodzie. Sam. Spojrzał na swoje ręce, nogi i brzuch. Nie zauważył żadnych niepokojących śladów krwi czy złamań. Bolała go jedynie głowa. Mocno, nieznośnie, ale wciąż tylko głowa.

– Leon?!

– Czego?

– Co się stało?!

Sam chciałby wiedzieć. Pamiętał, że oderwał wzrok od ulicy tylko na sekundę. Telefon sygnalizował drugie połączenie przychodzące. Leon próbował zerknąć na wyświetlacz, by zdecydować, czy olać Kaśkę, czy dobijającego się ktosia. Potem najwyraźniej były niezamierzona zmiana toru jazdy, gwałtowne hamowanie i spotkanie z agresywnym drzewem na poboczu. Gdy jeździł podmiejskimi drogami, zastanawiał się, co za debil wymyślił, żeby sadzić drzewa zaraz przy ulicy.

Gdyby nie drzewo, po prostu wylądowałby na polu. Pobrudziłby się, straciłby trochę czasu na wyjechanie z mokradła, ale nic poza tym.

Wziął głęboki oddech i poczuł kłucie w klatce piersiowej.

„To od uderzenia w kierownicę” – pomyślał i otworzył drzwi.

Postawił nogi na trawie. Przeniósł na nie środek ciężkości. Wyprostował się. Trzy oddechy oraz deszcz pozwoliły mu poczuć, że odzyskuje kontrolę nad sytuacją.

– Leon? – Kaśka nie dawała o sobie zapomnieć.

– Zadzwonię później.

– Nie, poczekaj. Co to był za hałas? Coś się stało. Powiedz…!

– Zadzwonię! – przerwał jej, z trudem hamując emocje.

Szczerze nienawidził jej beznadziejnego „Wiem to, czuję, powiedz mi”. Rozłączył się, dzięki czemu mógł przestać powstrzymywać wybuch złości.

Samochód z zewnątrz wyglądał źle. Oprócz pękniętej szyby miał zgniecioną maskę, oderwany i zdeformowany zderzak oraz uszkodzoną lampę. Nie nadawał się do dalszej jazdy.

Leon nawet nie chciał myśleć, ile będzie kosztowała naprawa. Odblokował telefon i zaczął się zastanawiać, czy najpierw wybrać numer pomocy drogowej, czy szefa. Obie opcje brzmiały mało atrakcyjnie.

Odłożył decyzję na później, schował smartfona do kieszeni spodni i podszedł do bagażnika. Kiedy blokada ustąpiła, a klapa się uniosła, spojrzał do środka.

– Oż kurwa! – jęknął, kiedy jego wzrok padł na bladą ludzką dłoń wystającą z dużego worka na śmieci.

– Znowu pada? – Michał snuł się po mieszkaniu w pidżamie, głośno wyrażając niezadowolenie z pogody. – Nie wiedziałem, że dożyję czasów, kiedy w Polsce zapanuje pora deszczowa.

Anita uśmiechnęła się pod nosem. „Dożyję” brzmiało w ustach Michała dość zabawnie. Dzieliło ich dziewięć lat, a ponadto tysiące przeżytych dni, zebrane doświadczenia, zużyte stawy i ilość istoty gąbczastej w kościach długich. Był od niej młodszy, ale czasami i ona czuła się młodziej – dzięki niemu. Zachęcał do spontanicznych zachowań, przypominał, że można się cieszyć z małych rzeczy.

No i kusił seksem w najmniej odpowiednich momentach.

Zdarzały się jednak dni, gdy różnica wieku przypominała o swoich wadach. Anita sama nie wiedziała, czy to ona zachowywała się zbyt dorośle, czy może on zbyt dziecinnie. Wydawało się jej wtedy, że widzi w nim nie partnera, lecz kolegę swojej córki.

Michał mówił coś jeszcze, ale Anita już nie słuchała. Siedziała przy biurku i starała się skupić na pracy.

– Co masz?

Nagi zajrzał do pokoju. Od tygodnia mieli wolną chatę, bo córka Anity wyjechała na kurs językowy do Paryża. Michał korzystał ze swobody i z dumą obnosił się ze swoją męskością.

– Pracę – odpowiedziała, nie odrywając wzroku od komputera.

Taka reakcja zadziałała na niego odpychająco. Obrócił się na pięcie i wyszedł. Zaczął hałasować w kuchni, a ona, upewniwszy się, że jest w pokoju sama, po raz kolejny uruchomiła filmik. Męskie owłosione pośladki, ugięte nogi i ręce skrępowane z tyłu. Tak wyglądał mężczyzna leżący na podłodze. Oprócz niego w pomieszczeniu musiały być jeszcze dwie osoby: pierwsza trzymająca komórkę oraz druga, częściowo widoczna na filmie.

Anita zatrzymała obraz w chwili, w której napastnik wepchnął wibrator w odbyt ofiary. Dłoń, która trzymała akcesorium, była masywna i owłosiona, z krótkimi palcami i wyraźnie zaznaczonymi kostkami. Na przedramieniu widniał fragment tatuażu, w tej chwili trudny do zidentyfikowania. Ciemne, potargane krawędzie sprawiały wrażenie, jakby były częścią napisu graffiti.

Nabrzmiałe żyły wystawały ponad skórę – to była bardzo dobra wiadomość dla Anity. Otrzymała film od policji, a jej zadaniem jako antropologa sądowego było przejrzenie materiału pod kątem biometrycznym.

– Kochanie… – Michał pojawił się nagle za jej plecami.

– No? – spytała, choć dobrze wiedziała, o co mu chodzi.

Objął ją od tyłu i zaczął całować po szyi, mrucząc:

– Skoro do wyjścia masz jeszcze z trzy… no dobra, pięć minut, to może wykorzystamy je w jakiś bardziej ekscytujący sposób niż oglądanie filmów z golasem w roli głównej?

Wacław Kuchciński zmierzał w stronę Kosmowa sąsiadującego z Nidomiem. Jechał powoli i ostrożnie, bo padający przez całą noc deszcz sprawił, że asfalt stał się wyjątkowo śliski. Jesienią rower nie był najlepszym środkiem transportu, ale Wacław jakoś musiał się dostać do gospodarstwa kuzyna, w którym miał dziś pomagać. Grażynka wzięła auto i pojechała do przychodni. Nie zamierzał na nią czekać. Deszcz przestał padać, więc on postawił na niezależność.

Zawzięcie pedałował, walcząc z wiatrem. Zerkał to pod nogi, to na drogę. Po wjechaniu w lipową aleję zauważył, że w znajomym krajobrazie coś nie gra. Niebieskie punto stało na poboczu, bardzo blisko drzewa.

Powoli podjechał bliżej. Gdyby to był samochód sąsiada, Wacław na pewno pośpieszyłby z pomocą. „Swój swojemu pomóc musi zawsze i wszędzie” – powtarzał przy każdej okazji. Ale niebieskiego auta na jarocińskich blachach nigdy wcześniej tu nie widział. A każdy obcy mógł być intruzem. Mógł przynosić złe wiadomości albo chcieć kupić kawałek pola, żeby zamienić wieś w osiedle dla lalek Barbie.

Zatrzymał rower i spokojnie podszedł do auta.

Wygięta maska świadczyła o tym, że kierowca wjechał w drzewo z niemałą prędkością. Kierowca! Wacławowi przypomniało się, że ktoś musiał siedzieć za kierownicą. Obcy, nie obcy, ale jednak bliźni, czyli ktoś, komu należało okazać miłosierdzie. Jakby się wytłumaczył księdzu podczas spowiedzi? Że nie udzielił pomocy, bo to obcy był?

– Halo? Panie szeryfie, jest wypadek. No tu, na trasie do… Gdzie dokładnie? No, panie, dokładnie to tu, gdzie stoję. Jak pan dojedziesz, to zobaczysz. Niebieska maszyna wbita w drzewo. Kierowca? Nie, nie ma tu nikogo. Może wyczołgał się i gdzieś leży? Rozejrzę się. Dobrze, jak co, to pana powiadomię. Tak, zapamiętam, najpierw pana, a potem karetkę.

To był najlepszy dzień w życiu starszego sierżanta Pawełka. Telefon o wypadku na trasie oderwał go od codziennych i nudnych czynności zawodowych.

Od dziecka marzył o tym, żeby być policjantem. Skończył odpowiednią szkołę, nauczył się strzelać, szybko biegać i panować nad nerwami. W swojej ocenie był gotowy do spotkań z prawdziwymi zbirami, groźnymi przestępcami i ofiarami seryjnych morderców. Życie miało jednak inny plan i sprawiło, że utknął na komisariacie w Czerniejewie, gminie liczącej sobie niewiele ponad siedem tysięcy mieszkańców. Teren obejmujący sto dwanaście kilometrów kwadratowych podzielony był między dwóch dzielnicowych. Jemu przypadła część, w której przeważały lasy, tak więc nie miał problemu z kojarzeniem nazwisk większości mieszkańców.

Najgłośniejszą i największą sprawą, którą do tej pory prowadził, była kradzież z kościoła w Czerniejewie. Ksiądz zgłosił włamanie, a sierżant Pawełek przyjął zawiadomienie, uruchomił machinę śledczą i odnalazł sprawców. Zrabowany purpurowy dywan wrócił na miejsce, a Pawełek miał powód do dumy. Co prawda wolałby złapać złodzieja, który ukradł insygnia Świętego Wojciecha z gnieźnieńskiej katedry albo pokaźną kolekcję dzieł sztuki z domu biznesmena, ale zdawał sobie sprawę, że o dzieła sztuki w Czerniejewie było raczej trudno.

– O której godzinie tu przybyliście, panie Kuchciński? – Stał teraz przy rozbitym samochodzie i odpytywał Wacława z Nidomia, wioski liczącej trochę ponad stu mieszkańców.

– Nie patrzyłem na zegarek, pan szeryf rozumie. Jechałem rowerem, zobaczyłem to auto, przyśpieszyłem, bo pomyślałem, że może ktoś umiera, ktoś się zaklinował i trzeba będzie go wyjąć, zanim auto wybuchnie… A z tym przyśpieszaniem ostatnio u mnie krucho. Boli mnie kolano. Lewe.

– To o której wyjechał pan z domu?

– Zaraz po Grażynce, pewnie jakoś po dziewiątej.

– Podjechał pan do samochodu i co?

– Panie szeryfie, od razu żem do pana dzwonił! Pan zawsze mówi, że takich informacji nie zostawia się dla siebie.

– I bardzo dobrze. Spełnił pan swój obywatelski obowiązek. Kierowcy nie było?

– Ani śladu.

– Chodził pan wokół samochodu? – Pawełek zerknął na ubłocone buty rolnika i właściwie nie musiał czekać na odpowiedź.

– Chodził. Ale to jakoś dziwne, nie? Samochód bez kierowcy?

Pawełek zajrzał do środka pojazdu. Otworzył schowek po stronie pasażera, a później opuścił osłonę przeciwsłoneczną nad kierownicą. Niektórzy rolnicy wozili tam dowód rejestracyjny.

– I co?

Kuchciński najwyraźniej oczekiwał cudów. Przecież Pawełek dopiero zjawił się na miejscu.

– Proszę nie utrudniać śledztwa i się odsunąć. – Pchnął mężczyznę, wychodząc z samochodu.

Ostatnim miejscem, w którym miał nadzieję odnaleźć coś, co ułatwi identyfikację kierującego autem, był bagażnik. Biznesmeni zwykle wkładali tam swoje teczki. Co prawda auto nie wyglądało na wypasione, ale właścicielem mógł być przecież jakiś początkujący przedsiębiorca.

Pawełek otworzył bagażnik i niemal od razu odskoczył od auta z soczystym przekleństwem na ustach.

– Co jest? – Kuchciński był gotowy, by do niego doskoczyć.

Pawełek zareagował jednak niczym prawdziwy szeryf. Przymknął bagażnik i zlustrował mężczyznę groźnym spojrzeniem.

– Mówiłem, żeby nie utrudniać?

– A co ja będę utrudniał? Tylko zajrzę.

– Pan przejdzie za linię.

– Jaką linię?

– Tam. – Sierżant wskazał miejsce, gdzie leżał porzucony rower. – Tam pan czeka. Chyba że zamiast do kuzyna woli pan na komisariat jechać. W kajdankach.

Groźba zadziałała. Mężczyzna odszedł, a Pawełek ponownie otworzył bagażnik. Ciało kobiety szczelnie wypełniało czarny worek. Przez chwilę przyglądał się znalezisku, a później dotknął dłoni wystającej z worka. Była wilgotna i zimna. Skóra nie uginała się pod naciskiem palca, więc policjant złapał ją całą ręką. Kończyna okazała się lodowata i twarda jak kamień. Pomyślał, że ktoś chyba zamroził ofiarę.

– Cholera! – jęknął.

Najlepszy dzień w jego życiu właśnie dobiegł końca. Procedury w takich przypadkach były bezlitosne. Ledwo poczuł zapach prawdziwego trupa, a już musiał oddać go innym.

– Szefie? – Pawełek wrócił do radiowozu i wybrał numer przełożonego. – Mamy zamrożone ciało w samochodzie rozbitym na trasie do Kosmowa. Kierowcy brak, świadków też – relacjonował, szukając w schowku jednorazowych rękawiczek.

Kiedy pojawią się tu kryminalni z Poznania, powinien przyjąć ich w rękawiczkach, żeby nie pomyśleli sobie, że zostawiał swoje paluchy podczas obmacywania auta.

– Czego się tak szczerzysz, Młody?

– Ja?

– A kto?

– Kuźwa, Burza, przecież ja nawet się nie uśmiecham.

Aspirant Michał Majewski rozłożył ręce w geście bezradności. Co prawda przyzwyczaił się do tego, że – wcześniej podkomisarz, teraz komisarz – Burzyński nie szczędził mu krytycznych uwag, ale gdy awansował, stał się jeszcze bardziej złośliwy. Łysiejący blondyn z szarą twarzą ostatnio nie miał się najlepiej. Nie gadali o kobietach – głównie dlatego, że Młody związał się z byłą żoną Burzy. Młody jednak czuł, że to nie tam leży problem.

– Znamy się wystarczająco długo, żeby to zauważyć. Szczerzysz się do wewnątrz.

– No tak, bo zobacz. Deszcz znowu pada. W kapturze wyglądasz jak… Nie no, i tak nie skumasz. Ale widzisz tego, kuźwa, wioskowego policjanta? Ma minę, jakbyśmy właśnie odebrali mu ulubiony samochodzik.

– Młody, proszę cię. Zróbmy, co trzeba, i wróćmy do firmy.

Burzyński jak zwykle szedł po linii najmniejszego oporu. Był człowiekiem przepełnionym przytłaczającym poczuciem odpowiedzialności. Młody z trudem tolerował jego brak ekscytacji tym, co może przynieść przyszłość.

W gruncie rzeczy chyba bał się, że najdalej za kilkanaście lat skończy podobnie, że będzie wiódł nudne i schematyczne życie, w którym nic już nie cieszy, nie porywa, nie podnieca. Wszystko robi się po to, żeby odfajkować kolejny punkt na przydługiej liście „POWINIEN/MUSI”.

– Kuźwa, Burza, zobacz! Przecież to zagadkowa sprawa. – Majewski się nie poddawał. Mimo że widział wiele aut zatrzymanych przymusowo na drzewach czy barierkach, ten przypadek budził w nim lawinę skojarzeń. – Rozwalony samochód z ciałem w bagażniku. Kto go prowadził? Może mafia szmuglująca kobiety przez granicę? Chcieli pozbyć się ciała? Pokłócili się w trakcie jazdy, zaczęli szarpać…

– Gdzie granica, a gdzie Czerniejewo? – Burzyński popukał się w głowę. – Nie wymyślaj, Młody. Zwijamy się, jak dojadą technicy.

– No ale pomyśl, to mogłaby być rozwojowa sprawa!

– Krótkie ślady hamowania, brak poszkodowanych. Zakręt. Obstawiam, że kierowca zajął się czymś innym niż kontrola drogi i kierownicy. Stracił panowanie nad autem. Zbiegł, bo trudno byłoby mu się wytłumaczyć z zawartości bagażnika.

Burzyński zdjął rękawiczki, otarł z twarzy krople deszczu i odszedł na bok. Majewski wpatrywał się przez dłuższą chwilę w odmarzające ciało, a w końcu zamknął bagażnik i zawołał w stronę miejscowego policjanta:

– Halo!

– Tak? Pomóc w czymś? – Starszy sierżant podbiegł. Patrzył z nadzieją, że do czegoś się przyda.

– Jest pan pewien, że to nie jest auto z waszego rejonu?

– Nie, na pewno nie. Przecież blachy nie nasze.

Młody spojrzał na rejestrację, a potem wzruszył ramionami.

– Przecież widzę, że PJA, ale to, że auto zarejestrowane w Jarocinie, wcale nie oznacza, że nie może nim jeździć mieszkaniec jakiejś tutejszej pipidówy.

– Panie aspirancie Majewski, spróbuję jeszcze popytać, ale facet, który znalazł auto i nas o nim zawiadomił, to miejscowy z dziada pradziada. Mówił, że nigdy wcześniej nie widział tu tego samochodu.

Na poboczu zaparkowało właśnie ciemne auto, z którego wysiedli technicy.

– Młody, zbieramy się!

Znudzony Burzyński przywitał się – a właściwie to pożegnał – z technikami, po czym skierował kroki w stronę czerwonej giulietty.

– Młody, dalej!

– Już idę! – odkrzyknął Michał i zanim dobiegł do swojego samochodu, poinstruował Pawełka: – Niech pan podpyta i da znać. Szukamy raczej kogoś mocno nierozgarniętego. Trzeba być debilem, żeby zostawić samochód i uciec.

– Ja tu moknę! – Mina Burzyńskiego zdradzała niezadowolenie.

– Widzę. Otrzep buty, zanim wejdziesz. Mamy tablice rejestracyjne, znajdziemy właściciela, zanim zdąży wypić pierwsze piwo. Założę się, że puści śpiewkę, że dziś to się nie ruszał z domu i ktoś musiał mu ukraść auto.

– Ta, i że nie zna kobiety z bagażnika. Nawet jeśli udowodnimy, że to jego żona.

– Żona, nie żona. Najwyraźniej to zła kobieta była, skoro wylądowała w bagażniku.

– Pewnie była zimna jak lód, kiedy się do niej przytulał.

– I zamiast rozgrzać, to schował ją do zamrażarki.

Anita była skupiona na robieniu zdjęć twarzy NN mężczyzny leżącego na stole sekcyjnym.

– Odsłonisz mi jego zęby?

Patolog Krystian Romanowski spełnił prośbę. Wykadrowała i przycisnęła spust migawki. Starała się nie oceniać stanu uzębienia, nie koncentrować się na szczegółach: symetrii łuków zębowych, kształcie jedynek czy osadzie pokrywającym szpary międzyzębowe. Wiedziała, że na to przyjdzie jeszcze czas. Teraz zabezpieczali materiały pod kątem identyfikacji w zakresie tkanek miękkich.

Zdjęcia odsłoniętych zębów w zgryzie mogły pomóc, gdy policja wytypuje nazwisko i imię denata oraz dostarczy fotografie zrobione za życia.

– Ukruszona korona, górna lewa dwójka, widzisz?

Romanowski otworzył usta, by coś powiedzieć, ale nie zdążył wydać z siebie ani jednego dźwięku. Drzwi otworzyły się z hukiem, a w środku pojawił się Majewski. Bez pukania, ale za to z bezczelnym uśmiechem w rodzaju „Też się cieszę, że was widzę”.

– Dobry, badacie już świeżą dostawę? – Wymownie zerknął w stronę stołu.

Anita się spięła. Tyle razy prosiła go, by zachowywał pozory. Nie lubiła mieszania życia prywatnego z pracą. W zakładzie medycyny sądowej była antropologiem bez płci, w domu – kobietą. Obawiała się, że nierozdzielanie tych funkcji szybko doprowadzi do rozniesienia się plotki o tym, że sypia z Młodym, a wtedy współpracujący z nią policjanci przestaną w niej widzieć dobrego specjalistę i zaczną traktować ją jak obiekt seksualny. Nie zniosłaby tego.

– Świeżą? – spytała chłodno.

Posłała Młodemu spojrzenie uprzedzające, że jeśli teraz do niej podejdzie i cmoknie ją w policzek, to następny na tym stole wyląduje on sam.

– Zamrożoną kobietę.

– Aaa, tak. – Patolog odchrząknął, demonstrując tym samym swoją obecność. – Ciało już do nas dotarło. – Położył akcent na „o” w słowie „ciało”.

Młody nie wyczuł złośliwości i uśmiechnął się zadowolony.

Anita znała Romanowskiego na tyle długo, by wiedzieć, że nie lubił uczłowieczania zwłok. Ciało było dla niego po prostu ciałem. Nie mężczyzną, nie kobietą, nie człowiekiem. Dla niego człowieczeństwo kończyło się w chwili, gdy serce przestawało bić.

– To kiedy możemy liczyć na sekcję? Prowadzę tę sprawę z Burzą, zależy nam na czasie. Może po znajomości moglibyście zrobić to jakoś tak szybciej?

Anita westchnęła głośno, a patolog poczerwieniał na twarzy.

– Panie kolego! – krzyknął. – Zupełnie niepotrzebnie się pan fatygował osobiście. Po znajomości to może pan załatwiać piwo w barze, a nie sekcję zwłok. Nie przypominam sobie, żebyśmy byli znajomymi. Proszę zamknąć drzwi od zewnątrz, tu się pracuje!

– Przecież nie odrywam was od pracy! Interesuje mnie tylko, kiedy zajmiecie się kolejną… Kiedy poznamy przyczynę zgonu zamrożonej kobiety.

– A mnie interesuje to, czy w przyszłym sezonie wygrają Lakersi. Żegnam.

– Ale…

– Im dłużej będę pana oglądał, tym później skończę to, nad czym pracuję. A to oznacza, że tym później zabiorę się za inne sprawy, które czekają w kolejce przed waszym zamrożonym ciałem. Dam znać, jak przyjdzie wasza kolej. TELEFONICZNIE!

– Nie patrz tak na mnie. – Romanowski westchnął. – Wkurza mnie ten twój kochaś. Wszystko chce na już. Już. Teraz. Zaraz. Bo on musi, bo go interesuje, bo inni się nie liczą. Najlepiej jeśli zrzucimy denata na podłogę i zajmiemy się tym, co przywiózł. W łóżku też taki jest? Władczy, dziecinny i niecierpliwy? – Kiedy usłyszał własne pytanie, uznał, że się zagalopował.

Anita stała naprzeciwko niego i delikatnym uśmiechem próbowała przykryć zakłopotanie.

– Zaraz. Stop. Niech to będzie pytanie retoryczne. Interesuje mnie raczej, czy jeszcze się nie znudziłaś tym małolatem. Przecież on do ciebie nie pasuje.

Nie potrafił zrozumieć, co kobiety widzą w takich lalusiach. Wyczesanych i wystrojonych w najmodniejsze ciuchy, emanujących pewnością siebie i cwaniactwem. To były zewnętrzne dodatki. Ostatecznie męskie ciała i tak trafiały do niego pozbawione tych wszystkich atrybutów. Skóra i tkanka tłuszczowa odchodziły od kośćca gładko, a narządy wewnętrzne opowiadały historię życia.

– No powiedz coś, Anita! Co on ci daje, czego nie mógłby ci dać dojrzały mężczyzna?

– Mam wystarczającą liczbę fotografii. – Antropolog wskazała na denata, by zmienić temat. – Jeśli nie jestem ci już potrzebna, wracam do siebie. Mam trochę do zrobienia.

– Oczywiście, nie będę cię zatrzymywał. Dziękuję za towarzystwo i jeszcze raz przepraszam za samczą reakcję. Ale wiesz, że po znajomości i poza kolejnością to ja bym to zrobił tylko dla jednej osoby.

– To przyjemnego cięcia. – Nawet się nie uśmiechnęła.

– Dzięki. – Poczuł, że musi coś zrobić, żeby wydać się jej atrakcyjnym partnerem do rozmowy. – Gdybyś miała ochotę, to po południu będę ciąć to ciało, o którym wspominał twój kochaś. Najchętniej zostawiłbym to na koniec albo w ogóle olał, żeby utrzeć mu nosa, ale to ciekawy przypadek. Wstępne oględziny wykazały deformację. Naciągnięta i przebita na wylot skóra, duże rany… Jakby przed śmiercią wisiało długo na hakach.

Rozdział 2

Cztery osoby miotały się po małym pokoju.

– Potrzebujemy światła!

– Na pewno są tu jakieś latarki. Słuchajcie, nie możemy tak biegać bez ładu i składu. – Martyna zatrzymała się i wyciągnęła przed siebie ręce. Dłonie ginęły w ciemności. – Agata, gdzie jesteś?

– Przy oknie, ale jest zaklejone czarną taśmą.

– Dobrze, stój tam. Piotrek?

Zanim usłyszała odpowiedź, poczuła czyjeś ręce na biodrach.

– Tutaj. Blisko ciebie – odezwał się i przytulił ją mocno.

Odsunęła się. Nie w głowie były jej teraz amory. Ciemność odbierała jej dech.

– Podzielimy pokój na segmenty, a później dokładnie je przeszukamy. Bartek, a ty? Gdzie jesteś?

– Przy drzwiach.

– Piotrek, cofnij się o jakieś trzy kroki, ja zrobię dwa do przodu. Pamiętajcie, przeszukujcie dokładnie. Trzeba wszystko dobrze obmacać, sprawdzić wnętrza szuflad, szafek. Co jest nad nimi, co pod nimi. No i meldujcie głośno, co znajdujecie.

Przytaknęli i przystąpili do działania. Martyna przesuwała się przed siebie powoli. Wyciągniętymi rękoma szukała niewidocznych przeszkód.

– Mam coś! – krzyknęła, kiedy jej kolano uderzyło w coś twardego. – To łóżko.

– U mnie jakieś ciuchy, chyba szafa.

– Pamiętaj, dokładnie! Sprawdź wszystkie kieszenie i podszewki. Coś może być zaszyte w środku.

– U mnie szafka, a na niej telewizor – zameldował Piotr.

– Przede mną jakieś drzwi, ale zamknięte – dodał Bartek.

– Na parapecie okna jest jakiś pluszowy misiek. Bardzo miłyyy w dotyku. – Agata jak zwykle skupiała się na pierdołach.

– Misiek w hotelowym pokoju dorosłej dziewczyny? – Piotr wyraził niedowierzanie. – Ooo, mam lampkę!

– Zapalaj!

Martyna po omacku przesunęła się w stronę, z której dochodził głos.

– No kurde, ma ograniczoną funkcjonalność.

– Że co?

– Że nie działa.

– Jak nie działa?

Odnalazła lampę stołową, zlokalizowała włącznik i nacisnęła. Raz, a potem kolejny.

– Cholera! Może nie jest podłączona do prądu?

Nagle przy lampie zrobiło się tłoczno. Martyna, Piotr i Bartek zaczęli poszukiwać kontaktu, do którego mogliby wcisnąć luźno zwisającą wtyczkę.

– Kurwa!

– Mission completed, a lampa nadal nie działa.

– Jak ma działać? – Bartek się roześmiał. – Robicie zadymę, że nie działa, a przecież nie ma żarówki.

– Jak nie ma?

– Nie ma. Zwyczajnie. Ktoś wziął i wykręcił? Albo nie wkręcił? To atrapa, nie lampa.

Martyna wydała z siebie stłumiony odgłos niezadowolenia. Działanie w grupie zawsze wiązało się z tym samym problemem: z jednej strony sprawdzanie każdego członka grupy było bezsensowne, a z drugiej jeden błąd skutkował fiaskiem całego przedsięwzięcia.

– Ratuj mnie, Agata, bo nie wytrzymam z tymi facetami.

Agata dotarła właśnie do niewielkiej szafki. Kiedy pociągnęła za uchwyt, okazało się, że to hotelowa lodówka. Światło z wnętrza, choć słabe, rozrzedziło ciemność.

– Światło! Agatka, jak miło znowu widzieć twoją twarz!

– Nie mogę powiedzieć tego samego o tobie, bo widzę jedynie wasze sylwetki. W lodówce są jakieś małpki. Ostatecznie możemy się napić. W zamrażalniku jest też żarówka.

Cała trójka zareagowała tak samo, używając jedynie różnych słów.

– Agata!

– Kurwa!

– Ja pierdolę!

– No co?

– Wszyscy szukają żarówki, a ty tracisz czas na gadanie o małpkach.

– No ale przecież mówię…

– Stop. – Bartek zdecydował się interweniować. – Dajcie tę żarówkę!

Martyna odeszła na bok, aby ustąpić miejsca Agacie. Zanim weszły do pokoju, zlustrowała jej strój. Czarne spodnie, koszulka z czaszką, ciężkie buty. Styl młodej gniewnej zawsze ją raził.

– Ktoś obmacał tego misia? – Sięgnęła po maskotkę, kiedy reszta ekipy asystowała sobie podczas wkręcania żarówki.

Po chwili w pokoju pojawiło się przyjemne, rozproszone światło. Martyna w końcu mogła obejrzeć pomieszczenie. Było gustownie urządzone, a kombinacja szarości i bordo zdradzała, że ten, kto zajmował się wystrojem, myślał raczej o tym, żeby dogodzić gustom europejskich turystów, nie o wciskaniu im egipskiej estetyki.

– Jesssu, Martyna! Przecież mówiłam głośno, że znalazłam misia.

– Ja nie mówię… – Zrezygnowała z tłumaczenia koleżance swoich intencji. Podczas uciskania pluszowej łapki poczuła coś twardego. – Coś w nim jest … Czekaj, cicho.

W pomieszczeniu rozległ się kobiecy głos:

– Halo? Tak, już się chyba nagrywa. Cześć. Mam na imię Ania. Jeśli słuchasz tego nagrania, to znaczy, że dotarłeś do mojego pokoju i że mnie szukasz. Uciekłam, bo wiedziałam, że dzieje się coś złego. Ten cały Egipt, hotel i ci faceci… Widzieliście, jak patrzą na białe kobiety? Nie powinnam tu przyjeżdżać. Nie powinnam się na to godzić. Stało się. Żałuję. Marzę tylko o tym, żeby wrócić do Polski. Obawiam się jednak… Cholera, boję się! Widziałam zbyt dużo. Weszłam w złe drzwi… Teraz chcą mnie zlikwidować. Muszę uciekać. Zostawiam ci parę wskazówek. Mam nadzieję, że odnajdziesz mnie, zanim oni to zrobią… Liczę na ciebie. Pomożesz mi, prawda?

– To jak obstawiasz? – Młody jak zwykle miał trudności z opanowaniem ekscytacji.

Stali na osiedlu Rzeczypospolitej w Jarocinie, przed blokiem, w którym mieszkał właściciel samochodu z niespodzianką. Nowy teren, nowa sprawa i zapach zbliżającego się sukcesu wywoływały u Młodego przyjemne napięcie.

Zdążył rozejrzeć się po okolicy, zanim Burzyński wysiadł z giulietty. Ustalił ewentualne drogi ucieczki podejrzanego, bo przecież w takiej sytuacji wszystko mogło się zdarzyć.

– Ale co obstawiam?

– No kto to jest? Jakiś kark?

– Nie sądzę. Pakerzy nie są tacy głupi. Dobrze wiedzą, że tablice rejestracyjne czy VIN prowadzą policję wprost pod drzwi właściciela auta. Jak dla mnie to jakaś blondi. Spanikowała i uciekła, a teraz siedzi w chacie ze swoim gachem… Jak mu tam? – Burzyński zerknął do notesu, w którym zapisał nazwisko właściciela rozbitego pojazdu. – Anatol Krukowski. Siedzi ze swoim Anatolem i wymyślają bajeczki, które nam sprzedadzą, kiedy się u nich pojawimy.

– Czyli myślisz, że się nas spodziewają?

– Jeśli każesz mi obstawiać… – Burzyński zatrzymał się przed klatką, pociągnął za klamkę – …to tak.

Drzwi ustąpiły bez problemu, mimo że na ścianie obok był zamontowany domofon. Weszli na drugie piętro i znaleźli mieszkanie z numerem siedem. Majewski uśmiechnął się porozumiewawczo do partnera i zapukał.

– Co jest? – W progu stanął niski i bardzo dobrze umięśniony mężczyzna.

– Policja, wejdziemy na chwilę – zakomunikował Burzyński i ruszył do środka.

Mężczyzna nie stawiał oporu. Opuścił głowę i cofnął się do przedpokoju.

– O co chodzi, panowie? – spytał nieśmiało, kiedy usłyszał, że drzwi się zamknęły.

– Dowód osobisty pan da. – Burzyński wyciągnął dłoń.

Mężczyzna odwrócił się bez słowa i zaczął obmacywać wiszącą na ścianie dżinsową kurtkę. Majewski miał chwilę, aby się rozejrzeć po zagraconym przedpokoju. Zrobił nawet trzy kroki, żeby sprawdzić, czy gdzieś nie siedzą koleżkowie z siłowni. Kuchnia była jednak pusta. Przy ścianie znajdował się niewielki stół z trzema taboretami, a w zlewie piętrzyła się sterta brudnych naczyń.

– Pan Dominik Malinowski? – Burzyński nie krył zdziwienia, spodziewał się przecież Anatola Krukowskiego.

Przyglądał się to plastikowej karcie z danymi osobowymi, to twarzy mężczyzny. Wreszcie posłał porozumiewawcze spojrzenie Młodemu. Partner odpowiedział mu skinieniem głowy i przejął prowadzenie rozmowy:

– Pan tu mieszka?

– Tak.

– Sam?

– Nie, z żoną.

– Z żoną i…?

– I nikim więcej. Sami mieszkamy.

– A Anatol Krukowski?

Pytanie sprawiło, że mężczyzna najpierw spojrzał Majewskiemu prosto w oczy, a potem splótł dłonie, wygiął je i wyprostował przed sobą. Odgłos przemieszczających się kości wyprzedził obojętne pytanie:

– Co z nim? – Mężczyzna położył dłonie na biodrach, by zaprezentować umięśnione ręce i plecy.

Miał coś na sumieniu, to oczywiste. Dopóki nie wiedział, w jakim celu pojawili się w jego mieszkaniu, kulił się i był posłuszny. Rozluźnił się dopiero, gdy padło nazwisko Krukowskiego. Najwyraźniej nie wiedzieli nic o tym, czego Malinowski mógł się obawiać.

– To ja pytam, co z nim – odpowiedział z butą Majewski.

Lubił to. Stawiał się w życiu prywatnym, ale w pracy prowokowanie bawiło go jeszcze bardziej. Był na uprzywilejowanej pozycji. Wiedział, że mięśniak dobrze zdaje sobie sprawę z tego, że uderzenie funkcjonariusza na służbie nie jest dobrym wyjściem.

– Ale co? – Mężczyzna uśmiechał się głupkowato.

– Zna pan Krukowskiego?

– Nie znam.

– To ciekawe, co nie, Burza? Nie znają się, ale mieszkają razem.

– Nie mieszkamy.

Młody zamierzał ignorować mężczyznę, dopóki nie dostarczy im informacji, po które tu przyjechali.

– Dwóch facetów i jedna babka. Burza, myślisz, że rżną ją według terminarza? Dzisiaj jeden, jutro drugi.

– Anatol nie mieszka z nami.

– Anatol? Czyli się znacie?

– To mąż Halinki. – Mięśniak znowu się skulił, a na pytające spojrzenia policjantów dodał: – Mojej żony.

– Mąż twojej żony? Kuźwa, facet, skończ ściemniać, bo naprawdę średnio ci to wychodzi.

– Anatol jest mężem Halinki. Halinka to moja dupa… Ale mieszkamy razem już ze dwa lata, więc z racji zasiedzenia nazywam ją żoną. Nie chajtamy się, bo nie ma kasy, a oni nie są po rozwodzie. Anatol mieszkał przez chwilę z nami, ale chyba nie wytrzymał naszego szczęścia i się wyprowadził.

Majewski pokiwał głową, nawet nie próbując powstrzymać bezczelnego uśmiechu. Przedpokój wypełniony gratami, piętrzące się w kuchni garnki, siatki i puste butelki… Najwyraźniej szczęście dobrze się ukryło i ani myślało wychodzić ze swojego kąta.

– Wyprowadził? Dokąd?

– A skąd mam wiedzieć?

– Dokąd?

– Donikąd. Wypierdoliłem go z chaty, bo to przecież nienormalne, żeby przy jednej dupie dwóch samców się pętało. Zwłaszcza że ja pracuję, zostawiam więc Halinkę samą w domu, a on od dawna nie miał roboty, siedział w chacie i mógł mi się do kobiety przyklejać. Wypierdoliłem dziada. Wziął kilka reklamówek i poszedł w długą. Widziałem go ostatnio przy sklepie, żebrał z bezdomnymi.

Miejsce, do którego dotarli, przypominało starannie przygotowany skansen. Pozostałości muru, niedziałający komin, zardzewiałe wagony i lokomotywy. Wszystko brudne, stare, zniszczone i niepotrzebne. Dokładnie tak samo jak pojedynczy ludzie anektujący opuszczony teren: brudni, pomarszczeni i śmierdzący. Tego ostatniego nie dało się nie poczuć nawet na świeżym powietrzu. Rzeczy i ludzi łączyło to, że społeczeństwo udawało, iż ich nie zauważa.

– Myślisz, że mięśniak mówił prawdę? – spytał Majewski.

Burzyński wzruszył ramionami.

– Musimy to sprawdzić – naciskał Michał.

– Młody, skup się na realizacji zadania, a nie pierdolisz bez ładu i składu!

Warknięcie partnera przywołało go do porządku. Obrażony postanowił odezwać się dopiero wtedy, gdy zostanie o to poproszony.

Weszli razem na teren opuszczonej parowozowni. To Burzyński wytypował osobę, do której podeszli. Starsza kobieta siedziała na murku i owijała stopy kocem.

– Gdzie jest Anatol? – zagadnął Burzyński.

Cisza.

– Anatola szukam, jest tu? – powtórzył po chwili.

Kobieta była tak bardzo skupiona na swoim zadaniu, że nie zauważyła, kiedy nad nią stanęli.

Młody zagotował się w środku, ale opanował emocje i obserwował zachowanie partnera. Burzyński przykucnął tak, aby jego głowa znalazła się mniej więcej na wysokości głowy bezdomnej.

– Halo! – krzyknął. – Gdzie znajdę Anatola?

Kobieta spojrzała na niego wzrokiem pełnym nienawiści.

– Idź stąd.

– Mam mu coś ważnego do powiedzenia.

– Spierdalaj! – Zaczęła machać rękoma, jakby opędzała się od chmary natrętnych much.

Zirytowany Młody sięgnął po legitymację. Chciał ją wyjąć i podsunąć kobiecie przed twarz. Nie zdążył jednak tego zrobić. Burzyński złapał go za nadgarstek, kiedy dłoń zanurkowała w kieszeni.

– Zostaw – szepnął do niego, a potem zwrócił się do bezdomnej: – Spierdalam, ale myślałem, że się pani z nim kumpluje. Jego żona, Halinka, prosiła, żebym mu przekazał trochę kasy, no ale trudno…

– A czemu ciebie przysłała?

– Żeby ten jej fagas o tym nie wiedział. – Burzyński kłamał jak z nut.

– To trza tak było mówić od razu! Nie ma Anatola, w ciągu dnia snuje się po mieście, ale zawsze wraca na noc. Sypia tam. – Wskazała na najbardziej oddalony brązowy wagon towarowy. – Możesz mu ją tam zostawić albo dać mnie, ja przekażę, jak wróci – zapewniła nieszczerze.

Burzyński podziękował za pomoc, odwrócił się na pięcie i odszedł w stronę samochodu. Michał pobiegł za nim. Powstrzymał chęć skomentowania tego, czego był świadkiem, otworzył samochód, uruchomił silnik i poczekał, aż partner wejdzie do środka.

– To już wiesz, Młody, co będziesz robił wieczorem.

– Nie mów…

– Mówię.

– To nie poczekamy na niego razem? Pokręcimy się po mieście, skoczymy na jakiś obiad…

– Wracamy do Poznania. Mamy mnóstwo pracy. Wrócisz, jak się ściemni, i wyhaczysz gościa.

– Sam?

– Dasz radę. Ja muszę spędzić ten wieczór w domu. Wiesz, żona, dzieci i obowiązki. Wróć, przecież nie masz o tym pojęcia.

Michał wszedł do sklepu spożywczego. Podczas wycieczki do Jarocina zgłodniał i teraz czuł, że mógłby zjeść konia z kopytami. Ruszył więc do regału z pieczywem, wybrał dwie najbardziej foremne bułki, a potem udał się przed ścianę z lodówkami. Od rana miał ochotę na dwie rzeczy: na kiełbasę w ilości odpowiadającej pojemności męskiego żołądka oraz na seks.

Wybór kiełbas był zadowalający. Żywiecka, myśliwska, jałowcowa i szynkowa uśmiechały się do niego z półki. Zanim jednak zdecydował, po którą sięgnie, wyciągnął telefon i wybrał numer Anity.

– Cześć, kochanie… – Obniżył głos, by brzmieć jak najbardziej zmysłowo. – Może lunch o trzynastej?

– Jest dwunasta dwadzieścia.

– Dlatego nie proponuję lunchu o dwunastej, tylko o trzynastej.

– Michał…

– Wiem, wiem. Brzmi kusząco. Pauli nie ma, chata jest wolna, przygotuję dla ciebie moje popisowe danie…

– Spaghetti? – spytała i parsknęła śmiechem.

Uznał to za dobry znak. Zamiast kiełbasy wrzucił do koszyka paczkę mięsa mielonego i poszedł się rozejrzeć za pomidorami w puszce.

– Spaghetti – potwierdził. – No tak, czyli już wiesz, że liczę na seks.

Spaghetti to było słowo wytrych. Na pierwszą randkę próbował zaprosić Anitę do siebie na spaghetti. Zresztą nie tylko ją, ale inne dziewczyny się na to nabierały. Przychodziły do niego odświętnie ubrane i zachwalały zwyczajny makaron z sosem pomidorowym, jakby był jakimś arcydziełem. Później w nadziei, że w związek z nimi zaangażuje się tak samo jak w pichcenie kolacji, zrzucały z siebie ciuchy. Najpierw konsumował spaghetti, potem wybranki, a kiedy zamykał za nimi drzwi, zostawał z posmakiem rozczarowania. Liczył na coś super, na wstrząsająco proste, ale niesamowicie wysublimowane „spaghetti”, a dostawał rozgotowane kluchy maźnięte odrobiną sosu.

Anita traktowała go z góry. Różnica wieku oraz fakt, że był policjantem, sprawiały, że długo się opierała jego urokowi. Tak bardzo zaangażował się w przekraczanie granic i przekonywanie jej do siebie, że chyba weszło mu to w krew. Nie wyobrażał sobie teraz, że mógłby gotować dla kogoś innego.

Chłodny głos Anity kazał wrócić mu na ziemię.

– Michał… Nie wyrobię się.

Ta deklaracja była jak chluśnięcie zimną wodą. Rozejrzał się. Przy regale z ciastkami stały matka z córką i dyskutowały na temat bycia eko, przy piwach chwiał się menel, a przy zamrażarkach mężczyzna w garniturze zerkał to na ich zawartość, to na kartkę, którą trzymał w ręku. Ludzie mierzyli się z problemami codzienności – szarej, nudnej i przytłaczającej codzienności, której on się bał. Taki lunch w środku dnia miał wprowadzić odrobinę koloru do szarości, zmusić do wyjścia poza schemat.

– Trzynasta trzydzieści? Nie daj się prosić.

– Nie, jestem w pracy. Kończę, pogadamy wieczorem.

Majewski wszedł do pokoju, trzasnął drzwiami, zahaczył kolanem o biurko i ze złością pchnął stojące przy nim krzesło obrotowe, które z impetem wpadło na stojącą pod ścianą szafę pancerną.

– Łoł, kowboju! Wstrzymaj konia. – Burzyński oderwał się od komputera i spojrzał na partnera rozbawionym wzrokiem. – Jak zepsujesz, to nie będziesz miał na czym siedzieć, chyba że komendant ogłosi przetarg na zakup jednego fotela specjalnie dla swojego chrześniaka.

– Spierdalaj!

– W sklepie nie mieli kiełbachy? Żałuję, ale zjedz może chociaż batona, bo nie jesteś sobą.

– Odpierdol się.

– Wiesz co, Młody? Wystarczy tych pieszczot. Ogarnij się i do roboty.

Majewski usiadł i wetknął w uszy słuchawki podłączone do iPhone’a. Pokręcił się na krześle, poruszał rytmicznie głową, po kilku minutach zatrzymał się i powiedział:

– No dobra, to co mamy?

– Niezmiennie to samo. Wybacz, ale podczas twojej półgodzinnej nieobecności nie zdążyłem rozwiązać wszystkich spraw.

– Burza!

– Już, już, sorry. Ale tak lubię cię wkurwiać. Mam info od techników.

– No i?

– Jak zwykle i dobre, i złe informacje. Udało się im ujawnić paluchy w punciaku. Na kierownicy były starte, podobnie na dźwigni biegów, ale na odtwarzaczu znaleźli przepiękne i soczyste linie papilarne.

– Super. A złe? Znaleźli i zgubili?

– Taa. Znaleźli, wrzucili na bęben i nic im nie wyskoczyło, a to znaczy, że kierujący autem nie był notowany.

– Nienotowany bezdomny?

– Myślę sobie, że trzeba też z tą Halinką porozmawiać i raz jeszcze z tym jej mięśniakiem. Bo jeśli Anatol dał się wyrzucić z mieszkania, to równie dobrze mógł nie zdążyć zabrać kluczyków do auta.

– Myślisz, że to auto zostało przy żonie?

– Widziałeś kiedyś bezdomnego, który ma samochód?

– Zdarzają się wyjątki.

– Ale nie śpią wtedy w opuszczonych wagonach.

Trudno było zaprzeczyć argumentom Burzyńskiego. Michał wstał i podszedł do okna. Gdzieś tam na Polance toczyło się normalne życie. Ludzie robili zakupy, wychodzili na spacery z psami lub dziećmi, kochali się i kłócili. On nie mógł się wyrwać z tego kieratu, ale na szczęście rozmowa o sprawie uspokajała go na tyle, by zapomnieć o kolejnym niepowodzeniu.

Tak naprawdę nie pamiętał nawet, kiedy ostatnio uprawiał seks z Anitą. Od jakichś dwóch tygodni była drażliwa i ewidentnie go unikała. Nie chciał jednak o tym myśleć, wolał się skupić na szukaniu mordercy.

– Czyli nie mamy trafienia z paluchami, ale za to mamy materiał porównawczy, gdy już wytypujemy podejrzanego. A bagażnik? Klapa?

– Czysto. Powierzchnie są wytarte, a z tego, co zostało, nic nie wyciągniemy. Ludzie oglądają Ojca Mateusza i się edukują.

– A ta zamrożona? Nadal NN?

– Na razie brak zbieżności z bazą poszukiwanych kobiet. Mamy tylko jej rysopis.

– I kilka tatuaży.

– Weź, Młody, jakieś serce przebite strzałą i znak nieskończoności. Wyszukane w chuj. Tatuaż więzienny czy artystyczny to jest coś, co może pomóc w identyfikacji. Daje jakiś punkt zaczepienia. A takie trywialne duperele jedynie sprawiają, że łatwiej przypasować nazwisko do ciała, jeśli nazwisko i fotki tatuaży są w systemie. Ludzie powinni tatuować swoje nazwiska. Na stopie na przykład. Albo wszywać sobie chipy. O ile mniej roboty byśmy mieli.

Rozważania przerwał odgłos dzwoniącej komórki. Michał spojrzał na iPhone’a i z zadowoleniem poinformował partnera, że to z zakładu medycyny sądowej. Spodziewał się patologa, który potraktował go ostatnio jak intruza.

– Halo – odezwał się lodowato.

– Romanowski. Mam waszą ofiarę na stole. Bezpośrednią przyczyną śmierci było wykrwawienie. Dziury na plecach oraz stan skóry wokół nich mogą świadczyć o tym, że ciało wisiało zaczepione o jakieś haki. Na pewno nie zostało powieszone przez profesjonalistę. Ci, którzy się zajmują suspension, czyli podwieszaniem na hakach, dobrze wiedzą, gdzie i jak się wbić, żeby nie naruszyć ważniejszych naczyń krwionośnych. To kwestia wiedzy anatomicznej. Podczas show, zwłaszcza długiego, pod skórę wchodzi powietrze, które potem musi zostać usunięte. Tu tego nie zrobiono. Dlatego ta skóra jest taka rozciągnięta. Poza tym przekłucia nie są równe, niektóre za płytkie, inne za głębokie. Jedno im się rozerwało, a to znaczy, że albo dali zbyt duży hak, albo źle zamontowali.

– Czyli wisiała, i to długo. Dzięki.

– I jeszcze jedno. Obrażenia krocza i powierzchni ud. Otarcia w okolicy przedsionka pochwy. Przed śmiercią została zgwałcona. Brutalnie. Śladów spermy niestety brak.

– A włosy łonowe sprawcy? – spytał przytomnie Młody.

– Coś tam wyczesałem, ale dosłownie pojedyncze sztuki. Bez cebulek, więc nie nadają się do badania DNA.

W pokoju, w którym pracowała Anita, wrzało jak w ulu. Drzwi właściwie się nie zamykały. Ciągle ktoś to wchodził, to wychodził. Agnieszka siedząca przy biurku obok opowiadała Jarkowi jakąś historię, co chwilę wybuchając śmiechem. On starał się jej wtórować, ale zwykle rozpoczynał z opóźnieniem. Zupełnie jakby nie wiedział, w których momentach wypada się śmiać.

Anita znajdowała się tak blisko, że mogła usłyszeć każde ich słowo. Mogła, ale nie słyszała nic – ograniczyła świadomość do swojego biurka, komputera i spraw, które nad nią wisiały. Jednocześnie dopracowywała opinię dla sądu, sprawdzała daty wezwań na rozprawy i rozmawiała przez telefon.

– Ooo, Anitka, jesteś jeszcze. Halo, Anita? Anita!

Kiedy poczuła na ramieniu dłoń, obejrzała się za siebie i spojrzała na Krystiana. Wpatrywał się w nią zaniepokojony.

– Wszystko dobrze? – spytał.

– Tak, wyłączyłam się. Co jest?

– Cieszę się, że jeszcze jesteś…

– Pracujcie, pracusie. – Agnieszka posłała uśmiech Anicie i wraz z Jarkiem skierowała się w stronę drzwi. – My już lecimy. Do jutra!

Anita spojrzała na zegarek. Dawno minęła szesnasta.

– Oni chyba mają się ku sobie, co?

– Mają, mają. Powiedziałabym nawet, że prawie już są razem.

– Ach, te romanse w miejscu pracy… Zatem?

– Co zatem?

– No chodź do mnie. Mam twardy orzech do zgryzienia.

– Nie ma mowy. Nie ruszam się stąd. Jestem zawalona. – Wskazała na piętrzące się na jej biurku teczki i koperty.

– No nie daj się prosić. Poleżą jeszcze trochę, nic im się nie stanie, a ja mam coś ciekawego.

– Sorry, Krystian, ale nie tym razem.

Spojrzał na nią z wyrzutem. Nie zamierzała się skupiać na jego emocjach. Była słaba w ich odczytywaniu. Patrzyła mu w oczy, a widziała jego czaszkę: dwadzieścia dziewięć kości z wyraźnymi łukami nadoczodołowymi, kresami skroniowymi i mocno zarysowaną żuchwą.

Z niekomfortowej sytuacji wybawiła ją sekretarka, która stanęła w drzwiach.

– Pani Anito?

– Tak?

– Dzwonili w sprawie identyfikacji ciała znalezionego przez archeologów na Śródce. Nie mogą pani złapać na komórkę.

– Wiem, wiem. Gdybym odbierała wszystkie połączenia, nie miałabym czasu na pracę. Pani Grażynko, jeśli jeszcze raz zadzwonią, to niech im pani powie, że nie ma szans. Nie zdążę zrobić tego przed wyjazdem. Niech szukają kogoś innego.

– To może poproszę, żeby poczekali?

– Nie, naprawdę nie. – Jeszcze tego brakowało, aby po powrocie było gorzej niż przed wyjazdem.

– Potrzebuję twojej pomocy, nie daj się prosić! – Krystian nie odpuszczał. – Nie pożałujesz. Podziękuję ci obiadem.

– Nawet dziesięć obiadów mnie nie przekona. Nie rozciągnę doby, ostatnio śpię tylko sześć godzin dziennie, a i tak się nie wyrabiam. Dzwonili dziś do mnie z prokuratury z Zamościa. Mają bardzo interesującą sprawę, a musiałam odmówić z bólem serca. Postanowiłam, że wypchnę przed wyjazdem tylko te najbardziej przeterminowane sprawy.

O tej porze parowozownia tętniła życiem. Za dnia trudno było tu znaleźć kogokolwiek, teraz w polu widzenia zawsze znajdowało się co najmniej kilkunastu bezdomnych.

Wokół stojącego na uboczu wagonu wskazanego rano przez bezdomną panował spokój. Młody przysiadł w odpowiedniej odległości, by nie rzucać się w oczy, i obserwował. Nie chciał spalić akcji. Wiedział, że bezdomni są specyficzni i negatywnie nastawieni do policji. Tak naprawdę nie mają nic do stracenia, a pobyt w areszcie to dla nich luksusowe wczasy.

W końcu pojawił się mężczyzna opatulony w kilka kurtek. Podszedł do wagonu, odblokował drzwi, rozsunął je i wszedł do środka. Młody odczekał chwilę, aby się upewnić, że przybysz zostanie w wagonie, po czym podbiegł i wszedł za nim.

– Anatol Krukowski?

Bezdomny wyglądał na zaskoczonego. Skulił się i przyczaił jak zwierzę gotowe do skoku.

– Czego chcesz?

– Szukam Anatola, to pan?

– Tak.

– Poproszę dowód osobisty.

– Swój se pooglądaj.

Młody wyciągnął z kieszeni policyjną blachę.

– To jeszcze raz. Dowód osobisty poproszę.

Mężczyzna powoli rozpiął kurtki i sięgnął pod sweter. Pociągnął za sznurek przewieszony na szyi, na którego końcu, pod wszystkimi warstwami ubrań, znajdował się materiałowy woreczek.

– Jak mówię, żem Anatol, to nie kłamię. – Wyjął z worka kawałek plastiku.

– To dobrze. – Michał spisał dane i oddał dokument. – Jest pan właścicielem samochodu marki Fiat Punto o numerze rejestracyjnym…

– A widzisz tu jakiś samochód?

– Widzę pociąg, a to przecież nie znaczy, że ma pan pociąg.

– Auta nie mam.

– Jest na pana zarejestrowane.

– Nie kupowałem samochodu. – Mężczyzna machnął ręką i usiadł na ziemi. Z kieszeni kurtki wyjął małą butelkę wódki i pociągnął kilka łyków.

– Nie kupował pan, ale zarejestrował na siebie?

– Nie wiem, nie pamiętam. Idź już sobie.

– Słuchaj, cwaniaku! – Michałowi puściły nerwy. – Byliśmy w twoim mieszkaniu. Co twoja żona widzi w tym mięśniaku? Przecież to idiota.

– Idiota jakich mało.

– A ty przecież masz łeb na karku. Nawet w tak trudnych warunkach. – Młody się rozejrzał. – Potrafisz się ustawić. Masz dach nad głową i kasę na wódkę. Ile zgarnąłeś za użyczenie dowodu osobistego do rejestracji auta?

– Dwie stówki. I nie za użyczenie. Musiałem pojechać do urzędu i złożyć wniosek.

– Sam go wypełniłeś?

– Czemu miałbym mu odmówić? Nie zabiłem nikogo, nie okradłem. Nie zrobiłem nic złego. Była robota, to ją zrobiłem. Dwie stówy piechotą nie chodzą.

Michał skupił się na tym, by wyciągnąć z rozmówcy jak najwięcej szczegółów dotyczących zleceniodawcy. Ktoś, kto zadał sobie tyle trudu, żeby rejestrować samochód na bezdomnego, nie jeździł nim do kościoła.

– Mu? Mężczyzna? Jak wyglądał?

– Skąd mogę wiedzieć?

– No przecież go widziałeś. Musieliście się spotkać. Jak się nazywał?

– Nie mówił, a ja nie pytałem.

– Jak wyglądał?

– Mówiłem już, nie pamiętam.

– Skup się, człowieku, to ważne. Stary, młody? Kark, hipster, garnitur?

– Być może w waszym świecie wygląd coś mówi o człowieku. Ale pamiętam, że był właśnie z waszego świata. Śmierdział kasą.

Burzyński nie śpieszył się z pokonywaniem schodów dzielących go od mieszkania. Wiedział, że w środku czeka Iza z bliźniaczkami i że znowu będzie musiał się tłumaczyć ze spóźnienia. Kochał je, kochał każdą z osobna i wszystkie razem, ale przez to, że chciał im dogodzić, czuł się coraz gorzej sam ze sobą.

Kiedy Iza brała go sobie za męża, był już policjantem. Nie przeszkadzało jej to. Dopiero gdy na świecie pojawiły się dziewczynki, okazało się, że jego tryb pracy, a raczej wynikający z niego brak słowności, powoduje napięcia, które kruszą fundamenty małżeństwa.

Przeżyli już kilka kulminacji. Ostatnia z nich doprowadziła go do ściany. Chciał ustąpić i zrezygnować z pracy. Komendant jednak nie przyjął jego wypowiedzenia. Dał mu za to trzymiesięczny urlop na zastanowienie się nad PRIORYTETAMI.

Burzyński nienawidził tego słowa. Oczywiście, że jego priorytetami były rodzina i praca. Albo praca i rodzina. Praca jednak zwykle przynosiła mu więcej satysfakcji. W pracy mógł sprawować kontrolę nad większą liczbą rzeczy niż w domu. Przesiedział więc trzy miesiące w mieszkaniu, wymalował wszystkie pokoje i kuchnię, zrobił generalne porządki w piwnicy i zaległ na kanapie. Leżał na niej tak długo, że zdążył ją znienawidzić.

Mijał drugie piętro, kiedy w kieszeni spodni zawibrował telefon. Zatrzymał się, sięgnął po niego i spojrzał na wyświetlacz. Michał „Młody” Majewski – odczytał i przez ułamek sekundy pomyślał, że może nie powinien odbierać. Przecież już skończył pracę.

Ciekawość okazała się silniejsza.

– Co jest?

– Jestem w Jarocinie. Zaraz wracam. Depnę mocno i za godzinę będę w Poznaniu. Przyjedziesz do firmy?

– Nie dziś, Młody. Znalazłeś tego bezdomnego?

– Kuźwa, Burza! Anatol to tylko słup. Ktoś zarejestrował to auto, by przewieźć zwłoki!

– Gdyby chciał przewieźć zwłoki jednorazowo, podpieprzyłby komuś tablice rejestracyjne, a nie bawił się w rejestrację dziesięć miesięcy wcześniej.

– Burza, to jakaś grubsza sprawa. Zamrożone ciało, auto na słupa… Musimy pogadać z prokuratorem.

Przemek spojrzał na poręcz i schody. Zza drzwi, przy których się zatrzymał, dochodziły odgłosy kłótni. Kobiecy głos milknął jedynie na kilka sekund potrzebnych na wzięcie oddechu. Męski odzywał się tylko od czasu do czasu. To przypomniało mu, że tak właśnie wygląda życie – ludzie łączą się w pary kierowani instynktem przedłużenia gatunku, a później marnują energię nie na seks, lecz na próby porozumienia się.

– Halo, Burza? Jesteś?

– Jestem…

– Za godzinę w firmie?

– Nie. To nic pilnego. Zostawmy to do jutra.

– Do jutra? Burza! Nie poznaję cię, pantoflarzu.

– Pierdol się.

– A żebyś wiedział! Ale najpierw sprawdzę stacje benzynowe w okolicy. Może znajdę coś ciekawego na monitoringu.

– Cześć! – Przemek trzasnął drzwiami. – Już jestem. Przepraszam, że z poślizgiem, ale robota…

Wszedł do pokoju i cmoknął Izę w policzek. Nie zareagowała. Siedziała na kanapie i wpatrywała się w telewizor. Ukradkiem spojrzała na męża i przypomniała sobie, że niedawno to on siedział na kanapie i udawał, że nie popadł w odrętwienie i obojętność. Znała go zbyt długo, żeby tego nie zauważyć. Tłumaczyła sobie, że jeśli miłość oznacza poświęcenie, to Przemek dał z siebie wszystko. Zrezygnował dla niej z pracy – nawet jeśli tymczasowo – i chyba właśnie doszli do ściany. Jeśli teraz ona się nie poświęci, to ich małżeństwo rozpadnie się na dobre.

– Gdzie dziewczynki?

– Poszły do koleżanki.

– Lekcje zrobiły?

– A jak myślisz? – Spojrzała na niego zniecierpliwiona.

– Izuś, przepraszam. Wychodziłem już z firmy, komendant złapał mnie na korytarzu. Musiałem zamienić z nim kilka słów. Nie gniewaj się na mnie.

– Nie gniewam – odpowiedziała, tym razem nie odrywając wzroku od telewizora.

– Mamy teraz taką sprawę. Wydawała się prosta i banalna, ale jest rozwojowa. Dobrze, że Młody ogarnia. Doszliśmy ostatnio do tego…

Przemek opowiadał, a ona wpatrywała się w telewizor i starała się zachować spokój. Nie lubiła jego pracy. Zawsze z nią przegrywała i nigdy się do tego nie przyzwyczaiła.

– Mam ochotę na coś ciepłego na kolację. Mamy kaszankę?

– Mamy.

– Usmażę sobie z cebulą. Chcesz?

Nie odpowiedziała. Po chwili jednak wstała z kanapy, wyłączyła telewizor i zajrzała do kuchni.

– Przemek?

– Tak?

– Dziewczynki powinny wrócić za pół godziny od Marysi. Ogarniesz je?

Zdjął patelnię z gazu i spojrzał na żonę tak, jakby był w pracy, a ona ukrywała przed nim istotne dla śledztwa informacje. Bo tego, że coś ukrywa, był pewien.

– Co jest?

– Nic. Jestem zmęczona. Położę się wcześniej, muszę się wyspać.

Na tle beżowych płytek ściennych nie wyglądała na bladą, ale obojętne spojrzenie i zmarszczone czoło sugerowały coś zupełnie innego niż niedostatek snu.

– Jesteś na mnie zła?

– Masz pracę? Rozumiem. Angażuje cię ponad miarę? Nic nowego. Nowa sprawa, szef, obowiązki? Przemek, ja to wszystko rozumiem. – Niepotrzebnie uniosła głos, dlatego wypuściła z siebie powietrze i zanim wyszła z kuchni, dodała beznamiętnie: – Nasze życie nie musi się kręcić tylko wokół twojej pracy. Ja mam swoją. Miałam ciężki dzień. Idę spać.