Copyright © by Małgorzata Strękowska-Zaremba, 2024

Copyright © by Virtualo, 2024

Redakcja: Kamila Kowalczyk

Korekta: Monika Kalicka, Magdalena Gonta-Biernat / To Się Wyda

Skład i łamanie: Katarzyna Mróz-Jaskuła

Projekt okładki: Beata Woźniak

Wydanie II

Warszawa 2024

ISBN 978-83-272-8590-4

Książka jest objęta ochroną prawa autorskiego. Wszelkie udostępnianie osobom trzecim, upowszechnianie i upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Virtualo Sp. z o.o.

ul. Marszałkowska 104/122

00-017 Warszawa

www.virtualo.pl

Chcesz wydać książkę lub audiobook? Wejdź na virtualo.eu lub napisz do nas na adres: redakcja@virtualo.pl.

Zobacz nas na

Maciuś cieszy się najbardziej na świecie

Był sobie Okropny Maciuś. Miał niebieskie oczy i zadarty nos. Jego włosy były kiedyś krótkie jak zapałka. To właśnie wtedy został szefem strażaków. Ale włosy urosły i Maciusiowi odechciało się gasić pożary. Rozwiązał więc drużynę strażacką.

Maciuś miał mamę Sabinę, tatę Sebastiana, młodszą siostrę Michasię i psa Pirata. A Michasia miała koty Mruczki. Maciusiem i Michasią opiekowała się Namolna Niania.

Zaczęły się wakacje. Maciuś cieszył się z tego najbardziej na świecie. W wakacje wyjedzie tylko z rodzicami do gęstego lasu. Rodzice nie znają się na pilnowaniu Maciusia tak dobrze jak niania. Maciuś będzie w lesie robił, co zechce. Będzie wchodził na drzewa i pluł z góry. I będzie sprawdzał na stoperze, ile czasu ślina leci na ziemię. I będzie rzucał szyszkami w Michasię.

– Mruczki zostaną u dziadków. – Mama Sabina tłumaczyła Michasi, że nie może wziąć kotów na wakacje do gęstego lasu.

– Beee… – Michasia się rozbeczała.

– Nie becz jak owca! Owiec też nie weźmiemy na wakacje! – zniecierpliwił się Maciuś. Ale ta fontanna załzawiona Michasia rozpłakała się jeszcze głośniej.

– Tato! Ja się cieszę najbardziej na świecie, a Michaśka mi przeszkadza –poskarżył się tacie Sebastianowi. Tata jednak wcale się nie przejął. W dodatku upomniał Maciusia:

– Maciusiu, nie dokuczaj Michasi!

– Kurza stopa! – mruknął Maciuś i się naburmuszył.

– Idę do Józia cieszyć się najbardziej na świecie! U niego nikt nie będzie mi przeszkadzał – powiedział z pretensją w głosie.

Po chwili dzwonił już do drzwi Józia.

DZYŃ! DZYŃ!

Drzwi otworzyła babcia Józia, Marcelina Mruk. Pod pachą trzymała dużą donicę z kwiatkiem. Za babcią stał Józio.

– Babcia dostała kwiatek na urodziny! Bo mamy gości! – oznajmił Józio.

– Piękny, prawda? – Marcelina Mruk potrząsnęła kwiatkiem, aż zaszeleściły drobne listki. I aż wzbiły kurz w korytarzu.

– A psik! – Maciuś kichnął na babcię Józia. – Od kogo ta zakurzona roślina? – zapytał.

Marcelina Mruk zmarszczyła brwi.

– Przyszedłeś ugasić pożar? – odpowiedziała pytaniem na pytanie.

Maciusiowi się to nie spodobało. Ale wyjaśnił grzecznie:

– Nie gaszę pożarów. Już nie jestem strażakiem.

– To kim teraz jesteś? – chciała wiedzieć babcia Józia.

„A to zapytajka z kwiatkiem pod pachą!” – pomyślał Maciuś.

– Dzieckiem jestem. Nie widać? Trzeba aż pytać i pytać? – zdziwił się szczerze. I przypomniał sobie, że przyszedł cieszyć się najbardziej na świecie. – Jadę na wakacje! Będę spał w lesie! Zobaczę wilki! Lisy! Zające! Konie! Słonie! – podzielił się swoją radością z panią Marceliną.

– Ee, nasz Józio widział już wilki, lisy, zające, konie i słonie w zoo. – Babcia Józia lekceważąco wydęła wargi.

Maciuś się rozzłościł.

– A ja…! A ja…! Ja zobaczę gulgokura! A Józio gulgokura nie widział! Bo w zoo go nie mają! – wykrzyknął bez zastanowienia.

– Maciuś go złapie i przywiezie! – uzupełnił Józio, ponieważ wierzył, że Maciuś wszystko potrafi.

Pani Marcelina wzruszyła ramionami.

– Niech go sobie łapie. Byle wyjechał jak najdalej stąd – powiedziała.

– Złapię i przywiozę! – potwierdził rozeźlony Maciuś. I przestał cieszyć się najbardziej na świecie.

Skąd on weźmie gulgokura? Nawet nie wie, jak coś takiego wygląda.

Psia ość…

To wszystko przez babcię Józia! Maciuś najchętniej wsadziłby panią Marcelinę w rakietę i wysłał na księżyc. Jednak nie miał rakiety. Postanowił więc zepsuć starszej pani humor. Żeby było sprawiedliwie.

– Mogę wreszcie wejść? – zapytał.

– Wejdź. Tylko nie namawiaj Józia do złego – zastrzegła sąsiadka. Postawiła kwiat w korytarzu obok lustra. I zamknęła się w salonie razem z gośćmi.

Maciuś właśnie na to czekał.

– Józiu, nie będę namawiał cię do złego. Namówię cię do dobrego. Zrobimy twojej babci urodzinową niespodziankę – wyjaśnił Maciuś. – Umiesz włączyć odkurzacz? – zapytał.

Józio umiał włączyć odkurzacz. I dał się namówić do dobrego. Podał Maciusiowi rurę do odkurzacza. I nawet sam wcisnął włącznik.

FRY! FRY!

Aż zafurczało w rurze. Zafurczały w niej liście z kwiatka pani Marceliny. Bo Maciuś odkurzył kwiatek. Odkurzacz zdarł liście z gałązek i wciągnął je do środka. W tym momencie drzwi salonu otworzyły się na oścież.

– Co wy robicie?! – zawołała piskliwym głosem pani Marcelina.

– Odkurzamy! Nie widać?! – Maciuś przekrzyczał warkot odkurzacza. – To prezent dla pani! Kwiatek bez liści nie będzie się kurzył! Na liściach zbiera się najwięcej kurzu! Lepiej, żeby ich nie było!

– Już ja cię odkurzę! – warknęła głośniej od odkurzacza babcia Józia. I skoczyła w stronę Maciusia.

CHAP! Odkurzacz wessał do rury rąbek spódnicy.

TRACH! Odkurzacz oddarł ze spódnicy cały przód.

– Psia ość – zmartwił się Maciuś. Wcale nie zamierzał odkurzyć babci Józia.

– Bez spódnicy będzie pani chłodniej – pocieszył sąsiadkę.

Marcelina Mruk nie dała się pocieszyć.

– Ty okropny chłopaku! Nie chcę cię więcej widzieć! – krzyknęła.

Maciuś odłożył rurę odkurzacza.

– Nie zobaczy mnie pani. Przecież mówiłem, że wyjeżdżam na wakacje. Trzeba słuchać uważnie, proszę pani – powiedział bardzo spokojnie. Odwrócił się na pięcie i wyszedł.

Nie złościł się na Marcelinę Mruk. Spotkała ją zasłużona kara, więc Maciusiowi wrócił dobry humor.

A gulgokura na pewno znajdzie. Przecież wakacje są bardzo długie.