Copyright © by Wioletta Pyzik
Copyright © by Virtualo, 2024

Redakcja: Dawid Wiktorski
Korekta: Melanż
Skład ebooka: Elibri Sp. z o.o.
Projekt okładki: Małgorzata Drabina / Yellow Room

Wydanie I
Warszawa 2024
ISBN 9788327287212

Książka jest objęta ochroną prawa autorskiego. Wszelkie udostępnianie osobom trzecim, upowszechnianie i upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Virtualo Sp. z o.o.
ul. Marszałkowska 104/122
00-017 Warszawa
www.virtualo.pl

Chcesz wydać książkę lub audiobook? Wejdź na virtualo.eu lub napisz do nas na adres: redakcja@virtualo.pl.

Rozdział 1

Ćma po raz kolejny zbliża się do płomienia świecy na odległość niebezpieczną dla jej wątłych skrzydeł. Wpatruję się w nią jak zahipnotyzowana. Czekam na ten moment, kiedy pomyli się w swoich obliczeniach i w ułamku sekundy zakończy żywot.

– Justynka, to nie twoja wina – słyszę.

– Mhm… – mruczę.

Mruczę, bo co niby mam powiedzieć, skoro nawet nie wiem, co mam myśleć?

Siedzę i patrzę, jak ćma igra z ogniem, jak po raz kolejny udaje jej się wyjść z potyczki bez szwanku. Oni nie mieli takiego wyboru. A może mieli? Anita podsuwa mi kubek z jeszcze gorącą herbatą i wzrokiem wskazuje na mój telefon, który wibruje raz po raz.

– Po prostu go wyłącz. Pismaki w końcu dadzą sobie spokój. Zawsze tak jest. Obie wiemy, że postąpiłaś słusznie. To, co się stało… Nikt nie mógł tego przewidzieć. To był wypadek. Nieszczęśliwy wypadek.

Mam wątpliwości, ale nie mówię tego głośno. Oczywiście staram się hamować swoje rozbiegane myśli, bo to one zaprowadziły mnie do punktu, w którym znajduję się teraz, a ciągłe analizowanie nie przynosi ulgi. Nie mogę się zadręczać. Nie mogę. Nie chcę. Nie powinnam. W przeciwnym razie zwariuję.

W końcu sięgam po kubek i po sporym łyku gorącego napoju zwracam się do Anity:

– Dlaczego tak długo zwlekałaś, zanim do mnie przyszłaś? Może gdybym wiedziała wcześniej, to dziś… – Głos mi się łamie. – Dziś może by…

– …może by żyli? Może. A może nie. Nie ma w tym niczyjej winy. Ani mojej, ani tym bardziej twojej. Rozumiem, że ciężko ci się pozbierać. Ja też nigdy nie spotkałam się z taką sprawą. Prawie nikt się nie spotkał. Zresztą, nasz komisariat został odsunięty od dochodzenia. Za wysokie progi. Ale ty możesz spać spokojnie.

– Niby wiem, ale…

– Wytrzymaj jeszcze trochę. Możesz zostać u mnie tak długo, jak będziesz chciała.

– Dziękuję. Nie wiem, co bym bez ciebie zrobiła. – Patrzę na Anitę znad kubka.

Ta kiwa łagodnie głową i przymyka powieki na znak, że przyjmuje moje słowa do wiadomości.

– Pij, pij. To herbata z prądem. Na pewno ci nie zaszkodzi. – Puszcza do mnie oko.

– Ale nie z Mgłą Roztocza? – pytam, gwałtownie odsuwając kubek od ust.

– W życiu! Zwykły bimber od mojego ojca. Tylko ciii, bo mnie wyleją. – Śmieje się, przykładając palec do ust.

Szeleszczący łoskot przerywa naszą rozmowę. Patrzymy teraz, jak ćma przekracza granicę bezpieczeństwa. W szalonej panice wykonuje właśnie ostatnie ruchy nadpalonymi skrzydłami, obija się o wysokie ranty słoika i wpada w lepki wosk. Jeszcze ostatnie ruchy w gęstej mazi i owad umiera. W pokoju czuć swąd spalenizny.

– Myślisz, że oni też tak…

– Justyna! Przestań! – Anita szybko wyciąga ćmę, wstaje i idzie w stronę okna. Uchyla je szybkim ruchem ręki i wyrzuca truchełko na zewnątrz. Pokój wypełnia zapach maciejki. – Nie było tematu. – Teatralnie otrzepuje dłonie.

Rozdział 2

Wcześniej

Zacisnęłam palce na kierownicy i dodałam gazu na krętej ulicy prowadzącej z Zamościa do Guciowa. Nie lubiłam tam wracać, ale musiałam. Policja skończyła swoje czynności na moim podwórku, tyle że ja już nigdy nie poczuję się tam spokojnie. Babka Feliksa nalega na odwiedziny, ale na to tym bardziej nie jestem gotowa. Nie wiem, czy kiedykolwiek zechcę się z nimi spotkać. Co prawda w chwili euforii zgodziłam się na te ich wszystkie inicjacje, wkroczenie w krąg piekielny, ale na litość, to było spontaniczne!

No ale teraz muszę tam jechać. Muszę zabrać resztę swoich rzeczy do domu Feliksa. Teraz mieszkamy razem. Jest dobrze. Chociaż dziś rano, kiedy obudziłam się wcześniej, patrzyłam, jak śpi. Raz po raz zadawałam sobie to samo pytanie: kim tak naprawdę jesteś, drogi Feliksie? Wciąż miałam nieodparte wrażenie, że coś przede mną ukrywa.

A może to tylko mój kolejny wymysł? Znamy się przecież stosunkowo krótko, to naturalne, że nie wiem o nim wszystkiego. Chyba znowu coś sobie wkręcam. Przecież Feliks nosi mnie na rękach, wspiera, nie naciska.

Zbliżam się do Guciowa. Jeszcze tylko jedno skrzyżowanie, potem minę dwie wsie i jestem. Mam nadzieję, że nie natknę się na nikogo z mieszkańców. Besztam się w myślach, że przecież mogłam jechać inną drogą. Pojadę tam, zabiorę rzeczy i wracam do Zamościa. Feliks pytał, czy ma jechać ze mną, ale nie chciałam. Muszę zrobić to sama: pożegnać się z moim domkiem czarownicy.

Jeszcze nie zdecydowałam, czy sprzedam siedlisko, czy będę wynajmować je turystom. Ten sezon i tak straciłam – mieliśmy połowę sierpnia. Do tego musiałabym wszystkiego doglądać, a czułam dreszcze za każdym razem, kiedy myślałam o tym, co się wydarzyło. Trup w piwnicy mógłby ściągnąć co bardziej odważnych turystów. Doskonale wiem, jak rozreklamować tak oryginalny zakątek…

…ale czuję, że to byłoby zwyczajne skurwysyństwo wobec tej biednej kobiety i jej dziecka. Najchętniej sprzedałabym dom. Rozsądek podpowiadał jednak, że większe korzyści będę miała z wynajmu, pasywny zarobek to zawsze bezpieczna przystań.

Feliks nalega, żebym nie sprzedawała. Twierdzi, że sprawa przycichnie i za rok można pomyśleć o turystach, ale w tradycyjny sposób. Żadnych nawiedzonych chatek, po prostu agroturystyka.

Na razie potrzebuję chwili oddechu. Moje oszczędności wystarczą na jeszcze jakiś czas, w którym poszukam pracy. W Zamościu nie będzie to łatwe, ale liczę na pracę zdalną. Niedługo zacznę wysyłać CV, lecz na razie odsuwam od siebie nawet myślenie o tym.

Uchylam szybę w aucie, mimo że dzień jest upalny. Fala gorącego powietrza natychmiast uderza mnie w twarz. Biorę głęboki wdech. Roztocze pachnie tak samo cudownie jak zawsze, zupełnie jakby nigdy nie wydarzyło się tu nic złego. Macierzanka, sosny, rozgrzana ziemia, polne kwiaty – feeria zapachów świdruje nozdrza i rozbrzmiewa w zmysłach w rytm cykania świerszczy. Kurwa, dlaczego ci ludzie zniszczyli moją sielankę?!

Wjeżdżam do Guciowa. Na szczęście wieś wygląda na pustą. W lusterku dostrzegam jadący za mną samochód i nic poza tym. Nawet stragan z chlebem nie jest otoczony wianuszkiem turystów. Nigdzie nie ma też Anki. Kątem oka widzę jakiś ruch na jednym z podwórek. W głębi ducha liczę, że nikomu z wieśniaków nie przyjdzie do głowy mnie niepokoić.

Skręcam w drogę do mojego domu. Przeszywa mnie dreszcz. Jeszcze mocniej zaciskam palce na kierownicy.

Może nie powinnam tu wracać? Może nie tak szybko? Kurwa, stop! Nic się nie wydarzy! Nieświadomie mieszkałam na jednym podwórku z zamordowaną kobietą, więc teraz żadne duchy, strzygi czy nawet upiory nic mi nie zrobią. A przecież i tak nie wierzę w takie dziwolągi. Chyba.

Wysiadam z auta i biorę głęboki wdech. Trawa sięga mi do łydek. Jaruś już tutaj nie kosi. Mnie też długo nie było. Pierwsza myśl – maciejka. Co z moją maciejką? Moja maciejka! Coś, co jest żywe i naprawdę moje, tylko moje, namacalne. Coś, co łączy mnie z naturą. Coś, co jest nikomu niepotrzebne, błahe, ale cenne dla mnie. Nikomu niepotrzebna maciejka – jak róże Orwella.

Wędruję przez porośnięty ogród. Odgarniam trawę pod kuchennym oknem i jest! Trochę zdziczała, trochę wybujała, trochę poharatana, jak ja – ale jest! Wyrywam źdźbła chwastów, które ulegają moim dłoniom, i daję maciejce namiastkę normalności.

Prostuję się i ocieram spocone czoło. Mój wzrok zatrzymuje się na zdewastowanej piwnicy. Na sośnie rosnącej przy domu dostrzegam pozostałości policyjnej taśmy, która cicho szeleści, smagana delikatnym sierpniowym wiatrem. Wzdycham głęboko. Już po wszystkim. Sprawa zamknięta. Po prostu muszę odpuścić.

Ruszam do drzwi wejściowych. Znowu trzymam te same klucze z breloczkiem z napisem „Warszawa”. Normalnie dzień świstaka. Stoję przed starymi drewnianymi drzwiami i miętoszę pęk kluczy z breloczkiem, który miałam zmienić już dawno temu. W końcu decyduję się wejść do środka.

Za drzwiami wita mnie ogromna pajęczyna – zupełnie jak wtedy, kiedy weszłam tu po raz pierwszy. Rzucam klucze na szafkę w przedpokoju i idę do kuchni. W domu czuć zaduch i decyduję się otworzyć okno. Siadam przy stole i omiatam pomieszczenie wzrokiem. Mimo wszystko będzie mi żal rozstać się z tym miejscem. Może wypiję chociaż herbatę? Posiedzę, pomyślę.

Nalewam wodę i ustawiam czajnik na kuchence. Do starego dzbanka wrzucam trzy saszetki owocowej herbaty, którą miałam w szafce. Przeciąg szamocze poszarzałą firanką w równie poszarzałym oknie. Dziwne – myślałam, że kiedy tu wejdę, całe miejsce wyda mi się mroczne i nieprzyjemne, ale nic takiego nie miało miejsca. Wręcz przeciwnie! Czuję się tu dobrze. Jest przytulnie.

Gwiżdżący czajnik wyrywa mnie z zadumy. Zalewam wiekowy dzbanek z herbatą wrzątkiem i w tym momencie słyszę dziwne skrobanie za oknem. Zamieram i wpatruję się w roztańczoną firankę. Skrobanie jest coraz silniejsze, bliższe, bardziej przenikliwe. Stoję z czajnikiem w dłoni jak zamurowana. Czuję, jak serce wali niczym oszalałe. Nagle na moim parapecie ląduje on!

– Czarek-Maciek! Ty dziadu! Wiesz, jak mnie wystraszyłeś?! Chodź tutaj! – Klepię w stół, a kot jednym susem ładuje się pod moją dłoń. – Znowu mnie witasz i straszysz, ty mały sierściuchu. Szkoda, że nie umiesz mówić, na pewno opowiedziałbyś mi, co tutaj się działo pod moją nieobecność – mówię do zwierzaka, głaszcząc go po grzbiecie.

Odstawiam czajnik, biorę kota na ręce i idę z nim do sypialni. Kładę się z nim na łóżku i jeszcze chwilę tarmoszę, gadając o wszystkim i o niczym. W końcu otwieram szafę i biorę z niej ciuchy, po które między innymi przyjechałam. Wyciągam też ciężką szufladę i wyjmuję z niej dokumenty, które również muszę zabrać do Zamościa. Przez cały ten czas Czarek-Maciek łasi się do moich nóg i pomrukuje.

Gdy przeglądam stertę papierów, z dworu zaczyna dobiegać warkot silnika. Zbyt bliski jak na auto, które przejeżdża ulicą. Ktoś tutaj jedzie. Ale kto? Feliks? Raczej nikt z lokalsów, oni by przyszli.

Doskakuję do okna. Nie znam tego auta. Granatowa skoda, a w środku jakaś kobieta. Nie zdążyłam się jej przyjrzeć, bo już parkuje na moim podwórku. Co, do licha?!

Wzdycham i idę w stronę drzwi wejściowych; przecież nie będę udawać, że mnie tutaj nie ma.

Zanim kobieta zdążyła zapukać, zdecydowanym ruchem otwarłam drzwi i wypaliłam zirytowana podniesionym głosem:

– Słucham?!

Filigranowa, młoda dziewczyna z zaskoczoną miną zamienia się w posąg, z ręką wyciągniętą przed siebie.

– Pani w jakiej sprawie? – dopytuję już łagodniejszym tonem.

Ma maksymalnie trzydzieści lat, granatowe jeansy rurki, w których na pewno jest jej gorąco, i prosty T-shirt z komiksowym nadrukiem.

– Ja? Nie poznaje mnie pani?

Skądś kojarzę ten przyjemny tembr głosu…

– Nie bardzo.

– Anita Lepa. Posterunkowa Anita Lepa. – Prostuje się i patrzy mi w oczy. – Byłam tutaj wtedy, kiedy… No, wie pani! Kiedy TO się wydarzyło. – Akcentuje słowo „to”.

W mojej głowie zapala się lampka. To dziewczyna, która próbowała mnie uspokoić zaraz po znalezieniu kości tej biedaczki.

– To ty… To znaczy pani znalazła mi wtedy nocleg w pensjonacie! – wykrzykuję, może trochę zbyt radośnie. – Przepraszam, a właściwie w jakiej sprawie? – pytam już bez emocji. – Myślałam, że temat został zamknięty?

– Właściwie to tak… Ale coś nie daje mi spokoju. – Zagląda dyskretnie przez moje ramię. – Jest pani sama?

– Tak, ale nadal nie rozumiem, co pani tutaj robi. I jak pani na mnie trafiła? Jestem tu po raz pierwszy, odkąd… od wtedy.

– Przypadek. Psi nos. – Uśmiecha się. – Dzisiaj mam wolne, akurat przejeżdżałam i zobaczyłam, że obok domu stoi samochód. Tak jak mówiłam, coś nie daje mi spokoju. – Głos ma spokojny, ale wyczuwam w nim nutkę niepokoju, jakby bała się nazwać rzeczy po imieniu. – Znajdzie pani chwilkę?

– Szczerze mówiąc, nie mam ochoty wracać do tej sprawy – zaczynam zgodnie z prawdą, ale gdy widzę zawód w jej oczach, dodaję: – Ale za to, jak pani się mną zajęła, należy się pani przynajmniej herbata. Zapraszam. – Odsuwam się od wejścia i zapraszającym gestem wskazuję jej drogę do kuchni.

Ciekawość wzięła górę. Co też mogło niepokoić tę delikatną dziewczynę? Kompletnie nie wyglądała na policjantkę. Drobna, wręcz eteryczna, o łagodnych rysach twarzy. Raczej nimfa z roztoczańskiego lasu aniżeli przedstawicielka prawa.

– Proszę siadać. Niestety nie mam nic do herbaty, a dom jest lekko przykurzony. – Wskazuję krzesło.

– Nic nie szkodzi. Wiem, że pani nie było. Jeżdżę tędy codziennie i zauważyłabym, gdyby ktokolwiek kręcił się w okolicy. – Odsuwa krzesło, a ja przecieram dwa zakurzone kubki i stawiam je na stole.

– A więc pani…

Cholera, zapomniałam imienia!

– Anita – mówi, nalewając sobie herbatę.

– Pani Anito. Mogę po imieniu?

– Jasne. – Wyciąga dłoń w moim kierunku. – Anita jestem.

– Justyna, miło mi – rzucam frazesem, chociaż właściwie jeszcze nie wiem, czy to będzie miła pogawędka.

Rozdział 3

Pogawędkę rozpoczynamy od długiej chwili milczenia. Widzę, że Anita próbuje zebrać myśli i zadać mi nurtujące ją pytanie w możliwie najbardziej taktowny sposób. Ona wie, że ja wiem, że coś wisi w powietrzu. Obie zdajemy sobie sprawę, a mimo to udajemy, że najbardziej fascynującą rzeczą na świecie w tym momencie jest herbata w naszych kubkach. W końcu niezręczną ciszę przerywa kot, który – z gracją słonia, jakżeby inaczej! – w pogoni za muchą wskakuje na stół i przewraca butelkę po wodzie.

– Kocie! – Podrywam się z miejsca i ściągam sierściucha ze stołu. – No dobrze – zwracam się do dziewczyny – o co właściwie chodzi? Sprawa jednak się nie skończyła? Mam się stawić na jakieś zeznania?

– Nie, nie o to…

– A więc o co? – Cała sytuacja zaczyna mnie irytować.

– Dobra, powiem wprost. Po tym, gdy znaleziono szczątki, byłam tu z moim partnerem jako pierwsza. Guciów podlega pod komisariat w Zwierzyńcu, ja tam pracuję od pewnego czasu…

– Do brzegu – ponaglam.

– Podeszłam wtedy do ciebie. Siedziałaś wystraszona na schodach i zadałam ci kilka pytań. Byłaś w szoku, poza tym niewiele wiedziałaś, co zresztą powtórzyłaś później, już podczas oficjalnych zeznań.

Poczułam się nieswojo. Czyżby policja nadal węszyła? Co, jeśli się wyda, że zataiłam część informacji? Do dziś mam wyrzuty sumienia, ale też czuję ulgę, że po prostu się od tego odcięłam i mogę żyć z dala od tej chorej historii.

– Justyna? – Anita wyrywa mnie z zamyślenia.

– Tak?

– Słuchasz mnie?

– Tak, tak. Przepraszam, na samą myśl o tej sprawie robi mi się słabo.

– Okej. Do czego zmierzam? Na koniec powiedziałaś, że ta wieś jest dziwna, mieszkańcy podejrzanie się zachowują i łączysz sprawę szczątków kobiety z zaginięciem dziecka sprzed lat. Na zeznaniach już o tym nie wspomniałaś – rzuca beznamiętnym głosem.

Nie wiem, co powiedzieć.

Gwałtownie wstaję od stołu i podchodzę do szafki. Udaję, że czegoś szukam. Naiwnie myślę, że kupię sobie trochę czasu.

– No i właśnie to nie daje mi spokoju. Sprawa teoretycznie jest zamknięta. Tam już nic większego się nie zmieni. Zresztą, nawet jakby miało się zmienić, to tutaj każdy kogoś zna, ktoś ma wujka policjanta, ktoś stryja w prokuraturze – macha ręką w geście kapitulacji – a mnie coś tu śmierdzi. – Zerka na mnie podejrzliwie.

– Ale co miałoby śmierdzieć? – wypalam i już po sekundzie żałuję swojego niewyparzonego jęzora.

– Jak dla mnie to wszystko – stwierdza z rozbrajającą szczerością.

– Sugerujesz, że zabiłam tę kobietę? Przecież ledwie tu przyjechałam! Jeszcze wiosną nie miałam pojęcia, że istnieje jakiś Guciów! – wybucham. – Nie wiem, co to za insynuacje i po co cię tu w ogóle wpuściłam, nawet nie jesteś na służbie! To wszystko, co miałam do powiedzenia, a teraz nie mam czasu. Przyjechałam tu tylko po resztę rzeczy.

– To bardzo ciekawe, bo nikt nic nie mówił o żadnym zabójstwie. – Anita nie reaguje na mój wybuch emocji. – Zaraz sobie pójdę, ale zanim wyjdę, coś ci powiem, a ty zrobisz z tym, co zechcesz.

Cholera. Stresuje mnie ta dziewucha i przez to dodaję od siebie coś, o czym nie powinnam nawet pisnąć! Teraz Anita zacznie węszyć, a przecież nikt nie wspominał nic o żadnym zabójstwie. Oprócz mnie. Jestem kretynką.

– Słucham i żegnam.

– Miałaś rację. Wieś i mieszkańcy mają dziwny wajb. Na tyle dziwny, że zaczęłam drążyć, bo wiem, że nikt od nas nie będzie grzebał w tym bagnie. Znajomości, możliwości, zależności. Wiem, że nie zrobiłaś nic złego, ale nie wiem, dlaczego tak usilnie bronisz tych dziwaków. Albo cię zastraszyli, albo przekupili, albo Kowalski nieźle zawrócił ci w głowie…

– Dość! Nie życzę sobie takich insynuacji! – warczę i wskazuję jej drzwi wyjściowe.

Anita powoli wstaje, spokojnie zerka na swój telefon, po czym chowa go do tylnej kieszeni spodni i rusza do przedpokoju. W połowie drogi zatrzymuje się, odwraca i dodaje:

– Nie bądź na mnie zła. Powinnaś być zła na kogoś innego. Pewnie nie wiesz, że Damian wcale nie wpadał na ciebie przez przypadek, a służby mają Kowalskiego od dawna na oku. – Wyjmuje wizytówkę i kładzie na szafce przy drzwiach. – Gdybyś jednak chciała pogadać, to mój numer. Sama zdecyduj.

Wychodzi, delikatnie zamykając za sobą drzwi, a ja stoję jak słup soli i próbuję przetworzyć w mózgu to, co przed chwilą usłyszałam. Słyszę, jak Anita odpala auto, i wtedy uderza mnie myśl, że wcale nie uciekłam od problemów tego miejsca. Może nawet władowałam się w nie jeszcze bardziej.

Mała, wścibska gówniara z przerostem ambicji! Zgarniam z szafki wizytówkę i bez namysłu wyrzucam do kosza na śmieci.

W tym miejscu nigdy nie będę miała spokoju!

Poczłapałam wzburzona, żeby kończyć pakowanie. Czarek-Maciek gdzieś zniknął i teraz jestem ze swoimi bzdurnymi myślami sama. Najgorzej. W mojej głowie zaczynają kotłować się słowa tej wścibskiej dziewuchy. Służby mają Kowalskiego od dawna na oku. Ale jaki Kowalski? Mój Kowalski, znaczy Feliks, czy jego ojciec? Bo przecież nie Jaruś. Chociaż diabli wiedzą, może i Jaruś. Ale skoro są na oku służb, to cholera wie jakich, skoro tutaj podobno prawa strzegą sami przyjaciele i rodzina króliczka. Jeśli którykolwiek Kowalski jest obserwowany, to dlaczego zamknięto sprawę? A nawet jeśli nie jest zamknięta na amen, to ze słów Anity wynika, że i tak już nic się nie zmieni. A jeśli się nie zmieni, to po co kogoś obserwować czy co oni tam robią? Chyba że chodzi o inne postępowanie. Trop w sprawie zaginionego dziecka? Sprawa ucichła. Może uruchomiło się to słynne Archiwum X?

Moje myśli zaczynają krążyć gdzieś w świecie seriali, wokół wiadomego tytułu. Teraz przez moment myślę, że nie skończyliśmy wczoraj oglądać filmu na Netflixie. Nie znoszę tego mojego rozpraszania! Myślę o jednym, potem o dwóch kolejnych rzeczach, a te dwie rzeczy rozbijają moje myśli na kolejne rozgałęzienia. I znowu!

Wkładam dokumenty do pudełka i biorę się za składanie ciuchów. Muszę sprawdzić lodówkę i szafki w kuchni. Mam nadzieję, że nic się w nich nie zepsuło.

Co jeszcze bredziła ta cała Anitka? Coś o jakimś Damianie. Damian? Jaki Damian? Nie znam żadnego Damiana! Nie mam pamięci ani do imion, ani do twarzy. Dobrze, że po tym wszystkim chociaż siebie poznaję w lustrze. Gdyby nie Feliks, już dawno postradałabym zmysły. A teraz przychodzi tu jakaś tam Anita i mąci mi w głowie! No tak, najłatwiej rzucić podejrzenia na kogoś mi bliskiego i sobie pójść! I jeszcze ten jej tekst, że Kowalski nieźle zawrócił mi w głowie! Phi! Kolejna zazdrosna panna?

Przewracam oczami i widzę ogromnego pająka. Z obrzydzeniem idę po szczotkę, żeby zgarnąć gadzinę, zanim ta wskoczy mi na głowę.

Pająk ląduje na schodach przed domem, a ja zaglądam do szafek, popijając herbatę, która już zdążyła wystygnąć. Przy nodze – nie wiadomo skąd, jak zwykle – materializuje się czarny kocur. Łasi się i pomiaukuje. Zaglądam do lodówki i dostrzegam samotną kocią puszkę. Nakładam karmę na talerzyk, który stawiam na podłodze, a opakowanie wyrzucam do śmieci. Ku mojemu zdziwieniu Czarek-Maciek zamiast rzucić się na żarcie, jak ma w zwyczaju, podchodzi do kosza i miauczy wniebogłosy.

– O co ci chodzi, kocie? Jedzenie masz tutaj. – Wskazuję palcem na talerzyk, ale kot nie zaprzestaje symfonii. – Zimne? Nie chcesz zimnego mięcha?

Sprawdzam wodę w czajniku, jest jeszcze dość ciepła. Dolewam ją do żarcia i podsuwam bliżej. Kot je, ale co chwilę przerywa i plącze się między moimi nogami i kubłem na śmieci. Pochylam się nad nim i głaszczę czarne, lśniące futro. Mój wzrok zatrzymuje się na wizytówce Anity, która leży w kuble. Waham się przez chwilę, ale w końcu wyciągam ją i kładę na blacie. Kot w jednej chwili rzuca się na jedzenie.

– Co, czorcie? – Kucam obok zwierzaka. – Chodziło ci o tę wizytówkę?

Kot przeszywa mnie spojrzeniem.

– Podobno moja prababka była czarownicą, a ja mam czarnego kota. Wszystko byłoby okej, gdyby nie fakt, że ja i tak nie wierzę w te dyrdymały.

Maciek mruczy przeciągle i wraca do pałaszowania kociej karmy, a ja – do opróżniania szafek. Nie wiem, jak powiedzieć Feliksowi, że tak naprawdę to wcale nie chcę przechodzić żadnych inicjacji i rzucać czarów w Guciowie. Zgodziłam się na to wszystko pod wpływem emocji, a od tamtej pory nie wracaliśmy do tematu. Co prawda jego babka podobno nie może się doczekać, kiedy ją odwiedzimy, ale żadne z nas się nie spieszy. Na razie spędzamy czas we dwójkę. Jemy, śmiejemy się, uprawiamy seks, oglądamy filmy, chodzimy na spacery. Feliks rozumie, że potrzebuję czasu, żeby wszystko sobie poukładać w głowie.

No właśnie, Feliks. Jest pięknie! Zbyt pięknie, żebym nie zaczęła się zastanawiać, czy oby nie zbyt idealnie. Ma kasę, ma klasę, jest wyrozumiały, potrafi rozśmieszyć do łez, świetny w łóżku, przystojny, pracowity, inteligentny… Mogłabym tak wymieniać bez końca, ale… przecież przez lata pod tą piękną maską potrafił ukrywać, że jest zamieszany w morderstwo i zaginięcie dziecka.

Zakochałam się. Totalnie odpłynęłam, a teraz zaczęłam się zastanawiać, czy znowu nie wpadłam w pułapkę własnych emocji i uczuć. Fakt, stąpam twardo po ziemi, ale kiedy w coś wchodzę, to całą sobą. No i tracę kontrolę nad rozumem. Poza tym ciągle gryzą mnie wyrzuty sumienia. Dla ratowania własnej dupy zeznałam, że o niczym nie wiem. Chciałam po prostu zamknąć ten rozdział. Zniknąć. Odciąć się od cudzych spraw. Zdążyłam już trochę ochłonąć, cały czas udając przed samą sobą, że nic takiego się nie wydarzyło…

I wtedy pojawia się ona – Anita Lepa.

Znowu mam młyn w głowie. Chwytam wizytówkę i mnę ją w palcach. Maciek patrzy na mnie spode łba, więc chowam kartonik do kieszeni i pokazuję mu język. Sierściuch wydaje z siebie pomruk zadowolenia i wskakuje na kuchenne krzesło. Do czego to doszło, żebym słuchała kota?! Mam wrażenie, że ten kudłaty dziad pilnuje, żebym nie pozbyła się wizytówki. To oczywiście bzdura, ale dla świętego spokoju ulegam jego niby-namowom, śmiejąc się z siebie w duchu.

Wynoszę do samochodu kolejno pudełko z dokumentami, torbę z ciuchami, reklamówkę z kosmetykami i resztki nieodpakowanego żarcia: dwie paczki chipsów, jakieś przekąski i przyprawy. Na koniec zawiązuję dokładnie śmieci, które chcę zostawić przy wjeździe na posesję. Za dwa dni powinna być tu śmieciarka.

Myję dzbanek i kubki, wpatrując się w ścianę lasu za kuchennym oknem. W pewnym momencie za drzewami widzę jakiś ruch. Mam nadzieję, że to tylko sarna, żaden mieszkaniec wsi. Przyjechałam tu na chwilę i nie mam ochoty gadać z tymi oszołomami. I tak mnóstwo czasu zmarnowałam z tą całą Anitą.

W pośpiechu wycieram naczynia. Zamykam okna. Sprawdzam jeszcze raz, czy o niczym nie zapomniałam. Wołam kota i wychodzimy z domu. I nagle słyszę przeciągłe wołanie za plecami:

– Juuustyyynaaa!

Klucze, które właśnie miałam zamiar włożyć do zamka, wypadają mi z rąk. W tym samym momencie kot nurkuje w krzaki, a ja odwracam się i widzę Jarusia. Ten to dopiero potrafi się zmaterializować w najbardziej niespodziewanym momencie! Nawet Czarek-Maciek nie jest aż takim kosmitą.

– Słonecznik. Mam – informuje, wyciągając w moją stronę połowę nadjedzonego kwiatostanu.

– Zawsze masz. – Wzruszam ramionami i zasuwam drzwi.

– Aleee z kwiatkaaa! Mam! Nie z paaaczki! Zawszeee miałem z paaaczki! – Obraca słonecznikiem jak kierownicą.

– Jest sezon, to masz z kwiatka. Jaruś, muszę już jechać – ucinam i otwieram drzwi samochodu.

– Jedź. Ty wróciiisz. Ty nasza. Justyna wróci!

Srasza, nie wasza. Zatrzaskuję drzwi i odpalam silnik. Słyszę jeszcze, jak Jaruś powtarza, że jestem „nasza” i coś o babce, ale nawet nie mam ochoty tego słuchać. Macham na odchodne, co powoduje dziki napad śmiechu u Jarusia, i ruszam z kopyta. Zatrzymuję się jeszcze na kilka sekund przy ulicy, żeby zostawić śmieci, ale kiedy widzę, że Jaruś cały w skowronkach biegnie w moją stronę, odjeżdżam, udając, że go nie widzę.

Ufff… Jak najdalej od tego miejsca!

Rozdział 4

Na miejsce dojechałam z poczuciem ulgi. Zaparkowałam samochód przed domem Feliksa i zaczęłam zbierać tobołki z rzeczami.

Objuczona jak osioł otwieram drzwi do willi. Feliks znowu gdzieś zniknął. Często znika. To jedyna rzecz, która mnie w nim wkurza. Ilekroć pytam, dokąd jedzie, słyszę zdawkowe: „Do pracy”. Do dziś nie wiem, czym się dokładnie zajmuje. Nie chcę wyjść na ciekawską babę, ale to chyba normalne, że chcę wiedzieć, szczególnie kiedy druga połówka żyje dość luksusowo. Dotychczas udało mi się z niego wydusić jedynie zdawkowe: „Inwestuję”, „Trochę marketing, tylko taki nowocześniejszy”, „Dłubię czasem przy krypto, nie zrozumiesz, zresztą to nic ciekawego”.

Najbardziej drażni mnie właśnie to jego „Nie zrozumiesz”! Jakby z góry zakładał, że kobiety nie rozumieją tych wszystkich wykresów, cyferek i nazw!

Po cichu zaczęłam nawet podczytywać co nieco na temat blockchainów, żeby pewnego dnia zaskoczyć go swoją wiedzą. Może wtedy uzna, że o tym też może ze mną pogadać. Z jednej strony wiem, że to głupie – gdybym patrzyła na to wszystko z boku, pomyślałabym, że jestem stuknięta i chcę zaimponować facetowi, który ma mnie za durną dziunię. Z drugiej strony to chyba fajnie, kiedy kobieta interesuje się tym, czym zajmuje się jej facet?

Już w korytarzu ściągam buty i niosę rzeczy na górę. W wolnym pokoju zdążyłam zorganizować sobie małe gniazdko. Rozkładam dokumenty do kolorowych pudełek, które dotąd stały puste. Zerkam na telefon. Wiadomość od Feliksa.

„Mała, przeciągnie mi się do późna. Nie czekaj na mnie. Wynagrodzę Ci to”.

No dobra, to też mnie w nim wkurza. W przypadku Feliksa nienormowane godziny pracy to absurdalne godziny pracy. Ech! Proza życia wkradła się w nasz związek szybciej, niż mogłam przypuszczać. Ale przynajmniej nie rozrzuca skarpetek po całym domu! Jako pierwszy facet w historii potrafi wrzucać brudne ciuchy do kosza na pranie.

Cóż, najwyraźniej czeka mnie dzień dla siebie. Może to i lepiej? Maseczka na twarz, dobra książka, jakiś film na odmóżdżenie, lampka wina. Niezbyt ambitne plany, ale należy mi się trochę słodkiego lenistwa. Gotować też nie zamierzam. Zjadłabym sushi, ale nie wiem, czy mój budżet uciągnie takie zachcianki. Niby mam jeszcze okrągłą sumkę na koncie, ale jeśli będę sobie pozwalać na drobne przyjemności zbyt często, to nawet nie zauważę, kiedy skończę na utrzymaniu konkubenta, a tego bym nie chciała.

Feliks w kwestii finansów ma inne podejście niż ja. Lekkie. Twierdzi, że nie ma nic przeciwko, żebym korzystała z jego pieniędzy, wręcz mnie do tego zachęca. Oczywiście nie odmawiam mu prezentów czy płacenia za obiad, ale nie wyobrażam sobie być jego utrzymanką! Kiedy zaproponowałam, że będę dorzucać się do rachunków, zrobił kwaśną minę i stwierdził, że nawet nie ma mowy i pogadamy o tym kiedy indziej, a teraz mam się skupić na sobie i nie martwić na zapas takimi pierdołami.

Odpuściłam. Miał trochę racji – moje oszczędności topniały. Od nowego tygodnia zacznę szukać pracy, w przeciwnym wypadku skończę z ręką w nocniku. Przynajmniej w moim mniemaniu, bo Feliks nigdy nawet przez chwilę nie dał mi odczuć, że to głównie on za nas płaci. Fakt, że sama nie jadłabym na mieście tak często jak teraz, nie kupowałabym wielu (według mnie) zbędnych rzeczy, ale on przywykł do pewnego stylu życia, a teraz i ja stałam się tego częścią, więc wydatki zrobiły się razy dwa.

Jednak decyduję się zamówić sushi. Przecież nie mogę żyć jak uboga krewna. Ludzie harują za najniższą krajową i mimo to żyją szczęśliwie. Od czasu do czasu każdemu należą się małe przyjemności.

Już po złożeniu zamówienia nagle dociera do mnie, że usprawiedliwiam się sama przed sobą – niezależnie od tego, czy chodzi o drobne zakupy, czy sprawy większej wagi. Zawsze się tłumaczę. Nie potrafię powiedzieć nie, odmówić, kupić czegoś, bo chcę. Zawsze analizuję każdy swój ruch, jakby najdrobniejsza decyzja miała zaważyć na moim życiu. Z drugiej strony już podjęłam kilka spontanicznych decyzji i…

…i za każdym razem coś się zesrało.

Znowu analizuję. Znowu! Czasami mam wrażenie, że mój mózg nie stygnie. Stygł tylko w Guciowie, kiedy leżałam na trawie i wyjadałam palcem dżem ze słoika. Gdyby nie te chore historie, ta wiocha byłaby moim miejscem na ziemi.

A może potrzebuję wakacji? Teraz nie mogę sobie pozwolić na żadne wycieczki, najwyżej weekend z dala od zgiełku. Nie, nie. Muszę ciąć wydatki. Wieczór we własnym towarzystwie musi wystarczyć. Przynajmniej w najbliższym czasie.

Odpalam pierwszy lepszy film. Nalewam sobie kieliszek wina pachnącego soczystymi porzeczkami oraz nutką cytrusów i zajadam obłędnie przygotowane sushi. Wcześniej wzięłam aromatyczną, długą kąpiel, a teraz – otulona miękkim szlafrokiem, z maseczką na twarzy – zalegam na ogromnej kanapie. Dość myślenia na dziś. Dość. Mózgu, wyłącz się!

Na ekranie telewizora leci komedia, która miała mnie rozśmieszyć, ale z minuty na minutę irytuje coraz bardziej. Przeglądam na Facebooku grupę miłośników filmów. Szukam czegoś, co mogłabym obejrzeć bez zażenowania. Sprawdzam kolejne tytuły na Filmwebie, ale nic nie wydaje mi się godne obejrzenia. Czy dobre komedie skończyły się na Poranku Kojota? Albo na Kilerze? W rodzimych produkcjach całkowita posucha. Co drugi film ma taką samą fabułę, w pozostałych gra Karolak. Jak nie żenujące pseudoerotyki, to komedie romantyczne dla Grażynek bez wymagań!

W gniocie, który leci w tle moich poszukiwań, właśnie okazuje się, że dziewczyna zdradza swojego faceta z jego bratem bliźniakiem, bo uznała, że ten drugi jest lepiej umięśniony. Chryste! Jak nisko upadła kinematografia?! A jej odbiorcy? Jeszcze niżej!

– Brat bliźniak! – Aż podskakuję porażona nagłym olśnieniem.

Damian! Znam Damiana! Damian to przecież ten chłopak z plaży, którego brat bliźniak zginął w wypadku! Ale zaraz, co o nim mówiła Anita? Próbuję odszukać w głowie odpowiednią półeczkę, a na niej segregator podpisany „Pierdololo Anisi”. Chyba coś w stylu, że Damian nie wpadał na mnie przypadkowo. Albo coś takiego. Ale Damiana spotkałam tylko raz, nad zalewem w Krasnobrodzie. Wcześniej wpadłam na Łukasza, ale nie mogłam wpaść na Łukasza, bo Łukasz umarł. Łukasz to Damian? No przecież nie mam zwidów!

A może ona mówiła, że na mnie wpadł, a nie że wpadał kilkukrotnie? Natknęłam się na niego jeden raz. Nie no! Więcej! Przecież nie mogłam spotkać nieboszczyka! W dodatku Feliks wspominał coś o tym, że zna Łukasza.

Noż cholera jasna! Znowu snuję bzdurne domysły, to się nawet kupy nie trzyma. Wymyślam banialuki, dopowiadam i staram się szukać logiki w czymś, co nie ma nawet znamion logicznych powiązań! Zresztą, ta cała Anita też wyskoczyła jak diabeł z kapelusza. Niby akurat przejeżdżała. Tak jakby Guciów był aglomeracją.

Dość. Dość!

W końcu włączam kolejny losowy film i tym razem nawet wciągam się w fabułę na tyle, że przestaję zadręczać się chorymi wizjami. Ściągam wyschniętą maseczkę i kładę ją obok pustego kieliszka. Sama nie wiem, kiedy zasypiam, bo budzi mnie dopiero dźwięk klucza w zamku i ciche kłapnięcie drzwi wejściowych. Słyszę, że Feliks rozmawia z kimś przez telefon. Prosi kogoś o więcej czasu. Jest zdenerwowany. Obiecuje uciszyć temat. Brzmi to co najmniej dziwnie. Przeciągam się ospale. Feliks wchodzi do salonu i na mój widok kończy rozmowę.

– Co ty tutaj robisz? – pyta zaskoczony.

– Wygląda na to, że śpię.

– Nie męcz się na tej kanapie. Leć na górę, zaraz do ciebie przyjdę. – Nachyla się nade mną i cmoka w policzek.

– Już, już. – Powoli prostuję nogi pod kocem i po omacku szukam puchatych kapci. – Z kim gadałeś? – pytam, drepcząc w kierunku schodów.

– Z nikim ważnym. – Macha ręką. – Kładź się, zaraz przyjdę do sypialni.

Rano nie pytam o dziwną rozmowę. Nie mam nawet pewności, czy strzępy rozmowy, które słyszałam, brzmiały tak, jak brzmiały, czy byłam zaspana i coś przekręciłam. To nieistotne.

Idę do kuchni, Feliks nad czymś pracuje. Słyszałam dźwięki dochodzące z jego domowego biura.

Zastaję go przed komputerem. Przynoszę mu kawę i siadam na małej sofie stojącej w głębi pomieszczenia. Biorę łyk aromatycznego napoju i rozglądam się po pokoju. Niewielki gabinet jest urządzony chyba najmniej gustownie w całym domu. Na ścianie za plecami Feliksa wisi wielki plakat wyglądający jak reklama filmu science fiction – jakieś kreski, kropki, symbole bitcoina. Normalnie miszmasz taki, że flaki przewracają się na drugą stronę. W biblioteczce cały arsenał literatury fachowej, a właściwie literatury, która próbuje być fachową – poradniki marketingu, krzykliwe okładki wywodów pseudocoachów, na grzbietach tytuły wręcz krzyczące do odbiorcy, że ten będzie bogaty. Na półkach statuetki od instytucji, o których w życiu nie słyszałam. Dyplomy, podziękowania, certyfikaty – i rażą tandetą Wyższej Szkoły Gotowania Budyniu na Gazie, i zdobią wszystkie wolne miejsca na ścianach.

– Kompletnie mi ten wystrój do ciebie nie pasuje.

Feliks odrywa się od klepania w klawiaturę i sięga po kubek.

– Hmm?

– No… Ten pokój jest jakiś taki… nie twój.

– To prawda.

– To dlaczego go nie zmienisz? Wierzyć mi się nie chce, że czytałeś te wszystkie paszkwile. – Wskazuję biblioteczkę.

– Bo nie czytałem! – Śmieje się.

– To po co ci to wszystko? Certyfikaty z dupy, tandetny plakat, książki…

– Marketing – odpowiada zdawkowo. Jak zwykle.

– Marketing? Chyba z lat dziewięćdziesiątych! Na kimś to robi wrażenie? Przecież to… tandeta!

– Na kim ma robić, to robi. Ty to powinnaś wiedzieć najlepiej. Zęby zjadłaś na marketingu, nie na takie rzeczy ludzie się łapią. – Wraca do pisania.

– Faaakkkttt – stwierdzam. – Ale właściwie jaka jest twoja grupa docelowa? – pytam ni to poważnie, ni to żartobliwie.

– Różni ludzie.

– To bardzo szeroko działasz. – Chichoczę, a po chwili znowu drążę: – Sądząc po dobrach materialnych, które posiadasz, to przemawiasz z tego gabinetu co najmniej do ministrów. Ale jeśli spojrzeć na wystrój tego przybytku, to jednak prowadzisz webinary dla kół gospodyń wiejskich. – Wybucham śmiechem.

Feliks obraca się na fotelu w moją stronę i puszcza do mnie oko, sącząc kawę.

– Prawie w sedno. Pracuję z poważnymi ludźmi, jednocześnie pracuję też nad ludźmi, którzy za takich chcą uchodzić.

Podchodzę do Feliksa i siadam mu na kolanach, odstawiając jego kubek na biurko. Przytulam się do niego, a kątem oka zerkam na monitor.

– To jakaś strona do inwestycji? Może mnie nauczysz? – pytam.

– A daj spokój! Wystarczy, że ja muszę się nad tym głowić.

– I tak muszę poszukać pracy, może zostanę inwestorem? – Uśmiecham się głupkowato.

– Mogę ci pokazać kilka sztuczek. Granie na dźwigni, altcoiny… Chociaż nie, handel z dźwignią to chyba nie jest dobry pomysł na początek, za duże ryzyko. Kilka miesięcy nauki i coś tam zarobisz. – Całuje mnie w czoło.

– Dobra, to ja jednak poszukam pracy w moim segmencie… – burczę. – Chociaż masz tu taką mądrą książkę. – Wstaję z jego kolan i wyciągam z półki pozycję w jaskrawożółtym kolorze. – Jak szybko zostać milionerem? Może przyspieszę proces wzbogacania – drwię, po czym otwieram książkę w losowym miejscu i zaczynam czytać na głos: – „Cały proces zaczyna się w twojej głowie. Musisz być mentalnie gotowy na ogromne pieniądze. Jeśli nie jesteś na nie gotowy, one nie pojawią się w twoim życiu. Zacznij od nastawienia. Kolejnym krokiem jest jasne określenie swoich celów” – recytuję z poważną miną, po czym przerzucam kilka stron i czytam kolejny fragment: – „Kryptowaluty są dla wszystkich! To od ciebie zależy, czy jesteś gotowy sięgnąć po ogromne bogactwo, które jest na wyciągnięcie ręki. Cyfrowe złoto jest pewniejsze niż tradycyjne kruszce, choć zarówno bitcoin, jak i złoto łączy kilka rzeczy. Po pierwsze i bitcoin, i złoto mają ograniczoną podaż”. – Wybucham śmiechem. – Nie, żebym nie doceniała kryptowalut, ale to jest napisane w taki sposób… Przecież to pierdololo!

– Dokładnie tak, ale nie zapominaj, że większość ludzi to nie urodzeni brokerzy, tylko marzyciele, którzy myślą, że zainwestują dwieście złotych i po miesiącu będą mieli dwieście tysięcy. A autorzy tych broszurek, bo nawet nie nazwę ich książkami, jedyny hajs, który zarobili, to z tych pozycji.

– Typowe.

– Najlepsze pieniądze robi się na głupich ludziach – stwierdza z rozbrajającą szczerością.

– A więc ten dom to też zasługa głupich?

– Poniekąd.

– Poniekąd? Ale nie robisz jakichś przekrętów?

– Skąd! – ostro protestuje. – Szkolę ludzi, nie ma w tym nic złego. W międzyczasie pracuję przy nowym projekcie. Tokenizujemy właśnie jedną spółkę. Kupa roboty, ale efekty będą imponujące. Poza tym koszty są niższe niż w equity crowdfundingu.

– Niewiele z tego rozumiem. – Odkładam na miejsce żółtą książkę pełną obietnic.

– Domyślam się. Kotek, nie mam cię za głupią, po prostu trudno to wszystko wytłumaczyć tak na jednym oddechu. Po co więc masz sobie zaprzątać tym głowę?

W odpowiedzi tylko wzruszam ramionami.

– Powiedz mi lepiej, jak wizyta w Guciowie? Wszystko okej?

– Właściwie to tak. Zabrałam swoje rzeczy. Spotkałam… – Nagle dochodzę do wniosku, że nie ma sensu wspominać o wizycie policjantki.

– Kto ci się napatoczył?

– Jaruś złożył mi wizytę – wyrzucam z siebie, gdy przypominam sobie, że Anita nie była jedynym niezapowiedzianym gościem.

– Jaruś? Ten to zawsze w centrum wydarzeń. – Parska śmiechem. – Czego chciał?

– Właściwie to niczego. Przywitał się i pochwalił słonecznikiem, to wszystko.

– Cały Jaruś. A teraz przepraszam cię, ale muszę wracać do pracy. Mam do przygotowania jeszcze całą procedurę dla tej spółki. Obiecuję, że popołudnie rezerwuję dla ciebie. Wyskoczymy na obiad do Bohemy, a potem się pomyśli. Jutro mam webinar. Jak dobrze pójdzie, to niedługo wyskoczymy na trzy dni do Dubaju. – Pochyla się nad stertą papierów i czegoś szuka, jakby informacja o wyjeździe do Dubaju była dla niego czymś zupełnie zwyczajnym.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki