Copyright © by Maja Grindal, 2024
Copyright for this edition © by Virtualo, 2024

Redakcja: d2d.pl
Korekta: d2d.pl
Skład i łamanie: To znowu ja
Skład ebooka: Elibri Sp. z o.o.
Projekt okładki: Małgorzata Drabina / Yellow Room

Wydanie I
Warszawa 2024
ISBN 9788327285836

Książka jest objęta ochroną prawa autorskiego. Wszelkie udostępnianie osobom trzecim, upowszechnianie i upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Virtualo Sp. z o.o.
ul. Marszałkowska 104/122
00-017 Warszawa
www.virtualo.pl

Chcesz wydać książkę lub audiobook? Wejdź na virtualo.eu lub napisz do nas na adres: redakcja@virtualo.pl.

Zobacz nas na

Mapa

Rozdział 1. Najdziwniejszy dzień

Rozdział 1

Najdziwniejszy dzień

Nemetti biegła parkową alejką, raz po raz oglądając się nerwowo. Ognistorude, poskręcane w sprężynki włosy uparcie opadały jej na twarz. Trzej mężczyźni w czarnych skórzanych kurtkach i ciemnych okularach, którzy jeszcze niedawno za nią biegli, zniknęli jej z oczu. Chyba ich zgubiła, gdy kilka chwil temu skręciła ostro w boczną ścieżkę biegnącą dookoła małego jeziorka. Wiedziała jednak, że musi być czujna. Zwracała na siebie uwagę i łatwo było wypatrzyć ją w tłumie. Czapkę z daszkiem, którą dał jej dziadek, żeby mogła schować pod nią burzę rudych włosów, dawno już zgubiła. Loki rozsypały się na plecy i podskakiwały teraz w takt jej biegu, co w połączeniu ze zwiewną zieloną sukienką do kolan i dziwacznymi czerwonymi butami sprawiało, że ludzie oglądali się za nią. „Na drugi raz muszę skombinować inne ubrania – pomyślała ponuro, marszcząc swój lekko zadarty nos. – Jeśli w ogóle będzie jeszcze jakiś drugi raz”. Była prawie pewna, że gdy dziadek dowie się o tej pogoni, nie pozwoli jej tu nigdy więcej przyjść.

Teraz jednak najważniejsze było dostać się na ulicę Krzywego Zwierciadła, zanim będzie za późno. Wybiegła z parku i na moment przystanęła, oddychając gwałtownie. Omiotła wzrokiem okolicę, próbując zorientować się, gdzie jest. Tam! Dróżka wyprowadziła ją kawałek na prawo od głównej bramy, którą dziś rano weszła w parkowe alejki. Stała na szerokim chodniku. Ulicą jechały samochody, ale na deptaku znajdowało się zdecydowanie mniej ludzi niż w parku, co oznaczało, że wtopienie się w tłum praktycznie nie wchodziło w rachubę. Nemetti jęknęła. „Może zgubiłam ich na dobre” – pomyślała z nadzieją i obejrzała się. Nikt jej nie gonił. Ulicą po jej lewej stronie raz po raz przejeżdżał samochód, a ci z nielicznych przechodniów, którzy nie mieli nosów utkwionych w komórkach, jedynie na krótko rzucali w jej stronę zaciekawione spojrzenia.

Ruszyła biegiem wzdłuż niewysokich bloków, choć teraz już nieco wolniej. Czuła, że dopada ją zmęczenie. Pomacała ręką pasek w poszukiwaniu przyczepionej do niego torebki, a w środku tego, po co tu przyszła. Jest! Buteleczka z wodą była na swoim miejscu. Chociaż tyle. Nagle poczuła na plecach dziwne mrowienie, a jej serce zaczęło bić szybciej. Obejrzała się, choć wcale nie musiała. To byli oni. Mężczyźni w czarnych kurtkach musieli chwilę temu wypaść z parku, bo teraz biegli, zwinnie mijając przechodniów. Nie spuszczali z niej oczu i wcale nie wyglądali na zdyszanych.

„A niech to piksja kopnie” – zaklęła w duchu Nemetti i przyspieszyła. Zaczęła rozglądać się gorączkowo, szukając drogi ucieczki. Po prawej stronie, między blokami, mignęła jej duża, metalowa brama. Kątem oka zobaczyła podwórko, a za nim drugą bramę i wylot na równoległą ulicę. Usłyszała z tyłu przeciągły syk i obejrzała się. Na chodnik, kilkanaście metrów za nią, wjechał duży samochód dostawczy, na chwilę odgradzając ją od napastników. Teraz! Nemetti cofnęła się i podbiegła do bramy. Pokręciła nerwowo okrągłą gałką. Zamknięte. Przekręciła gałkę jeszcze raz, tym razem nieco wolniej, napierając lekko na bramę. Zamek ustąpił i metalowa furtka otworzyła się z cichym skrzypnięciem. Uciekinierka zatrzasnęła ją za sobą i wpadła na niewielkie, wewnętrzne podwórko, stamtąd na kolejny chodnik, a potem skręciła ostro w lewo. Miała nadzieję, że nie straci orientacji w terenie. „Ulica Czekoladowa” – głosił napis na tabliczce, którą opatrzony był blok po przeciwnej stronie ulicy. Nigdy jeszcze tu nie zawędrowała. Zaczęła się denerwować. Czas mijał, a ona wciąż miała spory kawałek drogi do pokonania. Obejrzała się, ale chodnik był pusty, jeśli nie liczyć kobiety z jakimś czworonożnym stworzeniem trzymanym przez nią na sznurku i kilkorga dzieci z plecakami. Nemetti przez chwilę przyglądała się z ciekawością sznurkowi, ale zaraz się otrząsnęła. „Skup się!” – zganiła samą siebie. Nagle jej uwagę przykuł szyld zawieszony na jednym z budynków kilkadziesiąt metrów przed nią: „To i Owo. Sklep z art. różnymi”. Sklep… To chyba jedno z tych miejsc, gdzie każdemu wolno wejść i nikt o nic nie pyta. Przyspieszyła kroku. „Schowam się tam na chwilę i upewnię, że nikt mnie nie śledzi” – postanowiła. Zanim przekroczyła próg budynku, obejrzała się po raz ostatni, żeby sprawdzić, czy nikt niepożądany nie widział, jak wchodzi do środka.

Dla Aleksa Piątka ten dzień od początku zapowiadał się inaczej niż zwykle.

Po pierwsze, alarm w jego komórce nie wiedzieć czemu nie zadzwonił, co sprawiło, że chłopiec zaspał. Pani Krystyna Piątek, jego mama, wróciwszy z porannego spaceru z Nelą, podpalanym owczarkiem szkockim, ze zdumieniem odkryła, że o wpół do ósmej Aleksa nie ma jeszcze w kuchni przy śniadaniu. Zajrzała do jego pokoju i zastała go śpiącego w najlepsze.

– Aleks, wstawaj! Spóźnisz się do szkoły! – zawołała, energicznie podchodząc do okna i rozsuwając zasłony.

Chłopiec skrzywił się i zacisnął powieki, próbując odeprzeć atak ostrego porannego światła, które wdarło się do pokoju.

– Aleks! – powtórzyła mama, zrywając z niego kołdrę.

Jej krótkie ciemnoblond włosy były jeszcze w porannym nieładzie, a duże, piwne oczy wpatrywały się w niego niecierpliwie.

– Litości – jęknął chłopiec. Przetarł oczy i nieprzytomnym wzrokiem zerknął na wiszący na ścianie zegar z tarczą imitującą boisko do piłki nożnej. Dostał go od ciotki Felicji, kiedy obie z mamą próbowały jeszcze nakłonić go do uprawiania jakiegoś sportu. Przez chwilę gapił się w niego jak w ogromny, zielony pączek przyklejony do ściany, aż w końcu cyfry na tarczy zegara zaczęły nabierać sensu. – Za dwadzieścia ósma?! – wrzasnął i wyskoczył z łóżka.

Wciągnął na siebie jeansy i bluzę, po czym wpadł do łazienki. Chlusnął w twarz wodą i kilkoma ruchami przeczesał zbyt długie włosy koloru mlecznej czekolady, starając się jak zwykle ukryć pod nimi zdecydowanie za duże, odstające uszy. Westchnął i przez moment ponuro przyglądał się swojemu odbiciu w lustrze. Był chudy i niski jak na swój wiek, i mimo że mama ciągle twierdziła, że kiedyś się wyciągnie, bo jego tata był przecież wysoki, to niemal stracił już nadzieję, że kiedykolwiek dogoni pod tym względem rówieśników. Zresztą… wcale nie wiedział, czy jego tata był wysoki. Może mama tylko tak mówiła, żeby dodać mu otuchy? W końcu ile można było wyczytać z kliku wyblakłych i pogniecionych od ciągłego oglądania fotografii? Sięgnął po szczoteczkę do zębów, starając się skierować swoje myśli na coś przyjemnego. Urodziny! Za trzy miesiące skończy jedenaście lat i jeśli ciotka Felicja nie żartowała, mówiąc, że dorzuci mu brakującą kwotę na jego wymarzony zestaw do VR, może w końcu będzie mógł go kupić? Uśmiechnął się do siebie. Ciotka Felicja była naprawdę super.

– Aleks! Pospiesz się! Już prawie ósma! – krzyknęła mama przez drzwi.

„A niech to” – zaklął w duchu. Szybko wytarł twarz ręcznikiem i wypadł z łazienki. Porwał wypchany książkami plecak i przygotowaną wcześniej przez mamę kanapkę z serem, którą połknął w trzech kęsach, zanim jeszcze zdążył wybiec z klatki numer trzy bloku przy ulicy Słonecznej. Gdyby nie pośpiech, ucieszyłby się na pewno, że dzień zapowiadał się pogodnie, co niewątpliwie dawało nadzieję na rychłe nadejście wiosny. A Poziomki Wielkie, jego rodzinne miasto, wiosną wyglądały najpiękniej.

W drodze do szkoły, jak zwykle, natknął się na panią Zosię, starszą sąsiadkę z parteru, która dreptała po zakupy do osiedlowego sklepiku. „Ona też musiała dziś zaspać” – pomyślał ze zdziwieniem, przeskakując przez jej rudego kota perskiego Puszka, który zdążył już rozłożyć się na środku chodnika i łapał pierwsze tego dnia słoneczne promienie. Aleks krzyknął: „Dzień dobry!” i pognał dalej, w dół ulicy Słonecznej.

Już wiedział, że się spóźni, a dzisiejszy dzień był najgorszym, jaki mógł sobie na to wybrać. Pierwszą miał matmę z Kudłatą, najbardziej złośliwą i nielubianą nauczycielką w szkole, która nie cierpiała spóźnialskich. Gdy była w złym humorze, czyli właściwie zawsze, potrafiła wyrzucić delikwenta na korytarz i wpisać nieobecność. „Że też musiałem zaspać akurat dzisiaj!” – jęknął w duchu Aleks i poprawił plecak, który w biegu zsunął mu się z ramienia. Nagle usłyszał, że ktoś go woła.

– Hej! Aleks! Podwieźć cię?

Obejrzał się i niemal podskoczył z radości. Może jeszcze nie wszystko stracone? To ciotka Felicja, młodsza o dobrych kilka lat siostra mamy, uśmiechała się do niego szeroko ze swojego niebieskiego opla corsy.

– Jasne! Cześć, ciociu! – krzyknął i podbiegł do samochodu.

Usadowił się na miejscu pasażera. Ciotka jak zwykle wyglądała ładnie: kolorowa sukienka w kwiaty, delikatny makijaż i ta bijąca od niej pozytywna energia. Ciemne włosy upięła w luźny młodzieżowy kok, a duże, piwne oczy wpatrywały się teraz w Aleksa z życzliwą troską. Chłopiec odetchnął z ulgą.

– Zaspałeś – stwierdziła rzeczowo ciotka, wciskając gwałtownie pedał gazu i włączając się do ruchu. – Pewnie znów do późna grałeś na komputerze. Wiesz, że nie mam nic przeciwko komputerom, ale powinieneś mieć też inne zainteresowania, z kolegami się spotykać, sport jakiś uprawiać… W zdrowym ciele zdrowy duch! – Ciotka uśmiechnęła się pod nosem, jakby zadowolona z dobrze użytego sloganu.

– Ale ja uprawiam sport. E-sport – oznajmił Aleks, szczerząc zęby w szerokim uśmiechu.

Ciotka pokręciła z rezygnacją głową.

– Jasne. Tylko bzdury ci w głowie. A ja mówię poważnie!

Aleks pomyślał, że ciotka nie ma racji. Miał zainteresowania. Lubił przecież rysować, wymyślać sceny z fantastycznych światów, które mogłyby być miejscem akcji nowych gier komputerowych. W szufladzie jego biurka leżał gruby zeszyt pełen wyimaginowanych postaci i nieistniejących krain. Lubił też czytać i jeździć na rowerze. Nie miał jednak ochoty wdawać się teraz z ciotką w dyskusje.

– A co ty tu robisz? Nie masz dziś wykładów? – spytał, zmieniając temat.

Ciotka nagle spochmurniała.

– Odwołane. Nie powiem, żeby studenci się tym przejęli. A zaliczenia niedaleko! – Oderwała prawą rękę od kierownicy i pogroziła palcem niewidzialnemu studentowi, a potem zmieniła bieg i nacisnęła pedał gazu tak mocno, że Aleksem szarpnęło. Ciotka prowadziła jak zawodowy kierowca Formuły 1, choć Aleks czasem zastanawiał się, czy to, że jeszcze nigdy nie miała wypadku, naprawdę było wynikiem jej nadzwyczajnych zdolności i refleksu, czy po prostu szczęścia. – No przecież się spieszysz! – rzuciła z wyrzutem, widząc, jak kurczowo łapie się fotela. Aleks skwapliwie pokiwał głową. Ryzyko odniesienia trwałych obrażeń w wypadku samochodowym wydało mu się w tej chwili zupełnie akceptowalne wobec perspektywy spóźnienia się na matematykę.

– No więc jadę na zebranie wydziału – ciągnęła ciotka, nieco udobruchana. – Mamy nowego dziekana. Jest informatykiem, i to tej samej specjalizacji co ja, więc mam nadzieję, że poprze mój projekt stworzenia nowego kierunku. A właśnie! Słuchaj… Syn koleżanki chodzi na karate. Podobno bardzo mu się podoba. Mogłabym cię z nim zapoznać.

– Ciociu – jęknął Aleks, łapiąc się drzwi, żeby nie wpaść na ciotkę, kiedy ta wyjątkowo ostro wzięła kolejny zakręt. – Już o tym mówiliśmy. Nie lubię rywalizacji, zorganizowanego sportu i nie chcę poznawać nowych kolegów.

Odwrócił głowę, spoglądając w okno. Miał nadzieję, że ciotka nie będzie kontynuować tego tematu, bo nie miał teraz ochoty na dyskusje o swoim życiu prywatnym. Był pewny, że ani mama, ani ciotka nie zdawały sobie sprawy, że to raczej koledzy nie okazywali mu zainteresowania, a nie on im. Zresztą kto chciałby kumplować się z kimś, kto nie potrafi nawet przerzucić piłki przez boisko przy grze w dwa ognie? Ci bardziej złośliwi nazywali go nawet Mizerią, ale już się do tego przyzwyczaił. Dla innych był po prostu niewidzialny. Tylko jedna osoba traktowała go jak kumpla, a nawet… przyjaciela. Na myśl o nim Aleks lekko się uśmiechnął. Daniel – jasnowłosy, niebieskooki chłopiec, z którym przyjaźnił się od przedszkola. Daniel był średniego wzrostu, średniej budowy, był średni z matmy i średni na wuefie i może dlatego nikt się go nie czepiał, a wielu nawet lubiło. Z pewnością mógłby znaleźć sobie dziesięciu innych, ciekawszych kolegów niż Aleks, ale on zdawał się tego nie dostrzegać. Na szczęście dla Aleksa nikt nie wypominał Danielowi przyjaźni ze szkolną fajtłapą, być może dlatego, że od czasu pewnego incydentu w jednej ze starszych klas wszyscy w szkole wiedzieli, że wujek Daniela był policjantem.

Aleks nagle zdał sobie sprawę, że ciotka wciąż coś do niego mówi.

– Wiem, wiem – ciągnęła, wzdychając ciężko – że masz inne zainteresowania, ale nic nie poradzę na to, że będę próbować. Jesteś dla mnie jak syn i nieba bym ci przychyliła. Nie mogę patrzeć, jak siedzisz popołudniami sam w tym swoim pokoiku. Chłopcy w twoim wieku powinni spędzać czas z rówieśnikami! Tak, tak, wiem, masz Daniela. I świetnie. Takie przyjaźnie są bezcenne. Ale naprawdę, przydałoby się jeszcze kilku kolegów. Ja w twoim wieku…

– Nie przejmuj się, ciociu. Mnie to pasuje – przerwał jej Aleks, lekko zniecierpliwiony.

Miał już trochę dość słuchania uwag na swój temat.

Ciotka Felicja znów westchnęła i zamilkła, skupiając wzrok na jezdni.

– Hej, a może wybierzemy się w weekend do kina? – rzuciła po chwili pojednawczym tonem. – Wychodzi ten nowy film o człowieku-wężu.

– Jasne – odparł Aleks, wzruszając ramionami.

Skręcili w ulicę Szkolną. Jechali teraz nieco wolniej i chłopiec poczuł ulgę, gdy zobaczył, że kilkoro uczniów biegnie jeszcze chodnikiem. A więc nie był ostatni. Zatrzymali się na poboczu, na wysokości wejścia na szkolny dziedziniec.

– No to jesteśmy – sapnęła ciotka. – Jak się pospieszysz, to jeszcze zdążysz – stwierdziła, spoglądając z zadowoleniem na zegarek na desce rozdzielczej.

– Uratowałaś mi życie – powiedział Aleks, gramoląc się z auta. – Serio. Kudłata by mnie zamordowała. A tak może tylko powiesi za nogi pod tablicą.

Ciotka Felicja parsknęła śmiechem.

– Przemyśl jeszcze to karate! – rzuciła za oddalającym się siostrzeńcem, a potem zawróciła i odjechała z piskiem opon.

Aleks przeciął biegiem boisko, mijając plac z drabinkami i kierując się w stronę głównego wejścia.

– Patrzcie! Mizeria się dziś spóźni na lekcje! – Dobiegł go od strony huśtawek drwiący śmiech jakiegoś siódmo- albo ósmoklasisty.

Aleks nawet się nie obejrzał. Biegł ile sił w nogach, aż nagle, gdy był już jakieś dwadzieścia metrów od drzwi, zwolnił, czując, że żołądek ściska mu się w supeł. Na murku okalającym szerokie schody prowadzące do środka zobaczył cztery postaci. Zaklął w duchu. To banda Strasznego Zbyszka znów postanowiła zerwać się z lekcji i umilić sobie czas terroryzowaniem młodszych. Aleks wiedział, że to nie on był ich głównym celem, a mimo tego był pewny, że go zaczepią. Tacy jak oni nie przepuszczali żadnej okazji. Nie miał jednak wyjścia. Jeśli chciał dostać się na lekcję, musiał jakoś koło nich przejść. Obejrzał się za siebie. Pryszczaty dryblas na huśtawce przyglądał mu się ze złośliwym uśmiechem, a tuż za rogiem przyczaiła się trójka spóźnialskich, tych samych, których Aleks minął przed chwilą samochodem. Węsząc kłopoty, najwyraźniej postanowili przyczaić się i obserwować rozwój wypadków z ukrycia. Aleks wiedział, że nie ma co liczyć na posiłki. Ruszył wolnym krokiem w stronę schodów.

– Hej! Mizeria! Gdzie tak lecisz? – zawołał Straszny Zbyszek, kiedy Aleks był już dostatecznie blisko, żeby go usłyszeć. Przeżuwał właśnie trzymaną w ręce kanapkę.

„Pewnie zabrał ją jakiemuś dzieciakowi” – skonstatował Aleks z odrazą. Udał, że nie dosłyszał wołania, i szedł dalej, przyspieszając kroku. Wzrok wbił w chodnik. Gdyby tylko zostawili go w spokoju…

– Do ciebie gadam, Dyzio. Dyzio Marzyciel! Coś tak zaniemówił? – zadrwił Zbyszek, a jego kumple zarechotali. – Nie mył żeś dziś tych swoich wachlarzy czy jak?

Radek z siódmej C zakrztusił się od śmiechu. Aleks był już przy schodach. Uszy paliły go z upokorzenia i złości. Zwolnił. Zbyszek skinął głową na Radka, a ten natychmiast zeskoczył z murku, zrobił kilka kroków w kierunku Aleksa i pchnął go tak, że ten zachwiał się, stracił równowagę i upadł do tyłu na betonowe płytki. Na szczęście plecak zamortyzował uderzenie i Aleks otarł sobie tylko prawy łokieć. Bandzior zarżał jak koń, ukazując rządek pożółkłych zębów, w którym brakowało górnej dwójki. Odgarnął z czoła tłuste strąki włosów i zerknął głupkowato na swego wodza. Straszny Zbyszek prychnął.

– No i było się nie odzywać? A starczyło się ładnie przywitać. Gdzie tak zasuwasz, chuderlaku? Myślisz, że se bez ciebie nie poradzą? Takiś łebski?

Łobuzy zarzęziły z radości, każdy w swojej tonacji. Aleks skupił się na tej kakofonii, starając się pohamować napływające do oczu łzy. Był wściekły – wściekły, że nie potrafił się im przeciwstawić, wściekły, że banda Strasznego Zbyszka znów zatryumfuje. Zaczął się niezdarnie podnosić, otrzepując spodnie i oglądając łokieć. Na szczęście w kurtce nie było dziury.

– A teraz zmiataj, pókim dobry. Masz dziś fajrant – syknął Zbyszek i wrócił do konsumowania kanapki.

Aleks zacisnął zęby i poprawił ubranie. Czyli to już koniec. Nie dotrze dziś na matematykę. Zerknął na drzwi, jakby miał nadzieję, że coś jeszcze się wydarzy, że jednak jakoś uda mu się koło nich przejść.

– No zjeżdżaj! – ryknął Zbyszek tracąc cierpliwość, a potem nachylił się w jego stronę i wycedził ze zmrużonymi oczami: – Chyba że chcesz oberwać.

Aleks nie chciał. Odwrócił się i ruszył wolnym krokiem przez boisko. Rozległ się dzwonek na pierwszą lekcję. Może woźny wpuści go bocznym wejściem? Tylko czy to ma sens? Przecież i tak się spóźni i Kudłata go wyrzuci. Ale jeśli wcale się nie pojawi, to matematyczka może powiadomić wychowawcę, wychowawca mamę, a mama jak zwykle będzie żądać wyjaśnień. Aleks skrzywił się na samą myśl.

I nagle, jak na zawołanie, usłyszał głos pana Andrzeja. Wychowawca klasy szóstej B i zarazem nauczyciel techniki zbliżał się właśnie dziarskim krokiem do wejścia.

– Chłopcy! Co wy tu robicie?! Na lekcje! Już! – zawołał w kierunku okupujących murek bandziorów. – Piątek, a ty gdzie się wybierasz?

Aleks jeszcze nigdy tak się nie ucieszył na jego widok. Natychmiast zawrócił. Straszny Zbyszek i jego kompani w mgnieniu oka stracili tupet. Zeskoczyli z murku i ociągając się, weszli do środka. Ich plan przyjemnego spędzenia kilku pierwszych godzin szkoły spalił właśnie na panewce. „Może ten dzień nie będzie jednak taki zły?” – pomyślał Aleks i pomknął ile sił w nogach na matematykę.

Spóźnił się na tyle, że Kudłata, rzucając groźne błyski znad swoich lekko przyciemnionych jak zepsute fotochromy okularów, kazała mu zostać pod tablicą i zademonstrować całej klasie rozwiązanie szczególnie paskudnego zadania domowego z procentów. Aleks kątem oka wyłapał kilka złośliwych uśmiechów z tylnych ławek. Chcąc nie chcąc chwycił do ręki kredę i dopiero po piętnastu minutach, kiedy dobrnął do końca, pocąc się i na przemian to dopisując, to ścierając cyfry brudną gąbką, jakby w nadziei, że rozmazana kreda ukryje jego niewiedzę, Kudłata z miną złośliwego trolla zanotowała coś w dzienniku i łypiąc na niego groźnie, pozwoliła mu usiąść.

Aleks z ulgą opadł na krzesło. Dopiero teraz zauważył, że miejsce obok jest puste. Daniela nie było. „Może się rozchorował” – pomyślał i humor jeszcze bardziej mu się zepsuł. Nie lubił być w szkole sam. Wyjął z plecaka książki i zeszyty i zaszył się w kąt ławki, mając nadzieję, że to już ostatnia nieprzyjemna rzecz, jaka go tego dnia miała spotkać. Na szczęście reszta lekcji przebiegła w miarę normalnie, a kiedy cztery godziny później klasie szóstej B oznajmiono, że ostatnia lekcja, przyroda, zostaje odwołana, Aleks odetchnął z ulgą i poczuł nawet coś na kształt radości. Oznaczało to bowiem, że wróci wcześniej do domu i będzie miał więcej czasu na testowanie nowej gry, zanim mama wróci z pracy i zagoni go do lekcji albo pomocy przy obiedzie! Pełen dobrych myśli, omijając szerokim łukiem podpierające ściany grupki ósmoklasistów, ruszył ulicą Szkolną w stronę domu. Postanowił nadłożyć nieco drogi i uczcić tak miło rozpoczęte popołudnie drożdżówką i butelką napoju gazowanego, zakupionymi w sklepiku To i Owo przy ulicy Czekoladowej. Sklepik prowadziła znajoma mamy z czasów szkolnych, pani Stasia, która czasem dorzucała Aleksowi coś za darmo – paczkę żelków, batona albo paluszki. Żałował jedynie, że był sam. O ileż fajniej byłoby dzielić radość z tak dobrze zapowiadającego się popołudnia z przyjacielem. Postanowił, że gdy tylko wróci do domu, zadzwoni do Daniela. Może nawet go odwiedzi? Słońce świeciło, ptaki wyśpiewywały swoje arie do nadchodzącej wiosny i Aleks czuł, że w tej chwili nic nie jest w stanie zakłócić jego fantastycznego nastroju. Nawet gdyby na jego drodze stanął teraz Straszny Zbyszek, na Aleksie nie zrobiłoby to najmniejszego wrażenia. Życie było wspaniałe i nic nie mogło tego zmienić. Szedł, rozmyślając o czekającym go popołudniu, i nawet nie zauważył, kiedy znalazł się na ulicy Czekoladowej. Nad jego głową zakołysał się znajomy szyld „To i Owo. Sklep z art. różnymi”. Śmiało nacisnął klamkę i wszedł do środka.

Rozdział 2. Spotkanie

Rozdział 2

Spotkanie

W sklepiku przy ulicy Czekoladowej było niewielu klientów. Aleks pozdrowił panią Stasię, która odmachała mu przyjaźnie, a potem stanął przed lodówką z napojami, nie mogąc się zdecydować, który wybrać.

Nagle jego uwagę przykuła dziewczyna, na oko troszkę starsza od niego, kucająca za regałem, na wprost lodówki z napojami. Ubrana byłą w dziwaczną, zwiewną zieloną sukienkę z cekinami, a na nogach miała wysokie, czerwone buty z miękkiego zamszu, które – Aleks mógłby przysiąc – były oplecione łodygą jakiejś rośliny! Całości dopełniała burza ognistorudych kręconych włosów, okalająca jej drobną, bladą twarz. „Pewnie za kogoś się przebrała” – przemknęło Aleksowi przez myśl, ale zachowanie dziewczyny było równie osobliwe, co jej wygląd. Kryła się najwyraźniej przed czymś lub przed kimś to kucając, to podnosząc się ostrożnie i wyglądając niespokojnie w stronę ulicy. W tej chwili Aleks zobaczył przez sklepowe okno dwóch rosłych mężczyzn biegnących chodnikiem. Ubrani byli w czarne, krótkie skórzane kurtki i ciemne okulary. „Wyglądają jak agenci z Matrixa” – pomyślał z rozbawieniem chłopiec. Mężczyźni zatrzymali się na chwilę przed sklepem, nasłuchując i rozglądając się na wszystkie strony, a potem jeden z nich wskazał palcem coś w górze ulicy i obaj pobiegli w tym kierunku. Aleks przeniósł wzrok na dziewczynę kulącą się za regałem. Wyglądała na zdenerwowaną. Tak, to pewnie jej szukali mężczyźni w czarnych kurtkach. „Pewnie to ochroniarze, a ona coś przeskrobała” – pomyślał i nagle, wbrew temu, co podpowiadała logika, zrobiło mu się jej żal. Nie wyglądała groźnie. Przywodziła na myśl raczej kociaka umykającego przed bandą myśliwskich psów. Przygryzła usta i znowu ostrożnie wyjrzała zza regału.

– Poszli już – powiedział cicho Aleks.

Podniosła głowę. Przez krótką chwilę przyglądała mu się z uwagą, jakby nie zrozumiała, co powiedział.

– Jesteś pewien? – spytała szeptem.

Pokiwał głową. Odetchnęła i z ulgą usiadła na podłodze, opierając się plecami o regał. Kilka poskręcanych w sprężynki loków opadło jej na twarz. Wprawnym ruchem ręki założyła je za trochę za duże i lekko spiczaste uszy. „O rany, jeszcze dziwniejsze niż moje” – pomyślał Aleks i ogarnął go przypływ mieszaniny współczucia i sympatii do tej dziwnej osobniczki. Dziewczyna jeszcze raz zerknęła w stronę ulicy i upewniwszy się, że mężczyzn w czarnych kurtkach rzeczywiście tam nie było, wstała, wygładziła sukienkę i rozejrzała się po sklepie. W końcu jej wzrok znów padł na Aleksa.

– Czy… czy jest tu jakieś tylne wyjście? – spytała konspiracyjnym szeptem.

Aleks uniósł brwi.

– Jest – odpowiedział nieco zdezorientowany

Znał sklepik pani Stasi bardzo dobrze i wiedział, że przez zaplecze można wyjść na małe podwórko, a stamtąd na równoległą ulicę, ale uciekinierka nagle wydała mu się zbyt pewna siebie jak na ofiarę jakichś nadgorliwych ochroniarzy. A może naprawdę coś przeskrobała? I to coś poważnego? Dziewczyna musiała wyczuć jego wahanie.

– Słuchaj, wiem, że to kiepsko wygląda – powiedziała, wpatrując się w niego błagalnym wzrokiem – ale ja naprawdę nic nie zrobiłam. To tamci są źli. – Wskazała głową w stronę sklepowej witryny. – Musisz mi uwierzyć. – Po chwili wyprostowała się i wyciągnęła do Aleksa rękę. – Jestem Nemetti – rzuciła, uśmiechając się szeroko.

Ten z wahaniem ujął jej dłoń, a Nemetti mocno ją ścisnęła i potrząsnęła nią porządnie. Aż nazbyt porządnie, jak na kogoś tak filigranowego.

– Aleks – wydukał chłopiec.

Nemetti nagle spoważniała, zbliżyła do niego swoją twarz i ponownie zniżyła głos:

– Jeśli mi nie pomożesz, nie zdążę i nie będę mogła wrócić. Proszę – jęknęła.

Wyglądała tak żałośnie, że Aleks musiał dać za wygraną. „Wyprowadzę ją i się odczepi” – pomyślał.

– Dobra.

Podszedł do pani Stasi i zamienił z nią kilka słów, wskazując na Nemetti, a potem na przejście za ladą. Pani Stasia skinęła głową i podniosła ruchomą część lady. Oboje przecisnęli się na zaplecze, a potem przez wąskie drzwi wyszli na małe podwórko między blokami.

Nemetti zaczęła rozglądać się nerwowo.

– Mam dwie kwadriny, żeby dostać się na miejsce – mruknęła.

Jej wzrok padł na motocykl zaparkowany pod jednym z wejść do bloku.

– Umiesz tym jeździć? – spytała, odwracając się w jego stronę.

– Motocyklem? – pytanie zbiło go z tropu. – Trochę. Dziadek kiedyś mnie uczył… Ale… – Nagle oprzytomniał. – Chyba nie myślisz, że cię gdzieś nim podrzucę? Jestem za młody i nie mam prawa jazdy! Nie ma mowy. A w ogóle… to nie mamy kluczyków.

Ale Nemetti już go nie słuchała. Stanęła przy motocyklu i dotknęła ręką stacyjki, a lampki na desce rozdzielczej rozbłysły.

– Ty chyba oszalałaś! Przecież to nie twój motocykl! – zawołał.

Zaczął żałować, że w ogóle jej pomógł.

– Mój – skłamała lekko Nemetti.

– Akurat – żachnął się Aleks i zaczął szukać w plecaku komórki.

– No, na co czekasz, wskakuj! – ponagliła go.

– Zwariowałaś? Dzwonię na policję!

– I co im powiesz? Że pomogłeś mi uciec? – Nemetti popatrzyła na niego z dobrodusznym uśmiechem i błyskiem tryumfu w oku.

Aleksowi zrobiło się niedobrze. Miała rację. Przecież pomógł jej wydostać się tylnym wyjściem ze sklepu. Ale czy policja mogła go o coś oskarżyć? Nie wiedział przecież, że pomaga przestępcy! A ona? Albo uciekła z wariatkowa, albo jest kryminalistką!

– Dzwonię! – krzyknął odważnie.

Nemetti westchnęła ciężko, wywróciła oczami i podeszła do niego.

– Przepraszam, ale naprawdę potrzebuję twojej pomocy. To bardzo ważne. Nie pozostawiasz mi wyboru – powiedziała i machnęła ręką w powietrzu gdzieś na wysokości jego oczu.

Aleks był w trakcie wystukiwania numeru alarmowego policji, ale nagle coś kazało mu przestać. Jego ręka schowała telefon do kieszeni a ciało zdawało się oczekiwać na rozkazy. Co u licha?

– A teraz wskakuj i jedziemy! – zawołała żywo Nemetti.

„Nigdy w życiu!” – pomyślał Aleks i… skierował się posłusznie w stronę motocykla. „Co jest?!” – chciał krzyknąć, ale z jego ust nie wydobył się nawet jęk sprzeciwu. Zamiast tego włożył kask wiszący na kierownicy, wsiadł na skórzane siedzenie, nadepnął pedał gazu i ku swej rozpaczy usłyszał, że silnik zaskoczył. Nemetti usiadła za nim.

– A teraz na ulicę Krzywego Zwierciadła – wyszeptała mu do ucha.

Pomknęli. Zrazu trochę niepewnie, co zdradzało niedoświadczonego kierowcę, ale już po chwili wtopili się w normalny wczesnopopołudniowy ruch. Aleks przez chwilę próbował walczyć ze swoim ciałem, ale po kilku minutach zrozumiał, że to nic nie da i zamiast tego skupił się na jeździe. Skręcili w dobrze Aleksowi znaną ulicę Słoneczną. Minęła ich ciężarówka i motocykl zachwiał się niebezpiecznie, ale na szczęście udało im się odzyskać równowagę. Przy następnym zakręcie zajechali drogę rowerzyście, który pokazał im, co o tym myśli. Aleks chciał nawrzeszczeć na Nemetti, że naraża i jego, i siebie. Chciał wykrzyczeć, że jest za młody, żeby prowadzić! Że jak złapie ich policja, to będzie miał problemy, a ani mama, ani nikt inny nie uwierzy, że zrobił to wbrew swojej woli, ale nie mógł wydobyć z siebie ani jednego dźwięku. Zjechali w boczną ulicę i sunęli teraz między skupiskami niskich bloków, poprzedzielanych niewielkimi, smutnymi jeszcze po zimie skwerami. Po lewej stronie mignął mu jakiś billboard. Aleks dokładnie wiedział, gdzie jechać, mimo że nigdy wcześniej tu nie był i nigdy nawet nie słyszał o ulicy Krzywego Zwierciadła. Czuł się, jakby ktoś załadował mu dane z GPS-a prosto do głowy.

– To tutaj! Zatrzymaj się! – krzyknęła nagle Nemetti, a gdy Aleks wykonał polecenie, zeskoczyła z motocykla.

Znajdowali się przed wysokim, szarym blokiem. Obok drzwi do klatki widniał numer 4, a napis na niebieskiej tabliczce przymocowanej do ściany budynku głosił: „ul. Krzywego Zwierciadła”.

– Chyba się uda! Chodź! – pociągnęła Aleksa za rękaw, trochę za mocno. Ten nie zdążył jeszcze zsiąść z motocykla, zachwiał się i uderzył głową o kierownicę.

– Auu… Przepraszam. – Nemetti skrzywiła się, jakby ją to zabolało. – Dasz radę? Szkoda, że nie wzięłam maści ze smertojadu.

Aleks poczuł, jak do oczu napływają mu łzy bólu i bezsilnej wściekłości. Czy ona sobie jeszcze na dodatek z niego żartuje?

– Chodź! Nie ma czasu!

Dziewczyna szybkim krokiem podeszła do bramy, dotknęła ręką domofonu – zamek odskoczył i brama stanęła otworem. Przeskakując po dwa stopnie, wbiegli na drugie piętro. Ciemnozielone drzwi z numerem 4 chyba nie były zamknięte, bo wystarczyło nacisnąć klamkę, by otworzyły się, lekko poskrzypując. Weszli do środka. Nagle Aleks uświadomił sobie, że odzyskuje kontrolę nad swoim ciałem. Poruszył powoli palcami u rąk, ramionami, uniósł prawą nogę.

– Co to ma znaczyć?! – wrzasnął do Nemetti. – Co ty mi zrobiłaś?!

– Jeny… Mówiłam, że przepraszam, naprawdę nie miałam wyboru – oznajmiła, podchodząc do wiszącego w przedpokoju lustra.

Było naprawdę ogromne, sięgało od podłogi niemal do sufitu. Dziewczyna zaczęła intensywnie wpatrywać się w jego powierzchnię.

– A teraz, skoro już wróciłeś do siebie, dziękuję ci bardzo za pomoc. Naprawdę! Bez ciebie bym sobie nie poradziła. Możesz już iść – rzuciła przez ramię, dalej badając uważnie wzrokiem taflę lustra. – Nagle odwróciła się i spojrzała na Aleksa, jakby coś jej przyszło do głowy. – Hej, a może po drodze odwiózłbyś ten… ten dziwny pojazd na miejsce, co? Ktoś pewnie będzie go szukał. – Uśmiechnęła się, unosząc wyczekująco brwi. Chyba uważała to za świetny pomysł.

Aleks wybałuszył na nią oczy pewny, że się przesłyszał. Poczuł, jak dłonie zaciskają mu się w pięści, a serce zaczyna bić, jakby przebiegł ten dystans, który przed chwilą pokonali motocyklem.

– Odwieźć pojazd? – wykrztusił. – Na miejsce? Ty chyba naprawdę jesteś nienormalna! I jeśli myślisz, że tak po prostu sobie stąd teraz pójdę, to… to się mylisz! Albo mi powiesz, o co tutaj chodzi i co mi zrobiłaś, albo… albo… – żadna rozsądna groźba nie przychodził mu do głowy, zwłaszcza że argument z telefonem na policję już wykorzystał – albo się stąd nie ruszę! – Zdjął z ramienia plecak i postawił go na podłodze przed sobą na znak, że zamierza dotrzymać słowa.

Na widok jego zaciętej miny Nemetti westchnęła z rezygnacją i znów przewróciła oczami, jakby miała do czynienia z niezwykle upartym dzieckiem. Już otworzyła usta, żeby coś powiedzieć, zapewne coś bardzo lekceważącego, gdy nagle jej wzrok padł na plecak Aleksa. Zamarła. Stała z rozdziawionymi ustami, jakby zobaczył ducha. Przez chwilę wlepiała oczy to w plecak, to w Aleksa, aż w końcu oprzytomniała. Minę miała stanowczą, jakby powzięła jakąś decyzję. Odwróciła się z powrotem w stronę lustra i wpatrując się w nie w skupieniu, uniosła obie ręce i rozłożyła dłonie płasko, kilka centymetrów przed jego powierzchnią. Tafla lustra zaczęła falować, jakby była płynną rtęcią. Aleks był już teraz zupełnie pewny, że to sen. Zaraz zadzwoni alarm i mama wejdzie do jego pokoju, żeby sprawdzić, czy już nie śpi. Budzik jednak jakoś nie dzwonił, a Nemetti zachowywała się coraz dziwaczniej. Wyciągnęła rękę i przebiła nią taflę lustra, które ugięło się, a potem wysprężynowało z powrotem do swojego pierwotnego położenia. Przez chwilę dłoni Nemetti nie było widać. Test musiał wypaść pomyślnie, bo dziewczyna wycofała powoli rękę i spojrzała na Aleksa, który stał jak wryty, obserwując całą tę scenę z rosnącym osłupieniem. Nemetti tego się najwyraźniej spodziewała. Zwróciła się ku niemu, jedną ręką chwyciła plecak, drugą chłopca i pociągnęła go za sobą w stronę lustra, tak, że oboje zniknęli po jego drugiej stronie.

Rozdział 3. Po drugiej stronie lustra

Rozdział 3

Po drugiej stronie lustra

Po drugiej stronie lustra najpierw było ciemno, a potem Nemetti otworzyła jakieś drzwi i do środka małego pomieszczenia, w którym się znaleźli, wdarło się jasne światło. Gdy wyszli na zewnątrz, okazało się, że tym pomieszczeniem była szafa stojąca w rogu dziwnie umeblowanego pokoju.

– Dziadku! Mam Klucz! – wykrzyknęła Nemetti.

Rzuciła plecak Aleksa na podłogę i podbiegła do mężczyzny siedzącego przy starym, masywnym biurku pod przeciwległą ścianą pokoju. Aleks widział tylko jego szerokie plecy, ale wyglądało na to, że mężczyzna pochyla się nad czymś w skupieniu. Na widok Nemetti poderwał się z krzesła, chwycił ją w pasie, z łatwością uniósł do góry i zakręcił z głośnym śmiechem.

Aleks rozejrzał się nerwowo po pomieszczeniu, szukając drogi ucieczki albo czegoś, co choć trochę wyjaśniłoby, gdzie jest i co się z nim dzieje. W pokoju, prócz biurka, stały łóżko przykryte kolorową narzutą, pękata komódka z szufladami, a na niej szklana kula wielkości piłki do nogi. Za plecami Aleksa znajdowała się śmieszna, sięgająca prawie sufitu starodawna szafa, z której przed chwilą wyszli, oraz regał zastawiony książkami i przeróżnymi drobnymi przedmiotami – przeznaczenia większości z nich mógł się tylko domyślać. To jednak, co przykuło jego uwagę, to wiszące na ścianie łuki i strzały stojące w wysokim koszu w kącie pokoju. Otwarte drzwi wiodły do kolejnego pomieszczenia, co wskazywało na to, że pokój był częścią większego mieszkania.

– A już zaczynałem się martwić, że nie zdążysz! – zawołał uradowany mężczyzna do Nemetti. – Masz wodę? – Zniżył głos do poufnego półszeptu.

– Co? Ach, mam – odpowiedziała Nemetti z roztargnieniem, po czym z przejęciem wskazała na Aleksa. – Ale mam jeszcze coś! Znalazłam Klucz! To on, dziadku! Ma oko tygrysa!

Dziadek podążył wzrokiem za palcem dziewczyny. Gdy zobaczył Aleksa, znieruchomiał, tylko jego oczy rozszerzyły się w przerażeniu.

To, co się później wydarzyło, było tak niespodziewane, że Aleks nie zdążył nawet zareagować. Mężczyzna błyskawicznym ruchem chwycił pierwszy z brzegu wiszący na ścianie łuk, uzbroił go w strzałę i wycelował w chłopca. Nemetti jednym susem znalazła się przy Aleksie, odgradzając go od dziadka. Ten popatrzył na wnuczkę nierozumiejącym wzrokiem, ale po chwili dotarło do niego, co próbowała zrobić. Opuścił łuk i jeszcze przez chwilę wpatrywał się w nią z niedowierzaniem, aż w końcu odezwał się w języku, którego Aleks ani nie rozumiał, ani nie potrafił nawet odgadnąć, z jakiego kraju może pochodzić. Dziadek najpierw mówił z wymuszonym spokojem, który jednak z każdym zdaniem się ulatniał, aż w końcu mężczyzna zaczął wykrzykiwać serię pytań i reprymend, gestykulując żywo. Nemetti nie pozostawała mu dłużna i tłumaczyła coś podniesionym głosem, wskazując to na Aleksa, to na plecak, który wciąż leżał obok niego na podłodze i powtarzając coś, co brzmiało jak „aya tigre”. Aleks stał osłupiały, bojąc się poruszyć. Serce waliło mu jak młot. Był tak skołowany, że nie wiedział, czy powinien wykorzystać chwilę nieuwagi swoich porywaczy i uciekać, czy czekać, aż tych dwoje szaleńców przestanie się kłócić i dojdzie do jakiegoś porozumienia! Coś jednak mówiło mu, że skoro chce wrócić do domu, to nie powinien oddalać się od miejsca, przez które się tu dostał, bo w końcu skąd miał wiedzieć, czy jest tu więcej takich szaf z lustrami, przez które można przejść? Gwałtowna wymiana zdań trwała jeszcze chwilę, aż w końcu dziadek, któremu najwyraźniej zabrakło argumentów lub po prostu uznał, że z Nemetti i tak nie wygra, opadł zrezygnowany na krzesło przy biurku i zamilkł.

Aleks odetchnął. Wyglądało na to, że najgorsza burza już minęła. Nemetti usiadła na łóżku, skubiąc paznokcie i raz po raz spoglądając na dziadka spode łba. Aleks przyjrzał się uważniej brodatemu mężczyźnie, który teraz, kiedy nie trzymał w rękach wycelowanego w niego łuku, wyglądał całkiem niegroźnie, a nawet dobrotliwie. Był barczysty i zapewne już niemłody, ale nie przywodził też na myśl starca – nie miał siwych włosów ani zbyt wielu zmarszczek. Jeszcze raz rzucił Nemetti rozczarowane spojrzenie, a potem skierował wzrok na Aleksa i pocierając ręką krótką, kędzierzawą brodę, przyjrzał mu się uważnie. Aleks nie mógł nie zauważyć, jak bardzo mężczyzna był podobny do Nemetti. Miał takie same ciemne oczy w kształcie migdałów i wąskie usta, a spod zmierzwionych, kręconych włosów o rudym połysku wystawały nieco wydłużone, spiczaste uszy. Ubrany był w niebieską, płócienną koszulę sznurowaną na piersiach i półdługą, brązową kamizelkę, haftowaną w wymyślne wzory. Ale to, od czego Aleks nie mógł oderwać wzroku, to jego lekko skrząca się skóra. Twarz, łokcie i przedramiona, dłonie – wszystko jarzyło się delikatnie, jakby obsypane diamentowym pyłem! Dopiero po chwili dostrzegł, że przez duże okno wpadało do wnętrza dziwne, niezwykle jasne i jednocześnie nierażące światło. Aleks przeniósł wzrok na Nemetti i zobaczył, że jej skóra skrzyła się tak samo, jak skóra jej dziadka. Pomyślał, że może właśnie to białe światło ma takie właściwości i spojrzał na swoje dłonie, ale te, mimo że jaśniejsze niż zwykle, były zupełnie matowe. „Co jest?” – pomyślał zdezorientowany. Czuł, że jego mózg pracuje na najwyższych obrotach, starając się za wszelką cenę wytłumaczyć to wszystko, co się dookoła niego działo.

Nagle usłyszał hałas gdzieś na zewnątrz – trzaśnięcie kilku gałązek, chrobot drobnych kamieni, kroki i jakby węszenie. Hałas zbliżał się i nasilał, aż chłopiec wyraźnie poczuł, że pod oknem coś się porusza i cień przesłonił na chwilę wpadające do pokoju światło. Nemetti i dziadek spojrzeli na siebie ze strachem. Nemetti, która znajdowała się najbliżej Aleksa, przyłożyła palec wskazujący do ust, nakazując mu milczenie, po czym pchnęła go w ciemny kąt pokoju tak, żeby był niewidoczny z zewnątrz. Aleks, wiedziony instynktem, posłusznie przykucnął pod ścianą, tak bezszelestnie, jak tylko potrafił. Wstrzymał oddech. Zobaczył, jak Nemetti, blada, wpatruje się w dziadka rozszerzonymi strachem oczami, a ten z niepokojem wsłuchuje się w dochodzące z zewnątrz odgłosy. Nagle wszystko ucichło, a po kilku kolejnych sekundach rozległ się hałas, jakby horda psów zerwała się do biegu. Nemetti stała jeszcze chwilę bez ruchu, nasłuchując w napięciu, a kiedy podejrzane dźwięki całkowicie ucichły, odetchnęła z ulgą.

– To varule. Już poszły – powiedziała w języku, który Aleks rozumiał i usiadła ciężko na łóżku. Wciąż była blada.

– No widzisz? Trzeba go ukryć – rzucił mężczyzna z wyrzutem, nerwowo pocierając ręką czoło. Potem wstał i zaczął przechadzać się po pokoju. – Na pewno go wywęszyły. Wiesz, że nie możemy sprowadzać tu Terrian. Nie wiadomo, co mu zrobią, jak go znajdą. Pomyślałaś o tym?

Nemetti już otworzyła usta, gotowa wystrzelić w dziadka nową kanonadą argumentów, ale chyba jednak nic sensownego nie przyszło jej do głowy, bo wypuściła tylko głośno powietrze i oklapła jak przebity szpilką balon. Dziadek założył ręce na piersiach i pokręcił głową.

– Tak właśnie myślałem. Musimy cię zaprowadzić do Rady… i do portalu, chłopcze. I to szybko. – Zwrócił się do Aleksa, marszcząc czoło i w zamyśleniu potarł swą krótką, rudą brodę. – To nie będzie proste, varule łatwo cię wywęszą. A swoją drogą, dawno ich nie było w wiosce. Ciekawe, co tu robią.

– Koło fontanny też ich było pełno. Musiałam uciekać – rzuciła Nemetti, ale zaraz chyba tego pożałowała, bo dziadek wytrzeszczył na nią z niedowierzaniem oczy.

– Co?! Varule cię goniły? Na Mroczne Góry! Mówiłem, że to niebezpieczne!

– Nie denerwuj się, dziadku. On pomógł mi uciec. – Wskazała głową na chłopca.

Aleksowi opadła szczęka. Poczuł, że oblewa go fala gorąca. Pomógł jej? W niczym jej nie pomógł! Zmusiła go! Już chciał jej wygarnąć, co o tym myśli, kiedy odezwał się dziadek.

– To wszystko moja wina. – Mężczyzna westchnął i znów opadł na krzesło przy biurku. – Nie powinienem pozwolić ci iść. Mogłem poprosić Torela albo Aneę. Nie powinnaś była go tu sprowadzać.

– Ale on jest Kluczem, dziadku! Nie mogłam go tam zostawić – jęknęła dziewczyna błagalnym tonem.

Aleks teraz już nie wytrzymał. Bolała go głowa i naprawdę zaczynało mu się robić niedobrze.

– Jakim kluczem? Jakie varule? O co tu w ogóle chodzi?! – zawołał, wpatrując się w nich rozszerzonymi ze wzburzenia oczami.

Nemetti rzuciła mu niewidzące spojrzenie, skubiąc nerwowo pasek sukienki, a dziadek wyjął z szuflady gruby, brązowy notes i nachylił się nad nim, marszcząc czoło.

Aleks poczuł, że ma już zupełnie dość tej dziwacznej sytuacji. Musiał się stąd wydostać! I to natychmiast! „No jasne! Lustro!” – pomyślał przytomnie i zaczął powoli przesuwać się w stronę szafy, przez którą się tu dostał, starając się nie zwrócić na siebie uwagi brodatego mężczyzny i jego zwariowanej wnuczki. Niestety, gdy był już całkiem blisko, Nemetti nagle na niego spojrzała. Przestała skubać sukienkę i przyglądała mu się najpierw z zaciekawieniem, aż w końcu, gdy odgadła o co mu chodzi, uśmiechnęła się rozbawiona. Nawet nie ruszyła się z miejsca, żeby go powstrzymać.

Aleksowi się to nie spodobało. Wszedł do szafy, teraz już nie kryjąc się ze swoim zamiarem, odnalazł lustro, dotknął ręką jego tafli i poczuł pod palcami zimne, twarde szkło. Spróbował lekko na nie nacisnąć, ale tafla nawet nie drgnęła. Zaraz, jak ona to zrobiła? Pomachał otwartymi dłońmi nad powierzchnią lustra – bez skutku. Wspiął się na palce i zaczął obmacywać ramę od góry i z boków, ale nie znalazł niczego, co by je uruchomiło. I wtedy właśnie zaczęła do niego docierać powaga jego położenia. Zrozumiał, że sam się stąd nie wydostanie. Wyszedł z szafy i poczuł, że wzbiera w nim złość i rozpacz. Nie podobało mu się to, że mówią o nim, ale nie do niego. Nie wiedział, gdzie jest i co się z nim właściwie dzieje.

– Chcę wrócić do domu! – krzyknął, ile miał sił w płucach. – Nie możecie mnie tu trzymać! To jest porwanie! Słyszycie?!

Nemetti spojrzała na niego trochę zaskoczona, a trochę zaciekawiona, natomiast dziadek w tej właśnie chwili znalazł chyba to, czego szukał, bo pokiwał nad notesem głową, zamknął go głośno, podniósł się z krzesła i uniósł w górę dłoń w pojednawczym geście.

– Masz całkowitą rację, chłopcze – powiedział, podchodząc do Aleksa. – Nemetti nie miała prawa cię tu sprowadzać, a już na pewno nie wbrew twojej woli. Mam nadzieję, że rozumie swój błąd, a ja obiecuję, że postaram się, żebyś jak najszybciej wrócił do domu, choć… nie będzie to łatwe. Ale mam pewien pomysł! Najpierw jednak przyjmij moje przeprosiny, taki brak gościnności rzadko mi się zdarza. Jestem Askir. – Mężczyzna wyciągnął do niego rękę.

– Aleks – odpowiedział chłopiec i niepewnie uścisnął podaną mu dłoń.

Mimo gotujących się w nim emocji pomyślał, że może wreszcie pojawia się szansa na uzyskanie wyjaśnień.

– Przepraszam za ten atak – ciągnął Askir. – Myślałem, że wtargnąłeś tu za Nemetti, że masz złe zamiary i że… może jesteś z Maldokiem. Nie ufamy już Terrianom – dodał ciszej. – Ale to nie twoja wina, że moja lekkomyślna wnuczka cię tu ściągnęła. Cóż, młodość nie zna rozsądku i bywa impulsywna, a Nemetti jest tego najlepszym przykładem. – Rzucił dziewczynie gniewne spojrzenie spod krzaczastych brwi.

Nemetti przysłuchiwała się temu z naburmuszoną miną.

– Ale ja nie mam pojęcia, o co wam w ogóle chodzi! – wyrzucił z siebie Aleks trochę głośniej niż zamierzał.

– Ech, to długa historia, ale oczywiście należą ci się wyjaśnienia. Myślę, że najlepiej będzie, jeśli Nemetti sama ci to wszystko wytłumaczy, skoro to ona cię tu sprowadziła. Prawda, Nemetti?

Dziewczyna zerknęła na Aleksa spode łba, a widząc jego zawzięte spojrzenie, wywróciła oczami.

– Dobra – bąknęła. – Ale może najpierw coś zjemy? Nie jadłam nic od śniadania – zwróciła się błagalnym głosem do dziadka.

Askir westchnął.

– Chyba wszystkim nam dobrze zrobi odrobina czegoś pożywnego. Chodźcie.

W pokoju obok, który wyglądał jak połączenie salonu z jadalnią, stał owalny, drewniany stół i sześć sporych rozmiarów rzeźbionych krzeseł – przy czym każde wydawało się pochodzić z innego kompletu. Podłogę przykrywał wyblakły dywan, który, sądząc po wytartych wzorach, kiedyś chyba był kolorowy, a jeden z kątów pokoju zajmował stary, żółty fotel z podnóżkiem i lampa z plecionym abażurem. Fotel zupełnie nie pasował do reszty wystroju, ale Aleks wyobraził sobie, że musiał być bardzo wygodny. Poczuł, jak ogarnia go zmęczenie.

– Siadaj – zachęcił go Askir, odsuwając jedno z krzeseł od stołu.

Aleks zawahał się, ale wykonał polecenie. Zerknął za okna i zobaczył zalany słońcem kawałek ogrodu: ścieżkę, jakieś dziwne kwiaty, których nigdy wcześniej nie widział, krzewy, a dalej drzewa. Wytężył wzrok. Jedno z nich było całe niebieskie, bo z jego gałęzi zamiast liści zwisały dziwaczne, błękitne trąbki! Potrząsnął głową i odwrócił wzrok.

Nemetti weszła do pokoju z misą pełną wielkich pomarańczowych pomidorów. Podała po jednym dziadkowi i Aleksowi. Sama zanurzyła zęby w swoim i błogi uśmiech pojawił się na jej twarzy.

Aleks popatrzył na trzymany w ręku owoc. Wyglądał niewinnie, ale kto wie, czy nie był nasączony trucizną. Zerknął podejrzliwie na Nemetti. Wycierała właśnie ręką spływający po brodzie sok. Aleks poczuł, że burczy mu w brzuchu. Nie jadł nic od drugiego śniadania, a owoc wyglądał naprawdę smakowicie.

– No jedz! To napławdę dobłe – zachęcała Nemetti z ustami pełnymi soczystego miąższu.

„Raz kozie śmierć” – pomyślał Aleks i ostrożnie odgryzł mały kawałek pomidora. ŁAŁ! Cóż to był za smak! Słodki, soczysty owoc, zarazem lekko kwaśny i odrobinę słony, ciutkę pikantny, ale nie na tyle, żeby zabić jego łagodność – rozpływał się w ustach jak najwspanialsza czekoladowa trufla. Zawierał najdoskonalszą mieszankę smaków, jaką Aleks potrafił sobie wyobrazić. Chłopiec poczuł, jak jego ciało napełnia się energią, a wyczerpany wciąż ponawianymi próbami zrozumienia otaczającego go świata umysł odżywa.

– Co to jest? – spytał z niedowierzaniem, analizując resztki tego niesamowitego smaku pozostałe na języku po przełknięciu ostatniego kęsa.

– Sapidus – odparła z zadowoleniem Nemetti. – Niezłe, co? Też je bardzo lubię, chociaż… chyba wolę aranje – dodała po chwili. – Ale sapidusy są bardzo pożywne. Uprawiamy je nad rzeką – poinformowała rzeczowo.

Aleks uniósł wzrok. W Poziomkach nie było rzeki.

– To… gdzie ja właściwie jestem? – spytał, wpatrując się podejrzliwie w swoich rozmówców.

Askir skrzywił się nieco i spojrzał na Nemetti, jakby chciał powiedzieć „no i masz”, a potem westchnął.

– Widzisz, chłopcze… – zaczął powoli, przyglądając się bacznie swojemu rozmówcy. – Trafiłeś do Altery. I wiem, że trudno będzie ci w to uwierzyć, ale… mieszkają tu bardzo różne stworzenia, takie jak… na przykład jednorożce… czy elfy.

Umilkł na chwilę, wpatrując się w Aleksa z uwagą. Chłopiec zmarszczył brwi. Czy on sobie z niego żartuje? Jednorożce? Elfy? To jakieś bzdury. Tylko że ani Askir, ani Nemetti się nie uśmiechali. Wręcz przeciwnie. Wyglądali na śmiertelnie poważnych. Zaraz, zaraz… elfy? Czyżby on chciał przez to powiedzieć, że są… elfami? Aleks zamrugał i po raz kolejny przyjrzał im się uważnie. Spiczaste uszy, błyszcząca skóra… Może to miało sens? Nie, to zupełnie nie miało sensu! Przecież elfy nie istnieją! To tylko bajki! Rozejrzał się. Spojrzał na leżące na stole sapidusy, a potem wyjrzał przez okno, za którym wciąż widać było niebieskie drzewo powiewające dziwacznymi trąbkami zamiast liści. Oszołomiony popatrzył na Askira, a ten powoli skinął głową.

– Nemetti, to może ty wyjaśnisz resztę? – elf z przekąsem zwrócił się do wnuczki.

Nemetti zacisnęła usta, zmarszczyła czoło, jakby zastanawiała się od czego zacząć, a po krótkiej chwili poprawiła się w krześle i odchrząknęła.

– No więc – zaczęła, unosząc głowę z teatralną powagą i spoglądając na Aleksa z góry, jak nauczyciel zaczynający nową, niezwykle ważną lekcję – jesteśmy plemieniem elfów z doliny Abor. – Oparcie jej krzesła było tak wysokie, że wystawało co najmniej pół metra ponad jej głowę, i może dlatego Aleks pomyślał, że w swojej zwiewnej sukience i z burzą rudych włosów wyglądała teraz trochę jak mała dziewczynka udająca dorosłego. Uśmiechnął się lekko, ale Nemetti na szczęście była tak zajęta swoją opowieścią, że wcale tego nie zauważyła i ciągnęła: – Dolina Abor to nasz dom. I wszystko byłoby dobrze, gdyby pewnego dnia nie pojawił się tu Maldok. No wiesz… Taki zły Terrianin, czyli ktoś z twojego świata. No… Człowiek. Przyszedł nie wiadomo skąd i po kilku obiegach zaczął nami rządzić. – Nemetti nachmurzyła się, a w jej oczach pojawiły się groźne ogniki. – A varule mu pomogły. To ci, co mnie ścigali – wyjaśniła. – W Terrii… To znaczy na Ziemi. Jak się spotkaliśmy. Pamiętasz?

Aleks uniósł brwi, wyraźnie skołowany.

– Ścigali? Masz na myśli tych facetów w czarnych kurtkach i w ciemnych okularach?

– Tak. Chociaż nie. Czekaj… facetów? Masz na myśli ludzi? Nie, to nie ludzie – pokręciła głową. – Ale są zmiennokształtni. To znaczy… mogą zmieniać się w ludzi. No i słuchaj, bo tu zaczyna się cała historia. – Nemetti nachyliła się w stronę Aleksa, wyraźnie zaaferowana, i zniżyła poufnie głos. Cała jej pompatyczność już dawno gdzieś wyparowała. – Rivena przepowiedziała, że od Maldoka może nas uwolnić ktoś z Terrii. Terrianin, rozumiesz? I ma to mieć coś wspólnego z okiem tygrysa – powiedziała, wpatrując się w niego z uporem, jakby spodziewała się, że wszystko jest już jasne i on zaraz krzyknie „aha!”.

Ale Aleks rozumiał jeszcze mniej niż przed chwilą. Rivena? Zmiennokształtni? Oko tygrysa? Co to wszystko, u licha, miało z nim wspólnego?

Dziadek Nemetti podparł dłońmi czoło, jakby rozbolała go głowa.

– Nemetti, przecież ty nic mu nie wyjaśniłaś. – Westchnął zrezygnowany. Po chwili się wyprostował. – Dobrze. W takim razie ja to zrobię – oznajmił i wziął głęboki oddech. – Widzisz, Aleks – zaczął – nasza osada leży nad rzeką Abor. Kiedyś była ona szeroka i wartka. Jej wody żywiły las, w którym znajdowaliśmy pożywienie i sprawiały, że cała dolina była wiecznie zielona i żyzna. Tak mieszkaliśmy sobie spokojnie przez wieki. Byliśmy na tyle silni, że nikt nie ważył się nas atakować, a mieszkają tu, w Alterze, różne stworzenia, niektóre groźne i niebezpieczne. Mieliśmy wszystkiego pod dostatkiem. Pięć obiegów… emm… to znaczy pięć lat temu to się zmieniło. – Askir zmrużył złowrogo oczy, a rysy mu się wyostrzyły. – W Szmaragdowej Dolinie, jak też nazywamy dolinę Abor, pojawił się Maldok i zawrócił bieg rzeki, kierując ją na drugą stronę Mrocznych Gór. Teraz płynie tu tylko wąski strumień, który pozwala nam na uprawę jedynie najpotrzebniejszych roślin. Maldokowi i varulom udało się przejąć nad nami władzę, choć nie bardzo wiemy, w jaki sposób. Nie potrafimy z nimi walczyć. Jesteśmy słabi. Varule kiedyś trzymały się drugiej strony Gór i nigdy nie zapuszczały się w nasze okolice. Teraz służą Maldokowi i pilnują, żebyśmy wykonywali jego rozkazy. A jemu chodzi głownie o ademity, które tu rosną i które wy nazywacie diamentami. Maldok każe nam je zbierać. Robi z nich w Terrii dobry użytek – mruknął z ironią Askir. – To znaczy na Ziemi. Jest Terrianinem, tak jak ty.

– Terrianinem? – Aleks próbował nadążać za opowieścią Askira, choć nie było to łatwe.

– Terrianinem, czyli mieszkańcem Terrii, po waszemu: Ziemi. Pojawił się tu kilka… lat temu. Zwykle nie sprowadzamy tu Terrian bez powodu. – Askir posłał Nemetti znaczące spojrzenie. – Ale Rada Starszych pozwoliła mu zostać. Mieszkał tu kilka lat, pracował jak my, jadł jak my i w tym samym czasie knuł, drań, pod naszym nosem. – Elf zacisnął gniewnie pięść. – Pewnego dnia coś się zmieniło. Zaczęliśmy tracić nasze… Jak to nazwać?… Moce? Zdolności?… Dawniej większość z nas miała szczególne uzdolnienia. Wspólnie panowaliśmy nad siłami przyrody, potrafiliśmy kontrolować ogień, rozmawiać ze zwierzętami. Ale pewnego dnia wszystko się skończyło. Zaczęliśmy słabnąć fizycznie, przestaliśmy tak świetnie strzelać z łuków. Za to Maldok stawał się coraz silniejszy. Aż pewnego dnia wjechał do naszej doliny ze zgrają varuli i nakazał posłuszeństwo. Bez naszej fizycznej siły i wyjątkowych umiejętności łatwo było mu przejąć władzę.

– A… te varule? – spytał niepewnie Aleks. Wyobraźnia podsuwała mu przerażające obrazy. – Nemetti mówiła, że to one ją goniły w Poziomkach. Co to w końcu jest, jeśli nie ludzie?

– Varule należą do zmiennokształtnych, czyli mogą zmieniać postać bez utraty świadomości, kim są – wyjaśnił Askir. – Są trochę podobne do elfów i ludzi, ale kiedy chcą, mogą też przybierać postać sporych wilków. Jako wilki poruszają się bardzo szybko i mają świetny węch. To właśnie ich zgraja węszyła przed chwilą pod naszym domem. Obawiam się, że cię wyczuły – masz bardzo specyficzny zapach.

Aleks skrzywił się na myśl o wilkopodobnych potworach.

– I… mówiłeś, że one mogłyby mi coś zrobić? – spytał.

Askir spojrzał na niego przeciągle.

– Nie można tego wykluczyć. Maldok raczej nie ucieszyłby się na wieść o konkurencji.

Aleks zerknął po twarzach Nemetti i Askira, żeby sprawdzić, czy sobie z niego nie żartują. Wyglądali jednak na śmiertelnie poważnych. Potarł ręką czoło. To wszystko brzmiało jak fabuła jakiejś gry komputerowej z dziedziny fantastyki, i to nawet całkiem niezłej. Tylko że on nie miał wcale ochoty w nią grać! Jedyne, o czym teraz marzył, to jak najszybszy powrót do domu.

– Ale wciąż nie rozumiem, co to wszystko ma wspólnego ze mną? I jak długo zamierzacie mnie tu trzymać?

Dziadek westchnął głęboko.

– Po drugiej stronie rzeki mieszka Rivena. Nie jest elfem, choć trochę nas przypomina. Mieszka samotnie i jest trochę… ekscentryczna. Niektórzy uważają, że sporo wie i potrafi przepowiedzieć przyszłość, inni, że nie można jej wierzyć, a jeszcze inni, że trzyma z varulami. Ta tutaj oto Nemetti – Askir wskazał oskarżycielsko głową na swoją wnuczkę – ze swoją, skądinąd rozsądną, przyjaciółką Kairą wybrały się do niej… same… choć jest to bardzo niebezpieczne. Poszły spytać o to, jak pozbyć się Maldoka.

– No i właśnie Rivena zdradziła nam, że Klucz do obalenia Maldoka i odzyskania dawnych mocy jest w Terrii! A na koniec powiedziała: „Szukaj oka tygrysa” – oświadczyła Nemetti zaaferowana. – A ty masz głowę tygrysa wymalowaną na plecaku! Więc to musisz być ty! Ty jesteś Kluczem do tego, żebyśmy mogli żyć tak jak dawniej! Dlatego nie mogłam cię tam zostawić!

Oczy jej błyszczały, a na policzkach pojawiły się rumieńce.

– Albo to po prostu czysty przypadek, a Rivena nie wie, co mówi. – Askir znów westchnął i pokręcił głową.

Aleks był w szoku. A więc porwano go i wciągnięto do jakiegoś zwariowanego świata, gdzie zgraja wilków czyha na jego życie, bo ta pomylona dziewczyna wierzy, że on pokona nie wiadomo jak groźnego osobnika, z którym cała zgraja elfów nie potrafi sobie poradzić? A wszystko dlatego, że mama kupiła mu rok temu na wyprzedaży plecak, na którym jest naszyta plakietka z głową tygrysa?! Nie, to musi być jakiś koszmar! Na pewno zaraz się obudzi! Aleks uszczypnął się kilka razy w dłoń, ale poza tym, że poczuł lekki ból, nic się nie zmieniło.

Musiał wyglądać równie niewyraźnie, jak się czuł, bo Askir i Nemetti zaczęli mu się uważniej przyglądać. Dziadek wyszedł na moment, a po chwili wrócił ze szklanym dzbanem wody i trzema kielichami. Postawił je na stole i napełnił.

Aleks automatycznie sięgnął po naczynie i przytknął je do ust. Już po jednym łyku poczuł się znacznie lepiej.

– Co to jest? – spytał, patrząc zaskoczony na trzymany w ręku puchar.

– To? To kalamar, jest tego sporo nad rzeką. Juna robi z tego piękne naczynia – wyjaśnił Askir. Uniósł kielich pod światło i przez chwilę sam przyglądał mu się z podziwem.

Aleks rzucił mu zdumione spojrzenie, ale szybko zrozumiał, że Askir nie mówi o napoju. Kielich był rzeczywiście bardzo ładny – mienił się odcieniami ciepłej bieli, błękitu i srebra.

– Mam na myśli wodę – sprostował Aleks.

– Aaa! – rzekł elf ze śmiechem. – To ożywoda. Woda orzeźwienia. Z rzeki.

– Niezła, co? – Nemetti wyglądała na zachwyconą jego uznaniem dla napoju.

Niezła? Aleksa ogarnął spokój, zaczął jaśniej myśleć, a cała sytuacja nie wydawała mu się już tak beznadziejna jak przed chwilą. Cóż, Nemetti po prostu się pomyliła, zaraz jej wszystko wytłumaczy, a wtedy nie będą już mieli powodu, żeby dłużej go tu trzymać. Ile to czasu mogło upłynąć? Czy mama wróciła już z pracy?

– W porządku, na razie wystarczy tych wyjaśnień – powiedział Askir, widząc, że Aleks dochodzi do siebie.

Wstał i ruchem ręki dał im do zrozumienia, że mają za nim iść.

– Varule mogą tu wrócić w każdej chwili. Musimy cię stąd zabrać. I to szybko. Idziemy!

Aleks zmarszczył czoło.

– Gdzie chcecie mnie zabrać? – zapytał, zerkając podejrzliwie na Askira.

– Już mówiłem. Do Twierdzy. Musimy przedstawić cię Radzie. No chodź. Nie mamy czasu.

Aleks się nie ruszał. Wycieczka do jakiejś twierdzy zupełnie nie pasowała do jego nowego i jakże, wydawało się, genialnego planu.

– Nigdzie nie pójdę – stwierdził stanowczo. – Odeślijcie mnie natychmiast do domu. Przez to lustro. – Wskazał ręką w stronę pokoju i szafy, przez którą tu wszedł. – Askir ma rację. Ta cała… Rivana, czy jak jej tam, nie wie, co mówi! Nie jestem żadnym Kluczem! To nawet nie jest oko tygrysa, tylko cała głowa! Oka prawie nie widać! Chcę natychmiast wrócić na Ziemię! – zakończył trochę bardziej rozpaczliwym tonem, niż planował.

Ze spojrzeń Nemetti i Askira wyczytał, że nie będzie to takie łatwe.

Askir patrzył na niego z mieszaniną zatroskania i zakłopotania.

– Nie możesz teraz stąd wrócić. Po pierwsze, obawiam się, że muszę przedstawić cię Radzie. Varule na pewno doniosą Maldokowi, że jest tu Terrianin i Rada musi wiedzieć, o kogo chodzi. Muszą cię zobaczyć, a wtedy zdecydują, co z tobą zrobić. Poza tym tak częste używanie tego portalu przez tyle osób może być ryzykowne. Musi mieć czas, żeby się zregenerować, inaczej mógłbyś trafić nie wiadomo gdzie albo… tylko częściowo – wyjaśnił elf.

– Częściowo? – wymamrotał Aleks. Wolał się nie zastanawiać, co to może znaczyć. – Ale ile mam czekać? Moja mama będzie się martwić, jeśli nie wrócę na noc do domu. Postawi na nogi całe miasto! Nie możecie mnie tu trzymać! No i mam jutro klasówkę z historii – dokończył ciszej i od razu pomyślał, że akurat tego nie będzie żałował.

– Dlatego musimy zaprowadzić cię do Rady Starszych, i to szybko. Jeśli ktoś może ci pomóc, to tylko oni. W Ademitowej Twierdzy jest jeszcze jeden portal i będziesz mógł go użyć, jeśli Rada zdecyduje, że należy cię odesłać. A myślę, że jest to bardzo prawdopodobne, bo sam pomysł ściągnięcia tu Terrianina był co najmniej nierozsądny. Poza tym, jeśli Rivena… – Elf urwał, a Nemetti rzuciła mu zaskoczone spojrzenie. – Tak czy siak, musimy przedstawić cię Radzie.

Aleks siedział bez ruchu, wpatrując się w nich z niedowierzaniem. I pomyśleć, że gdyby tylko nie zachciało mu się dziś po lekcjach drożdżówki i lemoniady, nigdy nie spotkałby tej zwariowanej elfki i siedziałby już dawno w domu, w swoim pokoju, bezpieczny i szczęśliwy! Nie tropiłyby go żadne wilki, żadne elfy nie kazałyby mu iść do jakiejś twierdzy, żeby jakaś rada mogła go sobie obejrzeć i zadecydować, co z nim dalej zrobić! A całe to zamieszanie przez tę rudowłosą świruskę! To wszystko było tak niedorzeczne, że Aleksowi aż zapierało dech w piersiach, gdy o tym myślał. Jednak zdawał sobie sprawę, że teraz nie ma już odwrotu i jeśli chce dziś wrócić do domu, musi z nimi pójść. Musi pójść tam, gdzie go zaprowadzą. Miał tylko nadzieję, że wiedzą, co robią. Westchnął i podniósł się z krzesła, ciągnąc za sobą plecak.

– Dobra. Skoro nie ma innego wyjścia, to chodźmy – burknął.

– To nie takie proste… – Askir wyraźnie się ożywił. – Ale mam pomysł, za mną!

Poprowadził ich do kuchni. Stały tam przysadziste, kremowe szafki, a półki uginały się pod ciężarem naczyń ze szkła i kalmaru wypełnionych czymś, co wyglądało jak wielobarwne fasolki, orzechy, suszone owoce i kawałki jakichś roślin. Pod pierwszym oknem, w glinianych donicach, rosły zioła i kwiaty, a pod drugim stał pomalowany na zielono stół i trzy krzesła. Za drzwiami na podłodze tkwiło kilka skrzyń z owocami.

Askir schylił się i zaczął przestawiać skrzynie, odsłaniając ukrytą w podłodze klapę. Otworzył ją i zszedł pierwszy po stromych schodkach, zabierając ze sobą szklaną karafkę z jakimś gęstym płynem. Nemetti i Aleks zeszli za nim, zamykając za sobą klapę. Aleks szybko zorientował się, po co Askirowi potrzebna była karafka. Płyn w środku świecił ciepłym, fluorescencyjnym światłem, rozpraszając gęsty mrok pomieszczenia. Było tu chłodniej niż na górze. Okrągła izba najwyraźniej pełniła funkcję piwniczki i składzika, bo zastawiona była koszami pełnymi owoców, łodyg i liści niezidentyfikowanych roślin, słojami z orzechami i z różnego rodzaju przetworami o dziwnych kształtach i kolorach. Pod jedną ze ścian stały skrzynki z narzędziami, a nad nimi wisiały łuki i kołczany ze strzałami. Najwięcej miejsca zajmował jednak półokrągły regał zarzucony zbiorem na pozór przypadkowych przedmiotów: kolorowych kamieni, puszek, pudełek i drobnych, dziwacznych narzędzi.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki