Markowi Millerowi, który nauczył mnie rozmawiać z ludźmi.

Imiona, nazwiska, funkcje i wydziały żyjących rozmówców zostały zmienione.

Wstęp

Dziś mija rok od śmierci Sławka Opali. 27 lipca 2014 roku dowiedziałem się, że w sobotnią noc Sławek się powiesił. Rodzice znaleźli go w swoim mieszkaniu około pierwszej w nocy. Policjant powiesił się na drzwiach do pokoju – przywiązał do klamki kabel od ładowarki telefonu, z którego zrobił pętlę wisielczą. Zdarzyło się to niedługo po tym, jak wyszedł z aresztu śledczego, do którego trafił przez świadka koronnego, gangstera o pseudonimie Broda. Nawrócony zbój pomówił Sławka o rzekomą współpracę z innymi gangsterami posądzonymi o zabójstwo generała Marka Papały.

Rok po śmierci Sławka, jednego z bohaterów pierwszych Złych psów i pierwowzoru Despera z Pitbulla, już nie tylko media twierdzą, że był niewinny. Przekonani są o tym również jego przełożeni z pałacu Mostowskich, którzy świadkowi koronnemu Brodzie nadali ksywę Idiota. W winę Sławka nie wierzą nawet pracownicy prokuratury, którzy przedstawiane przez Brodę informacje określają jako zasłyszane bądź skonfabulowane.

Podczas kręcenia seriali dokumentalnych Prawdziwe psy, Taśmy grozy i Ciemna strona miasta poznałem setki policjantów służących we wszystkich wydziałach zarówno w pionie kryminalnym, prewencyjnym, jak i wspomagającym w kilku miastach Polski. Czterech z nich skończyło tragicznie. Dwóch popełniło samobójstwo, trzeci dostał wysoki wyrok, a ostatni oderwał się od rzeczywistości, uzależniony od twardych narkotyków.

Po ukazaniu się Złych psów. W imię zasad odezwało się do mnie kilkudziesięciu policjantów, których wcześniej nie znałem. Zainspirowani historią Sławka zdecydowali się opowiedzieć mi o własnych traumatycznych przeżyciach podczas pracy w policji. Niektórzy nigdy nie przeszli na drugą stronę barykady, a mimo to zostali niesłusznie ukarani, podobnie jak policjanci, którzy znaleźli się po ciemnej stronie mocy. W tej książce rozmawiam z jednymi i drugimi o tym, dlaczego ludzie przekraczają granice i jaką cenę za to płacą.

Patryk Vega

Warszawa, 27 lipca 2015

Trzeba przerzucić zwłoki

Sierżant sztabowy Piotr Pamuła, Wydział do Walki z Przestępczością przeciwko Życiu i Zdrowiu: Miałem jedną taką chujową sytuację, nie nadaje się w ogóle druku ani do niczego, bo nikt ci tego nie wyda…

Patryk Vega: Nie kokietuj.

Ale to strasznie drastyczne i od razu ci mówię, że całkowicie niezgodne z prawem.

Dobra, dawaj.

Nasz dworzec słynął z rekieterów… Nie wiem, czy kojarzysz, o kim mówię.

Ci Ruscy, co po haracz przychodzili?

Tak. I oni kroili ludzi po pociągach. Balcerowicza nawet kiedyś skroili. Tylko sytuacja była generalnie specyficzna ze względu na zasadę terytorialności. No bo na przykład fakt, że popełniono przestępstwo. Ktoś stwierdził u nas na dworcu wschodnim, bo się tu obudził i zobaczył, że jest skrojony, albo wysiadał i zauważył, że nie ma portfela. Ale podstawowe pytanie brzmiało:

– Gdzie pan zasnął?

No i na przykład delikwent odpowiadał:

– Przed Dęblinem.

– Czyli że w Dęblinie już pana mogli zrobić?

– No tak…

Więc do Dęblina – zgodnie z zasadą terytorialności – przesyłaliśmy materiały w sprawie kradzieży na szkodę obywatela takiego i takiego, i koniec.

A z tymi rekieterami mieliśmy naprawdę przejebane, bo skurwysyny były chamskie i nie można im było nic zrobić. Zatrzymywałeś go, a on i tak na drugi dzień wychodził i dalej, kurwa, śmiał ci się w oczy. W dodatku każdy chodził z kopytem. Chłopaki się ich bali. No i kiedyś zatrzymali jednego praktycznie na gorąco, jak kroił jakąś Rosjankę. Cwaniaczek począł wtedy ostro skakać do jednego naszego kumpla, Wojtka. A że Wojtek to kawał chłopa, zaczął go napierdalać. Jak go potem przyprowadził na komisariat – miałem wtedy dyżur – to już był masa krytyczna gość… Był tak nabity, że krew się po prostu z niego lała jak z wieprza. Mówię: „Weźcie go już zostawcie, bo będzie źle”. No bo co miałem zrobić? Przekazać go Stołecznej i powiedzieć, że się przewrócił na torach?

Ale ten Rusek znowu zaczął pajacować i mówić, że jesteśmy „psy na ruskiej smyczy” i tym podobne. No to dostał jeszcze jednego strzała i padł. Patrzymy – chuj się nie podnosi. Bierzemy go, a tu, kurwa, trup! No i co teraz zrobić? Wojtek ma żonę i troje dzieci. Ten drugi, który z nim był w patrolu – dwa lata służby za sobą. Dyżurny – trzydzieści jeden lat służby, za trzy miesiące emerytura. Przecież wszystkich wypierdolą. Zaczęła się panika. Ci pierwsi w płacz, dyżurny zażył waleriankę czy coś innego – myślałem, że zawału dostanie. Jeszcze mówi do mnie:

– Piotrek, kurwa, trzy miesiące do emerytury, trzydzieści lat studiów poszło się pierdolić, kurwa. Co wy żeście zrobili!? Trzeba dzwonić do Głównego.

– Siedź, dziadek, cicho – mówię. – Zaraz tu będzie dobrze.

On milczy, a ja do chłopaków:

– Słuchajcie, wyskakiwać z mundurów, gościa pod ręce do samochodu i wywoźcie go stąd.

– Jak to?

– No normalnie, macie go wywieźć.

– Gdzie?

– Zostawcie go na moim terenie, tylko, kurwa, trochę dalej.

Dobra. Wywieźli, przyjechali.

– Wywieźliście?

– Wywieźliśmy.

– No to w mundury i na patrol.

– Gdzie?

– No jak to gdzie, kurwa!? Tam, gdzie położyliście gościa.

– Po co?

– No trupa, żebyście go znaleźli!

– Ale co, mamy go znów przerzucać?

– Nie, kurwa, nic nie przerzucać! Zgłoście, że trup jest.

Poszli, za chwilę patrol nadał do dyżurnego:

„Zwłoki znaleźliśmy! Gość pobity”. Dyżurny wysłał mnie na czynności. Wziąłem tę sprawę, wyprowadziłem i – umorzenie, „NN”.

Niefajnie.

Właśnie. Ale powiedz mi, co miałem, kurwa, zrobić w takiej sytuacji? Z jednej strony mogłem się zachować zgodnie z literą prawa. Zadzwonić do Głównego i powiedzieć: „Było zatrzymanie, policjanci pobili, doszło do przekroczenia uprawnień służbowych”. Nawet gdyby na sekcji zwłok wyszło, że gość zmarł w wyniku zatrzymania akcji serca, to i tak by powiedzieli, że to na skutek pobicia. Zrobiłaby się afera, zrobiłby się dym – bo wtedy był taki bum na odpierdalanie policjantów. Tak że wyjebaliby wszystkich. Mnie akurat może nie, no bo ja w tym najmniej zawiniłem. Mógłbym tak zrobić, ale z drugiej strony, to był jakiś tam pierdolony rekieter – Ruski, który na chuj się wpierdalał do Polski kroić ludzi? Poniósł konsekwencje swoich czynów.

Ale jednak człowiek…

Tego Ruska to zatrzymywaliśmy chyba z pięć albo sześć razy – miał na imię Jurij. Kroił ludzi na dobry patent. Nie wiem, czy wiesz, ale są takie krople spawacze do oczu, w takich malutkich plastikowych fiolkach. Ja je dobrze znam, bo często ich używaliśmy. Jak się nachlałeś, to, żeby na drugi dzień wzrok mieć idealnie krystaliczny, zapuszczałeś kropelki i miałeś białka prawie błękitne. Ale z drugiej strony, jak kapnąłeś dwie kropelki komuś do kieliszka, to działało jak pigułka gwałtu. Zasypiał po nich od razu. No i ten Jurij robił właśnie wszystkich na te krople spawacze. Zapraszał gdzieś na wódeczkę, usypiał, kroił każdego, kto tam był, i już. Tutaj akurat, jak go zatrzymali, to nieźle napierdalał tę Rosjankę. Nie dziwię się, że się chłopaki wkurwili.

Od początku było ostro?

Jak zacząłem pracować w Warszawie, dali mnie na dworzec kolejowy Warszawa Wschodnia jako kryminalnego – chociaż to się wtedy nazywało „wywiadowca”. Miałem jakieś dwadzieścia dwa, dwadzieścia trzy lata – wiesz, młody szczurek, jeszcze bardzo ambitny i tak dalej. Jest godzina dwudziesta z hakiem, idę sobie po peronie, a na samym końcu jeden gość napierdala drugiego. Nad nimi stoi jeszcze jeden, a dodatkowo dwóch innych biegnie w tamtą stronę. A ja, wiesz – młody policjant, idealista, no to biorę giwerę w rękę, biegnę tam i krzyczę:

– Hej, zostaw go w spokoju!

A tu stoi taki młody łebek, trzęsie się i mówi:

– Stój, kurwa, stój! Sam stąd wypierdalaj!

Nikt nawet nie krzyknął: „Policja!”, „Stój, bo strzelam!” czy coś takiego. Ja z kopytem, gość z kopytem i w końcu do mnie wystrzelił. Pocisk odbił się od peronu, potem od filaru i trafił mnie w dupę – nie poczułem nawet. Dopadłem go, zacząłem walić, dusić i krzyczeć:

– Kurwa! Człowieku, strzelałeś do policjanta!A on:

– Ja też jestem z policji!

I nagle mi tygrys, czyli taki kawał chłopa, taki wielki, wskakuje na plecy, zrzuca mnie z tego gościa i jeszcze zasuwa kopa. No to ja wyciągam szmatę (bo kiedyś na to mówiono „szmata”, a nie „blacha”) i wyjaśniam, że jestem z policji. A ten pierwszy mówi, że on też policja. Podobnie jak tygrys.

Co się okazało? Wywiadowcy z Wilczej przypadkiem byli na dworcu i zobaczyli jakiegoś poszukiwanego. Tyle że ich tam kilku poszukiwali. A powiedziałbyś, że ja jestem policjantem? No nie – i nigdy na policjanta nie wyglądałem. Cały kabaret polegał na tym, że tamci poszukiwani spierdolili, a trzech policjantów do siebie strzelało. No ale dobrze wyszło, bo oczywiście nic się wtedy nie zgłaszało.

Zajechaliśmy do Szpitala Bródnowskiego i tam takiemu jednemu lekarzowi kupiliśmy pięć butelek wódki – pozszywał mnie na okrętkę, wypiliśmy razem i przy okazji się z chłopakami poznałem. Dlatego mówię, że jak oglądałem Pitbulla i była ta scena z Łapką, to jakbym widział siebie… Dobrze, że wtedy nikogo, kurwa, nie odjebałem, bo ja też szybciutki byłem.

Opowiedz o tej aferze z Ruskimi na dworcu.

To była, kurwa, wielka afera. Rekieterzy zrobili ruski pociąg – ten Frankfurt-Moskwa. Skroili praktycznie wszystkich – jeszcze jak pociąg stał na semaforach przed wjazdem na Warszawę Wschodnią. Wchodzimy tam, a tu zapierdala Ruski i wali jednego od nas pałą przez łeb. No i już wiesz, że to nie przelewki. Doszło do tego, że zaczęliśmy rąbać drzwi siekierami, żeby w ogóle wejść do wagonów. W końcu przysłali nam posiłki ze Stołecznej, bo zaczęła się strzelanina… Ci Ruscy powyciągali noże, maczety, co tylko tam mieli pod ręką. Cały dzień się z nimi napierdalaliśmy.

Naprawdę? W stojącym pociągu taka wojna?

W stojącym pociągu. Ten skład to była potem jedna wielka ruina. Ale o tym nigdzie nie przeczytasz. Za to możesz poszukać, jak to wszystko zostało zatuszowane. Tydzień po zdarzeniu miał się odbyć szczyt dotyczący bezpieczeństwa europejskiego czy czegoś takiego. Oczywiście ruski minister spraw zagranicznych powiedział, że Polska pobiła obywateli rosyjskich, bo nie chciała przyjąć od nich zawiadomienia o przestępstwie. I że w takim razie trzeba odwołać ten szczyt, bo to jest jawna napaść na Rosję. Rozumiesz? Afera się taka zrobiła, że szczyt odwołali. Ale Milczanowski, wtedy minister, powiedział, że krzywdy nie da polskiemu policjantowi zrobić, bo policja dobrze działała. A tam wtedy ze trzech czy czterech naszych zostało postrzelonych…

Czyli to była prowokacja polityczna?

Oczywiście! Miesiąc może minął, komendant nas woła i mówi:

– Panowie, słuchajcie, lipa jest. Odchodzę na emeryturę. Drugi dowódca do wypierdolenia.

Rozumiesz? Komendant musiał pójść na emeryturę jedynie za brak nadzoru. Oczywiście wina – tylko i wyłącznie nasza. Powiedział też, że niektórych z nas także mogą wypierdolić. Chodziło oczywiście o tych, którym się udowodni czynne pobicie obywateli rosyjskich. A reszta zostanie przeniesiona.

No i do mnie komendant mówi:

– Piotrek, ty idziesz na kolejowy, do Chełma. Ale pół roku zsyłki, maksymalnie, i wracasz. Ja swojemu następcy powiem, kto jest wartościowy i kogo może przyjąć. Tak że tam w Stołecznej będą o was wiedzieli i to nie jest tak, że spisują was na straty.

Przyjeżdżam na kolejowy do Chełma, a tam mi mówią:

– Kurwa, ale my nie mamy ciebie w ogóle na rozpisce.

No to pytam, gdzie się zgłosić. A oni, że do rejonówki. Zapierdalam tam do komendanta i mówię, że przyszedłem z Warszawy – kolejowy wschodni, że byłem inspektorem dochodzeniowo-śledczym i całą resztę. A on mi na to, że teraz pójdę do kompanii patrolowej.

– Gdzie!?

– No do kompanii patrolowej. Kompania patrolowo-interwencyjna. Co, to nie policja?

No i poszedłem, kurwa, do patrolówki. A miałem uprawnienia na wszystko, nawet na technika kryminalistycznego. W dupie to mieli, że ktoś poświęcił czas i pieniądze na wyszkolenie mnie jako policjanta kryminalnego. A miałem egzaminy ze wszystkiego: techniki kryminalistycznej, techniki operacyjnej, sztuki walki, kurwa, uprawnienia do używania glauberyta, mossberga, tonfy. I chuj! Jak przyszedłem, to byłem jedynym, który z tonfą chodził. A tam kompania patrolowa w Chełmie – sto osób, z których dwie mają wykształcenie wyższe, sześć – średnie, siedemdziesiąt – zawodowe, a reszta – wykształcenie podstawowe. Kurwa… matoły takie. Patryk, jak ja to zobaczyłem, to uwierz mi, już wtedy odechciało mi się policji.

Innym razem w taborach znaleźliśmy skład broni. Wiesz, ktoś sobie dziuplę na broń zrobił w takim starym opuszczonym budynku na wschodnim. Kiedyś zatrzymaliśmy nurka, żulika znaczy, tak przez przypadek. Zrobiliśmy mu kipisz i się okazało, że miał świeżuteńką klamkę – nigdzie nierejestrowaną. Spytaliśmy, skąd ją wziął, a on na to, że tu każdy taką ma. No i zaprowadził nas do tego opuszczonego budynku, a tam: trzydzieści siedem kałachów, cztery mossbergi, osiem granatów i chyba siedemnaście sztuk broni krótkiej. I wiesz, że nie ustaliliśmy, czyje to było?

A facet odkrył to przez przypadek?

Nurki tam nocowały. Zobaczyli drzwi metalowe, zajebane sztabą, no to ich intrygowało, dlaczego w takiej ruinie są takie drzwi. Więc się tam dostali, a potem chodzili jak kowboje po dworcu. Kurwa, nurki. Ta klamka była cięższa od niego. Żeby ją podnieść, musiał złapać dwoma rękami. Później Stołeczna to wzięła po nas i szczerze mówiąc, nawet nie wiem, co się z tą bronią stało.

Trupy też się pojawiały.

Kiedyś się chlało. Chlało się non stop. Zaczynało się robotę od chlania. Miałem kierownika, który przychodził do mnie i mówił:

– Piotrek, dawaj, pierdolniemy po jednym, bo mnie trzęsie.

– No, kierowniku, mnie też trzęsie, ale… dajemy tylko po jednym, bo w chuj roboty!

– Się wie, po jednym.

I przynosił flaszkę. Stawiał szklanki, rozlewał tę flaszkę do szklanek, po jednym, i bach! A potem zaczynaliśmy pracę.

No i była taka jedna niedziela, miałem dyżur – a ja często brałem właśnie niedziele, nocki i tak dalej, bo młody byłem i szkoda mi było tych, co mieli rodziny. Zresztą ja też miałem, ale daleko. Swoją drogą – spanie w celi po robocie to się ode mnie zaczęło, bo mi się nigdy nie chciało na Bródno jeździć. No i kiedyś siedzę rano w niedzielę taki skacowany i myślę, jak tu coś do picia skołować. Nagle przychodzą z patrolówki i mówią:

– Inspektorze, trupa mamy.

– Gdzie?

– Przy torach.

Granicą między komendą na Cyryla i Metodego a nami były tory na Kijowskiej. Więc mówię:

– Jaki trup? Co? Kto? Zabity?

– Nie, nurek, żulik, przekręcił się pewnie w nocy.

– Panowie, kurwa, widzicie mnie?

– No widzimy. Pan zawsze taki jest?

– Dzisiaj jest niedziela, więc jestem szczególnie potrzebujący.

– To co?

– No załatwię sobie później browara. Ale najpierw weźcie go na drugą stronę, a ja zadzwonię na Cyryla i Metodego do dyżurnego, że trupa mają.

– Się robi!

Przerzucili i przyszli.

– I jak tam?

– Zrobione.

– Nie no, panowie, chyba was pojebało. I wy tutaj? Przecież mówiłem, żebyście go pilnowali! Ja wydzwonię dyżurnego, przyjedzie ich patrol i powie, kurwa, że trup jest u nas, bo go sami przełożą tak jak wy.

Kiedy już pojechali przypilnować tego bajzlu, zadzwoniłem do dyżurnego.

– Trupa macie.

– Jakiego trupa?

– No trupa.

– Gdzie?

– No przy torach, zaraz za nimi.

– Noż kurwa, przerzuciliście.

– No nie, już tam leżał, chłopaki go pilnują. Tak że przyślijcie do nich kogoś, bo mi patrol potrzebny na dworcu.

A sam też przenosiłeś?

Nie, sam nie przenosiłem.

To ile tych trupów tak przenieśliście?

No z pięć… Pięciu nurków poszło na rzecz 28. Komisariatu. Rozumiesz… cała moja praca to były jakieś tam wybory.

Miałeś jeszcze tego typu dwuznaczne sytuacje?

Tak – jak dostałem wyrok śmierci od kieszonów. Działo się to, kiedy byłem jeszcze młody i świeży. Nie wiedziałem, że złodzieje opłacają się chłopakom z komisariatu. Każdy peron opłacał się komuś innemu. A ja dostałem wyrok śmierci od kieszonów, czyli kieszonkowców, bo nie mogli mnie kupić – i nie dlatego, że, kurwa, byłem jakoś krystalicznie uczciwy, bo kupić można każdego. Tylko zawziąłem się na skurwysynów, bo kroili wszystkich… Na przykład miałem kiedyś taką sytuację, że skroili pół wycieczki – małolaty stały na peronie i płakały. No to szlag mnie trafił, bo wiem, że taki małolat dwieście czy trzysta złotych dostał od matki czy ojca, a tu go skroili, i chuj. Więc myślę sobie: „Skrójcie jakiegoś biznesmena, a nie, kurwa, małolatów, co na wycieczkę jadą!”.

I nie współpracowałem z nimi w ogóle. To parę razy mi dali policjanci do zrozumienia, żebym się nie wpierdalał w określonych godzinach na peron – ale miałem to w dupie. Aż w końcu kiedyś powiedział mi jeden kolega z komisariatu:

„Piotrek, ty musisz mieć oczy w plecach, bo… bo będzie źle”.

No i wtedy rzeczywiście było już kiepsko, bo nie dość, że się bałem, że ktoś z komisariatu mnie popchnie pod pociąg, to jeszcze kieszonów było w ciul.

Szefem ich wszystkich był taki Laluś – playboy niesamowity. No i on też kiedyś mi powiedział: „Słuchaj, albo będziesz brał jak każdy, albo, kurwa: pociągi jeżdżą często, wypadków macie dużo, różnie to może być”. Nie bał się mi tego powiedzieć… No ale nic – jakoś przeżyłem na tym dworcu.

Jednocześnie były też sprawy, na które przymykałem oko. Na przykład obowiązywał zakaz handlu alkoholem, ale miałem takiego Janka, złodziejugę, który w przejściu podziemnym handlował wódą razem z żoną. Gość sobie znalazł patent i dobrze na tym zarabiał. Ja się go nie czepiałem. Zawsze też chłopakom mówiłem: „Panowie, nie czepiajcie się, bo jak Janek stoi, to mamy spokój”. No i tak było. Nic się nie działo, nie miałem żadnych zgłoszeń. Kiedy miała być jakaś napierdalanka, to Janek mówił do ludzi: „Jak macie coś do kogoś, to idźcie tam za tory, bo dzisiaj pan inspektor służbę ma”. I miałem dobrze.

Drugi to był taki Maciek, który z piwem biegał po wagonach. Gość, który swego czasu, w latach osiemdziesiątych, był zajebiście bogaty i pytał, ile Warszawa z ludźmi kosztuje. Że niby chciał kupić. Później w kasynie wszystko przepuścił i handlował piwem. Jego też nigdy nie ruszałem, bo on mnie ciągle ratował – zawsze piwko jakieś dla mnie miał. I kiedyś zdarzyła się taka sytuacja, że przychodzi Maciek i biadoli:

– Od pana z patrolu to mi, kurwa, całe piwo skroili. Na ten pociąg Moskwa-Frankfurt miałem dwadzieścia sześć butelek.

No to zachodzę do chłopaków i mówię:

– Panowie, słyszałem, że zrobiliście akcję, a ja nie mam z tego notatki.

– Jaką akcję?

– Zatrzymaliście handlarza nielegalnym alkoholem. Zabezpieczyliście towar, a ja nie mam żadnej notatki z tego zdarzenia, a tu już minęły cztery godziny.

– My? Nie.

– Otwieraj szafkę.

– Ale jak to?

– Słuchaj, albo otworzysz szafkę, albo dzwonię po komendanta.

Otwierają szafkę, a tam stoi browar. Mówię:

– Skąd go macie?

– Noż kurwa, Maćkowi wzięliśmy, bo z tym latał.

– Przecież wiesz, że go nikt nie tyka. Pójdę teraz po niego, zrobię okazanie, Maciek wskaże, kto to zabrał, a ja dzwonię do komendanta i, kochany, masz po robocie.

Tak im powiedziałem i poszedłem do pokoju. Za chwilę przyszli do mnie i mówią, że to wszystko oddadzą. Po prostu się zesrali.

– Słuchaj, no kurwa, weź przestań… Co ty odpierdalasz? Za jakieś tam dwadzieścia piw skrojonych jakiemuś, kurwa, obszczymurowi, będziesz aferę robił?

No to im powiedziałem, żeby zaczekali. Przyszliśmy z Maćkiem do chłopaków i zaczynam

– Maciek, to po ile ty masz to piwo?

– Pięć zyli.

– Panowie, dwadzieścia sześć butelek razy pięć złotych to jest sto trzydzieści złotych dla pana Maćka.

– Kurwa! To piwo złoty pięćdziesiąt w sklepie kosztuje!

– Ale on sprzedaje je po piątaku. Spierdoliliście mu biznes? Spierdoliliście. Sto trzydzieści złotych dla pana i rozstajemy się wszyscy w zgodzie, a piwko wypijemy po służbie.

No i już, zapłacili mu te sto trzydzieści złotych. A Maciek mi dupę potem uratował. Taka sytuacja – mieszkałem wtedy na Bródnie i kończyłem robotę o dwudziestej drugiej. Ostatni autobus miałem gdzieś koło dwudziestej trzeciej trzydzieści. No i raz napierdoliliśmy się jak barany. Zamiast spać w celi, jak to zwykle robiłem, myślę: „Jest przystanek, siadam na ławeczce, poczekam i jadę do domu”. A potem budzę się, no i już jest świt, rozumiesz. Przepięknie… Myślę: „No nic, trzeba iść do komisariatu, tam dospać”. Tylko że patrzę – nie mam kopyta. Portfela i legitymacji też nie mam. No jestem wyczyszczony do zera. Pędzę więc do komisariatu i pytam dyżurnego:

– Słuchaj, kto ma dzisiaj dyżur?

– Elka.

– Zadzwoń do niej, niech sobie w domu zostanie z rodziną, z mężem, ja dziś dyżur wezmę.

– O, to się Elka ucieszy.

– Dobra.

Tylko co dalej? Siedzę i móżdżę. Wykombinowałem, że poczekam jeszcze troszeczkę, pójdę na peronik, wezmę stację, krzyknę, że mam jakąś grandę, a potem powiem, że w pościgu wypadło mi wszystko, i chuj. Bo co innego wymyślę? Powiem, że strzelałem, giwera gdzieś mi wypadła i niech przyjeżdżają – jak to się kiedyś mówiło – BCP-y, szukają broni, w ogóle wszystkiego, ale zawsze będzie, że mnie nie skroili.

Wtedy przylatuje do mnie Maciek.

– Panie inspektorze, sprawę mam.

– Człowieku, co mnie dziś twoja sprawa obchodzi? Ja mam, kurwa, takie problemy na głowie, że… radź sobie sam. Później będę dostępny.

Ale ze dwie godziny minęły i myślę: „Może jednak z nim pogadać, to chociaż browara by sobie człowiek sieknął, no bo przecież nawet portfela nie mam:. Więc idę do niego, zaczynam zagajać, a on:

– Panie inspektorze, pięć minut tylko mam.

I otwiera torbę, a tam: pistolet, magazynek, portfel, legitymacja, odznaka.

– Skąd to masz…?

A on:

– A wychodzę sobie wieczorem na szluga, patrzę, a na ławeczce ktoś drzyma. Podchodzę, a to pan inspektor ululany. Pół godziny pana inspektora budziłem i ni chuja. Myślę sobie: „Jak odejdę, to skroją pana inspektora”. No to wziąłem to wszystko, wrzuciłem do torby i krzyczę już od trzech godzin, że mam do pana sprawę…

Wszystko mi oddał, rozumiesz – portfel, kasę, gnata. Za to właśnie, że się kiedyś zachowałem w stosunku do niego dobrze. Bo skroiliby mnie na pewno… tam nie było nikogo dobrego, tylko sami szubrawcy. Nawet wśród taksówkarzy.

Jak to?

To był czas, kiedy we wszystkich kioskach siedemdziesiąt procent biletów było fałszywkami. Rozprowadzaniem tego zajmowali się właśnie taksówkarze. No i była taka sytuacja, że kanar przyłapał gościa z takim biletem. Poszedłem potem do kiosku, w którym facet kupił ten bilet, a tam siedzi dziewczynina w ciąży, z wielkim brzuchem.

– Przeszukanie muszę pani zrobić…

A ta mi słabnie. I wtedy widzę, że zaczynają mnie otaczać taksówkarze. Kilku złapało mnie za bety, a jeden się do kiosku wpycha, żeby wyczyścić go z tych biletów. Później powiedzieli, że oni mnie nie znali, nie wiedzieli, że jestem policjantem. Akurat. Tak czy siak – sprawa poszła do umorzenia. Później zabraliśmy ileś tysięcy sztuk tych lewych biletów, ale i tak donosili nowe… No ale to były inne czasy, lata dziewięćdziesiąte.

Wracając do pracy na dworcu – zdarzyły ci się jeszcze jakieś akcje, które wyjątkowo zapadły ci w pamięć?

Bo to jedna? Na przykład jak nam spod komisariatu radiowóz zajebali – i to oznakowany. Były wtedy czyjeś imieniny i ostro piliśmy. Nagle wódy zabrakło, więc krzyknąłem do jednego młodego – Masz tutaj ściepeczkę, bierz radiowozik i jedź do sklepu po wódeczkę.

Po chwili młody wraca.

– Nie ma czym.

– Jak to nie ma czym?

– Nonie ma czym…

Wytrzeźwieliśmy, kurwa, wszyscy w jednej chwili. Wydzwaniamy wszystkich, ale nikt wozu nie widział. No to zgłosiliśmy kradzież oznakowanego radiowozu spod komisariatu.

Komu to zgłosiliście?

Stołecznej. Trzeba było zgłosić, że podpieprzyli nam radiowóz. W Otwocku go później spalony znaleźli.

I co, były jakieś konsekwencje?

Nie, nie, nie…

Jak to możliwe?

Nikt nie chciał szumu robić – wszystko rozeszło się po kościach. Dlatego później, jak oglądałem tego twojego Pitbulla, to się śmiałem, bo tam też była taka historia.

A jak było konkretnie z tym spaniem w celi?

Tak jak mówiłem, spałem w celi, bo mi się nie chciało na Bródno jeździć. W dodatku zawsze byłem nagrzany, a to były czasy, kiedy strasznie, na bezczela, kroili ludzi – w tramwajach, autobusach i tym podobnych. Wchodzili i mówili: „Zamykać drzwi!”. Kierowca zamykał drzwi – i brali łańcuszki, zegarki, a na następnym przystanku wypadali i tyle ich widziałeś. No i ja nie chciałem nagrzany jeździć, bo zawsze broń zabierałem ze sobą. Teraz broń oddajesz do dyżurnego, kiedyś – nie. Wtedy cały czas broń miałeś przy sobie. No i myślałem sobie, że trafi mi się na trasie ktoś z Głównej albo ze Stołecznej i zobaczy, że jestem wypity, a broń wystaje, i będzie afera. No to spałem sobie w celi. Kocyk, poduszeczka i pyk!

Raz się nagrzałem, bo były czyjeś imieniny, władowałem się do celi, koc narzuciłem, i już. Tymczasem w nocy jakieś afery były z kibolami na dworcu i wszystkich pozamykali. Budzę się, kac mnie męczy jak nie wiem co, otwieram oczy i myślę: gdzie jestem? W celi – okej. A tu obok gość do mnie:

– Ty, a ciebie za co zawinęli?

Rozumiesz? Kurwa, gościa mi do celi wrzucili. A ja z kopytem najebany spałem… Nikt nie sprawdził, że to ja, a jeszcze byłem kocem przykryty. No i zacząłem z tym gościem nawijać. Nagle słyszę:

– Kurwa, cicho tam, bo zaraz pała w ruch pójdzie! Cicho, mówię!

Ale nic, nawijamy tak z pół godziny… aż wreszcie nasze tygrysy miały motywację, żeby przyjść i nas obić, bo zakłócamy, kurwa, ciszę i porządek. Drzwi się otwierają, ja wstaję i z przerażeniem w oczach mówię:

– Panowie, kurwa, ja tutaj spałem…

– No to czemu nic nie powiedziałeś, że tu spałeś? Do kogo masz pretensje? Do siebie chyba, kurwa, bo spałeś.

Ale już później zawsze, jak kogoś do celi wpuszczali, patrzyli, czy mnie tam nie ma… Bo różnie to mogło być. Ja, zajebany, spałem – jakby ten kibol to był jakiś głupek, toby mnie odstrzelił, mnie albo siebie.

A Sławka Opalę znałeś?

Tak, znałem – jeszcze jak był w kryminalnym. Zresztą znałem wszystkich pijaków stamtąd, z tamtych czasów. Sławek też zawsze lubił wypić. Ja myślę, że zgubiło go to, że w pewnym momencie pił z każdym – wiesz, zawsze przy wódce czegoś się można było dowiedzieć. Ale to było złe – bo z drugiej strony te osoby, z którymi pił, też sobie myślały, że zawsze czegoś się mogą dowiedzieć od niego. Później, jak spotykałem się z chłopakami z patrolówki, to mówili mi, że kiedy Sławek odszedł z policji, to się trochę zmenelił… W ogóle zrobił błąd, że odszedł – ja na jego miejscu bym w życiu nie odchodził. Mnie zwolnili, ale do samego końca, kurwa, czekałem, aż to zrobią…

A Sławek to był bystrzak. Na przykład po zabójstwie Papały to praktycznie po dwóch czy trzech dniach mówił już, kto go załatwił – że to złodzieje samochodów.

Według ciebie Patyk zdjął Papałę? Ale jaką mógł mieć motywację, skoro rąbał zawsze luksusowe fury, a Papała miał daewoo espero?

Patryk, Patryk, Patryk… Espero wtedy kosztowało czterdzieści tysięcy złotych – to była luksusowa fura. W tamtych czasach złodzieje kroili wszystko, co się dało albo na co mieli zamówienie. Jak ktoś miał zamówienie na tę furę, to mu się kroiło espero i tyle.

Ale czemu go zabił? Nie widział na robocie, że gość siedzi w środku?

Wtedy wszyscy się czymś wspomagali, więc podejrzewam, że Patyk też był nafukany albo coś takiego. W dodatku to był młody gówniarz, chciał przykozaczyć, miał klamkę w ręku, no i go odstrzelił. Wiesz, to jest tylko chwila, jeden impuls. Masz gnata, wpierdalasz się do samochodu, gdzie miało nie być nikogo, a tam siedzi klient. Jeden strzał i jest po gościu. No ale że fajnie było zrobić z tego sprawę polityczną, to się tak to wałkowało przez ileś lat… Widocznie komuś pasowało, żeby nie dojść do prawdy. A pięćdziesiąt procent policjantów w dochodzeniówkach wiedziało, jak to naprawdę wyglądało. Tak samo było z Olewnikiem. Pogadaj, kurwa, z tymi, którzy robili przy sprawie.

No i co powiedzą?

Powiedzą ci, jak to naprawdę było. Przecież młody Olewnik nie miał już kasy, więc sobie wymyślili na jednym jublu, że trzeba go będzie porwać – po to, żeby stary hajsem sypnął. A na tym jublu byli wszyscy: i komendant policji, i złodzieje, i razem go porwali dla kitu. Ale stary nie chciał groszem sypnąć, więc się obesrali, że sprawa wyjdzie. Olewnik zaczął kozaczyć, no to go sprzątnęli i już – żeby było cicho. A wiedzieli, że policjanci będą sprawę tuszować, ile tylko będą mogli. Skłaniam się do tego, że właśnie tak było.

Wracając do Sławka – myślę, że mu wielką krzywdę zrobili, jak go dali w kryminale na oddział dla szczególnie niebezpiecznych.

Dlaczego?

Opala psem już nie był dziesięć lat. Kto po dziesięciu latach pamiętałby, że to jest akurat Opala, pierwowzór Despera z Pitbulla? Poszedłby do normalnego kryminału, na przykład tam, gdzie siedzą celnicy, pogranicznicy i inni – i w ten sposób by sobie normalnie odsiedział dwa i pół roku. A na enkach masz całkowitą izolację. To ci ryje beret niesamowicie. Bo, kurwa, przez dwa i pół roku nie masz paczek, masz ukrócone widzenia. W zasadzie widujesz tylko klawisza, siebie i swoją celę. W dodatku wszędzie chodzisz w czerwonym.

Ja poszedłem siedzieć praktycznie z ulicy, jeszcze w mundurze. Miałem przez to jeszcze gorzej, bo byłem policjantem, którego twarz wszyscy znali. Przez to musiałem się na początku ostro napierdalać w kryminale, żeby był spokój.

A swoją pierwszą poważną sprawę pamiętasz?

Kurwa, Patryk, tego chyba nikt nie zapomina. To było 1 marca, miesiąc służby miałem może za sobą. Sąsiedzi zgłosili, że Fela leży zamarznięta. Taka stara meliniara.

Mówisz o tej z podniesionymi rękami?

Tak, tak, ręce miała skostniałe. Przychodzi lekarz, nazywaliśmy go Rudy, i mówi: „O, Fela się zapiła? Ale i tak trzeba zobaczyć, czy nie ma żadnych obrażeń”. No ale jak ją rozebrać? A lekarz trach rękę – chrup! – kość wylazła. Rękę drugą – chrup! – kość wylazła. Ręce jej połamał, żeby mógł ją rozebrać. Ja, kurwa, zielony. Rudy do mnie:

– O! Co? Świeżak? Idź do karetki, powiedz, że cię doktór przysłał.

To idę, kurwa, do tej karetki, pewnie po jakieś kropelki, i mówię do kierowcy:

– Lekarz przysłał.

– Z trupa?

– No.

– A to czekaj.

I dalej, wyjmuje spirytus rektyfikowany i mówi: „Pij”.

Ja na to, że nie piję wódy (bo przed policją nie piłem).

A on: „Pij, będzie dobrze”. No to walnąłem lufę, wróciłem i już jakoś było… Pamiętam też, jak kiedyś trafiliśmy na jeżyka…

Jakiego jeżyka?

Mieliśmy zabójstwo. Wchodzimy, a przed drzwiami stoją chłopaki z patrolu i mówią:

– Wchodźcie, my tam nie wejdziemy.

A z pomieszczenia odzywa się podejrzany:

– Inspektorze, chodź pan, jeżyka zajebistego zrobiłem.

No to się zastanawiamy: „Jakiego jeżyka? O co chodzi?”. Wchodzimy, a gość dalej:

– Patrzcie, jakiego jeżyka zrobiłem. Dwadzieścia jeden noży wbił w plecy swojej żonie! Zrobił jej, kurwa, jeżyka! „Patrz, jaki zajebisty jeżyk”, kurwa. Ale nie ruszyło mnie to aż tak bardzo. Ja już chyba wtedy jakiś byłem… Trzeba mieć grubą skórę. Jakbyś się tym wszystkim przejmował, tymi zabójstwami, tobyś od razu wysiadł.

Pamiętam też swojego pierwszego trupa na wschodnim. Wpierdolił się pod pociąg. Zachodzimy zwłoki pozbierać. Flaki nawinięte, dynda wątroba, tam jakiś kawałek ręki uciętej. Dwie dziewczyny, takie starsze, które u nas pracowały, zbierały to razem ze mną. W pewnym momencie one do mnie:

„Piotrek, co ty, kurwa, flaki chcesz odwijać? Weź do worka głowę, jakąś rękę, żeby tam rodzinie coś oddać. Głowy zawsze trzeba szukać, ale kto się tam będzie flakami przejmował?”. A ja miałem podejście uczciwe – są flaki na ośce, to je odwijam. W końcu to część trupa. Może przyjdzie lekarz, będzie badał i stwierdzi po wątrobie, że go otruli albo coś takiego.

Najgorsze są trupy dzieci. Mieliśmy kiedyś taką sytuację, że dziecko wpadło pod tramwaj i je przecięło na pół. No to robiło jednak wrażenie. Miałem też takie zdarzenie, że dziecko zabiło się, bo… biegło ze szklanką.

Jak to?

Biegło ze szklanką, zaczepiło o próg, przewróciło się, a szklanka tak się stłukła, że jej dno praktycznie ucięło mu dłoń. I dziecko się z tego powodu wykrwawiło na śmierć… Później swoim dzieciom nigdy nie pozwalałem ze szklankami biegać. Kurwa, w ogóle im szklanek nie dawałem.

Jeśli chodzi o takie makabryczne historie, to mieliśmy też sprawę dwóch wspólników – Czachy i Szczołka. Jeden wielki, ale strasznie głupi, a drugi mały. Pewnego razu poszli skroić jeden bar. Wiesz – kominiareczki, plastikowy gnacik i siekiera. Zastraszyli dziewczyninę i zabrali jej kasę. Potem nam zeznała, że jeden był mały, a drugi duży, i od razu pokojarzyliśmy, o kogo chodziło. No i zaczęliśmy się kręcić, rozpytywać. Przesłuchaliśmy też Szczołka – a ten się nieźle zesrał. Postanowił więc wyeliminować jedyne zagrożenie, czyli zabić swojego wspólasa. Wziął taki, kurwa, nóż kuchenny i upierdolił mu głowę całkowicie… Taki silny był skurwiel. Tylko trzeba jeszcze było pomyśleć o tym, żeby nóż zabrać z miejsca zdarzenia, jakoś ślady zatrzeć. A on ten nóż pierdolnął, wszystkie odciski zostawił. Sprawa wykryta momentalnie. Piętnaście lat za to dostał… no ale łeb mu urżnął jak kurczakowi. Potem mówili na niego Zabójca Kurczaków.

Wiesz, człowiek to wszystko neutralizował gorzałą. Naprawdę chlało się strasznie. Kiedyś pojechaliśmy z kumplem chlać do lasu. Całą nockę tam spędziliśmy. Rano otwieram oczy, patrzę na zegarek: czwarta. Budzę kumpla i mówię:

– Służba nam się kończy. A tu patrz, jaka mgła zajebista, jak mleko. Jak my z tego lasu wyjedziemy?

– E tam, godzina więcej dużo ci da. Śpimy dalej.

Piąta się zrobiła. Już najwyższa pora, żeby się zebrać, bo o szóstej przychodzi następna zmiana. Tylko jak w takiej mgle pojechać, jak jeszcze narąbani jesteśmy? Mówię:

– To zrobimy tak: ja wysiadam, ty odkręcasz szybę, ja idę i ci mówię, jak masz jechać.

No i otwieram drzwi, patrzę – słońce zapierdala przepięknie, tylko szyby nam zaparowały od środka, rozumiesz. Tak chlaliśmy, że zaparowało nam do białego. Trzy godziny gniliśmy tam przez te zaparowane szyby, bo myśleliśmy, że to mgła jest.