Copyright © by Małgorzata Strękowska-Zaremba, 2024

Copyright © by Virtualo, 2024

Redakcja: Kamila Kowalczyk

Korekta: Maria Gonta, Magdalena Gonta-Biernat / To Się Wyda

Skład i łamanie: Krzysztof Bukowski

Projekt okładki: Beata Woźniak

Wydanie II

Warszawa 2024

ISBN 978-83-272-8591-1

Książka jest objęta ochroną prawa autorskiego. Wszelkie udostępnianie osobom trzecim, upowszechnianie i upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Virtualo Sp. z o.o.

ul. Marszałkowska 104/122

00-017 Warszawa

www.virtualo.pl

Chcesz wydać książkę lub audiobook? Wejdź na virtualo.eu lub napisz do nas na adres: redakcja@virtualo.pl.

Zobacz nas na

Maciuś rozmawia z kaftanikiem

Był sobie Okropny Maciuś. Miał niebieskie oczy, kręcone włosy i zadarty nos. Miał mamę Sabinę, tatę Sebastiana, młodszą siostrę Michasię i psa Pirata. A Michasia miała koty Mruczki. Maciusiem i Michasią opiekowała się Namolna Niania.

Niania czekała na telefon od swojego narzeczonego. Ale narzeczony nie dzwonił i nie odbierał telefonu od niani.

– Coś się stało – martwiła się niania.

– Utopił się w błocie! Spadł z pięćdziesiątego piętra na beton! Zjadły go głodne muchy! Uderzył głową o latarnię! Porwali go kosmici! Wszedł na minę! Wpadł do basenu z piraniami! Rozszarpały go różowe pantery!… – wyliczał Maciuś.

– Nazywam się Michasia, jestem małą… – przerwała mu milutka Michasia.

– Cicho bądź – Maciuś zwrócił uwagę siostrze.

Michasia uczyła się roli wróżki. Dwa razy w tygodniu chodziła do klubiku. Miała tam zagrać wróżkę w przedstawieniu o dobrej wróżce. Była tym bardzo przejęta.

– Nie mogę cicho – stwierdziła. I nie posłuchała brata. – Nazywam się Mi…

– O ludzie! Każdy wie, jak się nazywasz! Nawet ty! Narzeczonego niani przejechał szalony tramwaj! A ty gadasz i gadasz! – rozgniewał się Maciuś.

– Przestań, Maciusiu, przerażasz mnie – przerwała mu zatroskana niania.

Postanowiła pójść do babci Józia, Marceliny Mruk. Sąsiadka umiała wróżyć z kart. Niania chciała ją zapytać o narzeczonego. Zabrała ze sobą Michasię i Maciusia.

Pani Marcelina Mruk siedziała w kuchni. Robiła na drutach ciepły kaftan dla jamnika Kacperka. Z czerwonej włóczki. Odłożyła włóczkę i druty do koszyka. Poszła z nianią do pokoju. Wyjęła karty do wróżenia.

Maciuś przyglądał się jej ciekawie. I Józio się przyglądał. I Michasia. I spasiony jamnik.

Babcia Józia założyła na nos okulary.

– Dziś są andrzejki. To dzień wróżb i czarów. Wróżby andrzejkowe spełniają się w stu procentach! – stwierdziła z przekonaniem.

Rozłożyła karty na stole. Przyjrzała się im. Zrobiła bardzo ważną minę.

– Nic się nie stało pani narzeczonemu. Teraz nie może zadzwonić. Zrobi to wieczorem – powiedziała chwilę później.

– Karty tak mówią? – upewniła się niania.

– Tak mówią karty! – potwierdziła pani Marcelina.

Maciuś przyłożył kartę do ucha. Jedną. Drugą. Trzecią.

– Do mnie nic nie mówią – zdziwił się.

– Tylko do babci mówią! – pouczył go Józio. I zaraz poprosił: – Teraz mnie powróż, babciu.

Babcia Marcelina potasowała karty i rozłożyła na stoliku.

– Wkrótce dostaniesz to, o co prosiłeś. WŁASNE ZWIERZĄTKO! – oznajmiła radośnie.

„Józio dostanie własne zwierzątko!”. Maciuś poczuł wielką zazdrość. Miał już psa Pirata, ale Piratowi przydałby się psi kolega. Pirat ganiałby jednego kota Michasi, a nowy pies drugiego.

– Teraz niech pani mnie powróży – poprosił Maciuś. I usiadł przy stole. – Trzeba mi wywróżyć tak: jeszcze jednego psa, klocki lego, nową hulajnogę, rower, motorynkę, telefon, komputer!

– Zobaczymy – powiedziała krótko babcia Józia.

Ponownie rozłożyła karty na stole. Popatrzyła. Uśmiechnęła się tajemniczo. I klasnęła z zadowolenia.

– Karty mówią, że Maciuś się zakocha! – ogłosiła wesołym głosem. – Zakocha się w blondynce z lekkim zezem i ubytkiem w uzębieniu!

Maciuś aż usiadł z wrażenia.

– Durne karty! – bąknął. Poczuł złość na karty i na babcię Józia. Wstał z krzesła. Wziął się pod boki. – Niech pani powie coś innego! – zażądał.

– Nie da się cofnąć wróżb, Maciusiu. Zakochasz się w blondynce z lekkim zezem i ubytkiem w uzębieniu. Znasz taką? – spytała roześmiana Marcelina.

Maciuś był bardzo rozgniewany. Dlatego nie odpowiedział. Wyręczył go Józio.

– Maciuś zna jedną blondynkę z lekkim zezem. Nazywa się Julka. Chodzi z nami do pierwszej klasy – powiedział.

Zdenerwowany Maciuś wykrzyknął:

– W nikim się nie zakocham!

I uciekł do kuchni.

Za nim przyszedł Józio.

Naburmuszony Maciuś nawet na niego nie spojrzał. Siedział na ławie pod ścianą. Obok niego stał koszyk. W koszyku leżał czerwony kaftanik Kacperka. Niedokończony, bo brakowało kołnierza.

– Uwierz, Maciusiu. Wróżby babci zawsze się spełniają. Dostanę zwierzątko, a ty się zakochasz. Koniec, kropka – westchnął Józio.

Współczuł Maciusiowi. Ale chciał dostać zwierzątko, dlatego wierzył we wróżby babci.

– Nie wierzę kartom, które gadają tylko z twoją babcią. Trzeba być chyba zaślinionym wielorybem, żeby w to wierzyć – Maciuś szarpnął czerwoną nitkę. Bo zwisała z koszyka.

– Uważaj, Maciusiu. Sprujesz kaftanik Kacperka – ostrzegł go Józio.

Maciusiowi zalśniły oczy. Postanowił ukarać panią Marcelinę za jej wróżby.

– Jak się pruje kaftaniki Kacperka? To bardzo trudne? – zapytał niewinnie.

– Nie wiesz tego? – zdziwił się Józio. – O, tak!

Józio wyjął z kaftanika drut do robótek ręcznych. Na tym drucie zaczepiona była czerwona nitka. Pociągnął za nitkę. Raz, drugi, trzeci.

– Już wiesz, jak pruje się kaftaniki? – upewnił się.

– Jeszcze nie wiem – odparł Maciuś.

Józio ziewnął, ale pokazał koledze, jak spruć cały kaftanik.

Wtem ktoś stanął w drzwiach.

– Co tu tak cicho? – spytała babcia Józia. I zaraz złapała się za kok na głowie.

– Kaftanik powiedział, żeby go spruć. Tylko ja go słyszałem – rzekł z dumą Maciuś.

I na chwilę nawet poweselał.