Copyright © by Kaylee Ryan, 2019
Copyright for polish transaltion© by Izabela Żukowska, 2024
Copyright © by Virtualo, 2024

Redakcja: Melanż
Korekta: Melanż
Skład ebooka: Elibri Sp. z o.o.
Projekt okładki: Małgorzta Drabina / Yellow Room

Tytuł oryginału: Unexpected Arrivals #5 Unexpected Odds

Wydanie I
Warszawa 2024
ISBN 9788327280992

Książka jest objęta ochroną prawa autorskiego. Wszelkie udostępnianie osobom trzecim, upowszechnianie i upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Virtualo Sp. z o.o.
ul. Marszałkowska 104/122
00-017 Warszawa
www.virtualo.pl

Chcesz wydać książkę lub audiobook? Wejdź na virtualo.eu lub napisz do nas na adres: redakcja@virtualo.pl.

Prolog

Kent

Przykładam butelkę piwa do ust i spoglądam na zegar ścienny. Dziesięć minut po jedenastej. Bardzo się spóźnię, bo miałem się z nią spotkać o siódmej. To ostatni wspólny wieczór przed jej powrotem na uczelnię. Zamiast pojechać zgodnie z obietnicą na spotkanie, piję z kumplami piwo w „Do dna”. Przyjaciele nawet nie podejrzewają, że miałem teraz zobaczyć się z dziewczyną… z którą regularnie uprawiam seks? Nie nazwaliśmy nigdy naszej relacji, nie jesteśmy w prawdziwym związku.

Spotykamy się już ponad dwa lata. Poznaliśmy się w barze, kiedy odwiedziła rodzinę podczas przerwy semestralnej. Piła wtedy piwo z koleżankami. Polubiliśmy się i zaprosiłem ją do siebie. Zaszyliśmy się w łóżku na cały weekend, po czym ona wróciła na uczelnię. Potem przyjechała na ferie wiosenne i wpadliśmy na siebie na stacji paliw. I tak spotykaliśmy się, gdy była w miasteczku, a później wyjeżdżała z powrotem do college’u.

Łatwo sobie wyobrazić, jak wyglądała nasza znajomość przez minione dwa lata. Jednak podczas ostatnich kilku tygodni coś się zmieniło. Wydaje mi się, że zacząłem czuć do niej… coś więcej. Ja pierdolę, zamiast pogodzić się ze swoimi uczuciami i spotkać z dziewczyną, która niewątpliwie na mnie czeka, piję piwo z kumplami. Umówiłem się z nią w zajeździe w pobliskim miasteczku. Ubrałem się i byłem gotowy do wyjścia, ale obawiałem się tego spotkania – ostatniego przed przerwą bożonarodzeniową. Serce mi łomotało, a dłonie się pociły, bo uświadomiłem sobie, ile znaczy dla mnie ta dziewczyna i że najzwyczajniej w świecie boję się przyznać do własnych uczuć. Chwilę po tym, jak wyszedłem z domu, Ridge zadzwonił i powiedział, że umówili się dziś na piwo. Kumple o niej nie wiedzieli, więc gdybym się z nimi spotkał, mógłbym pożegnać się z dziewczyną nieco później.

Nie chciałem się z nią rozstać.

Ściska mi się żołądek na myśl o tym, że zobaczę ją dopiero za kilka miesięcy. Nie wiem, dlaczego tym razem jest inaczej, ale poczułem do niej coś więcej. Nigdy tak nie miałem. A przynajmniej aż do tej pory. Wybrałem spotkanie w barze i dowiodłem tym, że jej matka ma rację. Nie jestem dla niej wystarczająco dobry. Ona rzeczywiście zasługuje na kogoś lepszego. Ukrywamy się, żeby nie musiała wysłuchiwać ciągłych litanii na ten temat. Z drugiej strony nikomu o niej nie powiedziałem, więc może jej matka ma rację. Tej dziewczyny nie powinno się ukrywać przed światem.

– Co się stało? – pyta Mark.

– Nic. Padam na pysk – odpowiadam wymijająco.

– Ostatnio często pomagasz tacie – zauważa Tyler.

– Tak. Sprzątamy starą stodołę. – Nie kłamię. Tata naprawdę robi porządek w stodole. Pomogłem mu raz czy dwa. Za każdym innym razem tylko wymawiałem się pomocą, by spotkać się z dziewczyną.

– Po co? – pyta Tyler.

– Mama chce ją wynajmować na wesela i tym podobne.

Ridge śmieje się pod nosem.

– Uda jej się namówić na to twojego ojca?

– Nie. Tata zapewne urządzi tam jej pracownię. Mama uwielbia malować. Z tysiąc razy mówiła, że ze stodoły byłby piękny widok, gdyby wstawić do niej parę okien.

Rodzice mieli kiedyś konia rasy tennessee walker. Nazywał się Harry. Mama bardzo go kochała. Kiedy umarł w zeszłym roku, rodzice zdecydowali, że nie będą mieli więcej zwierząt. Chcieli podróżować, więc tata zaczął sprzedawać sprzęt jeździecki i rozbierać boksy. Domyśliłem się, że szykuje mamie coś wyjątkowego, bo taki już jest. Mama to miłość jego życia i zrobi wszystko, aby wywołać u niej uśmiech.

– Spodoba jej się – mówi Tyler.

– Tak. – Dopijam piwo, wyciągam z portfela dwudziestkę i zostawiam ją na stoliku. – Będę się zwijał. Powiedziałem tacie, że przyjadę z rana. – To prawda. Poza tym dziewczyna wystarczająco się już naczekała. Jestem dupkiem. Dlaczego się nie ogarnąłem i nie pojechałem prosto do niej, by wyznać jej uczucie? Moglibyśmy zostać prawdziwą parą.

– Przydadzą wam się dodatkowe pary rąk? – pyta Mark.

– Oczywiście. Znacie drogę. Będę około dziewiątej. – Ona wylatuje o ósmej. Podliczam w głowie, ile zmarnowałem dziś godzin, które mogliśmy spędzić razem. – Przyjedźcie, kiedy będzie wam pasowało.

Wychodzę. Zanim wsiądę do pick-upa, wybieram jej numer. Od razu przełącza mnie na pocztę głosową.

– Hej, to ja. Wiem, że się spóźniłem. Już jadę. – Wrzucam komórkę do uchwytu na kubek i kieruję się ku obrzeżom miasteczka. Dziewczyna oznajmiła poważnym tonem, że chce ze mną porozmawiać. Domyślam się, że chce mi powiedzieć, że się we mnie zakochała – jak ja w niej. Różni nas jednak to, że ja jestem wielkim tchórzem, który nie chce wyznać swoich uczuć. A przynajmniej zachowałem się jak tchórz jeszcze cztery godziny temu. Teraz odwagi dodaje mi alkohol albo myśl o rozstaniu. Będę się płaszczył i wyznam jej swoje uczucia. Pora stawić czoło prawdzie i lepiej ją traktować. Mama dobrze mnie wychowała. Spuściłaby mi lanie, gdyby się dowiedziała, jak postępuję.

Przy zajeździe nie zauważam jednak jej samochodu. Dzwonię więc kolejny raz. Z trudem wchodzę do recepcji, by zapytać, czy się zameldowała. Pojechałbym do niej, gdyby naszej znajomości nie sprzeciwiali się jej rodzice. Według nich jestem zbyt „małomiasteczkowy”. Kurna, mieszkamy w tym samym miasteczku, ale nie jestem odpowiednim facetem dla ich córki. To chyba między innymi z ich powodu nie wyznałem jej jeszcze swoich uczuć. Szczerze mówiąc, w tyle głowy zawsze kłębi się myśl, że któregoś dnia dziewczyna obudzi się i stwierdzi, że zapewniłem jej rozrywkę i tyle, pora zakończyć znajomość. Pracuję fizycznie i mam wytatuowane ciało, dlatego nigdy nie spotkam się z aprobatą ze strony jej rodziców. Podczas nielicznych spotkań zauważyłem, że patrzyli na mnie nieprzychylnym okiem. Wyobrażam sobie, co jej matka pomyślałaby o mnie w tej chwili. Mimo że dziewczyna nie dała mi ku temu powodu, odgrodziłem się od niej murem, wątpiłem w nią.

Aż do tych wakacji.

Jeszcze raz wybieram jej numer i nagrywam się na pocztę głosową.

– Hej, to ja. Przepraszam za spóźnienie. W zajeździe powiedzieli, że się nie zameldowałaś. Będę tu jeszcze kilka godzin. Przyjedź albo spotkajmy się gdzieś indziej. Tylko… oddzwoń. – Znowu gryzie mnie sumienie. Gdybym powiedział o niej przyjaciołom, gdyby wiedzieli, ile dla mnie znaczy, tuliłbym ją w tej chwili w ramionach, zamiast stać tutaj sam jak palec. Ale ją ukrywałem. Dobrze wiem, że kumple wyrzucaliby mi, że wystawiłem dziewczynę. Dostałem nauczkę. Muszę tylko ją znaleźć i przeprosić. Oznajmić światu, że ją kocham.

Przejeżdżam obok domu jej rodziców, przy którym oczywiście stoi jej malutki biały volkswagen. Nadludzkim wysiłkiem powstrzymuję chęć, by stanąć, i jadę dalej, do siebie.

Kolejny raz dzwonię do niej z domu ze świadomością, że to bezcelowe. Dziewczyna słusznie się wkurzyła. Zadzwonię do niej rano. Palant ze mnie. Bardzo nie podoba mi się, że nie zobaczymy się przed jej wyjazdem. Mogę jednak winić za to tylko siebie. Jakoś naprostuję tę sytuację. Nie mogę się doczekać ferii zimowych. Uczuć nie należy wyznawać przez telefon, lecz z własnej głupoty odebrałem sobie możliwość rozmowy w inny sposób, chyba nawaliłem, mimo że w życiu nie spotkało mnie nic lepszego niż ta znajomość.

Pora zmężnieć i powiedzieć jej, co czuję.

Pora przyznać przed nią i przed sobą, że się w niej zakochałem.

Rozdział 1

Delaney

Już chyba z milion razy sprawdziłam z listą, czy wszystko spakowałam. Perspektywa pierwszej samodzielnej podróży wzbudza u mnie zarazem radość, jak i stres. Można pomyśleć, że dorosły człowiek bez problemu wsiądzie w samolot i poleci z Kalifornii do Tennessee. Cóż, w moim przypadku jest inaczej.

– Spakowałaś się już? – pyta od progu mama.

Tak, wciąż mieszkam z rodzicami. Cóż, właściwie to tylko z mamą. Tata zmarł przed rokiem na zawał. Z trudem pogodziłyśmy się z jego odejściem. Mogłam się wyprowadzić z domu rodzinnego, a jednak tego nie zrobiłam. Po prostu nie chcę zostawić mamy samej. Poza tym bardzo mi pomaga i jako jedyna okazała wsparcie.

– Tak. – Unoszę listę, według której wielokrotnie sprawdziłam bagaż.

Mama śmieje się pod nosem.

– Kiedyś nie robiłaś list. Cieszę się jednak, że zaczęłaś je stosować.

Zamykam i wsuwam notes do torebki.

– Bez niego nie wychodzę z domu.

– Wiesz, że lepiej sprawdziłby się iPad, którego ci kupiłam. – Marszczy brwi. Nie pojmuje, że wolę sunąć długopisem po papierze. – To raczej ja powinnam się obawiać technologii.

– Nie obawiam się technologii, mamo. – Na dowód unoszę czytnik e-booków. – Po prostu wolę papier. Lubię odhaczyć po kolei punkty na liście, a potem wyrzucić ją do kosza.

– Co kto woli – wzdycha ciężko. – Nie rozumiem, dlaczego uparłaś się na wyjazd. Nie cierpię tego miasteczka i tego domu.

– Bo dziadkowie zapisali go tacie, który później zapisał go mnie. Powinnam nadzorować jego remont. Dlaczego tak nie cierpisz tego domu i miasteczka?

– Życie w małym miasteczku nie jest dla mnie. A dom jest… nie wiem… nigdy za nim nie przepadałam. Nie do wiary, że ojciec ci go zapisał. Przed laty starałam się namówić twojego tatę, by go sprzedał.

– Czy dlatego, że dom należał do dziadków? To z tego powodu za nim nie przepadasz? – pytam, chociaż w głębi wiem, że mam rację. Mama nigdy nie dogadywała się z rodzicami taty, którzy zmarli, gdy byłam w szkole średniej. Kiedy ją skończyłam, tacie jakimś cudem udało się przekonać mamę do przeprowadzki. Jednak szybko wrócili do Kalifornii.

– Zawsze patrzyli na mnie z góry. – Zaskoczona tym, co właśnie usłyszałam, unoszę brwi. – Zrozumiesz, jak się czułam, jeśli kiedyś spotka cię to samo. Mieć świadomość, że rodzina twojego ukochanego uważa cię za nieodpowiednią partnerkę dla niego… to tragiczne – mówi teatralnie, tak jak to tylko ona potrafi.

– Nie zachowujesz się jak osoba, która ma za sobą trudne przejścia.

– Nie masz pojęcia, co przeszłam – stwierdza, posyłając mi znaczące spojrzenie.

Bardzo mi się nie podobają te jej ciągłe aluzje.

– Cóż, nie spodziewałam się, że ekipa zacznie remont w tym tygodniu. Przylecisz później, prawda? Zabukowałam ci już bilety.

– Gdzie się zatrzymamy? – wzdycha. Zachowuje się, jakby nadszedł koniec świata.

– W domu, rzecz jasna.

– Słucham? Dlaczego? Z pewnością możemy wynająć sobie pokój w przyzwoitym hotelu, który był kiedyś w tym miasteczku.

– Po co? Dom dziadków jest ogromny. Pomieścimy się.

– Podczas remontu? – pyta zbulwersowana.

– Może się mylę, ale czy nie zrobiłyśmy tego samego tutaj? Kiedy po śmierci taty stwierdziłaś, że musisz zmienić coś w swoim otoczeniu? Przetrwałyśmy, mieszkając podczas remontu w domu o połowę mniejszym od rezydencji dziadków.

Przewraca oczami. Obie wiemy, że mam rację. Dziadkowie zmarli w odstępie kilku miesięcy. Przysięgam, że dziadek odszedł, bo serce mu pękło z żalu po śmierci babci. Chociaż dopatruję się takiej przyczyny jego zgonu zapewne dlatego, że czytam za wiele romansów i ogólnie jestem… romantyczką.

– Dobra.

– Świetnie. Jeszcze raz sprawdzę, czy wszystko spakowałam, a potem pojadę na lotnisko, żeby nie spóźnić się na samolot.

– Delaney – szepcze mama. Wykręca palce, na jej twarzy maluje się przerażenie. – Mieszkańcy tego miasteczka nigdy za mną nie przepadali… trzymaj się od nich z daleka, dobrze? Załatw szybko sprawy spadkowe i dogadaj się z ekipą remontową i… nie wychylaj się. Nie chcę, żebyś mierzyła się z tym samym, co mnie spotkało.

– Masz paranoję, mamo. Nic mi się nie stanie. Poza tym mówisz o zdarzeniach sprzed lat. Twierdziłaś, że dziadkowie byli wobec ciebie niemili, a teraz zarzucasz to samo całemu miasteczku?

– Tak. Obiecaj mi, że nie… – urywa, jakby szukała właściwych słów. – Nie… wychodź sama z domu. Poczekaj do mojego przyjazdu.

– Mogłabyś pojechać ze mną.

– I odpuścić sobie brydża z dziewczynami? Nie ma mowy. Marthę czeka zabieg wszczepienia endoprotezy kolana, więc to ostatnia szansa na spotkanie przed kilkutygodniową przymusową przerwą.

Mam wielką ochotę przewrócić oczami. Broń Boże, żeby matce wyskoczyło coś ważniejszego od spotkania z koleżankami. Pod pewnymi względami świetnie się złożyło, więc nie złoszczę się za bardzo na nią.

– Niech ci będzie. Do zobaczenia. – Ściskam ją. Biorę walizkę i wychodzę. Spotkam się jeszcze z koleżankami, a później popędzę prosto na lotnisko.

Uspokoiłam się, zanim samolot podszedł do lądowania. Nie wiem, dlaczego tak się zestresowałam samodzielną podróżą. Przecież to nie był mój pierwszy samodzielny lot. Chyba przygnębiła mnie gadka mamy. Sparafrazowana brzmiała mniej więcej tak: „w miasteczku mieszkają niemili ludzie, bla, bla, bla”. Matka bez sensu napędziła mi strachu. Od początku podróży spotykam samych miłych ludzi. Na przykład teraz czekam w wypożyczalni na samochód i już co najmniej trzy razy zaproponowano mi coś do picia. Przez mamę myślałam… że wszyscy mieszkańcy stanu Tennessee są okropni. A wcale tacy nie są. Niektórzy mają nawet charakterystyczny południowy akcent, którego mogłabym słuchać całymi dniami. Siedząc i czekając, wyciągam z torebki list, który prawnik ojca wręczył mi wraz z aktem własności posiadłości dziadków.

Delaney,

dziadkowie mieli nadzieję, że posiadłość zostanie w rodzinie. Decyzja należy jednak do Ciebie. Ja jej za Ciebie nie podejmę. Mam tylko jedną prośbę – spędź trochę czasu w tym domu. Poznaj miasteczko i jego mieszkańców, zanim coś w tej kwestii zdecydujesz.

Na zawsze gościsz w moim sercu,
tata

Wkładam złożony list do torebki. Nie wiem, dlaczego tata tak nalegał, abym spędziła tu trochę czasu, ale nic mi się nie stanie, jeśli spełnię jego ostatnie życzenie. Z trudem przełykam ślinę, starając się opanować wzruszenie. Bardzo za nim tęsknię.

– Proszę pani. – Podchodzi do mnie chłopak, który chyba dopiero niedawno przekroczył osiemnastkę. – Przyszykowaliśmy dla pani SUV-a. Zanieść bagaż?

– Nie. – Posyłam mu życzliwy uśmiech. – Dziękuję. – Wstaję i ruszam za nim.

Kiwa głową w stronę parkingu.

– Czarny dodge durango – rzuca, wskazując na auto.

– Dziękuję. – Idąc do samochodu, ciągnę za sobą walizkę na kółkach. Wrzucam ją na tylne siedzenie, a potem ustawiam sobie odpowiednio fotel i lusterka. Od wypadku zachowuję wzmożoną ostrożność podczas jazdy. Gdyby matka postawiła na swoim, nigdy więcej nie usiadłabym za kółkiem. Powtarzam sobie jednak, że nie można żyć w ciągłym strachu. Wklepuję adres do nawigacji, kładę dłonie na kierownicy i ruszam.

Pierwsze wrażenie? W Tennessee jest pięknie. Jak komuś mógłby się nie spodobać górzysty krajobraz porośnięty drzewami? Zerkam na wyświetlacz. Jestem już blisko. Zostało mi półtora kilometra do celu. Poruszam dłońmi mocno zaciśniętymi na kierownicy, gdy górę biorą nade mną nerwy matki.

– Dotarłeś do celu – oznajmia kobiecy głos płynący z nawigacji.

Włączam kierunkowskaz i wjeżdżam na długą drogę dojazdową, nad którą wsparty na dwóch kolumnach z cegieł wisi metalowy łuk z napisem „Posiadłość Nottinghamów”. Doznaję dziwnego wrażenia, którego nie potrafię opisać. Czuję, jakby to tutaj był mój dom. Ale przecież on jest w Kalifornii. Widocznie posiadłość dziadków wywołała we mnie jakąś nostalgię. Z drugiej strony może chodzi o to, że ojciec zapisał mi ją w testamencie. Nie poinformował o swoich planach matki, która nadal ma mu to za złe.

Nie wiem, dlaczego tato kiedyś nie sprzedał tej nieruchomości, niemniej precyzyjnie sporządził testament. Posiadłość stała się moją własnością, którą będę mogła rozporządzać w dowolnym sposób, kiedy skończy się nadzorowany przeze mnie remont. Z zapisu zrozumiałam, że ojciec liczył, iż zamieszkam w tym domu. Jeśli jednak nie zdecyduję się na przeprowadzkę, będę mogła go sprzedać, ale tylko pod warunkiem, że naprawdę przemyślę tę decyzję.

Matka, rzecz jasna, się wściekła. Nalegała, byśmy wystawiły dom na sprzedaż i „już nigdy nie musiały postawić stopy w tej zapadłej dziurze”, jak mawiała o rodzinnym mieście ojca. Przejechałam się przez miasteczko, a teraz zaparkowałam na okrągłym podjeździe i wpatruję się w dom stanowiący cząstkę historii mojej rodziny. Już bez cienia wątpliwości stwierdzam, że matka nie znosi tego miasteczka i domu z innych powodów niż te, które wcisnęła mi w formie wymówki.

Biorę kluczyki, telefon i torebkę i wysiadam z samochodu. Rozprostowuję obolałe kończyny i zaciągam się głęboko czystym, górskim powietrzem. Jest rześkie i inne niż to w Kalifornii. Tutaj nie ma wszechobecnego smogu, więc już mi się podoba. Omiatam wzrokiem dom. Został zaniedbany przez kilka ostatnich lat, ale dostrzegam jego piękno pomimo zarośniętej działki oraz łuszczącej się farby. Podekscytowana chcę zajrzeć do wnętrza, sprawdzić, z czym przyjdzie mi się mierzyć, gdy słyszę nadjeżdżający samochód. Odwracam się i dłonią osłaniam oczy przed słońcem. Ktoś parkuje czarnym sedanem tuż za moim autem z wypożyczalni.

Z samochodu wysiada starszy pan i podciąga spodnie. Gdy podchodzi, widzę, że pod płaszczem ma szelki.

– Pani Nottingham? – pyta i wyciąga rękę na powitanie.

– Delaney. – Ściskam jego dłoń.

– Harold Garcia. Miło mi w końcu panią poznać.

– Mnie również. Dziękuję, że zgodził się pan na spotkanie.

– Nie ma sprawy. Dawno pani przyjechała?

– Nie. Przed chwilą.

– Piękny. – Wskazuje ruchem głowy na dom.

– To prawda. – Śnieg pokrywa czubki drzew i odległe, a zarazem jakby bliskie góry. Krajobraz przypomina ten z kartek bożonarodzeniowych lub jakiegoś obrazu. Dom, choć w opłakanym stanie, zachwyca.

– Przejdziemy do interesów? Jutro pracę zaczyna ekipa remontowa. Pani matka podkreślała, że czas odgrywa istotną rolę. Napomknęła, że chce pani, aby remont potrwał jak najkrócej, by mogła pani jak najszybciej wystawić dom na sprzedaż.

– Tego życzy sobie matka. Ale to ja jestem właścicielką… i nie jestem pewna, czy zdecyduję się sprzedać ten dom. – Matka uporczywie twierdzi, że dojdzie do sprzedaży, jednak ja nie podzielam jej przekonania. Od przyjazdu do miasteczka dopadają mnie w jakiś niewytłumaczalny sposób coraz większe wątpliwości.

– O, no dobrze. Rozejrzymy się? Możemy się przejść po domu i omówić zakres prac. Pani matka… – zaczyna. Uciszam go spojrzeniem.

– Nie ma nic do powiedzenia – stwierdzam zdecydowanie. Buntuję się, gdyż natychmiast po przyjeździe zaczęło mnie mocno ciągnąć do tego domu. – To ja jestem właścicielką i to ja płacę panu oraz ekipie – przypominam. Owszem, pieniądze odziedziczyłam po ojcu, co nie zmienia faktu, że spadek należy do mnie, a nie matki. Testament to jedno z wielu źródeł jej niezadowolenia po śmierci taty.

– Tak. Tak. – Energicznie kiwa głową. – Wchodzimy?

Posyłam mu uśmiech.

– Tak.

Wyciągam z torebki klucz i idę ostrożnie, bo obawiam się, że stopnie prowadzące do domu są śliskie. Otwieram powoli drzwi i wchodzę do środka. Omiatam wzrokiem korytarz i przechodzę do salonu. Poznaję, że nikt tu już nie mieszka po tym, że w pomieszczeniu unosi się woń stęchlizny i wszystko pokrywa cienka warstewka kurzu.

Nad kominkiem wciąż stoją zdjęcia, przy stoliku do kawy kapcie, a na oparciu kanapy wisi koc. Tak jakby rodzice spakowali tylko najpotrzebniejsze rzeczy, a resztę zostawili. Kto tak robi?

– O – odzywa się pan Garcia, stając przy mnie – tego się nie spodziewałem. Założyłem, że dom stoi pusty.

– Ja też tak sądziłam. – Odwracam się w jego stronę. – Wpłynie to jakoś na remont? Opóźni prace?

– Przedzwonię w parę miejsc. Przede wszystkim musimy przejść się po domu i zadecydować, co trzeba odświeżyć albo wymienić. Przy okazji dowiemy się też, ile znajduje się tu rzeczy osobistych, i wymyślimy, co z nimi zrobić.

– Dobry pomysł. – Opuszczam wzrok na dywan w kolorze szałwii, chyba jeszcze z lat siedemdziesiątych. – Yyy, tego dywanu na pewno trzeba się pozbyć – stwierdzam nieco rozbawiona.

Pan Garcia zapisuje instrukcje w notesie.

– Wyrzucić dywan.

– Dom przydałoby się odmalować z zewnątrz i w środku. – Z powodu wszechobecnych pajęczyn i kurzu trudno cokolwiek powiedzieć o stanie farb.

– Oczywiście. Nie wiem, czy ekipa remontowa zajmuje się też malowaniem zewnętrznych ścian. W razie potrzeby zatrudnię kogoś innego – mówi prawnik, zapisując kolejną instrukcję.

Całą godzinę chodzimy od pomieszczenia do pomieszczenia, zastanawiając się, co odświeżyć. Każdy kolejny pokój sprawia, że coraz bardziej zakochuję się w tym domu.

– Czyli odświeżamy podłogi i wszystkie łazienki, kuchnię czeka całkowity remont, a ściany nowa warstwa farby – czyta z listy pan Garcia.

– Tak. Na razie to wszystko.

Mężczyzna odwzajemnia mój szeroki uśmiech.

– O, ściany zewnętrzne też trzeba odmalować. I uporządkować zieleń. Chociaż to ostatnie może poczekać, bo przecież mamy styczeń.

– Tak. Jak mówiłam, nie jestem pewna, czy chcę sprzedać dom. Może będę przyjeżdżać tu na wakacje. – Mężczyzna patrzy na mnie nieco zdziwiony, więc uśmiecham się mimowolnie. Dom jest przepiękny i ogromny. Za duży na zwyczajny domek letniskowy. – Może urządzę tu pensjonat? – zastanawiam się na głos.

– Na pewno coś pani wymyśli. Co mam powiedzieć pani matce, kiedy zadzwoni? – pyta z wahaniem.

– Proszę zostawić ją mnie. Dom jest własnością moją, a nie jej. Wydajemy moje, a nie jej pieniądze – przypominam po raz kolejny. Nie jest łatwo wyrwać się ze szponów Tillie Nottingham. Pan Garcia i osoby, które zatrudni, muszą przyjąć do wiadomości, że to ja jestem właścicielką domu i to ja podejmuję wszystkie decyzję. Latami ustępowałam matce. Mimo że jej potrzebowałam, jestem już dorosła. Doceniam, co dla mnie zrobiła, niemniej nadeszła pora, bym sama zaczęła o sobie stanowić. Do diabła z konsekwencjami moich czynów.

Rozdział 2

Kent

Siedzę na podłodze pośród wszystkich moich siostrzeńców i siostrzenic. Najmłodszego, trzymiesięcznego Rydera, trzymam na rękach. Chłopczyk rozgląda się ciekawie wokół, obejmując spojrzeniem hałaśliwą starszą siostrę i kuzynów.

– Wujku Kent, jestem duży jak ty – mówi Knox, przysuwając się. Kostki krzyżuje tak jak ja.

– Super, ziom – chwalę malca, wyciągając do niego rękę. Przybija żółwika, jak go nauczyliśmy. Jest najstarszy z tej gromadki. Współczuję zatem Everly, Daisy i Finley – dziewczynkom, których z całą pewnością będzie pilnował. Myślę, że z pomocą przyjdą mu też Beckett, Benjamin i nawet Ryder. Moi bracia dobrze wychowują synów.

Dziewczynki wplatają mi we włosy wstążki, podczas gdy ja bawię się z chłopcami ciężarówkami. Ryder jest moim najlepszym pomocnikiem. W tej chwili podgryza zabawkowy pojazd, który w przeciwieństwie do innych wykonany jest z miękkiego tworzywa. To prezent ode mnie. Jestem takim fajnym wujkiem, że wymyśliłem, jak włączyć go do zabawy.

Uśmiecham się przy dzieciach pomimo trapiącego mnie natłoku myśli. Ridge powiedział niedawno, że mamy zacząć pracę w posiadłości Nottinghamów. Ostatni raz byłem w niej niemal pięć lat temu. Tuż po mojej wizycie właściciele przeprowadzili się do Kalifornii, aby zamieszkać bliżej córki.

– Wujku Kent. – Finley klepie mnie po policzku. – Jestem ksienszniczkom – mówiąc to, obraca się ubrana w różową sukienkę, którą dostała od Mikołaja.

– Wszystkie trzy jesteście pięknymi księżniczkami – mówię dziewczynkom. Żadnej nie mogę faworyzować. Poza tym wszystkie mają podobne stroje. Ich matki na pewno wspólnie je wybrały. I zapewne razem też je kupiły.

Podoba mi się, jak powiększa się nasza paczka. Wszyscy moi bracia znaleźli sobie świetne partnerki, a ich dzieci… owinęły mnie sobie wokół palca i zamieszkały w moim sercu. Kumple mówią mi, że inaczej kocha się swoje pociechy, czego nie mogę sobie jednak wyobrazić, bo te maluchy traktuję przecież jak własne.

Dziś jestem za nie bardzo wdzięczny. Dzieciaki nie zauważają, że biję się z myślami, zaś ich rodzicie przejrzeliby mnie na wylot. Zamiast prowadzić bzdurną gadkę szmatkę, odtwarzam w myślach każde wspomnienie związane z dziewczyną, którą kocham – nie, każdą godzinę, minutę, sekundę spędzoną w jej towarzystwie, a nawet każde wspólne tchnienie. To nic nowego. Ostatnio sporo o niej myślę. Właściwie to nieustannie ją wspominam.

Bo przecież, po tamtej pamiętnej nocy sprzed lat, Delaney Nottingham mnie porzuciła. Straciłem ją jak jakiś dureń. Byliśmy razem, aż pewnego dnia niespodziewanie zniknęła – nie wróciła w rodzinne strony, a jej rodzice się przeprowadzili.

Wystawiłem ją ostatnim razem. Potraktowałem ją w sposób, na jaki nie zasługiwała. Spierdoliłem i ją straciłem. Tamtego dnia pogodziłem się z faktem, który był mi wiadomy już od jakiegoś czasu – kochałem ją. Do tamtego ostatniego wieczora starałem się okazać jej uczucie. Wielbiłem ją swoim ciałem, czynami okazywałem, że była dla mnie ważna. Sądzę, że gesty rzeczywiście przemawiają głośniej niż słowa i to dlatego tamtego wieczora poczuła się odrzucona. Raz ją wystawiłem, nie okazałem jej należnych uczuć oraz szacunku, i teraz jestem sam.

Dostałem nauczkę.

Mara siada obok, a Finley wdrapuje się mamie na kolana.

– Przydałby ci się maluszek – mówi kobieta, opierając się o mnie bokiem.

– Może kiedyś. – Sęk w tym, że byłem w stanie wyobrazić sobie takie życie jedynie z Delaney. Dziewczyna jednak na pewno ma już męża i dzieci. Dzieci, których ojcem jest jakiś inny facet.

– Jesteś dobrym wujkiem. Któregoś dnia poznasz kobietę, która zetnie cię z nóg. Pomyśl, że na razie ćwiczysz do roli ojca. – Mara posyła mi uśmiech i wodzi palcem wskazującym po maleńkiej dłoni Rydera.

Kiwam głową, bo tak wypada, a i tym gestem nie zdradzam przeszywającego mnie cierpienia. Żadna kobieta w ciągu ostatnich pięciu lat nawet nie była w stanie, w moich oczach, dorównać Delaney. Pogodziłem się z losem. Pisane mi jest bycie fajnym wujkiem, ale nie tatą. Rzucam okiem na Rydera, który się we mnie wpatruje. Serce mi się ściska na myśl o tym, co utraciłem. Co spieprzyłem. Może kiedyś rany się zagoją. Nie będę jednak czekał na ten dzień z zapartym tchem.

– To mój blacisek – oznajmia Finley, wskazując na Rydera.

– Wiem. Powiedzieć ci coś jeszcze? – pytam cicho. Dziewczynka kiwa głową. Przywołuję ją gestem. Najpierw patrzy na mamę, a potem pochyla się ku mnie, więc dodaję. – Jesteś najlepszą starszą siostrą na świecie.

W jej oczach pojawia się błysk, a na twarzy szeroki uśmiech.

– Tatuś też tak mówi.

Otwiera szeroko oczy, zeskakuje z kolan mamy i biegnie do Setha. Kumpel pochyla się, łapie ją i daje jej buziaka w policzek, po czym podejmuje przerwaną rozmowę z Markiem.

Chciałbym mieć takie życie jak moi bracia. Nie powiem, że im zazdroszczę, bo w głębi duszy bardzo się cieszę ich szczęściem. Przyjaciele ożenili się z kobietami, które świetnie do nich pasują, i mają pociechy… które są ich mniejszymi wersjami.

Dzieci gdzieś znikają, więc zostaję sam z Marą.

– Co się stało?

Patrzę na nią.

– Nic – kłamię. – Dlaczego pytasz?

– Coś cię chyba gryzie.

Z chłopakami przyjaźnimy się od dzieciństwa, łączą nas braterska więź i wieloletnia znajomość. Zaś dziewczyny, nie licząc Reagan, są nowe w naszej paczce. Ale są też bardzo spostrzegawcze. Nic się przed nimi nie ukryje.

– Nie.

– Taa, jasne – śmieje się cicho. – Wszyscy chętnie cię wysłuchamy, kiedy będziesz gotowy na rozmowę.

Ma rację. Żałuję, że lata temu nie przyznałem się kumplom do związku z Delaney. Na pewno zrozumieliby, dlaczego nie spotkałbym się z nimi na piwie, mimo że nie byli wtedy jeszcze żonaci i tak zakochani. Teraz wiem, że byłem zbyt młody i głupi, by uświadomić sobie, co odrzuciłem. Jeśli jakimś cudem znów… spotka mnie to szczęście, że poznam kobietę, która zawładnie moimi ciałem, sercem i myślami, będę mówił i okazywał jej, jak bardzo ją kocham, dopóki żyję. Drugi raz nie popełnię tego błędu.

Nadszedł dzień, którego obawiałem się, odkąd Ridge oznajmił, że będziemy remontować posiadłość Nottinghamów. Na szczęście mogłem przez święta uporządkować myśli. Cóż, plan zakładał, że się ogarnę, jednak spinam się w chwili, w której podjeżdżam pod dom. Natychmiast wracam myślami do dnia, w którym podjechałem krętą drogą dojazdową, wysiadłem z pick-upa i zapukałem do drzwi. Otworzyła je, zadzierając nosa, Tillie Nottingham.

– W czym mogę pomóc?

– Mogłaby mi pani podać adres Delaney?

– Rany boskie, niby dlaczego? – prycha i spogląda na moje brudne buciory. Przyjechałem prosto z pracy, w której spędziłem wiele godzin.

– Nie odbiera. Muszę z nią porozmawiać. – Od tygodnia z nią nie rozmawiałem.

– Ojej. Chyba nie myślałeś sobie, że wiąże z tobą poważne plany? – pyta. Przybieram chyba bardzo wymowny wyraz twarzy, bo przykłada dłoń do ust i ciągnie: – Oj. Myślałeś. To… słodkie. Przykro mi, ale Delaney wróciła do dawnego chłopaka. Zamieszkali razem, więc, rozumiesz, źle by się stało, gdybyś zapukał do ich drzwi.

– Proszę powiedzieć, gdzie ją znajdę. – Wyrzucam sobie, że nie odwiedziłem jej na uczelni.

– Delaney ma swoje życie, a ja widoki na wnuka. Ona nie chce się z tobą widywać, Kentonie. Odejdź, proszę – żegna się ze mną i zamyka mi drzwi przed nosem.

– Kent. – Mark macha dłonią przed moimi oczami. – Masz zamiar dziś pracować czy chcesz odmrozić sobie tyłek w aucie?

– Odpierdol się – bąkam.

Kumpel śmieje się, gdy wysiadamy. Patrzę na te same drzwi, które zatrzaśnięto mi niegdyś przed nosem, i dochodzę do wniosku, że zbyt łatwo się wtedy zniechęciłem. Mogłem wszędzie jej szukać, pukać po kolei do każdych drzwi w pobliżu college’u, dopóki nie trafiłbym na te właściwe. Jak to się mówi? Mądry po szkodzie? Tak, właśnie tak.

Ridge stoi już przy drzwiach. Kiedy naciska dzwonek, ja wstrzymuję oddech. To nie ona otworzy. Wiem, że jej nie zobaczę. Kumpel mówił, że w sprawie remontu skontaktował się z nim prawnik. Posiadłość stoi pusta od niemal pięciu lat.

Właściciele ot tak spakowali się i wyjechali.

Przytrzymuję się kolumny za Ridge’em, Tylerem, Markiem i Sethem, gdy czekamy na werandzie, aż ktoś otworzy. Widzę wszystko jak w zwolnionym tempie. Klamka się porusza i drzwi stają otworem. Mam ochotę zamknąć oczy, odwrócić wzrok. Ale nie mogę tego zrobić. Z zapartym tchem przyglądam się mężczyźnie, który pojawił się w wejściu. Wypuszczam ze świstem powietrze z płuc i się garbię. Odczuwam nie ulgę, ale rozczarowanie.

To ją tak bardzo chciałem ujrzeć.

Słyszę, jak Ridge rozmawia z gościem, który zaprasza nas do środka. To jemu – jak się dowiadujemy – właściciele powierzyli nadzór nad remontem. Wchodzę i się rozglądam. Jestem tu pierwszy raz. Spotkania w domu dziewczyny były zbyt ryzykowne. Mogli zobaczyć nas jej rodzice, którzy mnie nienawidzili, albo ktoś z ich pracowników. Z tego powodu Delaney zawsze przychodziła do mnie albo umawialiśmy się nad jeziorem, przy którym spaliśmy pod gwiazdami. Kiedy nad wodą robiło się bardzo zimno, jeździliśmy do pensjonatu. Delaney uważała, że to bardzo romantyczne.

Ale nigdy nie widywaliśmy się w tym domu.

Rozglądam się dokoła. Zawsze wyobrażałem sobie wnętrze tego domu jako coś zbliżonego do zamkowych komnat. Pomyliłem się jednak. Zamkowe są tylko rozmiary posiadłości. W sporym budynku jest niezbyt wiele ozdób. W jasnobeżowym salonie stoją ciemnobrązowe meble ozdobione listwą wykonaną chyba z litego dębu. Dokoła porozkładane są rodzinne zdjęcia, jakby ktoś wciąż tu mieszkał. Gdybym nie zauważył warstewki kurzu, pomyślałbym, że nikt się z niego nie wyprowadził. Nie wiem, jaki jest zakres prac remontowych, bo nie słucham, tylko się rozglądam. Wyobrażam sobie Delaney, jak siedzi z nogami na kanapie i jasnymi włosami rozpostartymi na oparciu. Mieszkała tu tylko parę lat. Dom należał najpierw do jej dziadków, po śmierci których odziedziczyli go jej rodzice. Chyba dlatego tak łatwo było im się stąd wyprowadzić.

Nie do wiary, że tu jestem – w domu, w którym ona się wychowała. Jakie były szanse, że spośród wszystkich firm remontowych wybiorą właśnie Beckett Construction? Nie spodziewałem się tej roboty. Historia zatoczyła koło albo po prostu dawne chwile ożywają w mojej pamięci. Wspominam dziewczynę – jej uśmiech nigdy nie zatarł się w moich myślach. Staram się jednak szczelnie zamknąć gdzieś w pamięci te wspólne chwile. Mimo że kilka razy do roku nie dają mi spokoju, przeważnie udaje mi się brnąć przez życie bez obawy, że przytłoczy mnie poczucie straty.

Przeważnie.

– Jak panowie widzą, dom wymaga odświeżenia, zanim trafi na sprzedaż – mówi prawnik. – Takie na razie plany mają właściciele.

– Mamy wymienić podłogi w całym domu, odmalować ściany, przerobić pięć łazienek i zupełnie przeorać kuchnię? – upewnia się Ridge.

– Tak. Wiem, że będą musieli panowie skonsultować się w kwestii koloru ścian i stylu wystroju. W razie gdyby nie mogli się panowie skontaktować z właścicielami, pomogę.

– Są tu? – pytam szorstkim tonem.

Ridge kiwa głową.

– Czy ktoś będzie tu mieszkał podczas remontu?

– Tak. Jest tu właścicielka. To ona będzie osobą decyzyjną i to do niej w pierwszej kolejności należy kierować się w razie pytań i problemów. Rodzina będzie tu pomieszkiwać podczas remontu.

– Świetnie. Dziękuję. – Ridge ściska rękę faceta, po czym zaczynamy robotę.

Wychodzę na zewnątrz i głęboko wdycham lodowate styczniowe powietrze, aż zaczyna mnie palić w płucach. Powinienem odczuć ulgę, jednak na wskroś przeszywa mnie rozczarowanie. Chciałem tu wejść i ją ujrzeć. Czego bym nie oddał za to, aby ponownie ją zobaczyć. Serce mi zamarło na myśl, że dziewczyna może tu być, jednak na pewno nie spotka mnie takie szczęście. Podejrzewam, że przyjechała jej matka, bo nie sądzę, by ta babka z własnej woli odebrała sobie możliwość podjęcia decyzji w jakiejś sprawie związanej z jej córką, a co za tym idzie i domem. Wielokrotnie marzyłem o ponownym spotkaniu z dziewczyną, wyobrażając sobie, że wiedziemy radosne życie, we dwoje. Wiem jednak, że zjebałem i że ten sen się nie ziści. Mam nadzieję, że to Delaney, a nie jej matka, reprezentować będzie rodzinę. Muszę ją przeprosić, nawet jeśli nie będzie chciała mnie wysłuchać, powiedzieć, że nawaliłem i że pragnąłem tylko jej. Kurna, wciąż pragnę tylko jej. Z każdym dniem, gdy przyglądam się kumplom, którzy się ustatkowali, coraz częściej myślę o niej i gdybam.

– Ej, chwyć z drugiej strony – mówi Tyler.

Wracam do otaczającego mnie świata. Kumpel trzyma za jeden koniec wielką skrzynię na kółkach, dzięki której znacznie łatwiejsze stało się rozpakowywanie i pakowanie narzędzi. Niemniej jest cholernie ciężka i potrzeba dwóch osób przy przenoszeniu jej do i z pick-upa.

Milczymy, wnosząc ją do środka. W ciszy przygotowujemy główną łazienkę do remontu. Ridge zdecydował, by to od niej rozpocząć robotę, żeby mieszkająca w domu kobieta mogła z niej jak najszybciej korzystać. Ponownie zajmiemy ją, dopiero gdy będziemy wymieniali podłogi i odmalowywali ściany, co stanowi ostatni etap prac. Cały ranek jestem zamyślony. Kumple chyba dostrzegli, że muszę coś przepracować, bo prawie nie zawracają mi głowy, jednak wiem, że szybko się to zmieni. Zwłaszcza gdy dowiedzą się o tym ich żony. Nasza zażyłość stanowi zarówno zaletę, jak i wadę naszej paczki.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki