Copyright © by Virtualo, 2023

Copyright © by Barbara Kosmowska

Redakcja: Melanż

Korekta: Melanż

Skład wersji elektronicznej: Michał Latusek / konwersja.net

Projekt okładki: Anna Simeone

Wydanie I

Warszawa 2023

ISBN 9788327275257

Książka jest objęta ochroną prawa autorskiego. Wszelkie udostępnianie osobom trzecim, upowszechnianie i upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Virtualo Sp. z o.o.

ul. Marszałkowska 104/122

00-017 Warszawa

www.virtualo.pl

Chcesz wydać książkę lub audiobook? Wejdź na virtualo.eu lub napisz do nas na adres redakcja@virtualo.pl

Co się stało najmilszej dziewczynce na świecie? – dopytywała babcia, pomagając wnuczce pozbyć się plecaka. Próbowała robić zabawne miny, ale Zosia wcale ich nie widziała. Może dlatego, że wciąż z uporem patrzyła na czubki swoich butów. – Gdzie zgubiłaś swój uśmiech? – Babcia nie zamierzała się poddać. Zawsze jej się udawało rozśmieszyć Zosię, choć od kilku miesięcy potrzebowała na tę sztuczkę więcej czasu.

– Chyba został w mojej szkolnej szafce – szepnęła, podnosząc na babcię bezradne spojrzenie.

– W szkolnej szafce, mówisz… – Starsza pani spoważniała. – Jeśli chcesz, jutro go tam razem poszukamy. Zajrzymy w każdy kąt! Ale twoje uśmiechy są przecież wszędzie! Na pewno tu też się jakiś zapodział. Zacznij go szukać, a ja pomyślę o niespodziance!

I dziarsko ruszyła do kuchni, skąd dochodził zapach świeżo upieczonego ciasta.

Zosia odetchnęła z ulgą. Babcia zawsze wiedziała, kiedy zniknąć, żeby ona miała czas na swoje małe rozchmurzenia. Bo przecież gdy oczy pęcznieją od smutku, to żaden śmiech tego nie przesłoni. I jeszcze trudniej udawać, że to był dobry dzień.

Dziś Zosia znowu spóźniła się na lekcję, bo mama zaspała. Od czasu, gdy tata się wyprowadził, wszystko stanęło na głowie. Tak mówi mama, gdy pędzą rano do szkoły. Zosi nie wydaje się, że wszystko, ale jej i mamy życie na pewno stanęło na głowie, bo każdy dzień całkiem inaczej teraz wygląda niż kiedyś. A jak już zdyszana wbiegła do klasy, przytrzymując niesforny plecak, to Klara od razu zauważyła, że Zosi sweterek jest na lewej stronie. I wszyscy się z niej śmiali. To, że się śmiali, wcale nie było najgorsze, bo Zosia próbowała śmiać się ze wszystkimi. Gorsze było to, że nie narysowała „Rodziny przy kolacji”.

Na początku temat jej się spodobał i nawet zaczęła malować taki duży portret. Ale nie bardzo wiedziała, co zrobić z tatą, który już z nimi nie mieszkał. No i nie jadł z Zosią kolacji. Pogniotła kartkę, wrzuciła ją do kosza na papiery, mówiąc wychowawczyni, że zapomniała o pracy domowej. No i zdarzyło się również najgorsze. Olek, który mieszka w tej samej klatce, właśnie dzisiaj, już po lekcjach, zapytał ją przy wszystkich, czy to prawda, że tata Zosi uciekł. Bo tak mówił jego tata panu Więckowi spod szóstki. Że uciekł.