Copyright © by Kasia Keller, 2024
Copyright © by Virtualo, 2024

Redakcja: d2d.pl
Korekta: d2d.pl Skład ebooka: Elibri Sp. z o.o.

Projekt okładki: Małgorzata Drabina / Yellow Room

Wydanie I
Warszawa 2024
ISBN 9788327284976

Książka jest objęta ochroną prawa autorskiego. Wszelkie udostępnianie osobom trzecim, upowszechnianie i upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Virtualo Sp. z o.o.
ul. Marszałkowska 104/122
00-017 Warszawa
www.virtualo.pl

Chcesz wydać książkę lub audiobook? Wejdź na virtualo.eu lub napisz do nas na adres: redakcja@virtualo.pl.

Rozdział 1

Lubicie zimę? Ja zdecydowanie wolę letnie miesiące. Słońce, wygrzewanie się na plaży, bose spacery po ciepłym piasku. Ale muszę przyznać, że i zima ma kilka niezaprzeczalnych atutów. Oczywiście mniej niż lato, jednak nie sposób o nich nie wspomnieć. Na przykład uwielbiam, gdy w świąteczne dni ziemię otula puchowa pierzynka ze śniegu. To bardzo przyjemny widok. Wyobraźcie sobie – siedzicie w ciepłym domu przy gorącym kakao albo pysznym barszczu z uszkami, w kominku bucha ogień, na choince migoczą kolorowe lampki, a za oknem w blasku latarni wirują śniegowe płatki. Antek, mój bliźniak, pewnie lepiej opisałby tę sytuację, bardziej plastycznie, bo on ma ogromny talent pisarski. Ale chyba i mnie poszło całkiem przyzwoicie, prawda?

Jest jeszcze jeden powód, dlaczego lubię ten okres. W tym czasie w moim mieście dzieje się prawdziwa magia. Nie taka z Harry’ego Pottera, do której potrzebne są specjalne zaklęcia, czarodziejskie eliksiry czy różdżki, tylko taka codzienna, międzyludzka. Trudno to wytłumaczyć. Generalnie chodzi o to, że ludzie stają się milsi, życzliwsi, bardziej pomocni. I uśmiechają się do siebie. Choć nie wszyscy. O tym właśnie opowiem wam tym razem.

Wszystko zaczyna się 6 grudnia, dokładnie w mikołajki. Tego dnia na placu przed ratuszem staje wielgachna choinka. Naprawdę ogromna. No, właściwie to sama nie staje, tylko zostaje tam postawiona. Leśnicy wybierają największe i najpiękniejsze drzewko w lesie, ścinają je i dostarczają na plac ratuszowy. Wtedy do akcji wkraczają strażacy, w tym mój tata. Najpierw pomagają zamocować drzewko w specjalnym stojaku, tak by się nie przewróciło i nie przygniotło jakiegoś nieszczęśliwca. A potem rozstawiają drabiny, by inni oddelegowani przez ratusz ludzie, zwykle sprzątaczka pani Zosia i dozorca pan Edmund, mogli rozwiesić na choince długie sznury lampek. Czasem pomagają im uczniowie ze starszych klas. Nam, niestety, jeszcze się to nie przytrafiło, ale nie porzucam nadziei. Chętnie wyrwałabym się z lekcji i zajęła przygotowaniem dekoracji. Może w przyszłym roku?

Gdy wszystko jest gotowe, następuje wielkie otwarcie okresu przedświątecznego. Wieczorem przy choince zjawia się niemal całe miasto.

I to jest moment, kiedy pękam z dumy, bo mój tata podczas imprezy ma bojowe zadanie. Ściąga mundur strażacki – oczywiście nie przy ludziach, robi to w remizie – i wkłada strój elfa, to znaczy zielony kubraczek i śmieszną spiczastą czapkę. Przy swoim słusznym wzroście wygląda w tym przezabawnie. Potem podjeżdża na plac ratuszowy wozem z wysięgnikiem. Sam wysięgnik też w niczym nie przypomina części wyposażenia wozu strażackiego. Jest przystrojony zielonymi girlandami i lampkami. Wygląda trochę jak sanie Mikołaja. Nie bez powodu. To pojazd przygotowany dla gospodarza miasta, naszego pana burmistrza, który zajmuje miejsce w wysięgniku. Nie dlatego, żeby wszyscy dobrze go widzieli, nawet ci, którzy stoją daleko. Pan burmistrz wsiada do wysięgnika, by dokonać doniosłej czynności – umieścić na czubku choinki gwiazdę. I to nie byle jaką. Ta gwiazda to arcyważny symbol naszego miasta. Jej historia sięga dziesiątek lat wstecz.

Dokładnie sto lat temu wykuł ją pan Żelazko, artysta, którego nazwisko znają w miasteczku wszyscy. Właściwie to nie wiem, kiedy konkretnie ją wykuł, ale faktem jest, że w tym roku gwiazda miała pojawić się na naszej choince już setny raz. Pan Żelazko zasłynął nie tylko w naszym mieście. Jego rzeźby i inne prace zdobią wiele galerii w całym kraju. Ale tylko my mamy jego gwiazdę. Jedyną i niepowtarzalną. Pan Żelazko wykonał ją specjalnie dla nas. Nie do końca się orientuję, z czego została zrobiona, ale to tak naprawdę nie ma żadnego znaczenia. Ta gwiazda to symbol. Chyba nikt nie wyobraża sobie bez niej świąt. I to już od stu lat.

Sami więc rozumiecie, że szykowała się historyczna chwila. Z tego powodu w mieście panowało ogromne poruszenie. Sklepikarze prześcigali się w świątecznym dekorowaniu witryn. Każdy chciał mieć ładniejszą, barwniejszą, bogatszą. Szyby w aptece, kawiarni i lodziarni też już od jakiegoś czasu migotały kolorowymi światełkami. Mieszkańcy przystrajali dachy, płotki i krzaki przed domami. Okna w szkole były ozdobione kartonowymi śnieżynkami, bombkami i łańcuchami. Wszyscy chcieli zdążyć przed 6 grudnia. Nawet na drzwiach wejściowych komisariatu pojawił się zielony wieniec. Pewnie postarał się o to posterunkowy Przypadek. Co prawda wianek był plastikowy, ale zawsze. Zresztą z daleka wyglądał jak prawdziwy.

– My też powinniśmy jakoś udekorować siedzibę – oznajmiłam chłopakom. – Nie możemy być gorsi.

– Gorsi od kogo? – spytał zaczepnie Kuba.

– No wiesz, tak w ogóle… – odparłam. – Całe miasto tonie w światełkach. Wszystkie ważne miejsca mają świąteczny wystrój. A przecież biuro PAKI to też ważne dla mieszkańców miejsce.

– Wiadomo – poparł mnie Antek.

I tak oto pod tarasem naszego domku na drzewie zawisł sznur ledowych lampek imitujących sople lodu. Tym samym byliśmy gotowi na wielkie otwarcie sezonu przedświątecznego.

Rozdział 2

Ale zanim opowiem o mikołajkowej fecie i o tym, że magia świąt nie na wszystkich działa, jestem wam winna inną historię. Pamiętacie kociaki Bezy i Kilera?

Pani Malinowska, właścicielka rudego kocura, choć początkowo wątpiła, by Kiler mógł mieć coś wspólnego z kocimi dziećmi, szybko poczuła się babcią na pełnym etacie. Zajęła się maluchami jak należy. Przebadała je u weterynarza i zadbała o wszelkie potrzeby. Pod jej czujnym okiem i przy naszym codziennym wsparciu kotki rosły jak na drożdżach, aż stały się zupełnie samodzielne. Trzeba było zatem znaleźć im kochające rodziny, co wcale nie jest takie łatwe. Tylko jeden z kociaków miał zapewnioną przyszłość. Mam tu na myśli blondaska, na którego od samego początku czekało ciepłe, puchate legowisko u sprzedawczyni ze sklepu rybnego. Śnieżynka – bo takie imię dostało kocię – już od tygodnia mieszkała w nowym domu. I było jej tam znakomicie. Ale trzy pozostałe kociaki – rudy, łaciaty i czarny – wciąż czekały w domu państwa Malinowskich.

– Myślicie, że zdążymy znaleźć im rodziny do świąt? – spytał Kuba, drapiąc się po nosie.

Jak wiecie, on zawsze drapie się po nochalu, gdy się nad czymś zastanawia. To jego znak rozpoznawczy.

– Zobaczymy. – Antek rozłożył ręce.

– Ale miło by było, gdyby mogły spędzić święta w nowych domach – ciągnął Kuba.

– Nie jestem pewien, ale koty chyba nie obchodzą świąt – zaśmiał się Antek.

– Jeśli koniecznie musisz, to możesz to sprawdzić – odparł poważnie Kuba. – Ponoć w Wigilię o północy zwierzęta mówią ludzkim głosem. Będzie szansa, by je spytać.

– Żartowniś się znalazł. – Antek klepnął Kubę w ramię. – A ja słyszałem, że wtedy nie tylko zwierzęta mówią po ludzku. Niektórzy ludzie też.

– Ha, ha, ha! Skończyliście? – przerwałam chłopakom, bo obawiałam się, że będą to ciągnąć do samych świąt. – Żarty żartami, ale zobowiązaliśmy się, że znajdziemy im miejsce. Kotki nie mogą cały czas okupować garażu pani Malinowskiej.

– Masz jakiś pomysł? – Kuba spojrzał na mnie badawczo.

– Może przygotujemy ogłoszenie i rozwiesimy na szybach w sklepach?

– Teraz? Nie ma szans. Każdy centymetr kwadratowy witryn zajmują dekoracje.

– No tak – westchnęłam.

Zupełnie o tym zapomniałam. Całe miasto świeciło się, migało i błyszczało. Nikt w tym wszystkim nie zauważyłby ogłoszenia, nawet gdyby miał je pod nosem.

– A może gazeta? – włączył się Antek.

– Warto spróbować – przyznałam.

To był całkiem dobry pomysł. Nasza lokalna gazeta „Nowinki” publikuje miks wiadomości z całego miasta. Mama mówi, że jej właściciel dba, żeby nie stała się typowym plotkarskim brukowcem, choć obok ważnych informacji czy notek o wydarzeniach często można tam znaleźć garść nieco błahszych treści – kto z kim i po co. I dlatego miałam nadzieję, że uda nam się przekonać szefa „Nowinek”, by zamieścił ogłoszenie o kotkach.

Nie tracąc czasu, udaliśmy się do siedziby gazety. Nigdy wcześniej tam nie byliśmy, więc trochę się obawiałam, że nie wpuszczą nas do środka. Uznają, że to nie miejsce dla dzieci. O dziwo, nic takiego nas nie spotkało. Wręcz przeciwnie.

– Wy jesteście z PAKI, prawda? – spytała pani, która siedziała za kontuarem naprzeciwko drzwi wejściowych.

– Tak. – Uśmiechnęłam się do niej radośnie. Nie powiem, zdziwiło mnie jej pytanie, ale i dało nadzieję, że potraktuje nas poważnie. – Ja jestem Pola, a to Antek, Kuba i As.

– Pola, Antek, Kuba i As – powtórzyła pani z recepcji. – To już wiem, skąd wzięła się „PAKA”.

Byłam pod wrażeniem. Naprawdę mnie zaskoczyła.

– Czy moglibyśmy porozmawiać z właścicielem? – Dalej uśmiechałam się najmilej, jak tylko potrafiłam.

– W jakiej sprawie? Służbowej?

– W zasadzie to bardziej prywatnej – przyznałam. – Chcielibyśmy zamieścić ogłoszenie w gazecie.

– Aha, rozumiem. W takim razie wystarczy, że porozmawiacie ze mną. Ogłoszenia to moja działka.

Trochę żałowałam, że nasza wyprawa skończy się przy drzwiach. Skoro już byliśmy w siedzibie gazety, to z chęcią zajrzałabym dalej. Weszłabym do redakcji i zobaczyła, jak to wszystko wygląda od środka. Ale cóż… Najważniejsze, że sprawa, z którą przyszliśmy, znajdzie szczęśliwy finał.

Wytłumaczyliśmy pani, o co chodzi. A ona skwapliwie notowała w zeszycie nasze słowa.

– Trzy kotki, rudy, czarny i łaciaty, szukają dobrego domu. Są zadbane, nauczone czystości, samodzielne i bardzo wesołe – odczytała na głos.

– Może by dopisać, że szukają odpowiedzialnych i opiekuńczych właścicieli? – Kuba znowu podrapał się po nosie.

Obawiam się, że jak będzie tę kichawę tak męczył, to kiedyś wyciągnie mu się ona aż do brody. Chociaż może to lepszy nawyk niż na przykład obgryzanie paznokci?

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki