Copyright © Małgorzata Starosta, 2025

Copyright for this edition © by Virtualo, 2025

Redakcja: d2d.pl

Korekta: d2d.pl

Projekt okładki: Małgorzata Drabina / Yellow Room

Wydanie I

Warszawa 2025

ISBN 9788327294746

Książka jest objęta ochroną prawa autorskiego. Wszelkie udostępnianie osobom trzecim, upowszechnianie i upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Virtualo Sp. z o.o.

ul. Marszałkowska 104/122

00-017 Warszawa

www.virtualo.pl

Chcesz wydać książkę lub audiobook?
Napisz do nas na adres: chmury@empik.com.

Zobacz nas na

Fragment

1. Proces

2. Karolina

3. Monika

4. Dominik

5. Monika

6. Dominik

7. Proces

8. Monika

9. Dominik

10. Monika

11. Dominik

12. Monika

13. Dominik

14. Proces

15. Monika

16. Świadek

17. Dominik

18. Monika

19. Dominik

20. Monika

21. Dominik

22. Monika

23. Świadek

24. Dominik

25. Monika

26. Dominik

27. Dominik

28. Monika

29. Świadek

30. Proces

31. Monika

32. Dominik

33. Monika

34. Monika

35. Dominik

36. Monika

37. Karolina

38. Monika

39. Dominik

40. Proces

41. Monika

42. Dominik

43. Karolina

44. Monika

45. Dominik

46. Monika

47. Karolina

48. Proces

49. Monika

50. Karolina

51. Monika

52. Proces

53. Monika

54. Monika

55. Dominik

56. Monika

57. Karolina

58. Monika

59. Karolina

60. Monika

61. Dominik

62. Proces

63. Karolina

64. Proces

65. Kornel

66. Proces

67. Dominik

68. Proces

69. Karolina

70. Karolina

71. Proces

72. Karolina

73. Proces

74. Proces

75. Jowita

Od Autorki

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

1

Proces

Wrzesień, siedziba Sądu Okręgowego we Wrocławiu

– Gotów? Popraw fryzurę i idziemy. Przedstawienie czas zacząć.

Młody, sympatyczny policjant, którego imienia do tej pory nie udało mi się zapamiętać, skuwa mi ręce i wyprowadza na korytarz. Drugi, gburowaty, stoi z boku i patrzy na mnie z jawną odrazą. Poza nami nie ma tu nikogo, jest cicho i bezpiecznie. Ale wiem, że za chwilę to się zmieni.

Nasze kroki odbijają się echem, a im bliżej drzwi się znajdujemy, tym większej ochoty nabieram, żeby zniknąć. Gdyby tylko było to możliwe: na zawołanie zatrzymać akcję serca i zakończyć to wszystko.

Stajemy przed drzwiami. Towarzyszący mi mundurowi obrzucają mnie wzrokiem, poklepują po plecach, po czym jeden z nich puka. Drzwi się otwierają.

– Nie rozglądaj się na boki, patrz pod nogi, słuchaj adwokata – radzi mi szeptem ten sympatyczny.

Wchodzimy. Czuję na sobie te wszystkie spojrzenia, z którymi nie chcę się mierzyć. Robię dokładnie tak, jak mnie instruowano. Patrzę pod nogi i idę prosto do ławki usytuowanej za moim obrońcą. Policjanci siadają po obu moich stronach.

– Dziękuję – rozlega się głos sędzi.

Dopiero wtedy podnoszę wzrok i patrzę prosto na nią. Jednak nie hardo, nie wyzywająco. To byłoby bardzo źle widziane. Spoglądam więc z szacunkiem, lękiem i niewinnością wypisaną na twarzy. Niewinny, dopóki nie udowodni się jego winy. Jestem niewinny i tego będę się trzymał.

2

Karolina

30 sierpnia, rok wcześniej, Karłowice, Wrocław

– Nazywam się Karolina Bielawska, chciałabym zgłosić, że coś się stało mojej przyjaciółce.

– Co to znaczy: coś się stało? Wymaga pomocy medycznej?

– Nie wiem, czego wymaga, bo nie mam pojęcia, co się z nią dzieje! – Z coraz większym trudem utrzymywałam nerwy na wodzy. – Moja przyjaciółka Ada Preis nie odbiera telefonu, nie odpowiada na wiadomości, nikt nie otwiera drzwi do mieszkania!

– Może jest w pracy? – zasugerowała kobieta po drugiej stronie słuchawki.

– To pisarka, pracuje w domu. Mówię pani, że coś się stało. Po północy odwiozłam ją uberem z kolacji i zostawiłam pod domem. Byłyśmy umówione na spotkanie online o dziesiątej…

– Czyli pięć godzin temu? – upewniła się dyspozytorka.

– Tak, pięć godzin temu. A ona nie dość, że się nie pojawiła, to jeszcze nie odbiera telefonu, co jest zupełnie do niej niepodobne. Ada nigdy nie rozstaje się z telefonem!

– Czy pani koleżanka ma jakąś rodzinę?

– Męża, ale jego nie ma w mieście. Wyjechał przedwczoraj i jeszcze nie wrócił.

– Próbowała pani skontaktować się z nim telefonicznie?

– A jak się pani wydaje? – syknęłam, tracąc nad sobą kontrolę.

– I nie ma nikogo więcej? Dzieci, rodzeństwa, rodziców?

– Droga pani… – Cedziłam słowa przez zaciśnięte zęby, starając się nie wybuchnąć. – Gdyby był ktokolwiek, do kogo mogłabym zadzwonić, z pewnością nie dzwoniłabym na policję! Proszę kogoś przysłać, zrobić coś, cokolwiek! Ona tam może leżeć nieprzytomna!

Policjantka próbowała mnie przekonać, że z pewnością sprawa niedługo się wyjaśni, ale ja uparcie nie przyjmowałam tego do wiadomości. Uspokoiłam się dopiero po obietnicy dyżurnej, że natychmiast wyśle dzielnicowego.

Jeszcze raz obeszłam dom przyjaciółki dookoła, szukając uchylonych okien i zaglądając do środka, budynek jednak był szczelnie zamknięty i wydawał się pusty. Usiadłam na progu i czekałam na przyjazd policjanta. Co jakiś czas wybierałam numer telefonu Ady albo jej męża, ale pierwszy nie odpowiadał, a drugi był wyłączony.

Mijały kolejne minuty, a dzielnicowy wciąż się nie zjawiał. Coraz bardziej zdenerwowana, chciałam już pojechać na posterunek, kiedy zza rogu wyłonił się znajomy samochód. Podniosłam się z kamiennego progu i śledziłam wzrokiem zbliżające się do domu audi. Auto wolno wjechało na posesję, po czym zaparkowało przed garażem.

– Karolina? A co ty tu robisz? – Dominik Marczuk wysiadł z samochodu i przyjrzał mi się z niepokojem. A może bardziej ze zdziwieniem.

– Gdzie jest Ada? – wypaliłam.

– Nie rozumiem… Przecież nie było mnie w domu, skąd mam wiedzieć, gdzie jest Ada?

Zanim zdążyłam cokolwiek mu wyjaśnić, na ulicy pojawił się policyjny radiowóz.

– Co się dzieje? – Dominik ze zdziwienia szerzej otworzył oczy. – Co tu robi policja?

– Wezwałam ich, bo nie mogę się skontaktować z twoją żoną.

– I od razu zakładasz, że co? Że coś jej się stało? Pewnie śpi albo pojechała na zakupy.

Prychnęłam ze złością i ruszyłam ku policjantowi, który właśnie wysiadł z auta.

– Dzień dobry, sierżant Jakub Kania. To pani zgłosiła problem?

– Karolina Bielawska, tak, ja zgłosiłam.

– A pan jest…?

– Dominik Marczuk, mąż. Znaczy: mąż problemu.

Policjant spojrzał na niego z nieodgadnioną miną, po czym, mrużąc oczy, zwrócił się do mnie:

– Rozumiem, że skoro pan Marczuk się zjawił, to ja jestem już zbędny?

Pokręciłam głową tak energicznie, że zaszumiało mi w uszach.

– Nie, proszę zostać. Musimy sprawdzić, czy coś się nie stało.

– A co się miało stać?! – warknął Dominik, któremu obecność policjanta najwyraźniej działała na nerwy. – Karolina nie powinna była do was dzwonić, niepotrzebnie panikuje.

Wyjął z samochodu niewielką torbę podróżną, trzasnął mocno drzwiami i ruszył do domu. Obserwujący go uważnie policjant także zbliżył się do drzwi. Coś w zachowaniu mężczyzny musiało wzbudzić jego czujność. Ja nie ruszyłam się z miejsca. Niepokój rozsadzał mnie od środka i bałam się tego, co mogę zobaczyć. Wyobraźnia podpowiadała mi przerażające scenariusze, na których spełnienie nie byłam gotowa.

Dominik otworzył oba zamki i pewnie popchnął masywne drzwi. Otworzyły się bezgłośnie, ukazując jasny korytarz prowadzący w głąb domu.

– Zapraszam – mruknął i zrobił miejsce dla policjanta.

Sierżant wszedł do środka, rozglądając się z ciekawością. Dom urządzono ze smakiem i przy udziale niemałego budżetu. Wszystko wyglądało na owoc pracy dobrego projektanta wnętrz, który nie szczędził na detalach i sięgał po produkty wysokiej jakości. Eleganckie meble, wymyślne płytki podłogowe, w salonie podwieszany sufit z ukrytym systemem nagłośnienia do kina domowego.

– Czym się państwo zajmują? – zapytał funkcjonariusz idącego za nim Dominika. – Pańska żona pracuje z domu, dobrze zrozumiałem?

– Tak, ja zresztą też. Jesteśmy pisarzami.

– O! Oboje? Przyznam szczerze, że nie kojarzę nazwiska…

– Bo pewnie nie czytuje pan kryminałów.

– Ano nie, za dużo mam tego w pracy. Żona też pisze o zbrodniach?

– Nie… – zaczął Dominik, ale natychmiast weszłam mu w słowo:

– Ada Preis to jedna z najpopularniejszych autorek literatury kobiecej. Ale przymierza się także do napisania kryminału. Pomagała Dominikowi w pracy nad jego najnowszą książką – dodałam, rzucając Marczukowi złośliwe spojrzenie.

Dzielnicowy zatrzymał się raptownie i odwrócił do nas.

– Zaraz… Ada Preis? Autorka Snów o zapachu migdałów? – zapytał i lekko się zarumienił. – Moja żona przeczytała chyba wszystkie jej książki i jeździ na każde spotkanie autorskie!

– Tak, to ona – potwierdziłam, nie kryjąc dumy. – Autorka ekranizowanych bestsellerów tłumaczonych na ponad dwadzieścia języków.

– Czyli Ada Preis to nie jest jej prawdziwe nazwisko? – dociekał policjant, zaglądając do mijanych pomieszczeń.

– To jej panieńskie nazwisko, pod którym debiutowała dwadzieścia lat temu – tłumaczyłam cierpliwie, jak przystało na lojalną agentkę. – Od pięciu lat nazywa się Preis-Marczuk, ale publikuje pod panieńskim.

– Rozumiem. – Dzielnicowy skinął głową, po czym zadarł ją wysoko. – Mogę zajrzeć na piętro?

Dominik odłożył torbę na fotel w salonie, wzruszył ramionami i poszedł do kuchni. Nalał wodę do szklanki, wrzucił do niej jakąś musującą tabletkę i oparł łokcie na blacie.

– Proszę bardzo, Karolina pana oprowadzi, zna ten dom lepiej ode mnie – odparł w końcu, nieco poirytowany.

– Twoją żonę też – mruknęłam pod nosem i ruszyłam za policjantem drewnianymi schodami.

Na piętrze znajdowały się trzy sypialnie, spory gabinet i łazienka. Kania zaglądał do każdego z pomieszczeń, gabinet zostawiając na koniec. Nic dotychczas nie wzbudziło jego niepokoju, jeśli pominąć zachowanie Dominika, ale o tym na razie nie myślał. Skupił się na tym, co zobaczył w gabinecie, bez wątpienia należącym do pisarki, a przynajmniej do kogoś, w czyim życiu literatura odgrywa ważną rolę.

Wszystkie ściany zajmowały regały zapełnione książkami. Panował tu idealny porządek, przywodzący na myśl ekspozycje w Ikei albo zdjęcia w magazynach wnętrzarskich. Na dużym biurku ustawionym pod jedynym w pomieszczeniu oknem stał otwarty laptop i leżał telefon komórkowy.

– Czy to jest telefon pani Preis? – zapytał dzielnicowy, chwytając aparat przez chusteczkę.

Zajrzałam mu przez ramię i pokiwałam głową.

– Tak, bez wątpienia. Kocha to kwieciste etui. I nigdy nie wyszłaby z domu bez telefonu. Proszę mi wierzyć, to jest absolutnie niemożliwe!

– Może wyszła w wielkim pośpiechu?

– Nie – zaprzeczyłam natychmiast. – Nawet gdyby się paliło, zostawiłaby wszystko z wyjątkiem telefonu. To jej narzędzie pracy, skarbiec i łącznik ze światem. Niekiedy tygodniami nie widuje się z żywymi ludźmi, ale ma z nimi nieustanny kontakt właśnie przez telefon.

Kania pokiwał głową, zastanawiając się nad czymś. Rozejrzał się jeszcze raz, po czym zapytał:

– Czy pani Preis ma swój samochód? – Potwierdziłam skinieniem. – Parkuje go zwykle pod domem?

– Nie, w garażu.

– Sprawdźmy zatem, czy dokądś nie pojechała.

Zeszliśmy na dół, gdzie zastaliśmy pochylonego nad kuchennym blatem Dominika ze smartfonem w dłoni.

– Dlaczego twój telefon był wcześniej wyłączony? – zaatakowałam go.

– Rozładował się. – Dominik podniósł kabel ładowarki. – Dzwonię do Ady – powiedział i przyłożył komórkę do ucha.

– Nie ma sensu, jej telefon leży na biurku.

Dominik spojrzał na mnie ze zdumieniem i zmarszczył czoło.

– Zostawiła telefon? To chyba pierwszy raz, odkąd kupuje te swoje iPhone’y.

– Możemy zajrzeć do garażu? – zapytał policjant. Ten facet, Marczuk, działał mu na nerwy.

– Jasne, proszę się nie krępować. Drzwi na lewo.

Sierżant ruszył we wskazanym kierunku i bez wahania nacisnął klamkę.

– Proszę na razie nie wchodzić za mną – polecił.

– Światło po prawej! – poinstruował go Dominik.

Policjant znalazł włącznik, nacisnął go i wstrzymał oddech. Podszedł do samochodu, ostrożnie stawiając kroki, jakby bał się, żeby nie zadeptać śladów. Wyjął telefon, zrobił kilka zdjęć, po czym wyszedł z garażu.

– Proszę tam nie wchodzić – rzucił sucho, nie podnosząc na nas wzroku.

– Co się stało? Co pan znalazł? Ada?! – Zrobiło mi się słabo i poczułam, jak krew odpłynęła mi z twarzy.

– Z całą pewnością pani Preis nigdzie nie pojechała swoim samochodem – odparł chłodno policjant, wybierając numer. Przyłożył telefon do ucha, a po kilku sekundach powiedział szybko: – Tu Kania. Przyślijcie kryminalnych i techników na Syrokomli sto siedemnaście.