Copyright © by Ann Rule, 1992
Afterword: 2002 copyright © 2002 by Ann Rule
Copyright for Polish translation© by Łukasz Hajdrych, 2024
Copyright for this edition © by Virtualo, 2024

Redakcja: PanBook
Korekta: PanBook
Skład ebooka: Elibri Sp. z o.o.
Projekt okładki: Małgorzata Drabina / Yellow Room

Tytuł oryginału: Everything She Ever Wanted

Wydanie I
Warszawa 2024
ISBN 9788327283023

Książka jest objęta ochroną prawa autorskiego. Wszelkie udostępnianie osobom trzecim, upowszechnianie i upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Virtualo Sp. z o.o.
ul. Marszałkowska 104/122
00-017 Warszawa
www.virtualo.pl

Chcesz wydać książkę lub audiobook? Wejdź na virtualo.eu lub napisz do nas na adres: redakcja@virtualo.pl.

Część I. Zebulon

Część I.

Zebulon

Rozdział 1

Zebulon, stolica hrabstwa Pike, miasteczko położone jakieś pięćdziesiąt mil na południe od Atlanty, to w zasadzie tylko rynek, cztery odchodzące od niego ulice i kilka domków stojących nieco bardziej na uboczu. Jak wiele innych miejscowości w tej części Georgii, miasto ocieniają gęsto rosnące drzewa: sosny, derenie, magnolie i buki. W upalne letnie dni ich gałęzie tworzą liściastą kopułę, która więzi wilgotne, gorące powietrze i sprawia, że wszystko pod nią rośnie niczym w szklarni. Cień daje iluzoryczną nadzieję na schronienie przed potwornie wysokimi temperaturami. Mając tu idealne warunki do rozwoju, roślina kudzu, jak jakiś szmaragdowy pasożyt, pokrywa każdą dostępną przestrzeń, tworząc niewinnie wyglądający kocyk ostrych, spiczastych liści.

Gmach sądu w Zebulonie to budynek z czerwonej cegły, zdobiony białymi piernikowymi wykończeniami oraz alabastrową dzwonnicą, lśniącą na tle jasnego nieba. Na terenach zielonych wokół budynku rosną gdzieniegdzie magnolie, dęby i klony, a każde z czterech wejść do niego strzeżone jest przez krwistoczerwone pelargonie w kamiennych donicach. W narożniku błoni otaczających sąd znajduje się pochylony, szary, kamienny pomnik upamiętniający siedemnastu białych chłopców z Zebulonu, którzy oddali swoje życie w czasie II wojny światowej – na liście znaleźć można między innymi dwóch Marshallów, dwóch Pressleyów i Pike’a. W prawym dolnym rogu tablicy, pod wyrzeźbionym napisem „kolorowi”, widnieje tylko jedno nazwisko. Nawet na pomniku dla lokalnych bohaterów E.R. Parks nadal pozostawał ofiarą segregacji rasowej.

Naprzeciw sądu ciągnęła się równa linia przylegających, choć w niczym do siebie niepodobnych fasad budynków o różnej wysokości. Mieściły się tam między innymi sklep odzieżowy, parę sklepów ze starociami, sklep meblowy oraz sklep komputerowy. Redakcja „Reportera”, lokalnego tygodnika, ulokowana była przy końcu ulicy. Automaty z Coca-Colą i Dr. Pepperem znajdowały się wzdłuż chodników co jakieś 20 metrów. Samochody – głównie pikapy – stały zaparkowane skośnie do ulicy. Jasnobrązowy pies spacerował sobie leniwie po spokojnej, pustej drodze.

Gdy producenci z Hollywood szukali typowego miasteczka z południa USA, w którym mogliby nakręcić Murder in Coweta County (Morderstwo w hrabstwie Coweta) z Andym Griffithem i Johnnym Cashem w rolach głównych, wybrali właśnie Zebulon. Pat Taylor i Tom Allanson także zdecydowali się na to miasto, przy czym dla nich miało być ono ucieleśnieniem ich własnych fantazji. Do miasteczka przyjechali w 1973 roku. Początkowo mieszkali ze sobą jako kochankowie, po czasie zaś wzięli ślub. Ona była smukłą kobietą o szmaragdowozielonych oczach i bujnych lokach. On był wysokim, opalonym mężczyzną. Ona piękna, on przystojny, a razem zdawali się tworzyć parę tak w sobie zakochaną, że zdolną do przezwyciężenia wszelkich przeciwności losu. Pat w ten sposób opisała swoje uczucia względem Toma w notce do niego, którą skreśliła na odwrocie ślubnej fotografii:

Jesteśmy złączeni ze sobą na całe życie… Cóż może być na tym świecie piękniejszego niż dwie ludzkie dusze złączone ze sobą po grób, wspierające się w codziennych trudach, stanowiące dla siebie oparcie w chwilach cierpienia, pocieszające się wzajemnie w bólu, będące ze sobą zawsze, żyjące wspólnymi wspomnieniami i WSPÓLNĄ MIŁOŚCIĄ… Czuję, że kochając swojego Toma, jestem u bram Nieba… Gdy przyszłam do ciebie, Tom, oddałam się w Twoje ręce – oddałam Ci swoje ciało, serce i duszę. Jesteś moją miłością i sprawiasz, że czuję się w pełni Twoja. To cudowne uczucie jest potężniejsze niż wszelkie rygle i zamki. Nigdy cię nie opuszczę, goniąc za marzeniami, ponieważ w Tobie, Tom, znalazłam wszystko, czego potrzebuję… Moje ciało rozkwita, gdyż należę do Toma. Oto porzucam dawną siebie i kawałek po kawałku rozstaję się z poprzednim życiem…

I tak zrobiła.

Pat i Tom wyruszyli w podróż, aby zbudować idealną miłość w ich wymarzonym, idealnym świecie. Nie przypuszczali, że do tego wyśnionego raju zakradnie się zazdrość, gniew, zdrada i morderstwo – ponurzy, brutalni intruzi z prawdziwego świata, wdzierający się w ich życie. Każde z nich miało swoje własne, rodzinne więzi, które okazały się zbyt silne, aby nie wpływały na ich związek. Powracając raz po raz, dawne urazy zdawały się wyłącznie narastać, a nie zmniejszać. Duma, niczym pokrywające wyschniętą ziemię kudzu, zasklepiła głębokie i bolesne rany, nigdy ich jednak w pełni nie wyleczyła. Rozplątanie historii ich życia przypomina podążanie śladem zielonych kłączy tej inwazyjnej rośliny, która w końcu zabija każde żywe stworzenie, które stanie jej na drodze.

Rozdział 2

Trafili na siebie po trudnych przejściach w poprzednich małżeństwach. Tom, młodszy od Pat o sześć lat, gdy kończył trzydziestkę, miał już za sobą dwa krótkie, nieudane małżeństwa. Ona – jedno, ale za to długie, w którym czuła się uwięziona i ignorowana. Oboje przez większość życia szukali swojej wymarzonej miłości. Mimo przeciwności losu wydawało się, że znaleźli ją w sobie wzajemnie, chociaż – przynajmniej na zewnątrz – zdawało się, że nie łączy ich nic poza gorącym pożądaniem seksualnym.

Tom był silny jak wół, Pat zaś drobna i delikatna – często chorowała. On pracował jako kowal, ona kochała robótki ręczne, haftowanie i malowanie. On był po studiach, ona wyszła za mąż po raz pierwszy, będąc jeszcze w dziesiątej klasie, i porzuciła szkołę. On był spokojny i łagodny, ona zaś raz po raz podenerwowana i wystraszona.

Nie miało to żadnego znaczenia. Wystarczyło, że rozłożył swoje potężne ramiona, a ona wskakiwała mu na kolana, znajdując w jego sile fizycznej poczucie bezpieczeństwa, którego tak potrzebowała. Tom zawsze jej powtarzał:

– Pamiętaj, słonko, że kocham cię najbardziej na świecie i nic więcej się dla mnie nie liczy.

A ona odpowiadała mu swoim delikatnym, dziewczęcym głosikiem, w ogóle niepasującym do tej dorosłej przecież kobiety:

– Kocham cię, skarbie. Kocham cię, słonko.

Tak naprawdę Pat Taylor spotkała Toma całe lata przed tym, nim zostali parą. Jej rodzina – rodzice: emerytowany pułkownik armii amerykańskiej Clifford Radcliffe i jego żona Margureitte; dzieci: Susan, Deborah i Ronnie – a także sama Pat utrzymywali się z pokazów koni w Atlancie. W swoich stajniach Radcliffe’owie mieli jedne z najlepszych koni w okolicy. Pat, która mieszkała ze swoimi rodzicami, uczyła jeździectwa bogatą klientelę, a obie jej córki były mistrzyniami w jeździe konnej.

Tom Allanson, zatrudniony w Ralston Purina, także był związany z tą branżą, bo sprzedawał między innymi paszę dla koni. Był synem prawnika, ale zamiast pójść w ślady ojca, zdecydował się zostać weterynarzem, co nie do końca mu wyszło. Tom przyjaźnił się z rodziną Pat, nic więcej, choć w okolicy nie było kobiety, która nie zwróciłaby na niego uwagi, widząc go przy pracy, a zwłaszcza jego nagi, potężny, umięśniony i spocony tors. Podkuwając należące do Radcliffe’ów, nagradzane medalami morgany, gołymi rękoma podnosił ich kopyta z taką łatwością, jakby nie były to muskularne konie, ale małe jagniątka.

I wtem nadeszła jesień 1973 roku, a wraz z nią seria wypadków, która pchnęła ku sobie Toma i Pat. Pat miała już małżeństwo za sobą, a Tom, który starał się wówczas o rozwód ze swoją drugą żoną, potrzebował tymczasowego lokum. Radcliffe’owie mieli mnóstwo miejsca na swojej farmie przy Tell Road w East Point, na południe od Atlanty, i zaoferowali mu, aby się do nich wprowadził. Mógł spać u nich na kanapie, a oni w zamian korzystali z jego pomocy przy koniach.

Dla osoby myślącej pragmatycznie ich zejście się było łatwe do przewidzenia. Dla romantyka – było to przeznaczenie. Tak czy inaczej, Tom Allanson i Pat Taylor szybko zaczęli spędzać ze sobą każdą wolną chwilę. On kochał w niej wszystko, ona nieustannie go zaskakiwała. Nie wiedział niemal nic o jej wcześniejszym życiu, ale nic go to nie obchodziło. Jej ciekawość z kolei była niemal nienasycona – chciała znać każdy szczegół dotyczący jego rodziny i kobiet, z którymi był przed nią.

Mimo tego, że Tom wciąż był formalnie żonaty, stworzyli cudowną parę. On nie mógł uwierzyć w to, jakie szczęście go dotknęło, że spotkał na swojej drodze Pat, ona zaś była wniebowzięta, bo Tom odwzajemnia jej uczucia. Jego największym koszmarem była myśl, że pewnego dnia zdrowie ukochanej może załamać się do reszty. Gdy pewnego razu znów straciła przytomność i została zabrana do szpitala, Tom stał przy jej łóżku zrozpaczony, w poczuciu bezsilności ściskając swoimi potężnymi rękoma jej delikatną, bladą dłoń. Na poduszce obok jej głowy położył pojedynczą różę i wpatrywał się w ukochaną ze łzami w oczach.

Pat próbowała się go pozbyć: ostrzegała, że nie jest dla niego wystarczająco dobra, że mężczyzna taki jak on zasługuje na prawdziwą damę. Błagała go, by spojrzał prawdzie w oczy.

– Nie chcesz mnie, Tom – łkała. – Nie dam ci dzieci… Jestem po histerektomii. Jestem tylko starą kobietą z blizną na brzuchu. Nikt mnie nigdy nie będzie chciał.

Ale to sprawiło, że pokochał ją jeszcze bardziej. Nie potrzebował mieć więcej dzieci – chciał wychować z Pat dwójkę swoich maluchów z poprzednich małżeństw oraz jej syna Ronniego, który był jeszcze nastolatkiem.

Pat i jej rodzina stali się dla Toma wszystkim. W chwili, gdy nikogo nie obchodził, zaoferowali mu swój dom i miłość. Matka Pat – Margureitte – była najukochańszą osobą, jaką znał – dla swoich dzieci i wnuków mogła zrobić wszystko, a Tom żywił ponadto głęboki szacunek wobec jej męża, pułkownika, za jego służbę w wojsku i doświadczenie. Obiecał Pat, że ożeni się z nią, gdy tylko zakończy sprawy związane z rozwodem.

Pat nie była w stanie znieść stresu, nieporozumień i niepowodzeń. Gdy Tom jej słuchał, uświadomił sobie, że wcale nie pragnie ona tak wiele – za to pragnie tego całą sobą. Obiecał sobie, że zrobi wszystko, co w jego mocy, aby jej życie było szczęśliwe, spokojne i aby mogła wrócić do zdrowia.

Pat miała jedno wyjątkowe marzenie – marzenie, którego jak dotąd nie był w stanie spełnić żaden mężczyzna: chciała zamieszkać na swojej własnej farmie. Od wojny secesyjnej minęło ponad sto lat, ale Pat pragnęła dla siebie dystyngowanego życia piękności z Południa – takiego jak u Margaret Mitchell w Przeminęło z wiatrem. Chciała mieć swoją własną Tarę i być jak Scarlett O’Hara. Wierzyła, że jakimś cudem, kiedyś, Tom zapewni jej własny dom, kawałek ziemi, po którym będzie mogła przechadzać się z dumnie uniesioną głową. Dom, w którym będzie mogła rozkwitnąć tak jak ukochane przez nią róże.

– Jestem jak róża, Tom – oznajmiła mu pewnego dnia delikatnym głosem. – Jak róża jestem samolubna. Chcę dla siebie całego słońca i całego deszczu. Aby rozkwitnąć i być piękne, róże potrzebują idealnych warunków.

Ale on wiedział, że Pat nie była samolubna. Jej słowa odnosiły się do jej apetytu na życie, na miłość. Była to jedna z rzeczy, które w niej podziwiał: obiema rękami sięgała po wszystko, co życie miało do zaoferowania, chwytała wszystkie jego cudowności i przyciskała je mocno do swojej piersi. Uświadomiła mu, jak może – jak powinna – wyglądać ich codzienność.

W październiku odkryli miejsce, które wydawało się stworzone specjalnie dla nich. Pat miała dobry tydzień, czuła się silna i zdrowa, postanowiła więc, że wybierze się z Tomem polować na jelenie. Był z niej taki dumny. Zszokowała go wprawa, z jaką przedzierała się wraz z nim przez las, gotowała nad ogniskiem i ładowała własną broń, trzymając ją równie profesjonalnie jak dowolny mężczyzna, którego znał.

– Wiedziała o broni więcej niż większość mężczyzn – wspominał po czasie. – Namówiła mnie, żebym kupił jej karabin kaliber .44, ponieważ chciała wybrać się ze mną na polowanie. To naprawdę potężna broń.

Była niezwykłą kobietą. Potrafiła w zasadzie wszystko. W czasie długich, zimnych nocy w Georgii tulili się do siebie, rozgrzewając się wzajemnie pożądaniem seksualnym, które wcale nie zmniejszało się w miarę tego, jak się poznawali – wręcz przeciwnie, płonęło coraz silniej. Zdawało się więc, że zbudowany z czerwonej cegły domek z gankiem, który znaleźli na obrzeżach Zebulonu w czasie polowania na jelenie, przepowiadał im szczęśliwą przyszłość. Przed posiadłością stała tabliczka z napisem „Na sprzedaż”. Była to własność Hoyta Wallera – sprzedawał ją, ponieważ na stare lata pozbywał się części swoich nieruchomości.

Gdy tylko Pat opowiedziała mu, jaki potencjał tkwił w tej wielkiej farmie i jak mogliby ją wspólnie rozwinąć, Tom natychmiast zapalił się do kupna. Nieruchomość była położona tuż przy autostradzie numer 19, zaledwie kilka mil na północ od Zebulonu. Farmę od drogi oddzielało ogrodzenie o długości przekraczającej 120 metrów, wykonane ze świeżo pomalowanych, poziomych desek. Za zielonym poboczem rosły strzeliste sosny, a od drogi aż po sam dom i stodołę ciągnęła się alejka otoczona ostrokrzewem.

– Farma była idealna – wspominał po latach Tom. – Chciałem na niej mieszkać do końca życia. Było tam dokładnie to, czego zawsze pragnąłem. Dom wzniesiono z cegły, w stylu wiejskim. Na dwudziestu pięciu akrach ziemi rosły orzechowce, do tego dochodziło kolejnych dwadzieścia siedem. Naprawdę, było tam wszystko, czego tylko człowiek mógł chcieć. Widok był przepiękny. Winorośle… Jabłonie… Orzechowce… Grusze… Katalpy… Ogrody różane… Z tyłu był staw bobrowy, pastwiska, jelenie, przepiórki… Było to takie wspaniałe miejsce…

Musieli tylko wymyślić sposób, aby zdobyć na nie pieniądze. Waller żądał za nie czterdziestu dwóch tysięcy dolarów, co wymagało od Pat i Toma sporo kombinowania. Nie to, żeby rodzina Toma nie miała pieniędzy – nic z tych rzeczy. Jego ojciec był wziętym prawnikiem w East Point, który dorobił się na obracaniu nieruchomościami. Tom wiedział jednak, że ojciec nie będzie skory do pomocy synowi. Nie pamiętał, kiedy po raz ostatni jakakolwiek jego decyzja spotkała się ze zrozumieniem ze strony rodziców. Nadal byli na niego wściekli za drugi rozwód, nie było więc najmniejszego sensu, aby prosić ich o wsparcie. Odnosił wrażenie, że tylko czekają, aż znowu powinie mu się noga.

Tom był najmłodszym z trzech Walterów Allansonów. Stary „Paw” – Walter Allanson – był pierwszy, po nim był ojciec Toma – Walter O’Neal Allanson i wreszcie Tom – Seaborn Walter Thomas, „Tommy”. Paw i Nona, dziadkowie Toma, byli już starszymi ludźmi, ale zawsze pozostawali mu bliżsi niż prawdziwi rodzice – Walter i Carolyn Allansonowie. Paw nadal prowadził swoją farmę przy Washington Road w East Point. Przez lata dorobił się małej fortuny – był oszczędny, ale nie skąpy, w przeciwieństwie do swojego syna.

Tom długo zastanawiał się nad tym, skąd wziąć pieniądze na kupno farmy Wallera. Od dawna chciał, aby Nona i Paw mieszkali blisko niego, szczególnie teraz, gdy byli już w podeszłym wieku. Jego babka chorowała na serce, a Paw nie był przecież wieczny. Tom zabrał Pat, aby się ze sobą poznali – zostawił ją z Noną, żeby sobie porozmawiały, podczas gdy sam wyszedł z Pawem na spacer po farmie, aby podyskutować z nim o „interesach”.

Paw i Nona byli mili dla Pat, chociaż nieco niepokoiło ich to, że w ciągu dziesięciu lat spotykają u boku Toma już trzecią kobietę. Na pierwszy rzut oka było widać, że jest starsza od Toma o kilka lat, a w dodatku – zdaniem Nony – ubierała się strasznie krzykliwie. Staruszka była zaskoczona, gdy Pat wyznała jej, że ma trójkę dzieci, a dwie najstarsze córki są już dorosłe i założyły własne rodziny. Nona, która od czasów udaru miała problemy z mówieniem i była ponadto zbyt uprzejma, aby wypowiedzieć na głos to, co naprawdę myśli, siedziała tylko cichutko i słuchała, jak Pat opowiada jej o swoich cudownych planach na życie z Tommym. Mimo wcześniejszych uprzedzeń nie potrafiła nie polubić Pat – i nie zarazić się jej entuzjazmem. W tym czasie Tom opowiedział Pawowi o farmie w Zebulonie: pięćdziesiąt akrów ziemi, do tego dom i stodoła, a to wszystko za jedyne czterdzieści dwa tysiące. Obok takiej okazji Tom nie mógł przejść obojętnie – i musiał koniecznie skonsultować się z Pawem.

Obaj mężczyźni obmyślili plan. Paw da Tomowi pieniądze na dwadzieścia pięć akrów, co będzie stanowiło zaliczkę na zakup całości. Do Toma będzie należało znalezienie sposobu na opłacenie rat za resztę. Chciał na tym terenie zbudować nowy dom dla swoich dziadków lub przenieść tam stary. Pawowi bardzo się taka wizja spodobała – od udaru Nony sam robił wszystko i w domu, i na zewnątrz. Był dumny z siebie, że potrafi tak wspaniale opiekować się żoną, ale byłoby miło mieć po sąsiedzku jeszcze jedną kobietę, która od czasu do czasu pomogłaby mu przyrządzić posiłek. Tom zapewnił go, że Pat wprost zakochała się w nim i Nonie. Powiedział Pawowi, jacy dobrzy zawsze byli dla niego wraz z babcią.

Pułkownik oraz pani Radcliffe, czyli rodzice Pat, także zgodzili się im pomóc w kupnie nieruchomości w Zebulonie. Mieli tylko jeden warunek: farma będzie nosiła nazwę Kentwood, aby upamiętnić brata Pat – Kenta – który zmarł w wieku dwudziestu kilku lat. Chociaż Pat zdecydowanie wolałaby nieco bardziej romantyczną nazwę, jak na przykład Farma Rose Hill, Stadnina Holly Hedge czy Tara Orchards, ostatecznie nazwali ją Farmą Kentwood Morgan.

Wreszcie doczekała się swojej wymarzonej miłości oraz swojego miejsca na ziemi, pięknego murowanego domu i stodoły wystarczająco dużej, aby pomieścić wszystkie konie, które mieli hodować wraz z Tomem. Na farmie mogli zbudować wybieg, gdzie odbywałyby się wielkie zawody jeździeckie. Tom mógłby podkuwać konie, a ona uczyć ludzi jeździectwa, po pracy zaś oboje przechadzaliby się po ogrodzie różanym, trzymając się za ręce. Nie była w stanie wyobrazić sobie nic piękniejszego niż spokojna, łagodna noc w Georgii i bycie zakochaną.

Pat i Tom przeprowadzili się do swojego wspaniałego domu przy autostradzie numer 19 pod koniec 1973 roku. Tom natychmiast zabrał się do urządzania farmy, przekonany, że rozwód z drugą żoną przebiegnie bez żadnych problemów. Gdy wreszcie będę wolny, myślał, natychmiast ożenię się z moją Pat. Całym sercem oddał się budowie wymarzonego domu ukochanej – stać go było na materiały, przebudowywał więc i odnawiał to, co niezbędne.

– Przerobiłem wszystko zgodnie z planem – opowiadał. – W Fort McPherson kupiliśmy drewno i odnowiliśmy stodołę oraz ogrodzenie. Miałem naprawdę wielkie oczekiwania co do tej farmy.

W trakcie remontu okazało się, że Pat ma dwie lewe ręce do jakichkolwiek prac budowlanych i chociaż od czasu do czasu próbowała coś odmalowywać, większość roboty spoczywała na barkach Toma. Nie miał nic przeciwko temu. Cieszyło go, że może być z Pat i mieć na własność Kentwood.

Piętnastoletni Ronnie przeprowadził się na farmę wraz ze swoją matką i Tomem, chociaż nic nie stało na przeszkodzie, by mieszkał ze swoimi dziadkami. Pat kochała go ponad wszystko. I rozpieszczała. Zawsze kupowała mu to, co tylko sobie wymarzył, i spełniała każdą jego prośbę – oprócz odwiedzin u ojca. Zaniedbywał szkołę, a Pat nie przymuszała go do nauki. Był rozpuszczony i zaniedbany. Gdy Tom próbował tłumaczyć Pat, że chłopcy potrzebują nieco dyscypliny, aby wyrosnąć na porządnych mężczyzn, ta zawsze przypominała mu, że Ronnie to jej dziecko i sama wie, co dla niego najlepsze.

Ronnie wprost ubóstwiał swoją matkę – był gotów zrobić wszystko, byle tylko ją zadowolić. Wystarczyło, że wspomniała o czymś, a Ronnie natychmiast to robił. Jego oddanie nie powstrzymywało go jednak od popadania od czasu do czasu w konflikt z prawem, zdarzało mu się na przykład upijać i rozbijać samochodami lub robić inne tego typu rzeczy, ale nie chciał, aby ją to niepokoiło. Jeśli odczuwała zbyt silny ból i potrzebowała leków, Ronnie zawsze znalazł sposób, aby je dla niej zdobyć. Jeśli ktoś zranił jej uczucia i potrzebował lekcji, że nie powinno się tak robić, Ronnie zawsze był gotowy do działania.

Jasne, nie wszystko w ich życiu układało się idealnie, ale Tom był tak szczęśliwy, że nic go na dłuższą metę nie martwiło. W Boże Narodzenie 1973 roku wyprowadzał ze stodoły potężnego wałacha, który nagle zerwał się w popłochu. Przytrzymał go, ale nawet siła Toma nie była w stanie zatrzymać przerażonego konia. Zwierzę pociągnęło go za sobą, łamiąc mu prawy obojczyk. Dla kowala była to poważna kontuzja, uniemożliwiająca mu chwilowo jakąkolwiek pracę.

Pat była zazdrosna o żonę Toma, nazywaną przez wszystkich „Małą Carolyn”, ponieważ jej teściowa także miała na imię Carolyn, którą, rzecz jasna, nazywano „Dużą Carolyn”. Jeśli wierzyć plotkom, Tom miał być nawet dumny z tego, że Pat była o niego tak zazdrosna, chociaż nie miała ku temu żadnego powodu. Mała Carolyn była ładna, ale w porównaniu z urodą Pat odpadała w przedbiegach. Ta druga była bowiem doskonałą damą, piękną, namiętną, a jej pocałunki smakowały niczym miód. Nie mógł doczekać się rozwodu.

Pat nie chciała mieć w domu niczego, co w najmniejszy choćby sposób przypominałoby jej o Małej Carolyn.

– Pamiętam, jak któregoś razu wróciłem do domu – mówił po latach Tom – i nagle coś wyleciało przez drzwi i rozbiło się na chodniku. Było to zupełnie nowe radio marki JCPenney. Stało w mojej sypialni i należało do mnie, ale zdaniem Pat było to radio Carolyn, a nic, co miało jakikolwiek związek z moją żoną, nie miało prawa znajdować się w domu Pat. Po prostu je wywaliła. Do tego stopnia nienawidziła Carolyn, że pewnego razu próbowała mnie przekonać, że dzieci ze związku z nią nie były tak naprawdę moje – miały należeć do mojego ojca, jako spłodzone w wyniku romansu, który Carolyn miała mieć już w czasie naszego małżeństwa.

Tom nie wierzył w to, że Pat serio mogła myśleć w ten sposób o jego dzieciach. Często powtarzała, że ściągną do siebie Russa i Sherry i że będzie dla nich jak rodzona matka. Uznał, że Pat była po prostu tak spięta całą sytuacją, iż niekiedy zdarzało jej się mówić rzeczy, których potem żałowała.

Mimo wszystko nie zgodziła się jednak, aby Tom trzymał na widoku zdjęcia swoich dzieci.

Rozwód z Małą Carolyn przeciągał się w nieskończoność, a w Pat wzbierała frustracja. Chciała wyjść za Toma, a nie tylko z nim mieszkać. Ale rozprawa, która miała miejsce wczesną wiosną 1974 roku, nie zamknęła sprawy – po raz kolejny rozstrzygnięcie zostało odroczone. Gdy sędzia zorientował się, że Tom i Mała Carolyn Allansonowie są bardzo, bardzo daleko od ugody co do podziału majątku, oznajmił po prostu:

– Tym razem nie udzielę jeszcze państwu rozwodu.

Kiedy Pat to usłyszała, zbladła i ścisnęła ramię Toma, wbijając w nie paznokcie. Zdołała jakoś wyjść z sądu hrabstwa DeKalb, ale na trawniku przed budynkiem straciła przytomność. Ktoś krzyknął przerażony, wezwano sanitariuszy. Stopniowo dochodziła do siebie, a Tom, na wpół ją podtrzymując, a na wpół niosąc, wyprowadził ją z dala od tłumu, który zdążył się zgromadzić wokół. Zastanawiał się, ile jeszcze stresu zdoła znieść jego nowa dziewczyna.

I wtem, niespodziewanie, wszystko się ułożyło, tak jakby ktoś nagle pobłogosławił ich związek. Dziewiątego maja 1974 roku Tom miał kolejną rozprawę rozwodową. Zakładał, że wydanie wyroku ponownie zostanie odroczone, i spodziewał się przede wszystkim następnego, irytującego posiedzenia. Wieczorem tego samego dnia Tom i Pat planowali być na pokazie morganów w Stone Mountain, w Georgii.

Pat ogłosiła, że udadzą się do Stone Mountain przebrani za Scarlett oraz Rhetta z Przeminęło z Wiatrem i zajęła się zorganizowaniem kostiumów. Przebieranie się i udawanie kogoś innego zawsze poprawiało jej humor, tak jakby w ten sposób mogła chociaż na moment porzucić swoje życie i wejść w buty wymyślonej przez siebie postaci. W dodatku była świetną krawcową, co podkreślało wiele osób z jej otoczenia. Wiedziała, że Tom stanie się prawdziwą sensacją pokazu w Stone Mountain. Na barwy Farmy Kentwood Morgan wybrała błękit królewski, dopasowując pod niego krzesła, namiot i narzuty.

Suknia Pat miała dekolt w kształcie serca, bufiaste rękawy i obszerną, okrągłą spódnicę. Do tego planowała założyć białe rękawiczki, we włosy wpiąć białe pióra, a na smukłej szyi zawiesić na wstążce swoją ulubioną złotą kameę. Gdy pokazała się Tomowi, ten cofnął się o krok i obrócił jej delikatną postać swoimi potężnymi rękoma. Nigdy nie wyglądała piękniej niż w tej chwili i zdawała sobie z tego sprawę.

Gdy Tom zobaczył swój własny kostium, poczuł się nieco głupio, ale nic nie powiedział – wzruszył ramionami i przymierzył go: czarna marynarka z wycięciem, biała satynowa kamizelka na koszuli z marszczonym kołnierzykiem i rękawami oraz cylinder. Pat przygotowała mu nawet sztuczne wąsy. Stojąc tak razem przed lustrem, wyglądali, jakby dopiero co przez zakurzoną kotarę wrócili do Zebulonu z podróży w przeszłość. Do złudzenia przypominali Scarlett i Rhetta – Pat była wniebowzięta.

Oboje poczuli przypływ emocji, gdy okazało się, że właśnie tego dnia, po długim oczekiwaniu, rozwód Toma stał się faktem. Pośpiesznie zarezerwowali więc kaplicę w Stone Mountain, aby natychmiast wziąć ślub. Ale w życiu Pat chyba nic nie mogło obejść się bez wielkich fanfar. Nie inaczej było ze ślubem z Tomem: wieść o nim trafiła na nagłówki gazet. Nieco ckliwy reporter z „The Griffin Daily News” napisał, że Pat i Tom nie tylko poznali się w „uroczy” sposób, ale że także sam ich ślub był „uroczy”. Pod krzykliwym nagłówkiem „MAŁŻEŃSTWO BYŁO IM PISANE” umieszczono długi na trzy kolumny opis ślubu.

„Pat Radcliffe i Tom Allanson mieli, delikatnie mówiąc, bardzo wyjątkowy ślub…” – brzmiało pierwsze zdanie. Pat wyjaśniła reporterowi, że znali się z Tomem od piętnastu lat – odkąd tylko jej rodzina wynajęła Toma, by w ostatniej chwili zastąpił jej etatowego kowala. Początkowo w ogóle nie mogli się dogadać, śmiała się Pat, bo ona specjalizowała się w morganach, a on wolał quartery. No ale w końcu zdołała zdobyć jego serce.

„Gdy Pat zachorowała i została przykuta do łóżka, rodzina regularnie wzywała Toma do pomocy przy koniach”, notował reporter. „I taki był początek tego małżeństwa”.

Tom śmiał się, mówiąc, że Pat taka była tym wszystkim podekscytowana, że po raz pierwszy musiał ją przytrzymać.

W artykule nie wspomniano o tym, że rozwód Toma był bardzo świeżą sprawą. Nie było w nim ani słowa o poprzednich małżeństwach – czy to pani młodej, czy pana młodego – znalazły się tam jedynie romantyczne i chaotyczne szczegóły wydarzeń z 9 maja 1974 roku, kiedy to Pat i Tom zarezerwowali kaplicę na czternastą i wynajęli na noc „jeden pokój w motelu”.

„Tom jechał na pokaz ciężarówką wyładowaną końmi, gdy złapał gumę. Chwilę później poszła kolejna opona, a on utknął na ruchliwej drodze międzystanowej w pobliżu Atlanty”, donosiła gazeta. „Dotarł jakoś do warsztatu. Jak bardzo niewiarygodne by się to wydawało, zupełnym przypadkiem przejeżdżał tamtędy ktoś, kto wiedział, gdzie można dostać dwie duże opony pasujące do jego ciężarówki”.

Przyszła żona Toma czekała cierpliwie w kaplicy na wyznaczoną godzinę ślubu. Tom wysłał jej wiadomość, że ma problem i się spóźni, nim jednak ją odebrała, Pat sama zdążyła się domyślić, że musiało się coś stać. Odwołała uroczystość.

W artykule napisano, że „gdy Tom zdołał wreszcie naprawić ciężarówkę i dotrzeć na pokaz, wśród ludzi zdążyła już rozejść się informacja o tym, co się stało. Zebrani podpowiedzieli młodej parze, że skoro namioty, w których mają odbyć się pokazy, są tak pięknie przyozdobione, to równie dobrze mogą wziąć swój ślub w jednym z nich. Tom i Pat zgodzili się na to rozwiązanie. Wezwano Williama Byingtona, pastora baptystów. Ten stwierdził, że przez wszystkie lata, odkąd jest pastorem, po raz pierwszy ktoś prosi go o udzielenie ślubu w tak dziwacznych okolicznościach. Ale się zgodził. Wobec zgromadzonych w jednym z namiotów ludzi poprosił Toma i Pat, aby przyrzekli sobie wzajemną miłość, i odprawił prostą, standardową ceremonię”.

„Pat zdołała dorwać parę rzeczy dla swojej nowej szkoły jeździeckiej w Kentwood, wspominając przy tym, że nadal będzie uczyła jeździć konno w Woodward Academy na kampusie Riverdale. Codziennie miała dojeżdżać tam ze swoimi końmi”.

„Ale wróćmy do tematu małżeństwa”, pisała gazeta z Griffin, najwyraźniej bardzo zadowolona z tego, że hrabstwo Pike dorobiło się nowych, tak fascynujących mieszkańców. „Para udała się na kolację do Western Sizzlin Steak House. Gdy skończyli jeść, Tom wsiadł do ciężarówki, a Pat ruszyła za nim swoim samochodem. Zjechał na drogę ekspresową, powoli włączając się do ruchu. Spojrzał w tylne lusterko, aby upewnić się, że żona jedzie tuż za nim. Nagle usłyszał hałas, jakby zderzyły się dwa samochody. Zatrzymał się. Ktoś zderzył się z samochodem jego żony, a ona leżała w środku, ranna. Zabrano ją na obserwację i leczenie do szpitala Griffin-Spaulding. Założono jej opatrunek i powiedziano, że może iść do domu. Ale ból w ramieniu nie ustępował. Następnego dnia pojechała do szpitala w Atlancie, gdzie zorientowano się, że ma złamany obojczyk. Wróciła do domu w gipsie, i chodzi w nim do dziś. Nowożeńcy wspominają jednak to wszystko z uśmiechem i nie mogą doczekać się otwarcia w naszej okolicy swojej wymarzonej farmy”.

Zdjęcie dołączone do artykułu idealnie, oczywiście, pasowało do tekstu. Pat i Tom, przebrani w przedwojenne stroje Scarlett i Rhetta, uśmiechali się do aparatu, złączeni węzłem małżeńskim w olbrzymim, udekorowanym kwiatami budynku: przepiękna, smukła kobieta z piórami we włosach trzyma w drobnych, odzianych w rękawiczki dłoniach otwarty wachlarz z kości słoniowej, a obok niej stoi szeroko uśmiechnięty, potężny mężczyzna.

Dlaczego Pat zjechała na pas, którym z naprzeciwka nadjeżdżał inny samochód, na zawsze pozostanie zagadką. Mogło oślepić ją słońce, ale prawdopodobnie nie zachowała należytej uwagi na drodze. Nie dało się jej nazwać szczególnie dobrym kierowcą, a tego dnia była w dodatku rozkojarzona. Prowadziła ponadto ciężarówkę, ciągnąc za sobą przyczepę dla koni, która ograniczała jej widoczność z tyłu i po bokach. Możliwe także, że była po prostu wyczerpana po trzech wariackich dniach na pokazie koni w Stone Mountain, ale było to z całą pewnością radosne zmęczenie – w ciągu jednego wieczoru została „porzucona przy ołtarzu” i stała się zarazem panną młodą, której ślub zapisał się w pamięci wszystkich jako główne wydarzenie całego pokazu. Zapewne nie wyobrażała sobie tego nawet w najśmielszych marzeniach.

Na swój sposób uważała za romantyczne także to, że podobnie jak Tom cierpiała z powodu złamanego obojczyka – łączyło ich po prostu wszystko. Jego kontuzja była już co prawda dawno za nim, ale Tom doskonale pamiętał, jak bardzo była bolesna, i jak tylko mógł, troszczył się o Pat, pilnując, aby nie dźwigała nic ciężkiego ani nie próbowała ściągać niczego, co był w stanie sam jej podać.

Pat powoli wracała do dawania lekcji jazdy konnej, a Tom zaczął dzielić swój czas między pracę dla Ralston Purina, podkuwanie koni i naprawianie domu. Planowali, że gdy tylko się wzbogacą, kupią więcej morganów. Chcieli być właścicielami najlepszej stajni morganów w Georgii. Już teraz byli w końcu najlepszym małżeństwem. Tom nie miał co do tego żadnych wątpliwości. „Dwie dusze, złączone ze sobą po grób…”

Rozdział 3

Ich szczęście przyćmiewała tylko jedna rzecz. O ile rodzina Pat cieszyła się z jej małżeństwa z Tomem, a dziadkowie Toma uważali, że Pat to urocza i rozsądna kobieta, o tyle jego rodzice mieli na całą tę sprawę zupełnie inny pogląd. Walter i Duża Carolyn Allansonowie nie chcieli mieć nic wspólnego z trzecią żoną Toma. W czasie rozprawy rozwodowej wzięli nawet stronę jego byłej żony, wszystkimi siłami broniąc się przed dostrzeżeniem tego, jak świetną kobietą była Pat.

Mając nadzieję, że poprawi to nieco sytuację, Margureitte Radcliffe postanowiła uczynić przyjazny gest wobec Waltera Allansona. Zadzwoniła do niego i zaprosiła go wraz z żoną, aby dołączyli do niej i pułkownika Radcliffe’a na kolacji w klubie oficerskim w forcie McPherson.

– Nie byli zainteresowani – opowiadała po czasie Margureitte – a ja nie mogłam tego po prostu pojąć: jak niby mogli nie być zainteresowani spotkaniem z nami, skoro nawet nas nie znali?

Margureitte, która zawsze była dumna ze swoich manier i obycia towarzyskiego, doznała szoku, gdy odkryła, jak wrogo są do nich nastawieni rodzice Toma.

– Nigdy nie przyszłoby mi do głowy, że gdzieś na tym wielkim świecie ludzie mogą się zachowywać w podobny sposób – wzdychała. Powtórzyła te słowa w wielu rozmowach.

Po czym niespodziewanie przyszedł dzień, w którym Tom stracił pracę w Ralston Purina. Miał poważne podejrzenia, że maczał w tym swoje nieskazitelne palce jego ojciec. Próbował zrównoważyć brak wypłaty, pracując więcej jako kowal, ale to z kolei rodziło pewne napięcia w jego związku z Pat. Był zaskoczony, że jego nowa żona nie tylko jest zazdrosna o jego byłą, ale czuje zazdrość wobec w ogóle każdej potencjalnej kobiety, która tylko odważyłaby się na niego spojrzeć. Było jasne, że nie życzy sobie wokół niego jakichkolwiek przedstawicielek płci pięknej, chyba że akurat była wraz z nim. Próbował ją przekonywać, że końska stajnia nie jest najlepszym miejscem do poznawania nowych kobiet i że dziewięćdziesiąt pięć procent życia spędza w otoczeniu mężczyzn, ale na nic się to zdało. Pat upierała się, że będzie towarzyszyła Tomowi w czasie jego wyjazdów.

Był z niej dumny, ale nie zmieniało to faktu, że jej obecność wymuszała niekiedy na mężczyznach powściąganie języka. Zamiast gadać z facetami, którzy kręcili się wokół, gdy podkuwał konie, Tom nieustannie zamartwiał się, czy Pat czuje się dobrze i komfortowo. Jej obecność wprawiała także w zakłopotanie klientów. Za bardzo ją jednak kochał, aby jej uwaga mogła mu przeszkadzać. Skoro tego chciała, to mogła z nim przebywać nieustannie.

Nawet nie przyszłoby mu do głowy, aby kazać jej zostać w domu.

Uniesiona miłością Toma, Pat powoli wracała do zdrowia – przynajmniej na tyle, aby pomagać oporządzać rozległe tereny Kentwood. Zregenerowała siły w takim stopniu, że była w stanie obsługiwać kosiarkę. Dawała pojedyncze lekcje jazdy konnej, a od czasu do czasu wypożyczali wraz z Tomem powozy i konie na wystawy i parady. Często jeździli na pokazy. Szybko zorientowali się jednak, że jeśli chcą zrobić z Kentwood farmę, którą sobie wymarzyli, będą musieli zacisnąć pasa i bardziej przyłożyć się do pracy. Pat chciała mieć wszystko natychmiast i Tom musiał ją stopować, tłumacząc, że nie mogą pozwolić sobie od razu na kupno potrzebnych rzeczy: większej stajni, wybiegu na pokazy konne, większej liczby róż, żyrandoli, koni i powozów, elegantszych ubrań dla woźniców.

Wszystko to kosztowało, a pieniądze musiały płynąć z zewnątrz. Bez pracy w Ralston Purina i ze złamanym obojczykiem, który przez kilka miesięcy uniemożliwił Tomowi pracę przy podkuwaniu koni, stabilność finansowa w ich związku niebezpiecznie się chwiała. Był już co prawda w stanie pracować, ale dochody z kowalstwa zamiast iść w górę, zaczęły spadać – głównie z powodu nalegań Pat, aby nieustannie mu towarzyszyć, oraz jej omdleń, które zmuszały go często do porzucania aktualnie wykonywanej pracy i gnania czym prędzej do domu, aby zająć się chorą żoną.

Tom nigdy nie potrafił ocenić, kiedy może u niej dojść do kolejnego omdlenia. Pewnego razu Pat jeździła po farmie dżipem i niespodziewanie straciła przytomność za kierownicą, po czym wypadła z samochodu. Innym razem Tom pędem wrócił do domu tylko po to, aby znaleźć ją nieprzytomną koło telefonu. Nie, nie było możliwości, aby Pat pracowała na pełen etat – nie chciał zresztą, aby się tak przemęczała. Zastanawiał się nawet, czy nie powinna udzielać mniejszej liczby lekcji jeździectwa.

Tom pragnął przy tym także, aby na farmę przeprowadzili się jego dziadkowie. W końcu obiecał im to, a do spełnienia obietnicy powinno dojść jeszcze przed rozbudową Kentwood. Ale nawet przy wszystkich swoich obawach o pieniądze i nieporozumieniach z rodzicami, Tom był szczęśliwy. Gdy wraz z Pat siodłali konie i jeździli po swojej ziemi, uważał się za najszczęśliwszego człowieka na świecie. Niekiedy Pat wkładała na przejażdżkę jeden ze swoich kostiumów i na sam widok kwitnących, wiosennych drzew za jej plecami płakał z radości. Mówili do siebie „słoneczko”, później skrócili to po prostu do „słonko”. Mieli swoje ulubione piosenki i powiedzonka, których nie znał nikt inny. „Wszystko w swoim czasie”, powtarzali. Mieli świadomość, co jest w życiu najważniejsze, i że cała reszta ich planów jakoś się ułoży.

Tom nigdy nie przyznał się przed Pat do tego, jak źle układały się sprawy z jego rodzicami – szczególnie z ojcem. Walter Allanson miał niekiedy niewyparzony język i lubił obgadywać Pat. Chociaż nigdy w życiu jej nie spotkał, nienawidził jej z całego serca. Gdy Tom z nią zamieszkał, wyrzucił synowi, że to zwykła dziwka, kobieta, której zła reputacja jest powszechnie znana.

– Poszłaby do łóżka z pierwszym lepszym facetem, który ma ciężarówkę i przyczepę do koni. Naprawdę tego nie widzisz, idioto?

Walter Allanson wytknął mu, że Pat miała na boku mnóstwo romansów. Jeśli Tom naprawdę chciał mieć z nią cokolwiek wspólnego, to był większym kretynem, niż ktokolwiek mógł przypuszczać.

– Trzymaj się od niej z daleka, Tommy – grzmiał Walter. – To nie jest dobra kobieta.

Oczywiście ostrzeżenia ojca poskutkowały tym, że Tom jeszcze bardziej pragnął być z Pat. Nic, co o niej usłyszał, nie mogło być prawdą: Tom nie wierzył w ani jedno słowo. Przecież był to typowy dla jego ojca sposób niszczenia wszystkiego, co miało dla niego jakąkolwiek wartość – im większą, tym lepiej. Gdyby Pat usłyszała, co wygaduje o niej Walter Allanson, chyba dostałaby zawału. Tom postanowił, że jego ukochana nigdy się o tym nie dowie.

Nie było to jednak łatwe, bo ona sama nieustannie naciskała na Toma, aby pogodził się ze swoją rodziną. Słusznie podejrzewała, że rodzina Toma ma sporo pieniędzy, pomimo tego, że wszyscy, oprócz jego ciotki Jean Boggs, siostry Waltera, żyli jak ostatnie sknery. Tom powiedział jej kiedyś, że Paw był bardzo sprytny i w swoim domu przy Washington Road miał pełno tajnych skrytek na pieniądze.

Z tego, co rozumiała Pat, wynikało, że Paw odsprzedał część swojej ziemi ojcu Toma, Walter zaś podzielił ją na mniejsze działki i odsprzedał je deweloperom, którzy wybudowali tam kilka osiedli: Forest Apartments, Gray Estates oraz Club Candlewood Apartments. Jego rodzina musiała zarobić na tym mnóstwo pieniędzy. Tom zdawał się w ogóle o to nie dbać, ale był przecież jedynym dzieckiem Allansonów oraz ulubionym wnukiem Pawa i Nony. Wszystko to – jak była przekonana – powinno w końcu stać się jego własnością. Bóg jeden raczył wiedzieć, jak bardzo potrzebowali tych pieniędzy – gdyby Tom nie dostał należnego mu spadku, nie mieliby szans, aby doprowadzić Kentwood do wymarzonego stanu.

Ciotka Toma, Jean Boggs, oraz jej mąż Homer mieszkali w drogim domu w East Point, a Jean zdradzała swoim ubiorem, że jest zamożną kobietą. Tom powiedział kiedyś Pat, że od czasu awantury o ziemię ojca Jean nie ma nic wspólnego z Walterem – nie rozmawiali ze sobą od siedmiu, może ośmiu lat. Ona też miała dzieci, ale starzy Allansonowie nie wychowywali ich tak samo jak Toma, którego traktowali niemalże jak własne dziecko.

Pat była przekonana, że skoro udało jej się wyjść za Toma, to Walter i Duża Carolyn Allanson wreszcie ją zaakceptują. Ze strony matki Pat wywodziła się z Silerów, porządnej rodziny z długimi tradycjami. Miała rodziców, z których mogła być dumna – jej ojciec był w końcu emerytowanym pułkownikiem armii amerykańskiej. Uważała się za znacznie lepszą partię dla Toma od jego poprzedniej żony. Była prawdziwą damą, a jej córki – mistrzyniami w jeździe konnej. Miała okazję osobiście poznać gubernatora Jimmy’ego Cartera i japońską rodzinę cesarską. Allansonowie musieli przecież to docenić i być wdzięczni, że wyszła za ich syna. Wszystko musiało się jakoś ułożyć.

Tom nie był jednak specjalnie przekonany, że dojdzie do tego szybko. Wiedział, że jego ojciec potrafi być uparty jak osioł, ale nie umiał wytłumaczyć żonie, dlaczego nie wolno jej rozmawiać z jego rodzicami. Pomimo tego, że ją kochał, zdawał sobie sprawę z faktu, że Pat często denerwowała innych ludzi, mówiąc niewłaściwe rzeczy w nieodpowiedniej chwili. Uwielbiał jej wygląd i to, jak się ubiera, ale na samą myśl o tym, jak przedstawiałaby się w oczach jego ojca, aż się wzdragał. Za bardzo odsłaniała nogi i piersi. Nieco staromodne spinki, które służyły jej do zapinania bluzki bez rękawów, miały tendencje do odpadania. Była przepiękną kobietą, ale to, jak wyglądała, stanowiłoby wodę na młyn dla jego ojca.

Nie mógł na to pozwolić.

Poza tym teraz, gdy już był jej mężem, odkrył, że Pat jest jeszcze bardziej porywcza i wrażliwa, niż myślał. Jej babka zmarła tej samej wiosny, gdy brali ślub, i cała rodzina Silerów zjechała się do Karoliny Północnej, aby ją pochować – większość z nich widziała Toma po raz pierwszy w życiu. W czasie procesji pogrzebowej doszło do zamieszania. Ciotka Pat – Mary Adams, wraz ze swoim mężem Charlesem ustawili się swoim cadillakiem tuż za karawanem i czekali na rozpoczęcie ostatniej podróży ze zmarłą krewną. Ale Pat to nie odpowiadało.

– Mama Siler chciałaby, żebym to ja jechała jako pierwsza – stwierdziła, płacząc. – Byłam jej ukochaną wnuczką. Tom, wymiń ich i ustaw się przed cadillakiem.

Będąc w głębokim szoku, Tom posłusznie wyminął auto swoim pikapem z wymalowanym na drzwiach herbem Kentwood przedstawiającym konia rasy morgan. Nikt mu nie przeszkodził. Nie mógł uwierzyć, jak bardzo kulturalnie Silerowie zachowywali się wobec jego żony.

Gdy niekończący się sznur pojazdów ruszył w stronę cmentarza, Pat nieco się uspokoiła – przestała płakać i siedziała wyprostowana, niemalże z dumą. Wyjaśniła Tomowi, że babka zawsze traktowała ją wyjątkowo, a on sam widział, z jaką miłością i łagodnością krewni, córki, Ronnie i pozostali odnosili się do Pat – wszyscy, oprócz jego własnych rodziców, którzy trwali w swoich przekonaniach, uparci niczym osły.

Pat była zbyt bystra, by nie zauważyć, że teściowie nie chcą mieć z nią nic wspólnego. Była zraniona i zła. Czuła, że nie są uczciwi – przecież nie zrobiła nic, co mogłoby ich urazić. Czy to taka wielka zbrodnia, że nad życie zakochała się w ich synu? Była sześć lat starsza od Toma, ale nikt nie mógł jej zarzucić, że marnuje mu życie. Dlaczego Walter i Duża Carolyn musieli być tacy małostkowi?

Ich relacje z rodzicami Toma – czy raczej ich brak – irytowały Pat nieustannie. Chociaż przeżywali z Tomem cudowny czas na farmie Kentwood, w ich nieskrępowanej radości zaczęły pojawiać się drobne pęknięcia. Pat narzekała przy każdym, kto tylko miał ochotę jej słuchać, na byłą żonę Toma – Małą Carolyn oraz jego ojca. Uparcie twierdziła, że byli w jakiś sposób odpowiedzialni za zwolnienie Toma z Ralston Purina.

– Ktoś do nich zadzwonił i powiedział, że w sprawie rozwodowej złożono pozew wzajemny, że Tom trafi do więzienia i w ogóle, a Purina bardzo poważnie traktuje kwestię dobrego imienia firmy i jej pracowników, więc Tom stracił pracę…

Co więcej, Pat miała wrażenie, że Walter postawił sobie za cel życiowy, aby Tom nigdy więcej nie znalazł sobie żadnej pracy.

– Wiele razy składał podania o naprawdę dobre posady – mówiła – ale jego ojciec zawsze zdołał jakoś sprawić, że Tom nie dostawał pracy. Nawet gdy chciał wstąpić do policji konnej, jego ojciec jakoś temu zapobiegł.

Możliwe, że faktycznie tak było. Wrogość, którą Walter Allanson żywił wobec swego jedynego dziecka, była jasna jak słońce. Nigdy nie zaakceptował rozwodu Toma i jego trzeciego małżeństwa, a Pat miała wszelkie prawo, aby mieć do niego żal. Tom szybko przekonał się jednak, że jego żona nie była pacyfistką i potrafiła się odgryźć. Zawsze stawała po jego stronie – co było akurat dobre – ale zdecydowanie za dużo wypowiadała się na pewne tematy, co docierało do jego ojca i tylko zaogniało konflikt.

Gdy wiosna 1974 roku zamieniała się powoli w lato, Pat Allanson płonęła już żywym ogniem. Z tą stroną jej osobowości Tom nie miał jeszcze do czynienia. Wiedział, że potrafi być kochająca i namiętna, pochmurna i smutna, a niekiedy przerażona jak małe dziecko, ale nigdy nie widział jej wściekłej. Zamiast cieszyć się z tego, że byli wreszcie z Tomem małżeństwem, i odpuścić sobie, co myśli na ich temat reszta świata, nieustannie męczyła go, aby „zrobił coś” ze swoim ojcem.

– I ty nazywasz siebie mężczyzną? – kpiła z niego. – Gdybyś był mężczyzną, to nie pozwoliłbyś, aby ten człowiek traktował nas w ten sposób!

Jej łzy raniły go znacznie mocniej niż słowa – nie mógł znieść widoku płaczącej Pat – ale wiedział, że nigdy nie zdoła wygrać ze swoim ojcem. Nie miał pojęcia, czego Pat od niego oczekuje. Chciał żyć swoim własnym życiem, zajmować się swoją własną farmą, cieszyć się swoim małżeństwem – ale Pat była nieustępliwa. Nie był w stanie jej przekonać, że do szczęścia nie jest im potrzebny ani jego ojciec, ani jego pieniądze.

Pat uparcie trwała przy swoim. Chciała, aby Tom poukładał swoje sprawy z rodzicami, i domagała się zaakceptowania przez jego rodzinę – nie mogła pogodzić się z tym, że jest traktowana przez nich jak śmieć. Mąż, który naprawdę troszczy się o swoją żonę, nigdy nie pozwoliłby na to, aby tak ją poniżano. Ich małżeństwo trwało ledwie ponad miesiąc, a już zdążyło z niego wyparować całe szczęście.

Pat zaczęła odsuwać się od Toma. Z nowożeńcami mieszkał już piętnastoletni Ronnie, ale teraz Pat zaczęła coraz częściej zapraszać do siebie swoje córki – Susan i Deborę oraz innych krewnych. Ciotka Pat – Alma Studdert wraz ze swoją wnuczką Mary Jane Smith regularnie u nich nocowały. Pat i Alma potrafiły całymi godzinami przesiadywać na werandzie z tyłu domu, obserwując niebo ciemniejące powoli nad polami Kentwood. Alma dziwiła się jednak, że Pat woli spędzać ten czas z nią niż w łóżku ze swoim mężem. Córki Pat oraz pozostali krewni zauważyli, że ta unika przebywania z Tomem sam na sam. Uderzyło ich to, ponieważ para czysto teoretycznie nadal powinna przeżywać swój miesiąc miodowy i nie odrywać od siebie wzroku.

Bliskie relacje z rodziną nie były dla Pat niczym nowym – od zawsze potrzebowała ich, aby zachować poczucie bezpieczeństwa. Ale teraz, gdy miała Toma, który mógł się nią zaopiekować, jej krewni byli wyraźnie zmieszani, widząc jej opory przed życiem z nim w pojedynkę – może nie chciała powiedzieć czegoś, czego mogłaby później żałować? Zachowywała się, jakby miała złamane serce, i choć jej urocza aparycja tego nie zdradzała, bliscy Pat doskonale wiedzieli, że potrzebuje ona nieustannego wsparcia emocjonalnego. Odrzucenie ze strony rodziców Toma ją złamało – wysysało z jej życia wszelką radość i pozostawiło jej małżeństwo blade i nijakie.

Rozdział 4

Miesiąc miodowy Toma i Pat skończył się zdecydowanie za szybko, a sytuacja pogorszyła się, jak tylko Margureitte, matka Pat, odebrała telefon w gabinecie stomatologa dziecięcego, gdzie pracowała. Dzwonił Walter Allanson we własnej osobie.

– Być może ma pani jakiś wpływ na Toma – oznajmił bez jakiegokolwiek wstępu. – Czy mogłaby pani mu przekazać, aby przestał robić, to co robi… i zaczął robić to, co do niego należy?

Margureitte Radcliffe była kobietą, która zapamiętywała z detalami najdłuższe i najbardziej skomplikowane rozmowy. Najłatwiej zaś przychodziło jej zapisywanie w pamięci dialogów, które wzbudzały w niej szczególne poruszenie ze względu na zachowanie gorzej wychowanych ludzi – najbardziej tych, którzy w nieprzychylny sposób wypowiadali się o jej córce Patricii. Nie dopuszczała do siebie myśli, że Pat mogłaby zrobić coś niewłaściwego.

Jak na ironię, ojciec Toma uważał, że jego syn nic nie potrafi zrobić tak, jak należy.

Po pewnym czasie Margureitte – wciąż pełna niedowierzania – tak opisała swoją rozmowę z Walterem Allansonem:

– Oznajmił mi, że Tommy pojawił się w mieszkaniu swojej byłej żony i dolał do mleka formaliny! Zapytałam: „Czy wezwali państwo policję?”. Odpowiedział mi, że tak, policja przebadała mleko i znalazła w nim formalinę. Mleko było w szklance przeznaczonej dla ich córeczki. I wtedy on, to znaczy pan Allanson, stwierdził: „Jestem pewien, że to sprawka Toma”.

Margureitte była przerażona. To nie miało żadnego sensu. Podobne zachowanie nie było w stylu jej zięcia. Kochał swoje dzieci i nigdy by ich nie skrzywdził. Oczywiście powiedziała o tej dziwnej rozmowie córce. Gdy Pat usłyszała o oskarżeniach wysuwanych pod adresem jej męża przez Waltera Allansona, niemal wybuchła na miejscu. Jak Tom mógł godzić się na to, aby ktokolwiek rozpowiadał o nim takie kłamstwa? Pozwalał ojcu i byłej żonie rujnować swe dobre imię paskudnymi oszczerstwami!

Margureitte miała tego wszystkiego dość. Nie mogła pozwolić, aby ktokolwiek ranił Patricię w podobny sposób. Postanowiła porozmawiać z Pawem i Noną, dziadkami Toma, o problemach między Walterem a Tomem i Pat. Ci odpowiedzieli jej jednak, że nie są w stanie nic na to poradzić. Spokojnie oznajmili, że ich syn zawsze był „oziębłym człowiekiem”.

– Od dziecka trwa w przekonaniu, że wszystko, co robi w swoim życiu, jest właściwe, że nigdy nie popełnił błędu. I ani razu nie powiedział, że czegokolwiek żałuje…

Margureitte, która od zawsze znana była z tego, że lubiła wtykać nos w cudze życie, postanowiła wziąć na siebie uregulowanie spraw między Pat a jej nowym teściem. W poniedziałek 21 czerwca 1974 roku bez żadnej zapowiedzi udała się do kancelarii Waltera Allansona i zażądała zaanonsowania swojego przybycia. Na recepcji siedziała Mary McBride, której wnuczka Becky chodziła do szkoły z córkami Pat. Zapytała, zaciekawiona, jak się mają. Margureitte była w szoku, gdy zorientowała się, że Mary nie ma pojęcia, iż Tom i Pat są teraz małżeństwem. Allansonowie wiedzieli, jak trzymać sprawy w tajemnicy.

Gdy Walter zakończył swoją rozmowę przez telefon, Margureitte wmaszerowała gniewnie do jego gabinetu, w ogóle niezmieszana jego zaskoczonym spojrzeniem. Pamięć o ich pierwszym spotkaniu głęboko wryła jej się w pamięć.

– Panie Allanson – zaczęła. – Nie chciałam tu przychodzić i spotykać się z panem, ale nie miałam wyboru… Chciałabym bowiem, aby spotkali się państwo z nami. Nie wierzę w to, co słyszę z pana ust. Jest pan twardym i surowym człowiekiem, ale nie mogę uwierzyć, że jakikolwiek ojciec może w ten sposób traktować własne dziecko. Tommy nic nie mówi, ale widzę, że serce mu się łamie przez to, w jaki sposób pan i pańska żona go traktujecie…

Trudno powiedzieć, aby oburzone słowa stojącej przed nim kobiety zrobiły jakiekolwiek wrażenie na Walterze Allansonie.

– Pani Radcliffe – oznajmił złowieszczo. – Pozwoli pani, że coś wyjaśnię. Jestem Szkotem: zdyscyplinowanym i twardym człowiekiem. Gdy zrywam z kimś kontakt, to robię to raz na zawsze. Ja nie mam syna.

– Panie Allanson – odparła Margureitte. – Nie wierzę, że mówi pan to na poważnie. Gdzieś w środku musi pan czuć inaczej… Musi pan żywić wobec niego jakiekolwiek uczucia.

– Nie, pani Radcliffe, wręcz przeciwnie. Gdyby Tommy padł dziś trupem, to nie pofatygowałbym się, aby pojechać na jego pogrzeb, a gdyby był umierający i zadzwonił do mnie z prośbą o pomoc, to nie kiwnąłbym nawet palcem. Raczej zrobiłbym wszystko, by doprowadzić go do ruiny.

– Panie Allanson! Zawsze go tak pan traktował?

– Nie. Zmienił się jakiś rok temu. Chłopak ma pewnie jakiegoś guza.

Margureitte się wyprostowała.

– No wie pan… – zaczęła. – Gdyby moje dziecko miało guza, to nie wymyślałabym pod jego adresem takich oskarżeń, tylko zrobiłabym wszystko, co w mojej mocy, aby przekonać je do odwiedzenia lekarza.

– Nie dbam o to – odparł Walter Allanson. Ponownie opowiedział historię o tym, jak to Tom dolał do mleka swojego dziecka formaliny, i dołożył do tego kolejną: o tym, że 9 maja dosypał do baku jego samochodu cukier.

– To niemożliwe – zaprotestowała Margureitte. – Tom był tego dnia w Stone Mountain, brał ślub. Na weselu było ze trzysta osób. Naprawdę, panie Allanson, na pana miejscu bardziej skupiłabym się na prowadzonych sprawach niż na roztrząsaniu tego, że wszystkie niepowodzenia w pańskim życiu to wina Tommy’ego.

– No cóż – odparł Allanson, pochylając się nad biurkiem i wpatrując twardym wzrokiem w Margureitte. – Powiem pani w takim razie, czego jeszcze się dopuścił. Wczoraj rano, jakoś między dziewiątą a trzynastą trzydzieści, włamał się do naszego domu i ukradł z niego trzy pistolety.

Walter Allanson zażądał zwrotu broni i poinstruował Margureitte, że Tom ma odesłać ją pocztą.

– Niech nie przynosi mi ich osobiście, bo zabiję go na miejscu. Jeśli nie odeśle mi broni, a policja nie zdecyduje się na przeprowadzenie śledztwa w tej sprawie, dorwę go.

Margureitte zbladła.

– Panie Allanson, pan chyba nie mówi poważnie. Zrobi pan coś takiego, mimo że pański syn nie wyrządził panu żadnej krzywdy? Nawet jeśli przyszedłby do pana i oznajmił: „Tato, nie wiem, o co w tym wszystkim chodzi, ale może usiądźmy i przedyskutujmy to na spokojnie, puśćmy wszystko w niepamięć…”. Nawet wtedy nie zdecydowałby się pan wybaczyć własnemu synowi?

– Nie. Ten rozdział jest już zamknięty. Nie mam syna. Nie mam także synowej. Pani córka nie jest moją synową.

Margureitte Radcliffe wyszła z kancelarii z przerażoną miną. Jej wizyta tylko wszystko pogorszyła. Odczuła to cała rodzina. Atmosfera w Kentwood była w czerwcu tak gęsta, że można byłoby ją kroić nożem.

Liza Price, dawna znajoma Toma, która pomagała Pat w organizacji pokazów konnych, miała farmę jakieś siedem mil na południe od Kentwood. Jej córka Johnette trenowała jeździectwo trzy lub cztery razy w tygodniu i niekiedy dosiadała na pokazach morgany. Liz była akurat obecna, gdy któregoś wieczoru Tom wszedł do kuchni i z dumą pokazał Pat cebulę, którą udało mu się wyhodować w ogrodzie. Liz była w szoku, widząc, jak Pat z irytacją odpycha na bok jego rękę.

– Bez przerwy coś do niego miała – wspominała potem Liz.

Córka Pat – Susan Alford, która tamtego lata miała dwadzieścia jeden lat i często wpadała do Kentwood ze swoim maleńkim synkiem Seanem, zawsze bezbłędnie odczytywała nastroje matki. Widziała, że Pat chodzi napięta jak struna. Bez żadnego powodu urządzała Tomowi awantury. Żądała od niego, by bronił jej honoru, udał się do swoich rodziców i zmusił ich, aby przyjęli ją do rodziny i uznali oficjalnie za jego żonę. Susan dostrzegała, że Tom był bezgranicznie zakochany w Pat i że zrobiłby wszystko, aby tylko ją zadowolić – a przynajmniej wszystko, co w jego mocy.

Ale Tom dobrze wiedział, że w starciu ze swoim ojcem nie ma żadnych szans. Nigdy ich nie miał.

Ciotka Pat – Alma pewnego czerwcowego wieczoru wylegiwała się na werandzie domu w Kentwood, nie była jednak w stanie się odprężyć.

– Nie wiem, o co dokładnie chodzi – wyznała w rozmowie z Liz Price – ale czuję, że stanie się coś niedobrego.

◆

Dwudziestego ósmego czerwca Pat była w Kentwood zupełnie sama. Tom pojechał do Barnesville podkuwać konie, a Ronnie powiedział, że wybiera się do Zebulonu, bo podłapał tam jakąś robótkę malarską. Był przepiękny słoneczny dzień i Pat wreszcie czuła się na siłach, aby zabrać się do jakichś prac na farmie. Wyciągnęła kosiarkę samobieżną. W zeznaniu złożonym później przed zastępcą szeryfa hrabstwa Pike Pat opisała koszmar, który przeżyła tamtego popołudnia.

– Byłam sama na farmie, a mamy mnóstwo ziemi, jakieś pięćdziesiąt parę akrów… i postanowiłam skosić trawę od strony drogi, to dość daleko od domu. Jechałam na małej kosiarce, przycinając bezmyślnie trawę. Dopiero co zaczęłam pracę, gdy nagle zobaczyłam przejeżdżającą ciężarówkę. Wyglądała jak nasza: niebieski kamper. Ale nie mogła należeć do nas, bo nasza ma zdemontowany dach. Wie pan, jak to jest, jak coś przyjdzie nagle człowiekowi do głowy i jakoś tak zapada mu nagle w pamięć? No więc jeździłam tak kosiarką po okolicy, obrobiłam już dobry akr ziemi. Między naszą farmą i sąsiednim polem jest żywopłot, ma może ze cztery metry, widziałam zza niego tę ciężarówkę. Pomyślałam sobie: kurczę, facet musi mieć jakieś problemy z autem. I nagle dojeżdżam do końca żywopłotu, gdzie rośnie takie wielkie drzewo. I on tam stał. Rękawy podwinięte, spodnie opuszczone. Nie miałam pojęcia, co robić. Wcisnęłam hamulec i stałam tak nieruchomo. Wydawało mi się, że minęła jakaś godzina, zanim cokolwiek zrobiłam, ale nie mogła to być więcej niż sekunda.

Po tym Pat opowiedziała o najbardziej szokującej części zajścia. Rozpoznała tamtego mężczyznę. Latami widywała go w East Point, a ostatnimi czasy jego zdjęcie drukowano we wszelkich możliwych gazetach i na plakatach wyborczych. Obnażał się przed nią Walter Allanson, ojciec jej męża!

– Byłam pewna, że to on. Jedyne, co mi nie pasowało, to to, że w ustach miał cygaro. Nigdy nie widziałam, aby jego tata używał cygara. Zawsze palił tylko papierosy. Wrzuciłam trzeci bieg. Kosiarka ruszyła powoli. Pojechałam do sąsiadów, ale nie zauważyłam u nich żadnych samochodów, zawróciłam więc po szerokim łuku i skosiłam jeszcze kawałek pola, wracając do domu. Gdy tylko zajechałam na miejsce, pognałam do środka.

Tom zawsze trzymał w domu, jak to nazywali, „książkę adresową”, aby Pat wiedziała dokładnie, gdzie aktualnie przebywa. To na wypadek, gdyby dostała kolejnego „ataku”. Pat nie zadzwoniła do szeryfa, tylko najpierw wybrała numer do Toma. Była tak spanikowana, że ledwie rozumiał, o co jej chodzi, ale nagle wyrzuciła z siebie, że widziała przy żywopłocie jego ojca, który stał tam z penisem na wierzchu. Do Toma ledwie docierało, co Pat próbuje mu powiedzieć – wpadła w histerię.

– Powiedział wtedy: „Słonko, na miłość boską, rozłącz się i dzwoń po szeryfa!”.

I Pat tak zrobiła. Szeryf oznajmił jej, że jest już w drodze, a nim Pat zdołała ponownie wybrać numer, rozległ się dźwięk dzwonka. Po drugiej stronie usłyszała głos Ronniego, który telefonował z Atlanty – pojechał tam odwiedzić Margureitte. Później Pat zeznała szeryfowi, że była tak przerażona, iż nie rozumiała do końca, gdzie tak naprawdę jest Ronnie. Była pewna, że odmalowuje czyjś dom w Zebulonie.

Ale czy istniał ktokolwiek, kto mógłby powiedzieć, że zawsze wie, gdzie dokładnie przebywa Ronnie? Wraz ze swoim kolegą Cecilem „Rockym” Kenwayem, który często nocował u niego w Kentwood, jak większość nastolatków włóczył się Bóg jeden raczy wiedzieć gdzie.

Ronnie powiedział wówczas matce, że ma jakieś dziwne przeczucie.

– Mamo, sam nie wiem, dlaczego… ale po prostu musiałem zadzwonić i upewnić się, że wszystko w porządku.

Pat zaczęła opowiadać swojemu synowi, co się stało, gdy Ronnie przerwał jej nagle:

– Mamo, czy wszystkie drzwi są pozamykane?

– Boże, nie wiem. Zaczekaj chwilę. Zaraz oddzwonię.

Odłożyła słuchawkę i pobiegła zamknąć wszystkie drzwi, ale wtedy przyszła jej do głowy straszliwa myśl: „Boże, a co, jeśli zamknę się przypadkiem w domu wraz z nim? Mógł dostać się tu przez żywopłot, który biegnie z tyłu domu…”.

Ronnie został na linii, dopóki zastępca szeryfa hrabstwa Pike – Billy Riggins nie przyjechał z położonego dwie i pół mili od Kentwood Zebulonu. Riggins zastał na miejscu piękną, ale rozhisteryzowaną kobietę, w jednej ręce ściskającą słuchawkę od telefonu, w drugiej zaś nienaładowaną strzelbę kaliber .22. Riggins nie wiedział, że broń nie jest naładowana, delikatnie wyjął ją więc z jej dłoni, a ona podała mu słuchawkę.

– Proszę, niech powie pan mojemu synowi, że jest pan tu ze mną i że wszystko jest już w porządku.

Po tym, jak Riggins porozmawiał z Ronniem i się rozłączył, został dosłownie zalany potokiem słów Pat, która wyrzucała z siebie, jak bardzo przerażona była, widząc swojego teścia przy żywopłocie, wymachującego przed nią intymnymi częściami ciała.

– Chorowałam – oznajmiła szeryfowi Rigginsowi. – Mam problemy z krzepnięciem krwi i potrzebuję dużo świeżego powietrza. A jakiś czas temu uległam wypadkowi i miałam z tego powodu podwyższone ciśnienie. Dopiero co wyszłam ze szpitala. To pierwszy dzień, gdy czułam się na tyle dobrze, aby móc skosić trawę. Syn powiedział mi, że mam pana poprosić, aby załadował mi pan strzelbę, żebym miała jak się bronić, gdy już pan odjedzie. Przynajmniej do momentu, gdy nie wróci mój mąż.

– Gdzie trzymają państwo naboje? – zapytał Riggins.

– Nie wiem.

Akurat w tej chwili oddzwonił Tom, który wyjaśnił Rigginsowi, gdzie znajdzie klucze do skrytki na broń. Wyjął z niej naboje i pokazał Pat, jak załadować strzelbę. Nie to, żeby nie miała doświadczenia z bronią palną. Potrafiła załadować taki sprzęt i nim strzelać, a minionej jesieni, będąc na polowaniu z Tomem, korzystała z nawet mocniejszej broni. Ale była zbyt przerażona, aby jasno myśleć, a do tego trzęsły jej się ręce.

Riggins odnotował, że Pat była potwornie zawstydzona, ale do diabła! Która kobieta nie byłaby zawstydzona w takiej sytuacji? Oglądanie intymnych części ciała krewnego jest upokarzające. Nie jest naturalne.

– Czy mogłaby pani opisać mężczyznę, którego pani widziała? – poprosił.

– Tak – odpowiedziała ostrożnie. – Oczywiście… To znaczy chodzi mi o to, że wiem, iż to mój teść… Stał tam, na głowie miał ten sam kapelusz, co zawsze: z szerokim rondem. Rękawy koszuli miał podwinięte, a gdy tylko mnie zobaczył, to opuścił spodnie. Jednocześnie myślałam sobie jednak: „Jakim cudem to może być jego ojciec?”. Rozumie pan? Ale wiem, że to on.

Zastępca szeryfa zdołał jakoś uspokoić Pat i zasugerować, aby zastanowiła się z mężem, czy chcą wystosować oskarżenie wobec jego ojca. Gdy odjeżdżał do kolejnego wezwania, Pat wydawała się spokojna.

Była to druga wizyta Rigginsa na farmie Kenwood Morgan. Na początku kwietnia Tom Allanson powiadomił go telefonicznie, że ktoś podziurawił jeden z jego samochód amunicją kaliber .22. Samochód stał za stajnią i wyglądał, jakby ktoś zrobił sobie z niego tarczę strzelniczą. Riggins nigdy nie zdołał ustalić żadnego podejrzanego, a sam Tom też nie miał pomysłu, kto mógłby zrobić coś podobnego. Kentwood odwiedzało wówczas mnóstwo gości, do tego poza Tomem i Pat mieszkał tam jeszcze Ronnie i okazjonalnie jego kolega. Tym razem jednak podejrzany został bez problemu zidentyfikowany.

Gdy kilka minut po odjeździe Rigginsa do domu wrócił Tom, z głębokim wzburzeniem wysłuchał oskarżeń, które Pat wysunęła przeciwko teściowi. Ojciec był niekiedy wrednym sukinsynem, ale Tom nie potrafił wyobrazić go sobie w roli ekshibicjonisty. Walter był zbyt wyrachowany, aby dopuścić się czegoś takiego – a przynajmniej tak zawsze wydawało się Tomowi. Ale przecież jego ojciec poprzysiągł sobie, że na wszelkie możliwe sposoby uprzykrzy im życie.

Tom zadzwonił do kancelarii ojca, ale nikt nie odebrał. Życie powoli wymykało mu się spod kontroli. Złość jego ojca wobec niego to jedno – do tego był przyzwyczajony. Ale od pewnego czasu każdy kolejny dzień przynosił nową katastrofę. Margureitte przekazała mu, że jego ojca nie obchodzi, czy Tom będzie żył, czy nie, a gdy umrze, to nawet nie pofatyguje się, aby splunąć na jego grób. Ojciec oskarżył go ponadto o próbę dodania trucizny do mleka podanego jemu własnemu dziecku oraz o kradzież broni. Do tego Pat była przekonana, że jego niepowodzenia zawodowe były sprawką ojca i że gdyby tylko ten miał ku temu okazję, to bez wahania zabiłby Toma. Dokładnie to samo powiedziała mu też pani Radcliffe. Nawet Nona i Paw ostrzegali go, że może być w niebezpieczeństwie.

Tom czuł, jak wzbiera w nim wściekłość. Biedna Pat była przecież taka chora, że ledwo chodziła, nieustannie cierpiała na ból w obojczyku, a mimo to próbowała pomóc z prowadzeniem farmy, kosząc trawę. Jak jego ojciec śmiał ją tak przerazić i wyprowadzić z równowagi? W tej chwili Tom zrozumiał, że Pat miała rację: wyczynów Waltera Allansona nie można było tak zostawić. Nie mogli pozwolić sobie na takie traktowanie. Jak bardzo by się tego nie bał, Tom wiedział, że musi się zmierzyć ze swoim rodzicem.

Rozdział 5

Walter O’Neal Allanson i jego żona Milford – przez wszystkich nazywana Carolyn – w czerwcu 1974 roku mieli po pięćdziesiąt jeden lat. Od trzydziestu dwóch – czyli przez ponad połowę swojego życia – byli małżeństwem. Mieszkali w East Point, przepięknym przedmieściu Atlanty, przylegającym do miasta od północnego zachodu. Według zgodnych opinii stanowili szczęśliwą parę, chociaż niektórzy twierdzili, że w wieku czterdziestu kilku lat Walter miał romans. Nawet jeśli, Carolyn puściła to w niepamięć – kobieta, z którą miał być rzekomo związany, nie żyła już od wielu lat. Po pięćdziesiątce Walter Allanson niczym zreformowana prostytutka dorobił się niemal purytańskiego poglądu na temat świętości małżeństwa. Jeśli w grę wchodziły dzieci, to ze wszystkich sił sprzeciwiał się rozwodowi – był to pogląd potencjalnie dość problematyczny dla adwokata zajmującego się prawem cywilnym.

Walter był przystojnym mężczyzną o siwych włosach, krystalicznie błękitnych oczach i równo ogolonej twarzy – oprócz krótkiej bródki, której dorobił się w średnim wieku. Duża Carolyn była piękną kobietą i rzadko kiedy nakładała makijaż. Jej brązowe, upięte z tyłu włosy okalały jej twarz nierównymi falami. Nie była ani szczupła, ani otyła – miała po prostu solidną, pełną figurę.

Kolejne miesiące po tym, jak Walter ogłosił, że będzie startował w wyborach na sędziego, zanosiły się na najtrudniejsze, ale i najbardziej ekscytujące, Allansonowie z czymś takim jeszcze się bowiem nie mierzyli. Walter cieszył się dobrą opinią, nie było więc żadnego powodu, dla którego miałby nie wierzyć w swoje zwycięstwo w jesiennych wyborach. Carolyn z radością pracowała jako pielęgniarka w gabinecie miejscowego lekarza, ale wraz z Walterem każdego dnia wracała do domu na lunch. Zawsze przebywali razem. Nawet jeśli początkowy żar podtrzymujący ich małżeństwo przygasł, to nadal byli dla siebie oddanymi towarzyszami.

Walter pochodził z prostej rodziny – jego krewni byli niewykształceni, cechowali się jednak pewną wrodzoną inteligencją. Za dziecka doświadczył biedy, w dorosłym życiu ważne było zatem dla niego, aby zawsze mieć pieniądze, które pozwoliłyby mu stawić czoła przeciwnościom jutra. Kupił w dobrej cenie dom przy Norman Berry Drive 1458 w East Point. Okolica uchodziła wówczas za jedną z najlepszych, a jego uliczka była uroczym zakątkiem, przeciętym równym, zielonym rzędem młodych drzewek z niewielkim zagajnikiem na wysepce pośrodku. Russell High School, Alma Mater Waltera, była tuż obok, po drugiej stronie Norman Berry.

Dom pochodził z lat czterdziestych. Zbudowany był z czerwonej cegły, przykryty skośnym dachem, z którego wystawały niewielkie okienka. Był to porządny dom, ulokowany na płaskim terenie wysoko ponad Norman Berry Drive – człowiek mógł dostać solidnej zadyszki od samego wspinania się po podjeździe. Gęsto rosnące dęby, sosny, laurowe żywopłoty i rododendrony wygłuszały gwar dobiegający z ulicy i oddzielały dom Allansonów od sąsiadów.

Dom matki Carolyn, „Mamy Mae” Lawrence, stał na zachód od nich, ale gęsto rosnące drzewa w zasadzie uniemożliwiały zobaczenie go. Za domem Walter zbudował altanę winogronową, która bujnie rozkwitała. Pośrodku podjazdu wylał niedużą, betonową zatoczkę, aby mógł zawracać na niej samochodem bez konieczności wyjeżdżania na wstecznym za każdym razem 60 metrów do samej ulicy. Nie wyglądała szczególnie pięknie, ale była praktyczna. A jeśli o Walterze Allansonie można było powiedzieć coś pewnego, to to, że był nad wyraz praktyczny.

Pragmatyczne spojrzenie na życie sprawiło, że przed kilku laty zerwał wszelkie kontakty ze swoją siostrą Jean, która mieszkała wraz z mężem zaledwie kilka ulic dalej. Teraz zaś surowe poglądy na kwestie moralności doprowadziły go do zerwania stosunków z synem. Walter szczerze nienawidził Pat i wolał stracić Toma niż wykonać w stronę jego nowej żony jakikolwiek przyjazny gest. Walter nie potrzebował w swoim życiu nikogo, kto kwestionowałby jego autorytet. Tom od dzieciństwa zdawał sobie z tego doskonale sprawę.

Wielu ludzi nie przepada za osobami takimi jak Walter Allanson. Prawnicy często dorabiają się wrogów, czasami nawet nieświadomie. Na przestrzeni lat Walter reprezentował sporą grupkę klientów, którzy mieli poczucie, że nie otrzymali z jego strony należytej uwagi. Ale jego to nie przerażało. Zawsze uważał, że jest w stanie obronić się przed tym, co tylko los postawi mu na drodze. Mimo wszystko jego partner z kancelarii Al Roberts, jego asystent oraz sekretarz zgodnie zauważyli, że pod koniec czerwca 1974 roku Walter zrobił się strasznie nerwowy i spięty – w ogóle nie przypominał dawnego siebie.

◆

W sobotę 29 czerwca 1974 roku Carolyn i Walter Allansonowie wyszli z domu przy Norman Berry Drive krótko po dziewiątej i wsiedli do ich białego forda rocznik 1963. Walter chciał przyjrzeć się jednej ze swoich nieruchomości. Gdy ruszali w stronę jeziora Lanier w hrabstwie Forsyth, na północny wschód od Atlanty, był piękny, ciepły poranek, nieśmiało zwiastujący upał, który miał nastąpić za kilka godzin. Walter posiadał w tamtych stronach trochę ziemi. Nie było tam jeszcze żadnych domów, ale okolica przedstawiała się cudownie, a niedaleko stało mnóstwo bogatych domów – zarówno letniskowych, jak i całorocznych. Wraz z Tommym zbudowali tam kiedyś porządną przystań. Ale niespodziewanie nadeszła fatalna zima 1971 roku, a przystań pokryła się tak grupą warstwą lodu, że zatonęła pod tym ciężarem. Tommy nurkował wielokrotnie w jeziorze, by obwiązać spoczywającą na dnie konstrukcję linami i wraz z Walterem wyciągnąć ją na powierzchnię, co w końcu się powiodło. Z pomocą Jake’a Daileya, najlepszego przyjaciela Waltera, udało im się całość wyczyścić i zaczęli budowę od początku. Tommy przez jakiś czas pracował przy wznoszeniu nowej przystani, ale rzucił to, gdy Walter zaczął używać sobie na Pat. Ten drugi musiał więc dokończyć robotę sam, bez pomocy syna.

Jezioro znajdowało się najwyżej godzinę jazdy od Atlanty, ale równie dobrze hrabstwo Forsyth mogłoby leżeć na zupełnie innej planecie: dokądkolwiek by się tam poszło, człowiek ze wszystkich stron bombardowany był ofertą smażonego suma z dodatkiem zapiekanej kukurydzy, kapusty, batatów, chleba kukurydzianego, ciasteczek czy sosu barbeque – a wszystko to po ledwie kilka dolarów za porcję. Było powszechnie wiadomo, że w hrabstwie Forsyth czarnoskórzy mieli zakaz przemieszczania się po zmroku. Ostrzeżenia pod ich adresem nie wisiały już na każdym murze, ale dawne resentymenty nadal były żywe. W okolicy podobno nadal aktywnie działał Ku Klux Klan.

Stary ford Allansonów, nieco przerdzewiały w okolicach drzwi, nie był może najbardziej reprezentatywnym samochodem dla przyszłego sędziego, ale dobrze się sprawował. Walter i Carolyn jechali z opuszczonymi szybami, rozkoszując się zapachem nagrzanych od słońca sosnowych igieł oraz wypalanej czerwonej gliny. Wszędzie wokół rosło kudzu, wspinając się niekiedy aż do połowy słupów telefonicznych i pnąc się uparcie wyżej i wyżej, tak jakby chciało pochłonąć wszystkie rośliny, ogrodzenia i wszelkie inne przeszkody na swojej drodze. Przejechali przez rzekę Chattahoochee i rosnące po bokach sosny się zagęściły. Betonowe kanaliki czekały cierpliwie na wysuszonym poboczu, aż ulewa napełni je deszczówką. W czerwcu były jednak równie przydatne, co ozdoby świąteczne. Na wysuszoną okolicę od dawna nie spadła choćby kropla deszczu.

Z każdą kolejną milą za Atlantą atmosfera powoli się zmieniała. Wokół wykwitały znaki reklamujące syrop z sorgo, gotowane orzeszki ziemne i tytoń do żucia. W Cumming, stolicy hrabstwa, starsi faceci siedzieli przed domkami z czerwonej cegły stojącymi wzdłuż Main Street i plotkowali, obgadując innych, wspominając lepsze dni i wypluwając pod nogi przeżuty tytoń.

Walter zwolnił przy skrzyżowaniu przy Hammond Corners, zatrzymał się, po czym ruszył przed siebie drogą 306, jadąc nią do samego końca, to znaczy do autostrady numer 53. Pokonywał tę trasę tyle razy, że praktycznie nie zwracał uwagi na znaki. Skręcił w pięćdziesiątkę trójkę, a na rozwidleniu odbił w lewo, kierując się ku jeziorze położonemu przy Truman Mountain Road.

Walter zgasił papierosa w szklanej popielniczce stojącej chwiejnie na desce rozdzielczej i zerknął w stronę sklepu J.C. Jonesa. Był to dziwaczny, kanciasty budynek z pomalowanych na biało betonowych bloków, ale dla Jonesa stanowił istną kopalnię złota. Przed sklepem stały dystrybutory z benzyną i wisiały stare znaki: „PEPSI”, „LÓD” oraz „PRZYNĘTY NA RYBY”. Jones był bystrym, korpulentnym i wesołym facetem. Walter doskonale wiedział, że swego czasu kupił on długi na ponad milę pas ziemi wzdłuż pięćdziesiątki trójki, gdy ten kosztował jeszcze grosze. Wraz ze swoją uroczą żoną pracowali od szóstej rano aż do północy, sprzedając przyjezdnym wszystko, czego tylko potrzebowali – od haczyków do łowienia ryb po ręcznie robione, domowe kanapki i lemoniadę. Nieustannie odgrażali się, że przejdą w końcu na emeryturę i zamkną interes, ale na razie były to tylko groźby.

Walter zastanowił się przez moment, czy nie zajechać do sklepu, ale stwierdził w końcu, że jeśli będą czegokolwiek potrzebować nad jeziorem, to zawsze mogą podjechać te parę mil. Zwolnił, skręcając w lewo w wąską drogę Truman Mountain. Dęby, pinie i sosny rosły tu tak gęsto, że jechało się w przyjemnym cieniu. Promienie słoneczne rozlewały się delikatnie w gęstwinie. Było tak cicho i spokojnie, że człowiek słyszał samochody przemykające niemal 60 metrów dalej autostradą numer 53, odgrodzoną od drogi wąskim pasem lasu. Walter zapalił kolejnego papierosa i obrócił się do żony, aby coś jej powiedzieć.

Strzały padły bez żadnego ostrzeżenia. Ktoś celował do nich z prawej, od strony lasu, rosnącego może z dwa metry od nich. Nie było szansy, aby próbować się bronić lub robić uniki samochodem. Walter i Carolyn Allansonowie byli całkowicie bezradni, uwięzieni w ostrzeliwanym samochodzie.

– Co się dzieje?! – Tylko tyle zdołała wykrzyknąć Carolyn, nim jej mąż pchnął ją na podłogę i dodał gazu.

Oberwali, a przynajmniej oberwał ich samochód. Raz, może dwa. Nie, więcej. I nie, nie tylko samochód – oni też dostali. Walter czuł, jak po twarzy spływa mu strużka krwi, i czuł, że oboje z żoną krwawią. Kule raz po raz trafiały w wóz. Najpierw szyba na wprost Carolyn pokryła się pajęczynką pęknięć, później to samo stało się z szybą przed nim, aż wreszcie pocisk trafił w boczną szybę, która rozsypała się w drobny mak, zalewając wnętrze drobinkami szkła.

Jechał na oślep przed siebie, słysząc, jak niespodziewanie kula trafia w tylną szybę, rozbijając ją na kawałki.

Gdy skończyły się strzały, zapanowała taka cisza, że Walter słyszał wyraźnie wiatr szumiący między drzewami. Zerknął za siebie, ale nie wypatrzył nikogo. Drżącą ręką pomógł żonie się podnieść, nie tracąc ani chwili. Oboje mieli skórę pociętą odłamkami szkła i krwawili.

Ale żyli.

Mieszczące się w Cumming biuro szeryfa hrabstwa Forsyth odebrało wezwanie o jedenastej dwadzieścia. Szeryf Donald Pirkle wraz ze swoimi zastępcami: Jimem Averym, Randallem Parkerem i Richardem Satterfieldem udali się do sklepu J.C. Jonesa. Samochód Allansonów został trafiony w sumie dziewięć razy. W czasie oględzin funkcjonariusze znaleźli fragmenty czterech pocisków, które utkwiły wewnątrz pojazdu.

Jadąc w stronę jeziora, szeryf i jego ludzie natknęli się na miejsce doskonale przygotowane na zasadzkę. Ścięte, równo ułożone sosnowe gałęzie tworzyły zasłonę, za którą z całą pewnością ukrył się strzelec, całkowicie niewidoczny od strony drogi. Na ziemi leżała wciąż jeszcze zimna puszka z niedopitym piwem i sześć paczek amunicji kalibru .22. Za kryjówką śledczy odkryli także leśną ścieżkę biegnącą w stronę autostrady numer 53. Na piaszczystym gruncie zachowały się ledwie widoczne ślady w kształcie zygzaka, świadczące o tym, że niedawno stał tu duży samochód.

Ktoś najwyraźniej czekał cierpliwie w potwornym czerwcowym upale, aż to jedno konkretne auto będzie przejeżdżać drogą Truman Mountain. Odstępy między połamanymi gałęziami dawały strzelcowi doskonały widok na drogę, aż do samego sklepu Jonesów. To cud, że Allansonowie nie oberwali ani jedną kulą. No chyba że zamiarem oddającego strzały było ich tylko nastraszyć.

Bez względu na to, kim był napastnik, zdecydowanie udało mu się osiągnąć pożądany efekt. Ręka Waltera Allansona drżała, gdy próbował zapalić papierosa. „Tak”, odpowiedział na pytanie Satterfielda. Domyślał się, kto mógł urządzić na nich zasadzkę.

– Mój syn. Myślę, że był to mój syn. Mieliśmy już z nim problemy. Kilka miesięcy temu ukradł mi z domu broń.

Allanson podał imię swojego syna.

– Tommy. Walter Thomas Allanson. Mieszka w miejscowości Zebulon w Georgii.

◆

Tamtego wieczoru Pat i Tom jedli kolację z pułkownikiem i Margureitte na ich ranczu przy Tell Road w East Point. Było około osiemnastej trzydzieści. Tam dotarła do nich wiadomość, że Nona i Paw koniecznie muszą z nimi porozmawiać – to właśnie od nich dowiedzieli się, że ktoś ostrzelał samochód rodziców Toma w pobliżu jeziora Lanier.

Tom zastanawiał się, dlaczego jego życie z dnia na dzień staje się coraz dziwniejsze i brutalniejsze. Nie miał pojęcia, kto mógłby chcieć ostrzelać samochód jego ojca. Jego zdaniem równie dobrze mógł to być nawet wypadek, może w auto trafił jakiś niewydarzony idiota polujący na jelenie. Pat w ogóle się tym nie przejmowała. Skoro Walter Allanson postanowił traktować ją jak zwykłego śmiecia, to jego problemy nie były jej sprawą. Uważała, że był złym człowiekiem, co przypomniała Tomowi, i w związku z tym miał prawdopodobnie mnóstwo wrogów. Możliwe nawet, że próbował obnażać się przed czyjąś żoną lub córką – i jakiegoś faceta rozwścieczyło to tak bardzo, że nie zawracał sobie głowy oficjalnymi, legalnymi kanałami załatwiania tego typu spraw.

Ale Tom był inny – Tom załatwiał sprawy jak należy. W poniedziałek 1 lipca Pat i Tom pojawili się o siedemnastej piętnaście na posterunku policji w East Point. Mówiła głównie Pat – roztrzęsiona i zapłakana. Żądała nakazu aresztowania Waltera O. Allansona, oskarżała go o nieobyczajne zachowanie i dzwonienie z pogróżkami. Sierżant Charles Butts poinformował Pat i Toma, że policja z East Point nie sprawuje jurysdykcji nad Zebulonem, i poinstruował ich, że powinni zgłosić się do szeryfa hrabstwa Pike albo na policję w Zebulonie.

Dopóki Pat nie rozsypała się zupełnie i nie zaczęła zanosić się płaczem, Tom stał cicho za jej plecami. Gdy ta nie była już w stanie mówić, wysunął się do przodu i oznajmił Buttsowi:

– Mój ojciec kandyduje w tym hrabstwie na sędziego. Ale taki człowiek nie powinien ubiegać się o żadne stanowisko.

Butts zarzekał się później, że Tom dodał pod nosem coś w stylu: „Jak to się nie skończy, to sam zabiję tego drania”.

Możliwe, że faktycznie to powiedział. Doszło więc do tego, że zarówno ojciec, jak i syn grozili sobie wzajemnie. Tom nie wiedział jeszcze, że ojciec posądził go o strzelaninę nad jeziorem Lanier. Z kolei Walter Allanson nie miał pojęcia, że Pat oskarżyła go o ekshibicjonizm.

We wtorek 2 lipca Margureitte odebrała telefon w swoim gabinecie. Była zaskoczona, słysząc w słuchawce głos Waltera Allansona. Nie spodziewała się, że jeszcze kiedykolwiek do niej zadzwoni. Po pierwszym spotkaniu, do którego doszło w jego kancelarii, tak bardzo obawiała się Allansona, że zgłosiła się na policję w East Point, aby powiedzieć o tym, jak niebezpiecznym jest on człowiekiem – szczególnie dla Toma. O swoich obawach względem ojca Toma opowiedziała także koleżankom w pracy. A teraz, nagle, znów z nim rozmawiała.

– Z tej strony Allanson.

– Tak, panie Allanson?

– Pani Radcliffe, o której godzinie jada pani lunch?

Odpowiedziała mu, że zwykle je między dwunastą a trzynastą, w zależności od liczby pacjentów.

– Dzisiaj pewnie wyjdę nieco później – dodała.

– Chciałbym coś pani powiedzieć… i pokazać.

– Dobrze, panie Allanson, z przyjemnością się z panem spotkam.

– Czy zgodziłaby się pani przyjechać do mnie do domu?

Zgodziła się, ale gdy tylko odłożyła słuchawkę, natychmiast otoczyli ją współpracownicy, przerażeni tym, jak mogła w ogóle o czymś takim pomyśleć. Uważali, że facet był ewidentnie niezrównoważony i narażała się na poważne niebezpieczeństwo. Było nie było, „coś” pokazał już Pat.

– Nigdy w życiu nie pójdziesz do domu tego człowieka – stwierdziła ostro jedna z jej koleżanek. – Jeśli tylko spróbujesz, to natychmiast zadzwonię do pułkownika Radcliffe’a i mu o wszystkim opowiem.

Jak się jednak okazało, Walter Allanson nie miał żadnego problemu z tym, aby przyjechać do gabinetu dentystycznego. Zajechał przed budynek swoim samochodem – obtłuczone szyby sklejone były taśmą. Wyglądał, jakby żywcem wyciągnięto go z pola bitwy podczas drugiej wojny światowej. Zaprezentował jej samochód, a Margureitte zadrżała, uświadomiwszy sobie, że stoi obok bardzo niebezpiecznego mężczyzny.

Walter oznajmił Margureitte, że winą za ostrzelanie samochodu obciąża Toma. Błyskawicznie zaprotestowała, odpowiadając, że w chwili, gdy doszło do zasadzki na Allansonów, Tom i Pat przebywali w Lithonii, podkuwając konie. Może to potwierdzić całe mnóstwo świadków.

– Panie Allanson, powtórzę to panu raz jeszcze. Dlaczego nie zacznie pan szukać kogoś innego, kto mógłby za tym stać?

Allanson otworzył drzwi pojazdu i zaprosił ją do środka.

– Tym razem naprawdę byłam cała roztrzęsiona – wspominała później Margureitte. – „Nie, panie Allanson”, odpowiedziałam mu. „Jest gorąco, a ja nie mam wiele czasu na pogaduszki z panem”. A potem dodałam: „Panie Allanson, byłą żonę Toma spotkałam osobiście tylko raz, ale wiele razy rozmawiałam z nią przez telefon. Niech mi pan powie, tak szczerze: jaka ona jest? Jest nerwowa? Czy miałaby jakiś powód, aby chcieć pana skrzywdzić? Czy miałaby z tego jakąś korzyść, poza tym, że zraniłaby Toma?”.

– No cóż – miał według Margureitte odpowiedzieć Allanson – jest nerwowa i szybko wpada w złość, ale nie mam pojęcia, dlaczego miałaby chcieć zrobić coś podobnego.

Margureitte dalej próbowała pomóc mu ustalić, kto mógł zorganizować zasadzkę. Walcząc o to, aby zachować spokój, raz jeszcze zasugerowała, że sprawcą mógł być były klient, który szczerze go za coś znienawidził. Przy okazji wyciągnęła temat incydentu z Kentwood z poprzedniego piątku, chociaż rozmawianie o męskich organach intymnych z kimś, kogo znała tak słabo, było dla niej, dobrze wychowanej damy, potwornie krępujące. Szczególnie, że rozmawiała z mężczyzną oskarżonym o ekshibicjonizm.

Allanson spojrzał na nią, jakby postradała zmysły.

– Pani Radcliffe – westchnął. – Jako mason i dżentelmen mogę przysiąc, że w ubiegły piątek nie pojawiłem się w hrabstwie Pike i nie obnażyłem się przed pani córką. Od bardzo, bardzo dawna nie odwiedzałem tamtych okolic. Proszę pani, cierpię na silne nadciśnienie i jestem pod opieką lekarza. Przyjmuję leki, które ograniczają moje życie seksualne. Od pewnego czasu w ogóle nie uprawiam seksu. Po co więc miałbym jechać tam i obnażać się przed pani córką? Pani Radcliffe, gdyby ktoś chciał mnie zaprezentować na wystawie kwiatów, to musiałby mnie zgłosić w kategorii suszonego bukietu!

Jak wspominała później Margureitte Radcliffe, całe to spotkanie z ojcem Toma było dla niej na wskroś przerażające, szokujące i odrażające – takie samo byłoby dla każdej delikatnej kobiety. Ona jednak walczyła w obronie swojej córki i jej małżeństwa. Z trudem przyszło jej kontynuować rozmowę z Allansonem po jego bezceremonialnym stwierdzeniu na temat seksu, ale mimo wszystko zdobyła się na to.

– I wtedy, zbierając się już do odjazdu, nagle odwrócił się do mnie jeszcze raz i powiedział: „Pani Radcliffe, niech przekaże pani Tommy’emu, że go dorwę, bo teraz naprawdę zalazł mi za skórę. Nie obchodzi mnie, co ma pani na ten temat do powiedzenia ani jakich świadków nie wygrzebie. Wiem, że to on odpowiada za te wszystkie przestępstwa. I zabiję go za to przy pierwszej okazji. Wie pani co? Myślę, że to będzie w ten weekend. Myślę, że wtedy spróbuje znowu mnie dostać. Niech mu pani przekaże, że lepiej dla niego, żeby był lepszy w robieniu uników niż w strzelaniu, bo ja się nie boję umrzeć za sprawę. Tak, myślę, że cała ta awantura rozstrzygnie się w najbliższy weekend”.

Margureitte wróciła do biura i poinformowała swoje koleżanki, że podejrzewa, iż Walter Allanson jest chory, że prawdopodobnie ma guza i że jest bardzo, bardzo niebezpiecznym człowiekiem.

W taki sposób działała Margureitte. Jeśli nie mogła nagiąć czyjegoś zachowania do swojego światopoglądu, od razu odsyłała taką osobę do „specjalisty”. Teraz jedyną rzeczą „na całym świecie”, jakiej pragnęła, było ochronić Pat. Spędziła godzinę, rozmawiając z człowiekiem, którego uważała za wariata. Być może Pat powinna była to lepiej przemyśleć, nim wżeniła się do takiej rodziny. Tak czy inaczej, Margureitte była gotowa walczyć na śmierć i życie, byle tylko ją ochronić. Dla szczęścia Pat zrobiłaby wszystko.

Absolutnie wszystko.

◆

Margureitte opowiedziała o ostatnim spotkaniu z Allansonem Pat i Tomowi, ale mimo całego poruszenia, jakie to wywołało, a może po prostu dlatego, że potrzebowali czegoś, co odwróci na moment ich uwagę od bardziej stresujących problemów, Pat z niecierpliwością czekała na paradę z okazji Dnia Niepodległości, na której mieli wystąpić wraz z Tomem, jadąc w przebraniach na dwóch najlepszych morganach z ich stajni. Pat uwielbiała przebieranki. Tom uśmiechał się tylko na widok tego, jak dziecinnie potrafiła się niekiedy zachowywać, strojąc się i przymierzając kostiumy.

Aby sprawić radość Pat, zgodził się pojechać u jej boku, ale 3 lipca był już absolutnie pewien, że zginie 6 lipca, w czasie parady organizowanej w Atlancie w pierwszą sobotę po Dniu Niepodległości. Czuł, że ojciec zastrzeli go na oczach całego miasta, gdy Tom będzie jechał konno. Nie miało to absolutnie żadnego sensu, szczególnie że jego ojciec kandydował na sędziego, ale co innego mógł myśleć Tom w tamtej chwili? Pani Radcliffe oznajmiła mu, że jego ojciec chce go zabić, Pat powtarzała, że jego ojciec chce go zabić, i nawet Nona i Paw byli tego samego zdania.

Tom miał wówczas trzydzieści jeden lat i był głęboko, na zabój wręcz zakochany w Pat. Ale po zaledwie siedmiu tygodniach małżeństwa, co dobrego, u licha ciężkiego, mu z niego przyszło? Z powodu ojca rozsypywało się całe jego życie. Czuł, że w najbliższy weekend znajdzie się na ustach wszystkich – szkoda tylko, że jego samego nie będzie już na tym świecie, żeby mógł tego posłuchać.

Rozdział 6

Trzeci lipca 1974 roku był w Zebulonie dniem zimnym i deszczowym – nadchodzące święto nie zapowiadało się najlepiej. Z jednej strony wszystko wydawało się normalne: Pat mierzyła Toma, aby zrobić poprawki do jego kostiumu i przymierzała długą spódnicę i gorset, które zamierzała założyć. Z radością opowiadała o tym, jaką cudowną reklamą dla farmy Kentwood Morgan będzie zbliżająca się parada. Z drugiej jednak strony nic nie było normalne. Pat i Tom zgłosili się do policji hrabstwa Pike z prośbą o aresztowanie ojca Toma. Ale ani policja, ani szeryf z Zebulonu nie wzięli ich słów na poważnie.

– Wszyscy w tamtej okolicy znali mojego ojca – stwierdził po czasie Tom. – Wszystko więc poszło na marne.

Tom uznał, że dla bezpieczeństwa Pat nie może zostawać sama na farmie dłużej niż przez chwilę. Niemal przekonała go do spotkania z ojcem i wyciągnięcia sprawy na światło dzienne: musieli znaleźć jakiś sposób na dojście do porozumienia. Tom drżał na samą myśl o tym. Wiedział, że ojciec spróbuje go zabić, ale Pat nieustannie naciskała na niego, aby coś zrobił. Nie mogli zostawić tej sprawy tak jak teraz.

Walter Allanson i jego znajomi także byli podenerwowani. Trwało to już od miesięcy. Wiosną owego roku Jake Dailey pożyczył Walterowi swój własny pistolet kaliber .32 – na wszelki wypadek, gdyby ten wpadł w jakieś kłopoty. W środę 3 lipca o godzinie dziesiątej Jake podjechał do Allansonów z nowym akumulatorem do silnika dla jednej z łodzi Waltera. Stał na podjeździe najwyżej minutę, nim Lee i Mary Dortonowie – mieszkający dwa domy dalej – przybiegli zobaczyć, co się dzieje. Nie rozpoznali auta, a wiedzieli, że Walter i Carolyn są w pracy.

Wszyscy mieli nerwy napięte do granic możliwości. Dailey i Dortonowie, gdy tylko na siebie wpadli, uśmiechnęli się nerwowo, ale skoro już byli na miejscu, to zdecydowali się sprawdzić dom Allansonów i uzyskać pewność, że wszystko jest w porządku. Lee Dorton i Jake Dailey zauważyli, że w piwnicy jest włączone światło. Wyglądało to podejrzanie, więc Jake uznał, że obejdzie dom dookoła i sprawdzi drzwi. Wszystkie były zamknięte.

Wszystko wydawało się normalne.

Na farmie Kentwood w Zebulonie atmosfera także była napięta. Pat chorowała przez całą noc z 2 na 3 lipca. Powiedziała Tomowi, że siodłając konia, nadwyrężyła sobie uszkodzony obojczyk. Do tego doszło jej nowe zmartwienie.

– Twój ojciec… a jeśli nie on, to ktoś inny, wydzwaniał przez całą noc i dyszał w słuchawkę – zaczęła. – Nic nie słyszałeś? – zapytała Toma z niedowierzaniem. – Przez tego wariata i obojczyk w ogóle nie mogłam zasnąć.

Jako że w piątek mieli mieć pokaz koni, a w sobotę paradę, Tom uparł się, aby Pat zgłosiła się do lekarza. Początkowo się opierała – twierdziła, że najpierw musi skończyć swój strój – ale w końcu skapitulowała.

– Odkąd jego ojciec zaczął nastawać na nasze życie, w ogóle nie spałam – stwierdziła później. – Tom uznał, że nie mogę dłużej tak funkcjonować. Nie przy moim nadciśnieniu i pozostałych problemach ze zdrowiem.

Pat nie była w stanie umówić się na spotkanie ze swoim lekarzem rodzinnym, ale Tom przekonał ją, że powinna udać się do swojego ortopedy, doktora Thompsona. Jego gabinet mieścił się przy Cleveland Avenue, tuż obok Norman Berry Drive, zaledwie dwie ulice od miejsca, gdzie znajdował się dom rodziców Toma, ale za to aż sześćdziesiąt mil od ich domu w Zebulonie. Pat zgodziła się tam zadzwonić.

Tamtego poranka, jeszcze zanim udali się do East Point, Tom, podkuwając konie, podjął pewną decyzję. Wiedział, że aby zawrzeć pokój ze swoim ojcem, będzie musiał najpierw porozmawiać z matką. Ale to nie było takie proste. Próbował dzwonić do gabinetu lekarskiego, w którym pracowała, ale to tylko ją zdenerwowało. Do domu nie dzwonił, bo wiedział, że jego ojciec przebywa tam zwykle w dokładnie tych samych godzinach, co jego matka. Jedyną opcją było spotkać się z nią osobiście, zanim ojciec wróci z pracy. Przy odrobinie szczęścia będzie miał jakąś godzinę, aby spróbować przemówić jej do rozumu.

◆

To, co dokładnie wydarzyło się przy Norman Berry Drive 3 lipca 1974 roku, miało być przez niemal dwie kolejne dekady tematem nieustannych rozważań i domysłów. Pewne fakty są bezsporne: Duża Carolyn i Walter, jak zwykle, wyszli w środę do pracy – ona ubrana w swój przepisowy biały strój pielęgniarki, on w niebiesko-szarych spodniach w paski, białej koszuli i ciemnoszarym krawacie. Jak zwykle punkt o dwunastej zjedli razem lunch. Carolyn skończyła pracę parę minut po szesnastej, Walter miał wyjść z kancelarii o osiemnastej.

Tego dnia miała miejsce pewna dziwna rzecz: Walter wyszedł ze swojej kancelarii na kilka minut między czternastą czterdzieści pięć a piętnastą. Gdy wrócił, pokazał swojej sekretarce Mary McBride, co kupił. Był to marlin kaliber .45/70 – karabin dźwigniowy wraz z dołączoną do niego paczką amunicji. Największy kaliber dostępny w obiegu. W sklepie sportowym Berrymana w East Point zapłacił za niego 201 dolarów i 15 centów. Na przestrzeni zaledwie kilku miesięcy Walter dorobił się zatem dwóch nowych broni – pożyczonego od Jake’a Daileya pistoletu i nowego, potężnego karabinu.

Z Zebulonu do East Point była co najmniej godzina drogi. Pat i Tom wyjechali z Kentwood późnym popołudniem. Tom prowadził ostrożnie, ponieważ deszcz zostawił na drodze śliskie plamy – nie chciał ryzykować żadnych nowych kontuzji u Pat. Ona zaś pożegnała się z mężem przed gabinetem doktora Thompsona przy Cleveland Avenue około piętnastej trzydzieści i obserwowała go przez chwilę, jak szedł w stronę banku, gdzie miał do załatwienia jakieś sprawy.

Mniej więcej w tym samym czasie Horace Smith, strażak służący w oddziale strażackim w East Point, przejeżdżał przez Norman Berry Drive, testując nowy wóz, który otrzymała jego jednostka. Zauważył, że południową stroną ulicy szedł jakiś wysoki mężczyzna z długimi, jasnobrązowymi włosami, ubrany w dżinsy Levisa i kowbojskie buty. Nagle Smith rozpoznał mężczyznę – był to jego stary znajomy.

– Hej, Tom! – zawołał za nim.

Ale wysoki mężczyzna w żaden sposób nie zareagował.

◆

Do drugiego nietypowego wydarzenia tego dnia doszło po południu – raz jeszcze naruszyło ono zwykle idealnie ułożony plan dnia Waltera Allansona. Najpierw opuścił biuro, aby kupić karabin, a potem wyszedł z pracy przed czasem. Przepytywana po czasie jego pracowniczka pamiętała, że około siedemnastej trzydzieści odebrała w kancelarii telefon od kobiety, która nie podała jednak swojego imienia. Była obcesowa.

– Niech pani lepiej przekaże panu Allansonowi, aby czym prędzej wracał do domu – oznajmiła. – Jego syn zmierza w tamtym kierunku i ma złe zamiary.

Allanson natychmiast wskoczył w samochód i pomknął do domu.

Duża Carolyn była tam już z wnukami – Russem i Sherry, które odebrała ze żłobka. Na stole postawiła zgrzewkę coli, kupioną na piknik, który miał się odbyć następnego dnia, oraz dmuchanego niebieskiego dinozaura do dziecięcego baseniku. Gdy Walter wszedł do środka, odpakował swój nowy karabin i położył opakowanie po nim obok napojów.

– Tatuśku – zwróciła się do niego Duża Carolyn – stało się coś dziwnego. Nie było dzisiaj burzy, a żarówki i telewizor nie działają.

Walter zbiegł szybko do piwnicy i zobaczył, że ktoś wyłączył główny bezpiecznik. Wcisnął przełącznik, przekręcił go i pociągnął z powrotem do siebie – w całym domu włączyło się światło, a lodówka zaczęła cicho pracować.

Kilka minut później przyjechała Mała Carolyn – albo po prostu „Młoda”, jak nazywał ją Walter. Podejrzewając, że w trakcie dnia ktoś wszedł do nich do piwnicy, Walter i Mała Carolyn przeszukali cały dom, podczas gdy Duża Carolyn została w kuchni z wnukami. Sprawdzili każde okno i drzwi, upewniając się, że są zamknięte, i sprawdzając, czy nic nie zginęło.

Przeszukując dom, Walter i Młoda odkryli, że ktoś przeciął kabel od ich telefonu.

Walter stwierdził także, że zginęły mu dwie rzeczy: stara, skórzana walizka i strzelba Excel kaliber .20, które miał od lat. Poszedł do mieszkających dwa domy dalej Lee i Mary Dortonów, aby zadzwonić na policję w East Point. Dortonowie wrócili do domu wraz z nim – gdy czekali na przyjazd policji, Walter pokazał im równo przecięty kabel od telefonu.

Zdaniem Dortonów Walter nie był ani zdenerwowany, ani szczególnie poruszony. Cała sprawa rozegrała się w słoneczny, wczesny, letni wieczór. Do sytuacji podchodził raczej rzeczowo – w kocu przecież spodziewał się kłopotów.

Sierżant C.T. Callahan z wydziału policji w East Point zaparkował radiowóz na podjeździe przy Norman Berry dokładnie minutę po dziewiętnastej. Walter Allanson spotkał się z nim na zewnątrz. Chciał zgłosić włamanie.

– Nie mam pojęcia, którędy wszedł – oznajmił. – Ale zabrał moją walizkę i strzelbę Excel kaliber .20.

– On?

– Mój syn, Walter Thomas Allanson.

Callahan ruszył w stronę domu, oznajmiając Walterowi, że chciałby wszystko obejrzeć osobiście, ale Allanson zastąpił mu drogę.

– Nie ma takiej potrzeby. Sam już to zrobiłem. Sprawdziłem cały dom i nie ma potrzeby, aby ktoś robił to ponownie.

Mimo wątpliwości, które miał Callahan, wobec wykonanych przez cywila oględzin miejsca zbrodni, do których to on jako funkcjonariusz był w końcu przygotowany, Allanson pozostawał nieugięty. Służył niegdyś jako policjant rezerwy – znał procedury, wiedział, co robić. Nie było potrzeby, aby policja wchodziła do środka. Chciał tylko, aby oficjalnie odnotowane zostało, że jego kabel telefoniczny został przecięty – zaprowadził funkcjonariusza do wschodniej części domu i pokazał mu luźno zwisający drut. Ktoś zrobił to celowo – a ktokolwiek tego dokonał, musiał w tym celu przecisnąć się przez gęste zarośla, które tworzył rosnący tam rododendron.

Allanson wszedł na moment do domu i wrócił z karabinem kaliber .45, który pokazał Callahanowi.

– Mam w domu taki karabin – powiedział do funkcjonariusza. – Wiem, kto jest za to wszystko odpowiedzialny, i zamierzam sam się z nim policzyć.

– Proszę nie robić żadnych agresywnych ruchów – ostrzegł go Callahan. – Gdyby coś się działo, proszę w pierwszej kolejności zadzwonić po nas.

Kręcąc z dezaprobatą głową, Callahan wsiadł do samochodu i ruszył podjazdem w stronę ulicy. Rodzinne waśnie zawsze przysparzały kłopotów – trudno było określić, kto mówi prawdę. Ale z Walterem O’Nealem Allansonem nikt nie miał odwagi się sprzeczać – był zasłużonym obywatelem East Point. Znała go przynajmniej połowa tamtejszych funkcjonariuszy. Callahan nie mógł zmusić go do przyjęcia policyjnej ochrony, skoro ten jej nie chciał.

Walter wrócił do domu i odłożył swoją czterdziestkę piątkę z powrotem do opakowania na stole kuchennym. Następnie Mała Carolyn zawiozła go do swojego mieszkania, aby upewnić się, że w środku nie czeka na nią nikt, kto mógłby ją napaść i aby upewnić się, że nic nie zostało skradzione – w tym czasie dziećmi zajmowała się Duża Carolyn, która została w domu.

Wrócili na Norman Berry Drive. Po drodze Mała Carolyn zauważyła niebieskiego dżipa z tablicą rejestracyjną hrabstwa Pike i zawołała:

– Tato, spójrz, to Pat!

– No dobra, Młoda, to jedź za nią i przekonamy się, dokąd zmierza.

Ruszyli za dżipem, który najpierw skręcił w Norman Berry Drive, a następnie zajechał na podjazd, tuż obok domu Allansonów. Był to dom matki Dużej Carolyn. Mama Mae Lawrence była coraz starsza i nie chcieli, aby ktokolwiek ją czymś kłopotał. Dżip stał przez moment na podjeździe, ale gdy tylko Walter wysiadł z samochodu i zaczął iść w tamtą stronę, Pat szybko zjechała na drogę i pomknęła w głąb ulicy.

– Jedź za nią! – krzyknął do Małej Carolyn Walter.

Zrobiła dokładnie tak, jak kazał – objechała powoli okoliczne ulice, ale niebieskiego dżipa nie było nigdzie widać. Gdy wróciła, Walter kazał jej zaczekać na trawniku i wypatrywać, czy Pat nie nadjedzie przypadkiem ponownie. Podeszła do skraju drogi i rozejrzała się w obie strony.

Wtedy jednak Sherry zaczęła płakać i Mała Carolyn wbiegła do kuchni, aby zobaczyć, co się stało. Po czasie, próbując zrekonstruować kolejne zdarzenia, była żona Toma zeznała, że oglądała wszystko jak na filmie puszczonym w zwolnionym tempie. Duża Carolyn odwróciła się do Mary Dorton, która stała, trzęsąc się nerwowo w jadalni.

– Gdzie Walter? – zapytała.

– Poszedł do piwnicy – odparła Mary.

– Po co?

Mary wzruszyła ramionami.

– Nie mam pojęcia.

Chociaż przeszukiwał już wcześniej piwnicę, „Tatusiek” Allanson zszedł na dół raz jeszcze, tym razem z bronią w ręce. Trzy kobiety zbiły się w kupkę z płaczącym dzieckiem. Wydawało im się, że słyszą z dołu głos jeszcze jednego mężczyzny, chociaż mógł to być sam Walter, mruczący coś do siebie w piwnicy.

Nagle Carolyn usłyszała, jak jej teść krzyczy do niej z dołu:

– Młoda! Zabieraj dzieciaki i uciekaj z domu! Osaczyłem go w dziurze!

Obie Carolyn pchnęły dzieci w stronę Mary Dorton, która złapała je w ramiona i ruszyła biegiem do swojego domu.

Walter zawołał z dołu jeszcze raz.

– Matka! Dawaj mi tu tę nową spluwę!

Nadal w zwolnionym tempie – a przynajmniej tak jej się wydawało – Duża Carolyn wyciągnęła z leżącego na stole opakowania karabin i ruszyła w stronę piwnicy. Mała Carolyn błagała ją, by nie schodziła na dół.

◆

Cztery minuty po dwudziestej, a więc niemal dokładnie godzinę po odebraniu pierwszego wezwania od Allansonów, radio sierżanta Callahana zatrzeszczało, a ten usłyszał znajomy adres. Zbyt znajomy. Tym razem sprawę zgłaszała sąsiadka: Mary Dorton.

– Samochód dwadzieścia sześć, wieczór. Sygnał sześć, ujęcie. Norman Berry Drive tysiąc czterysta pięćdziesiąt osiem.

– Przyjąłem – odpowiedział Callahan. – Byłem tam godzinę temu.

Dla policji w East Point, „sygnał sześć” oznaczał włamywacza w domu, a „ujęcie”, że któryś z obywateli ujął go, obezwładniając fizycznie. Był to pilne wezwanie, skierowane do radiowozu będącego w okolicy na patrolu. Pozostałe radiowozy powinny do niego dołączyć w celu udzielenia wsparcia.

Callahan był na miejscu w ciągu dwóch lub trzech minut – dotarł tam przed pozostałymi funkcjonariuszami. Gdy zajechał na podjazd pod domem Allansonów, w jego stronę ruszyła z krzykiem młoda kobieta o szeroko otwartych oczach. Callahan nie mógł nic zrozumieć z tego, co mówiła – była o włos od całkowitej histerii.

Wezwał wsparcie i detektywów. Zmianę tego wieczoru nadzorował porucznik Gus Thornhill Junior, weteran policji z dziewięcioletnim stażem w East Point. Popędził na miejsce zdarzenia, gdy tylko wydał przez radio polecenie pozostałym jednostkom.

Callahan jechał ostrożnie dookoła domu. Z tyłu zobaczył dwa zaparkowane samochody: forda rocznik 1963 z kilkoma wybitymi oknami oraz chevroleta typu sedan z 1964. Większość okien znajdowała się dwa i pół metra nad ziemią, ale tuż nad poziomem gruntu było kilka okien piwnicznych. Drzwi zostawiono uchylone, ale Callahan postanowił zrezygnować z tego wejścia do czasu, aż nie dostanie wsparcia. Zamiast tego przykucnął przy jednym z okien od piwnicy i zajrzał do środka.

Mimowolnie wypuścił z siebie powietrze. W środku zobaczył sztywno wyprostowaną kobietę w jakimś białym stroju, siedzącą na schodach prowadzących do piwnicy. Na jej piersi widniała wielka plama krwi. Kobieta się nie ruszała.

Czy była tu od początku? Nie, niemożliwe. Niemożliwe… chyba że zastrzelił ją sam Walter Allanson i dlatego nie pozwolił przeszukać mu domu. Postanowił pokierować się pierwszą zasadą prowadzenia śledztwa: „Nigdy niczego nie zakładaj z góry”.

Callahan nie miał czasu zastanawiać się nad tym, co mogło zajść. Nagle rozbrzmiała kakofonia policyjnych syren i tłum radiowozów policji z East Point wpadł na podjazd przed domem Allansonów przy Norman Berry Drive. Policjanci otoczyli dom. Nie mieli pojęcia, kto może być w środku, żywy lub martwy. Wiedzieli tylko, że w domu przebywa włamywacz i że na schodach do piwnicy usadzone jest ciało martwej kobiety. Funkcjonariusze zerkający przez okna do piwnicy widzieli krew rozbryzganą po ścianach i przedmiotach w schowku. Znajdowała się dosłownie wszędzie. Do czegokolwiek doszło w tym domu, było to straszne.

◆

Oficer policji Cecil McBurnett Junior tego akurat wieczoru był przydzielony do „złomiarki”, czyli samochodu oddelegowanego do wypadków drogowych. Gdy usłyszał „sygnał sześć”, przebywał zaledwie trzy ulice od Norman Berry, potwierdził więc, że jedzie udzielić wsparcia Callahanowi. Zawrócił Martin Street i pojechał prosto w stronę Norman Berry. Jadąc powoli ulicą, sprawdzał uważnie numery domów, gdy nagle ujrzał mężczyznę zeskakującego z trawnika w pobliżu domu Mamy Mae Lawrence i puszczającego się biegiem chodnikiem. Mężczyzna kilkukrotnie obejrzał się za siebie na jadący radiowóz i McBurnett mógł dokładnie przyjrzeć się jego twarzy.

McBurnett nie dostał jeszcze opisu podejrzanego, ale nie mógł ot tak zignorować mężczyzny przebiegającego w pobliżu miejsca zbrodni. Zawrócił samochód, gotowy ruszyć za mężczyzną, gdy nagle usłyszał przez radio:

– Funkcjonariusz potrzebuje wsparcia. Mam na miejscu postrzeloną kobietę. Sprawca znajduje się w piwnicy i ma zakładnika.

Naturalną reakcją McBurnetta było ruszyć, aby wspomóc drugiego policjanta, odpuścił więc pościg za biegnącym mężczyzną i zjechał na podjazd przed domem Allansonów, tuż za kolejnym radiowozem. Zapamiętał jednak dokładnie wygląd mężczyzny: miał na sobie dżinsy Levisa, buty i zielono-brązową koszulę w paski. Mężczyzna biegł nieco przygarbiony, więc McBurnett nie był do końca pewien jego wzrostu. Mógł być i wysoki, i niski.

Gdy McBurnett zajechał przed dom Allansonów, zastał na miejscu kompletny chaos. Przerażona młoda kobieta krzyczała na całe gardło, zupełnie straciwszy nad sobą kontrolę, na miejsce zjeżdżało się coraz więcej radiowozów i karetek, błyskających czerwono-niebieskimi światłami, pławiącymi okolicę w psychodelicznych barwach, a padający deszcz w niczym nie przypominał typowego przedednia Dnia Niepodległości w Atlancie.

Sierżant William Vance i detektyw J.E. Lambert zauważyli wyżłobienia na otwartych drzwiach od piwnicy – doszli do wniosku, że prawdopodobnie zostały one wyważone. Zwrócili także uwagę na światło, włączone u szczytu schodów, niepokojąco oświetlające ciało martwej kobiety. Reszta piwnicy pławiła się w czerni i szarości. Lambert był przekonany, że widzi ramię wysuwające się zza klimatyzacji. Przerażony, wymierzył i strzelił w tamtym kierunku.

Pocisk trafił w coś metalowego, rozległ się brzęk, ale nie towarzyszyło temu żadne poruszenie. Domniemane ramię okazało się tylko cieniem.

Kapitan J.D. Lynn nakazał wrzucenie do piwnicy pojemnika z gazem łzawiącym i zabarykadowanie wszystkich drzwi. Jeśli włamywacz znajdował się w domu godzinę wcześniej, w czasie pierwszej wizyty Callahana, to nadal mógł przebywać w środku. Policjanci otaczający dom byli przekonani, że w środku przetrzymywani są zakładnicy.

Czekali, ustawieni przy wszystkich drzwiach i oknach. Pięć minut. Dziesięć. Nikt nie wybiegł na zewnątrz, wymiotując, oślepiony gazem. Po piętnastu minutach porucznik Thornhill, detektyw Lambert i sierżant Vance założyli maski tlenowe dostarczone im przez strażaków z East Point i weszli do piwnicy.

Trudno było im cokolwiek dostrzec: mimo założonych masek i wiatraków, które strażacy zamontowali, aby przewietrzyć schowek, łzy spływały im po twarzach. Potykali się o różne graty i narzędzia. Wpadli na do połowy wykończoną łódkę, deskę surfingową i miniaturową kolejkę górską stojącą na arkuszu sklejki. Piwnica wyglądała jak typowy schowek, składzik na rzeczy do wykorzystania później albo na zużyte śmieci, których nikt już nie potrzebował.

Dostrzegli ubrane na biało, posadzone na schodach ciało kobiety. Naprzeciw, za piecem, znajdowała się ceglana podstawa komina. Ział z niego prostokątny otwór, wystarczająco duży, aby zmieścił się w nim dorosły mężczyzna. Nie mieli pojęcia, jak głęboko on sięga.

Na zewnątrz, przed otworem, znaleźli poplamioną krwią, wyłączoną latarkę i pistolet kaliber .32 wciśnięty pomiędzy deskę surfingową i sklejkę z kolejką górską. Światło z ich latarek uchwyciło wciąż świeże, niezaschnięte drobinki krwi na podłodze, tuż przy podstawie komina.

Przy schodach znaleźli karabin kaliber .45/70 i leżący koło drzwi łom. Gaz sprawiał, że podrażnione oczy policjantów silnie piekły i widzieli wszystko jak przez mgłę, ale za drzwiami zauważyli coś, co wyglądało jak noga w niebieskiej nogawce.

Z wyciągniętą bronią, podeszli bliżej.

Rozdział 7

Kapitan Lynn nakazał jednostce terenowej przeczesanie okolicy w poszukiwaniu podejrzanego. W tym momencie jedyne, co wiedzieli, to że mieli na miejscu starszą, martwą kobietę. Młodsza była w stanie zbyt silnego wzburzenia, aby przydać im się na cokolwiek, udało im się jednak wyciągnąć z niej, że nazywa się Carolyn Allanson i że jest byłą synową Waltera Allansona. W kółko powtarzała tylko, że ktoś był w piwnicy, a „tatusiek” Allanson zszedł na dół, aby go „dorwać”. Paplała przerażona o „tatusiu” i „matce”. Jej „tatuś” „osaczył kogoś”, a ona błagała „matkę” Allanson, aby nie schodziła na dół. Niemal mimochodem przerażona kobieta wspomniała, że widziała, jak „nowa żona Toma” jeździ po okolicy swoim niebieskim dżipem. Poza tym nie nadawała się absolutnie do niczego. Gdy próbowali wydobyć od niej więcej informacji, ponownie straciła nad sobą panowanie. Nie mogli liczyć na to, że w tym stanie powie im cokolwiek więcej.

Policja w East Point doskonale zdawała sobie sprawę z napięć pomiędzy Walterem Allansonem a jego synem Tomem. Do ich uszu doszły plotki o zasadzce nad jeziorem Lanier oraz o tym, że Tom i Pat kilka dni wcześniej zgłosili się na policję, oskarżając Waltera o nieobyczajne zachowanie. Jeśli Pat Allanson przebywała w okolicy, to policja z East Point zamierzała odnaleźć ją najszybciej, jak się da. Do dyspozycji policji byli jednak jedynie kapitan Lynn oraz sierżanci R.W. Jones i Callahan, którzy krążyli po okolicy, zataczając coraz szersze kręgi wokół Norman Berry Drive i wypatrując wszelkich nietypowych szczegółów, uciekających ludzi oraz niebieskiego pikapa Toma i niebieskiego dżipa Pat.

Jakieś pięćset metrów od domu Allansonów znajdował się teren należący do King Professional Building, wciśnięty pomiędzy Bayard Street oraz punkt, gdzie ulica Norman Berry wcinała się w Cleveland Avenue. Wznoszono tam zupełnie nową, wielokondygnacyjną budowlę, wyglądem przywodzącą na myśl w ogóle niepasujący do tej okolicy meczet. O dwudziestej dwadzieścia, w deszczowy wieczór, ogromny betonowy parking był niemal pusty, funkcjonariusze z East Point zauważyli jednak, że stoi na nim poszukiwany przez nich niebieski dżip.

Podejrzewali, że był to pojazd, który miała widzieć Carolyn Allanson – zarówno wobec niego, jak i kierowcy, czyli Patricii Taylor Allanson, był już wystosowany ogólnostanowy list gończy. Callahan spisał numer rejestracyjny samochodu: CY 242. Numer był nadany w 1974 roku w stanie Georgia. Szybko sprawdził przez radio, że tablica została przypisana do nowego dżipa, kupionego trzy miesiące wcześniej w Marietcie również w stanie Georgia. Wóz zarejestrowany był na Patricię R. Taylor z farmy Kentwood Morgan w Zebulonie.

Zapadał zmierzch, kiedy trzech policjantów dostrzegło w dżipie postać siedzącej kobiety. Nie sposób było powiedzieć, czy jest sama ani czy ktoś nie chowa się obok niej lub za nią.

Wyszli z radiowozu i z wyciągniętą bronią zbliżyli się do jej samochodu. Kobieta się nie ruszała – nawet nie obróciła głowy, aby na nich spojrzeć.

– Wychodź z dżipa! – zawołał Callahan. – Wychodź z rękami w górze!

Przez moment nie było z jej strony żadnej reakcji, ale w końcu piękna, smukła kobieta w miniówce i topie na ramiączkach wystawiła nogę na zewnątrz i wyszła z samochodu, po czym obróciła się w stronę policjantów. Jedną rękę trzymała w górze, dając znać, że drugiej nie jest w stanie podnieść z powodu urazu.

– Czy w środku jest ktoś jeszcze? – krzyknął Callahan.

Pokręciła głową.

– Na pewno?

– Jestem sama.

Callahan i Jones podeszli z dwóch stron do kobiety, którą, jak przypuszczali, była Pat Allanson, i poprowadzili ją do radiowozu. Nie stawiała oporu, ale krzywiła się, jakby bolało ją ramię.

– Co się dzieje? – zapytała. – Co się stało? Gdzie jest Tom?

– Czy nazywa się pani Allanson?

– Tak.

– Pani mąż zastrzelił swoją matkę.

Pat jakby opadła na moment z sił, ale po chwili odpowiedziała ostro:

– Nie, to nie możliwe. Nie mógł zastrzelić swojej matki. Nie Tom. Nie mój Tom!

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki