Copyright © by Dominik W. Rettinger

Copyright for this edition © by Virtualo, 2022

Redakcja: Melanż

Korekta: Melanż

Projekt okładki: Małgorzata Drabina / Yellow Room

Wydanie I

Warszawa 2022

ISBN 9788327287939

Książka jest objęta ochroną prawa autorskiego. Wszelkie udostępnianie osobom trzecim, upowszechnianie i upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Virtualo Sp. z o.o.

ul. Marszałkowska 104/122

00-017 Warszawa

www.virtualo.pl

Chcesz wydać książkę lub audiobook? Wejdź na virtualo.eu lub napisz do nas na adres: redakcja@virtualo.pl.

Zobacz nas na

Czuł, że nie wytrzyma następnego uderzenia, straci przytomność albo zwariuje. Lub umrze. Ból stawał się nie do wytrzymania. Kolejne ciosy, pięści i kopniaki spadały na jego ciało i głowę, trafiając w miejsca wcześniej uderzone, wiele razy. Paroksyzmy bólu rozchodziły się falami po mięśniach i kościach, docierały do serca, mózgu. Zaciskał zęby, żeby nie krzyczeć. Słyszał zdyszane oddechy i urywane przekleństwa dwóch zbirów, którzy bili go pięściami i kopali.

Nie mógł pojąć, skąd w nich tyle nienawiści. Obezwładnili go paralizatorem, kiedy wsiadał do samochodu przed wynajętym domem na przedmieściach. Przywieźli go tu, wciągnęli na trzecie piętro, rzucili na podłogę w pustym pokoju i od razu zaczęli bić. Zanim doszedł do siebie po szoku wywołanym uderzeniem prądu, leżał już skulony, podrzucany kopnięciami ciężkich butów. Nie zdążył, nie miał szansy zapytać, kim są i czego od niego chcą. Znał odpowiedź na drugie pytanie, ale jak mógłby się dogadać, kiedy ciosy, pięści i kopniaki od razu odebrały mu oddech i zdolność mówienia.

Zaczynał tracić wzrok, spuchnięte i zalane krwią oczy widziały tylko jasne prostokąty okna i otwartych drzwi balkonowych. Resztką woli skupił na nich całą uwagę. Po każdym kopnięciu starał się posunąć trochę w stronę balkonu. Bijący nie zwracali uwagi na jego dążenie, zbyt zajęci byli wybieraniem miejsc do uderzeń. Nerki, piszczele, krocze, splot słoneczny, głowa – dobrze znali się na swojej robocie. Nie wiedział, jak długo to trwało, być może miał już połamane żebra i kości nóg, może miał w ten sposób umrzeć. Podciągał się na rękach w stronę balkonu za każdym razem, kiedy pozwalał na to kopniak, kiedy ból nie był zbyt paraliżujący. Dotarł w ten sposób do otwartych drzwi, ostatnie kopnięcie rzuciło go głową na framugę. I nagle bicie ustało.

Leżał na brzuchu, przed sobą widział niewyraźnie błyski światła. Słyszał ciężkie oddechy, potem pstryknięcie zapalniczki, poczuł zapach dymu papierosów. Rozległy się kroki, jeden z nich wyszedł do następnego pokoju, słychać było, jak wybiera numer w telefonie komórkowym. A zatem nie zamierzają go zabić, jeszcze nie teraz. Albo czekają na ostateczny wyrok.

Ciało było jednym wielkim bólem, prawie nie mógł oddychać. Musiał koniecznie zobaczyć, co znaczą błyski światła na balkonie, tuż przed jego głową, ale nie potrafił skupić wzroku.

Usłyszał niewyraźny głos z pokoju obok, nie rozumiał słów, jakby nie były wypowiedziane po polsku. A może to jego obity mózg przestał rozróżniać znaczenia. Udało mu się zobaczyć, co odbija refleksy słońca na betonie balkonu – były to odłamki potłuczonego szkła. Widział też pręty balustrady, za wąsko rozstawione, nie przecisnąłby się między nimi.

Kiedy wlekli go z samochodu, na trawniku przed dziesięciopiętrowym blokiem zobaczył gęste krzewy; pamięć zanotowała, że zaczynały się w odległości dwóch metrów od betonowej ściany bloku. Gdyby odepchnął się z balkonu, istniała szansa, że upadnie na krzewy. Jeśli nie uda mu się, lepiej było zginąć od uderzenia o ziemię, niż znieść jeszcze jedną minutę bicia.

Powoli, ostrożnie przeciągnął ciało na rękach przez framugę drzwi. Stłuczone szkło zachrzęściło pod jego dłońmi.

– Ej, a ty gdzie? – Za jego plecami rozległ się głos z prymitywnym akcentem.

Nie zareagował, posuwał się dalej, dotarł do prętów balustrady. Usłyszał kilka kroków i głos bandyty, który stanął na progu balkonu i roześmiał się.

– Nie śpiesz się, wyrzucimy cię, jak przyjdzie czas – powiedział i kopnął go w podudzie.

Jęknął przez zaciśnięte zęby i zaczął wspinać się po prętach, z olbrzymim wysiłkiem unosił bezwładne, obolałe ciało. Za nim panowała cisza; wyobraził sobie, że tamten przygląda mu się z ciekawością. Podniósł się na kolana, chwycił za balustradę, zaczął wstawać.

– Dobra, wystarczy. – Bandyta chwycił go za ramię. – Wracamy, kolego.

Odwrócił się tak szybko, jak na to pozwalały połamane żebra i jęcząc z bólu, wbił w ciężką twarz kawał ściskanego w dłoni szkła. Rozległo się wycie, bandyta chwycił się oburącz za głowę. Zobaczył tryskającą przez grube palce krew, spływające resztki oka i wystający z oczodołu trójkąt szkła.

Wycie bólu zamieniło się w ryk rozpaczy, ranny zachwiał się, zrobił krok do tyłu i upadł plecami na podłogę. Z następnego pokoju wbiegł drugi zbir, przez moment patrzył zdumiony na wijącego się, krzyczącego, zakrwawionego kompana, potem przeniósł wzrok na balkon i wyszarpnął spod pachy pistolet.

Nie było sekundy do stracenia. Wyprostował nogi w kolanach, z wysiłkiem przeciągnął się przez balustradę i odepchnął rękami jak najdalej. Lecąc w dół, wciąż słyszał ryk bólu i strachu. Zobaczył drugiego bandytę, jak wychyla się gwałtownie przez balustradę balkonu i celuje z pistoletu.

Zacisnął powieki, czekając na zderzenie. Z hałasem łamanych gałęzi i dartego ubrania zlał się huk dwóch wystrzałów. Poczuł uderzenie pocisku w ramię, przeleciał przez gęste gałęzie krzewów i uderzył o ziemię. Przeszył go dotkliwy ból całego ciała, potem ogarnęła ciemność. Ostatnimi dźwiękami były krzyki przestraszonych ludzi, płacz dziecka i szczekanie psa.

Są chwile, w których powinna obudzić się w człowieku intuicja i ostrzec: stop, nie idź tą drogą! Niestety, ten głos odzywa się, gdy w umyśle ucichnie wrzawa ambicji i planów, zniknie na chwilę lęk, który jest towarzyszem naszych myśli i czynów. Kiedy człowiek uciszy swoje wiecznie głodne ego.

W przypadku Adama Wierzbickiego, odnoszącego wciąż sukcesy dziennikarza radiowego, nie było to możliwe. W wieku czterdziestu trzech lat, inteligentny i przystojny, ulubieniec słuchaczy, kochany przez żonę i syna, popularny i rozpoznawalny w mediach, zdziwiłby się, gdyby ktoś go uprzedził, że trzeba zatrzymać się i posłuchać wewnętrznego głosu. Wręcz odwrotnie, każdy upływający miesiąc i rok mówiły Adamowi, że trzeba przyśpieszać, w jego wieku wielu zaszło już dalej.

Tego wiosennego przedpołudnia ostrzeżenie nie pojawiło się w głowie Adama. Zapaliła się tylko czerwona lampka nad szybą, za którą siedział Janek, wielkiej postury technik nagrania, w studiu radia Wave, gdzie Adam prowadził Szybkie Ważne Rozmowy, swój program na żywo. Lampka oznaczała, że Janek połączył się z kolejnym słuchaczem.

Przy stoliku naprzeciw Adama siedział psycholog, profesor Stanisław Berger, sześćdziesięcioletni guru psychoterapii. Od pół godziny trwała ożywiona rozmowa Adama z Bergerem, przerywana telefonami od słuchaczy, informacjami i reklamami. Adam uwielbiał tę robotę, w studiu był w swoim żywiole, wpadał w trans, rzucał argumentami, czarował i uwodził słuchaczy. Mówił szybko, przyjemność sprawiał mu własny inteligentny i sensualny głos.

– Zatem zgadzamy się, panie profesorze, że bez przyjaciół niewiele można zdziałać. Nawet człowiek wykształcony i kreatywny jest bezradny. W biznesie, sztuce, polityce warci jesteśmy tyle, ilu i jakich mamy przyjaciół.

Berger uważnie, z uśmiechem w oczach obserwował Adama.

– To jest uogólnienie, panie redaktorze. Ale w większości przypadków tak to działa. Wyjątkami są geniusze.

– No tak, to wariaci – zgodził się ironicznie Adam.

Odpowiedź Bergera była poważna.

– Powiedzmy raczej wolni ludzie, którzy nie chodzą na kompromisy.

Adam nie znalazł odpowiedzi, nie lubił przegrywać takich potyczek. Z pomocą przyszedł Janek:

– Facet czeka na linii. Nie chce się przedstawić, ma dziwny głos. Może wezmę następnego?

– Mamy zatem szczęście, że geniuszy jest niewielu, bo życie stałoby się nieznośne – powiedział Adam i nie dając Bergerowi szans na ripostę, zwrócił się do słuchacza: – Witam na antenie. Powiedz, dajesz sobie radę dzięki przyjaciołom czy bez nich? A może jesteś geniuszem?

Z głośników w studiu rozległ się chropawy, męski głos, mówił z wysiłkiem:

– Mam kłopoty, poważne kłopoty… pomóż mi. Bez pytań, daj numer komórki.

Adam spojrzał zaskoczony na Janka, on rozłożył ręce. Przez dwie sekundy panowała cisza, Janek zakręcił dłonią na znak, że trzeba podjąć rozmowę. Berger czekał z zawodowym spokojem. Przez głowę Adama przebiegła myśl, że psycholog stoi za tym telefonem.

– Sorry, chyba nie rozpoznaję głosu – powiedział z nadzieją, że słuchacz ujawni się jako żartowniś. Jednocześnie uświadomił sobie, że wie z kim rozmawia. Poczuł nagły przypływ lęku, ohydną mdłość w splocie słonecznym. Zobaczył twarz człowieka bladą jak papier na tle betonowej ściany i drżącą lufę niepewnie ściskanego pistoletu w spoconej dłoni. Odetchnął głębiej, walcząc o równowagę. Widział uważny wzrok Bergera.

– Poznajesz – stwierdził chropawy głos. – Dasz numer? Nie mam czasu, zaraz zabiorą mi telefon.

Adam odzyskał równowagę, poczuł rosnącą irytację.

– Sorry, stary, ale program ma wielu słuchaczy i…

– To zmienisz numer. Albo nie opowiadaj bajek o przyjaźni, Wierzba.

Adam postanowił zyskać na czasie.

– Zaskoczyłeś mnie, Piotrze. Tworzyliśmy kiedyś grupę przyjaciół, ale nie widzieliśmy się od lat. Zadzwoń do radia po programie. Janek poda ci numer centrali.

W studiu zapadło milczenie, słychać było nierówny oddech rozmówcy.

– Halo? – powiedział Adam z nadzieją, że to koniec rozmowy.

Berger uśmiechnął się.

– Numer telefonu ważniejszy od przyjaźni z młodości? Czy przyjaźń od numeru? Żyjemy w czasach, w których to pytanie ma sens.

Adam nienawidził teraz psychologa, z całą jego psychoterapeutyczną pewnością siebie.

– Sześć zero dwa, dwa jeden, sto jeden – recytował do mikrofonu, wiedząc, jaką nieostrożność popełnia. – Jesteś zadowolony? Właśnie straciłem ten numer.

Z głośnika dobiegł sygnał zajętej linii. Janek spóźnił się sekundę z wyłączeniem rozmowy, naprawił błąd, włączając blok reklamowy. Potem spojrzał na Adama i popukał się znacząco w głowę.

Kilkanaście minut później Adam i Berger wyszli ze studia na korytarz. Czekała tu asystentka Adama, dwudziestotrzyletnia Beata; jej mina świadczyła, że nie miała pojęcia, co sądzić o wydarzeniu w studiu.

– Ale jazda – oświadczyła ostrożnie, badając reakcję Adama przez grube szkła okularów.

Adam skrzywił się i zwrócił do Bergera. Rozległa się wibracja i sygnał wiadomości sms. Beata wyciągnęła z kieszeni bluzy telefon komórkowy, podała go Adamowi. Zostawiał jej komórkę, kiedy prowadził audycję w studiu. Adam spojrzał na wyświetlacz telefonu, z westchnieniem pokazał Beacie.

– Przyjedź do szpitala Banacha, oddział chirurgii, OIOM. Teraz! Skasuj SMS. Piotr – przeczytała Beata i jej oczy błysnęły. – Niezła historia.

– Piotr Lasota, kolega z klasy. Kilkanaście lat temu wyjechał do Stanów – wyjaśnił Adam.

– Bierz magnetofon i jedź! – rzuciła podekscytowana Beata. – OIOM znaczy, że facet jest w ciężkim stanie. Pojechać z tobą? – dodała z nadzieją.

Adam spojrzał pytająco na Bergera.

– Pana rolą jest dyskusja, nie interwencje – stwierdził psycholog. – Prośba o telefon była poparta szantażem.

– To pan zaszantażował Adama – przypomniała Beata. – Numer telefonu ważniejszy od przyjaźni. Może lepiej było…

Adam powstrzymał ją gestem ręki i spojrzał na telefon, który zawibrował z następną wiadomością. Po sekundzie przyszła następna, i następna.

– Mam ten numer od dwunastu lat – westchnął z rezygnacją.

Wibracje i sygnały trwały nieprzerwanie. Beata zbliżyła telefon do okularów i zaczęła czytać.

– Dawno chciałem ci powiedzieć, że kawał z ciebie zarozumiałego krety… Sorry, Adam! – przerwała spłoszona. – To pewnie od słuchacza.

– Cena sukcesu – uśmiechnął się Berger.

– Bardzo dziękuję za rozmowę, do zobaczenia, panie profesorze. – Adam podał psychologowi rękę.

– Do widzenia. To ciekawa sytuacja – powiedział Berger.

Adam skrzywił się w uśmiechu.

– Mam nadzieję.

Ty zarozumiały psychoterapeutyczny bufonie, dodał mściwie w myślach i zwrócił się do Beaty.

– Zajmij się panem profesorem, podpisz umowę i tak dalej.

Odwrócił się i ruszył w stronę drzwi wyjściowych. Schował do kieszeni skórzanej kurtki telefon, który wciąż wibrował, sygnalizując wiadomości sms.

Intuicja Adama milczała, pamięć pracowała z wysiłkiem, ale na próżno – następne obrazy z przeszłości nie pojawiały się. Lęk nie mijał.

Przejazd przez zatkane centrum Warszawy trwał wieczność. SMS-y nadal nadchodziły do smartfonu stojącego w uchwycie obok ręcznego hamulca. Adam kolejny raz przyrzekł sobie, że kupi motocykl, wbrew obietnicom złożonym Agacie. Jaki był sens zatruwać atmosferę, stojąc w korku trzylitrowym Audi A6 Quattro, które osiągało sto na godzinę w pięć sekund? Po cholerę dał się namówić na testowanie tego wozu, głupia próżność.

Słuchał kojącej nerwy czterdziestej symfonii Mozarta i zastanawiał się, jaka może być proporcja SMS-ów wsparcia i napaści. Przemknęło mu przez myśl, że to dobra okazja na sprawdzenie swoich notowań, ale szybko myśl tę porzucił. Skasuje ten wodospad słów i zmieni numer.

Po wyjściu z radia spróbował oddzwonić na telefon Piotra, bez skutku. Słyszał, że Piotr od roku przebywał w Polsce. Nie znalazł czasu odezwać się, dzwoni teraz, kiedy potrzebuje pomocy, leży na OIOM-ie.

Adam wiedział, że nie jest sprawiedliwy – sam od roku odsuwał telefon do amerykańskiej firmy, w której pracował Piotr. Dlaczego jego głos wywołał atak paniki, urywki wspomnień i lęk. Nie potrafił na to odpowiedzieć. Może spotkanie z Piotrem ożywi i uspokoi jego pamięć. Znał ordynatora oddziału chirurgii w tym szpitalu, profesor Zalewski był gościem Szybkich Ważnych Rozmów.

Od dłuższego czasu za audi posuwał się w czarny van, przez przyciemnione szyby nie było widać kierowcy. Van trzymał się na dystans, oddzielony zawsze jednym lub dwoma samochodami; zmieniał pas, kiedy robiło to audi, i skręcał w te same ulice.

Audi i van powoli pokonały odcinek między Alejami Jerozolimskimi a placem Konstytucji. Adam skręcił w lewo, uwolnił się z korku na placu Zbawiciela, przyśpieszył na pustej ulicy i zahamował przed bramą kamienicy. W bramie zobaczył trzy kobiety, które paliły papierosy i rozmawiały rozbawione, jedną z nich była Agata.

Lubił na nią patrzeć, kiedy nie wiedziała o tym. Była wysoka i szczupła, miała gęste kasztanowe włosy, wąską twarz i ciemne, myślące oczy. Patrzyła na rozmówcę z lekko przechyloną głową i błąkającym się w oczach uśmiechem. Nikt nie potrafił przekonać Agaty, jeśli było to sprzeczne z jej poglądami, i nikt się na nią nie obrażał.

– Jej urok jest nie do przejścia – tłumaczył się przed właścicielami pisma redaktor naczelny, kiedy Agata po raz kolejny zmusiła go, żeby puścił jej tekst bez skrótów i poprawek. I znów kończyło się to procesem, na szczęście wygranym.

Od chwili kiedy Adam ujrzał Agatę, przez cały rok walki o jej uczucie, potem przez osiemnaście lat małżeństwa, patrzył na nią z takim samym podziwem, a czasem z niepokojem. Jakim cudem taka dziewczyna wybrała jego, nieśmiałego, bezrobotnego absolwenta polonistyki.

Zimnego lutowego wieczoru, kiedy wystawieni na wiatr od Wisły zmarzli na spacerze, a ona przytuliła się i wyszeptała, że zgadza się spędzić z nim całe życie, Adam poczuł, że jest mądrzejszy i silniejszy, niż kiedykolwiek podejrzewał. Nie było przeszkód, których by potem nie pokonał, zwłaszcza po narodzinach Rafała. Kiedy brakowało mu wiary lub energii, spokój i optymizm Agaty porządkowały chaos i lęk przed światem. Wszystko co osiągnął, zawdzięczał jej miłości.

Jedna z kobiet przed biurowcem trąciła ramię Agaty, brodą wskazała samochód Adama. Agata odwróciła się zaskoczona, uśmiechnęła się i spokojnie zgasiła papierosa w popielniczce przy drzwiach. Kiwnęła głową kobietom i  ruszyła w stronę samochodu. Wsiadając, pochyliła się i pocałowała Adama w policzek.

– Przyłapałeś mnie.

Adam poczuł zapach nikotyny. Palcem lewej dłoni przycisnął guzik na drzwiach, szyba w oknie opuściła się bezszelestnie. Agata udała, że nie widzi jego demonstracji, zapięła pas.

– Dzień dobry kochanie, przepraszam, że musiałaś czekać – rzucił Adam. Nie chciał rozmawiać o jej obietnicy, że rzuci palenie. Myśl o telefonie Piotra wracała niepokojem i uściskiem w żołądku.

– Nie wygadasz się Rafałowi? – Agata spojrzała na niego uważnie. – Wszystko w porządku? Nie słuchałam cię dziś, za dużo pracy.

– W porządku.

Adam wrzucił bieg i wyjechał na ulicę. Za przyśpieszającym audi ruszył czarny van. Telefon Adama nadal wibrował, odbierając SMS-y.

– Stary znajomy zmusił mnie do podania numeru na antenie. Słuchacze mogą poużywać sobie – powiedział Adam, uprzedzając pytanie Agaty.

– Zmienisz numer? Dlatego jesteś spięty?

Adam kiwnął głową, zakręcił kierownicą i ruszył Alejami Ujazdowskimi. W tylnym lusterku zobaczył skręcającego za nim czarnego vana. Miał wrażenie, że widzi ten wóz po raz drugi, może nawet trzeci.

Agata pokazała okładkę pisma, w którym pracowała, tygodnika politycznego. Przywódcy najważniejszych partii stali na ulicy Londynu, w strojach i z narzędziami hydraulików. Tytuł nad fotomontażem głosił: Kiedy ONI wyjadą? Adam uśmiechnął się.

– Fajny. Twój?

– Tekst, nie projekt.

– Zaproponowałaś, żeby wyjechali? Wszyscy?

– Coś w tym rodzaju. Zrobiłam analizę wpływu polityków na państwo przez dwadzieścia lat. Szkodliwe ustawy, panosząca się biurokracja, niszczenie przedsiębiorców, leżące nauka i edukacja, brak działań przeciwko biedzie. Korupcja, i tak dalej. Trzy tygodnie pracowałam z ekonomistami z SGH. No i dwa miliony młodych Polaków na emigracji.

– Poradzisz sobie z szefem?

– Jak zawsze. – Agata uśmiechnęła się i schowała projekt okładki do torby. – Zagroził, że tym razem ja zapłacę za proces. Z sejmem, kancelarią premiera i prezydenta.

– Damy radę. – Adam kiwnął głową.

Agata położyła dłoń na jego udzie i przysunęła głowę do ramienia. Ogarnął go zapach jej włosów i skóry. Poczuł ucisk w piersiach, miał ochotę zamknąć oczy i przestać istnieć, jak wtedy gdy się kochali. Chwilę jechali w milczeniu, ogarnięci uczuciem bliskości.

– Rafał mówił znów o Wielkiej Brytanii.

Adam skrzywił się zniecierpliwiony. Agata mówiła dalej:

– Znalazł szkołę w necie, zadzwonił i przedyskutował warunki. Mają mu przysłać ofertę i kontrakt. Szkoła w północnej Szkocji, z internatem. Książę Charles ją ukończył. Policzył nasze zarobki i powiedział, że stać nas.

– Książę Charles?

Agata westchnęła.

– Rafał dorasta. Będzie mi go brakowało, bardzo.

– Ej, zaraz – zaprotestował Adam – nie podjęliśmy jeszcze decyzji.

Spojrzał zezem na twarz Agaty, opartą na jego ramieniu. Zobaczył w jej przymrużonych z przekorą, ciemnych oczach, że protesty na nic się nie zdadzą.

– Wyobrażam sobie, ile nam policzą za tę szkołę. I za księcia Charlesa. Potem studia w Londynie, jak się domyślam?

– Chyba nie zamierzasz kupić tego wozu? – zapytała Agata.

Adam pokręcił z ubolewaniem głową na znak, że to chwyt poniżej pasa.

– To test… mówiłem, dają znanym ludziom.

Agata wyciągnęła rękę i dotknęła pieszczotliwie jego policzka.

– Trochę szybciej, znany człowieku. Spóźnimy się.

– Łatwo powiedzieć.

Adam przyśpieszył. Ryzykując porysowaniem karoserii, wbił się między ruszający z przystanku autobus i dostawczą ciężarówkę. Kierowca autobusu przycisnął klakson i pogroził mu ręką. Tuż za audi wsunął się w wolną przestrzeń czarny van. Oba wozy ruszyły w dół, zjazdem w stronę Trasy Łazienkowskiej, prowadzącej na most nad Wisłą.

Czarny van zatrzymał się u wylotu ulicy, widać stąd było stojące przed bramą habitatu audi.

Agata odpięła pas i spojrzała pytająco na Adama.

– Muszę jeszcze popracować, będę za dwie godziny – powiedział Adam.

Nie chciał mówić o lęku, który odczuwał od chwili, kiedy rozpoznał głos Piotra. Jak go wytłumaczyć, koszmarem z podświadomości? Uważne spojrzenie Agaty mówiło, że nie powinien jej oszukiwać.

– Pamiętasz o meczu Rafała? – zapytała.

– Jasne, zdążę. Pogadam, może uda się wybić mu tę Szkocję z głowy. Co bez niego zrobimy?

Agata pocałowała go w policzek.

– Nie mieszaj ról. Ja jestem cierpiącą matką, ty twardym ojcem. Na razie, spadaj. – Zatrzasnęła drzwi i ruszyła w stronę bramy habitatu.

Adam odprowadził ją wzrokiem. Agata zakołysała biodrami, rozpuściła ręką związane włosy, rzuciła powłóczyste spojrzenie do tyłu i z uśmiechem skręciła do furtki habitatu. Była to zachęta, żeby on zmienił plany. Powstrzymał impuls, żeby zaparkować samochód i wejść za nią – mieliby kilka godzin wolności, do powrotu Rafała. Westchnął z rezygnacją, wrzucił bieg i ruszył. Przejechał szybko odcinek do najbliższego skrzyżowania, skręcił z piskiem opon. Czarny van ruszył ostro, minął ogrodzenie habitatu i skręcił za audi.

Przeszklone, zamalowane do połowy drzwi na trzecim piętrze były zamknięte. Na ścianie wisiała tablica z napisem: CHIRURGIA WEWNĘTRZNA – OIOM. W interkomie rozległ się kobiecy głos:

– Słucham?

Adam przybliżył głowę do mikrofonu.

– Adam Wierzbicki. Leży tu mój znajomy, prosił o pilny kontakt.

– Nazwisko.

– Piotr Lasota.

Przez chwilę panowała cisza. Potem usłyszał męski głos, mówiący z oddalenia, zapewne do pielęgniarki.

–  Przywieziony wczoraj, z obrażeniami, ciężkie pobicie.

–  Proszę.

Rozległ się brzęczyk otwieranego zamka. Adam poczuł nagle, że powinien odwrócić się i odejść. Usłyszał znów głos pielęgniarki, zniecierpliwiony:

–  Wchodzi pan czy nie? Ochraniacze na buty są?

Ocknął się z odrętwienia, spojrzał na swoje stopy.

– Są.

– Proszę.

Rozległ się znów brzęczyk, Adam pchnął drzwi. W połowie korytarza stała pielęgniarka z białym fartuchem w dłoni.

– Musi pan to założyć. Halo, słyszy mnie pan?

– Tak, przepraszam.

Adam podszedł do pielęgniarki, wziął fartuch.

– Jestem znajomym ordynatora Zalewskiego.

Na pielęgniarce nie zrobiło to wrażenia.

– Pięć minut, nie dłużej. Chory jest w złym stanie, nie wolno go męczyć. Ma już jednego odwiedzającego. Tam jest sala. – Pokazała w stronę dużej szyby z boku korytarza, odwróciła się i weszła do dyżurki.

Adam ruszył w stronę szyby. Z sali wyszedł mocno zbudowany mężczyzna, zdjął biały fartuch, pod spodem miał czarną, skórzaną kurtkę. Adam zobaczył, że jeden z trzech pacjentów zsunął się z łóżka na podłogę i szarpał bezradnie, z szyją owiniętą kablami i rurkami.

Rozległ się przerywany buczek alarmu. Otworzyły się drzwi dyżurki, pojawiła się pielęgniarka, z następnego pokoju wyszedł lekarz dyżurny. Oboje pobiegli w stronę sali z pacjentami.

Adam i mężczyzna w kurtce patrzyli na salę przez szybę. Lekarz i pielęgniarka pośpiesznie rozplątali kable duszące pacjenta, dźwignęli go z trudem i położyli na łóżku. Pielęgniarka założyła pacjentowi maskę tlenową, lekarz sprawdzał wskazania monitorów. Mężczyzna w kurtce wyjął mały aparat fotograficzny i pstryknął kilka zdjęć. Flesz aparatu zwrócił uwagę lekarza, który oderwał się od łóżka i wyszedł na korytarz.

– Co pan wyprawia? Co się tam wydarzyło? – zapytał ostrym tonem, pokazując na salę.

Mężczyzna spokojnie schował aparat.

– Nagle zaczął się rzucać, spadł z łóżka. Próbowałem pomóc.

– Mógł pan go zabić! Nie wolno ruszać pacjentów ani dotykać aparatury medycznej!

Mężczyzna uniósł ręce w pojednawczym geście, z uśmiechem patrzył w oczy lekarza.

– Sorry doktorze, nigdy więcej… ludzki odruch.

Lekarz opanował irytację, przeniósł wzrok na Adama.

– A pan do kogo?

– Wezwał mnie Piotr Lasota – odparł Adam.

– Nie dziś, koniec wizyt.

– Jestem dziennikarzem, znajomym Lasoty, zamierzam zająć się tą sprawą. Czy szpital wezwał policję?

Lekarz obrzucił Adama niezadowolonym spojrzeniem.

– Tak, byli już. Pacjent nie wie, kto, ani dlaczego zaatakował go. To wszystko, proszę. – Wskazał na drzwi wyjściowe.

W drzwiach sali OIOM zatrzymała się pielęgniarka, zwróciła się do Adama.

–  Pan Lasota chce się z panem widzieć.

Lekarz skrzywił się z dezaprobatą.

–  Dwie minuty. Nie wolno dotykać sprzętu medycznego. Niech pani nie spuszcza pacjenta z oka. W razie czego proszę wezwać ochronę.

–  Dobrze, panie doktorze.

Lekarz odwrócił się i odszedł do swojego pokoju. Adam wszedł do sali. Mężczyzna w kurtce stanął za szybą, obok pielęgniarki.

Dwaj pacjenci pogrążeni byli w farmakologicznym śnie, ciężko oddychali przez maski tlenowe. Zielone linie wykresów na monitorach śledziły pracę serc. Adam podszedł do środkowego łóżka, z trzecim pacjentem.

Poznał Piotra pomimo sinych obrzęków na twarzy i spuchniętych oczu. Głowa, klatka piersiowa, bark i ręka były obandażowane, zagipsowana noga podwieszona na metalowych linkach do ramy łóżka. Spod prześcieradła wychodziły kable i rurki, z plastikowych worków sączyły się kroplówki. Ponad maską tlenową patrzyły na Adama oczy z intensywnością wysokiej gorączki. Adam nachylił się nad łóżkiem. Piotr podniósł zdrową ręką róg maski tlenowej i wyszeptał urywanym głosem:

–  Przechowaj to. Uważaj… nie mów nikomu!

Ręka puściła maskę, powędrowała wzdłuż łóżka. Adam poczuł dotknięcie dłoni, spojrzał w dół i zobaczył kartonik biletu metra. Zerknął w stronę korytarza – za szybą dostrzegł wpatrzonego w siebie mężczyznę. Wyprostował się, schował bilet do kieszeni i zapytał cicho:

– Co to jest? Kto cię pobił? Kim jest facet za szybą?

Piotr oddychał ciężko, nie spuszczał wzroku z twarzy Adama, po chwili zamknął zmęczone oczy. Adam czekał niezdecydowany, czy powinien odejść. Usłyszał stuk obcasów, odwrócił się i zamarł zaskoczony.

Do sali weszła kobieta w białym fartuchu założonym na luźną sukienkę i marynarkę. Miała czterdzieści kilka lat, ale sprawiała wrażenie młodszej; mocny makijaż i zapach perfum nie pasowały do tego miejsca. Kiwnęła Adamowi głową i zatrzymała się przy łóżku Piotra. Jej skóra pod makijażem była blada, oczy pełne łez. Pochyliła się, chwyciła dłoń Piotra i przycisnęła do niej usta. Piotr otworzył oczy, uśmiechnął się.

– Zostaw nas – powiedziała kobieta cichym głosem. – Poczekaj na zewnątrz. Proszę.

Adam kiwnął głową, odwrócił się i wyszedł z sali. Korytarz za szybą był pusty, mężczyzna w kurtce zniknął.

Po kilkunastu minutach drzwi oddziału OIOM otworzyły się, do hallu wyszła kobieta, która odwiedziła Piotra. Była zdenerwowana, oczy miała czerwone od powstrzymanego płaczu. Nie patrząc na Adama, wyciągnęła papierosa z paczki Marlboro.

–  Nie wolno tu palić – powiedział Adam.

Spojrzała na niego nieprzytomnie i usiadła bezwładnie na drewnianej ławce pod ścianą z papierosem w  dłoni.

– Nie jestem z Karolem – odparła z obronnym ruchem dłoni, jakby chciała uprzedzić oskarżenie.

– Nie wiedziałem.

– Boję się, że to on – wyszeptała.

Adam poczuł znów przypływ lęku.

– Chyba nie myślisz, że Karol pobił Piotra? – zapytał ostrożnie.

– Albo zlecił pobicie.

Adam poczuł zamęt w głowie. Niemożliwe, żeby to był Karol – znali się dwadzieścia siedem lat, tworzyli nierozłączną grupę przyjaciół od pierwszej klasy liceum. Anna została żoną Karola po wyjeździe Piotra z Polski.

– Czy Karol wiedział o was? Odgrażał się?

– Daj spokój. – Anna wciągnęła powietrze, jakby miała problem z oddychaniem. – Widziałeś, jak Piotr wygląda… to okropne.

Zapanowało milczenie. Adam poczuł, że zaczyna się realizować koszmar z jego snów. I że czekał na to od dawna. Anna siedziała bezwładnie, z opuszczoną głową.

–  Przynieść ci coś do picia? – zapytał, żeby coś powiedzieć.

Pokręciła głową przecząco.

–  Kim był ten facet?

–  Który?

–  W czarnej kurtce. Stał przed salą, kiedy weszłaś.

–  Nie zauważyłam.

–  Był u Piotra, chyba chciał mu coś…

–  Co? – przerwała Anna z rozdrażnieniem. – Nie obchodzi mnie jakiś facet, daj mi spokój!

Nie było sensu ciągnąć tej rozmowy.

– Zadzwoń do mnie, kiedy się uspokoisz. Mogę porozmawiać z Karolem, ale muszę wiedzieć więcej, trzymaj się.

– Przepraszam, to mnie przerasta. – Anna przyłożyła dłoń do ust, powstrzymując płacz. – Po co Piotr cię ściągnął?

– Nie mam pojęcia. Jak długo to trwa? Wasz związek?

Zauważył, że Anna zastanawiała się, co odpowiedzieć. Wyciągnęła z torebki telefon, zaczęła wybierać numer.

– Idź już, przepraszam cię – powiedziała niecierpliwie.

Adam stłumił przypływ gniewu. Jakim prawem ona weszła między przyjaciół, zdradzając jednego i narażając drugiego. Odwrócił się, wszedł do windy, z której wyszły zajęte rozmową pielęgniarki, nacisnął na guzik parteru. Palcami wymacał w kieszeni kartonik biletu.

Piętro niżej do windy wszedł mężczyzna w czarnej kurtce. Zaczekał, aż zasuną się drzwi, i spojrzał na Adama.

– Po co wezwał cię Lasota?

Adam poczuł chłód i ściśnięcie w splocie słonecznym. Oczy mężczyzny były spokojne, ale mięśnie twarzy napięte.

– O co pan pyta?

–  Nie udawaj, dzwonił do ciebie, do radia.

– Kim pan jest? – Adam starał się, żeby jego głos zabrzmiał twardo.

– Jeśli Lasota coś ci dał, muszę to mieć. – Mężczyzna sięgnął do przycisków windy i nacisnął na stop.

– No nie!

Lęk Adama zamienił się w gniew, wyciągnął dłoń w stronę przycisków. Mężczyzna złapał za jego przegub, drugą ręką chwycił za grdykę i pchnął na ścianę windy. Rękę i szyję Adama obezwładnił ból, nie mógł nabrać powietrza, nie był w stanie się ruszyć. Mężczyzna wolną ręką przeszukał kieszenie jego kurtki. Adam zebrał słabnące siły, kolanem uderzył w jego krocze. Mężczyzna nogą zablokował kopnięcie, kantem dłoni wymierzył Adamowi dwa błyskawiczne ciosy w nasadę nosa i w krtań, trzeci cios trafił w podbrzusze. Adam osłabł, pociemniało mu w oczach. Osunął się po ścianie windy, usiadł na podłodze. Z daleka usłyszał stukanie i rozgniewany głos, ktoś domagał się uruchomienia windy.

Mężczyzna wyjął portfel z kurtki Adama, przejrzał go i rzucił na podłogę. Obok portfela wyrzucił zawartość kieszeni, papierowe chusteczki, pudełko tic taców i bilet metra. Potem spojrzał z bliska w oczy Adama.

– Chcesz znaleźć się na łóżku obok Lasoty? Nie kręć się tu.

Winda ruszyła w dół, zatrzymała się na parterze, drzwi rozsunęły się. Mężczyzna przepchnął się między czekającymi osobami i skręcił w stronę wyjścia ze szpitala.

Adam z trudem łapał oddech przez obolałe gardło. Do windy wszedł lekarz w białym fartuchu, pochylił się nad nim, chwycił za przegub.

– Co panu jest?

Nie był w stanie odpowiedzieć. Pochylił się z wysiłkiem, podniósł bilet metra i wsunął go do kieszeni.

Agata weszła szybko do gabinetu zabiegowego. Adam z opatrunkiem na nosie leżał na kozetce, był bardzo blady. Obok na krześle siedział trzydziestoparoletni mężczyzna, miał ciemne włosy i cerę, w rękach trzymał notatnik i długopis. Wyraz jego twarzy nie spodobał się Agacie; ambitny i agresywny, oceniła w myślach. Usiadła na kozetce obok Adama, chwyciła jego dłoń.

–  Co się stało? Jak się czujesz? – zapytała.

– Nic poważnego, małe starcie – odpowiedział ochryple przez obolałe gardło. Uśmiechnął się uspokajająco i uścisnął jej dłoń.

Mężczyzna podniósł się, wyciągnął do Agaty rękę.

– Dzień dobry pani, komisarz Marcos. Mąż został napadnięty i pobity w windzie.

– Pobity? Tu, w szpitalu?

Marcos rozłożył ręce.

– Próbuję to wyjaśnić, ale trudno nam się porozumieć.

– Jak to?

Agata spojrzała pytająco na Adama. Zrozumieli się bez słów – z jakiegoś powodu on nie chciał rozmawiać z policjantem. Marcos obserwował ich uważnie.

– Pani mąż coś przede mną ukrywa.

– Nie mam nic do dodania – odrzekł Adam, usiadł na kozetce i chwycił się z jękiem za głowę.

– Jak pan sobie życzy, tu jest mój telefon. – Marcos wyciągnął wizytówkę. – Proszę czekać na wezwanie.

– Po co? Mówiłem już, to był krewny Piotra – powiedział Adam.

Marcos pokręcił głową z ubolewaniem.

– Pytałem pana Lasotę. Nie zna tego osobnika.

– To dlaczego wpuszczono go na OIOM?

– Tak jak i pana.

– Ja nie napadam na ludzi – zirytował się Adam.

Marcos wzruszył ramionami.

– Personel szpitala to nie policja. Pan Lasota nie miał osobistej ochrony, jest tylko ofiarą pobicia.

– Tylko pobicia?! – Adam chwycił się za szyję i zaniósł kaszlem.

– Nie denerwuj się. – Agata położyła dłoń na jego ramieniu.

– Kiedy wszedłem na OIOM, Piotr Lasota spadł z łóżka i dusił się rurką od kroplówki – mówił dalej Adam. – To robota tego faceta. Może teraz policja zdecyduje o ochronie?

Marcos przyglądał mu się uważnie.

– Proszę powiedzieć, czego napastnik chciał od pana. To ważne dla śledztwa.

– Nie mam bladego pojęcia! Ile razy mam to powtarzać?

Marcos pokiwał głową niedowierzająco, spojrzał w swój notatnik.

– Piotr Lasota jest prezesem amerykańskiego funduszu inwestycyjnego, mieszka w hotelu Marriott. Ma też wynajęty dom pod miastem, w Konstancinie. Z paszportu wynika, że od roku przylatuje do Polski na miesiąc lub dwa z Nowego Jorku. Po co wezwał pana do szpitala?

Adam spuścił nogi z kozetki, poprawił na sobie ubranie. Agata zdjęła jego kurtkę z poręczy krzesła.

– Zadałem panu pytanie – powiedział Marcos.

Adam włożył kurtkę. Bolały go żołądek i gardło, powiedział zirytowanym tonem:

– Podejrzewa mnie pan o współudział? Mam wezwać adwokata? Pokłóciłem się ze wspólnikiem o łupy… Lasota przechowuje pod łóżkiem sejf firmy, opróżniliśmy go. Wyniosłem z OIOM forsę w nogawkach spodni, wsadziłem ją za kibel w toalecie. W nocy tu wrócę. Pasuje ta wersja?

Marcos zamknął notatnik.

– Niech pan zabierze się za ściganie bandziora – mówił dalej Adam. – Proszę zacząć od szpitalnych kamer. Przyszło to panu do policyjnej głowy?

– Adam – rzuciła Agata miękkim tonem.

Odwrócił się do niej.

– Sorry, kochanie, ale Piotr jest w niebezpieczeństwie, ja zostałem napadnięty, a pan komisarz traci czas na dziwne pytania.

Agata spojrzała na twarz Marcosa i poczuła niepokój. Policjant patrzył na Adama z grymasem nienawiści, jakby powstrzymywał się, żeby go nie uderzyć. Marcos zauważył spojrzenie Agaty, opanował się.

– Będziemy w kontakcie. Gdyby zdecydował się pan powiedzieć więcej, proszę dzwonić.

Adam nie odpowiedział, pchnął drzwi, wszedł do następnego pomieszczenia. Na jego widok podniósł się lekarz.

– Chciałbym zatrzymać pana na obserwację.

– Dziękuję, panie doktorze, to zbyt niebezpieczny szpital – rzucił Adam i wyszedł z gabinetu.

Agata kiwnęła głową lekarzowi z usprawiedliwiającym uśmiechem, ruszyła za Adamem. Rozległ się dźwięk telefonu, lekarz podniósł słuchawkę.

– Gabinet zabiegowy. – Słuchał przez kilka sekund. – Pobity mężczyzna właśnie wyszedł. Dobrze, czekam. – Odłożył słuchawkę i spojrzał pytająco na Marcosa. – Dzwonili z policji… że za chwilę będą.

– Moi ludzie zabezpieczą ślady. Do widzenia, panie doktorze – powiedział Marcos, schował notatnik, wyszedł i zamknął za sobą drzwi.

Lekarz spojrzał zdziwiony na pielęgniarkę.

– Jakie ślady? Oberwał tylko pięścią po głowie.

Agata szła obok Adama długim korytarzem, mijali pacjentów i personel medyczny. Adam rozglądał się, ale nie dostrzegł nigdzie mężczyzny, który napadł go w windzie.

– Powiesz, o co chodzi? – zapytała Agata.

– Nie tutaj.

Wyszli ze szpitala. Agata usiadła za kierownicą audi. Podjechali do bramki przy wyjeździe. Agata wysiadła, żeby zapłacić za parking. Adam patrzył na boczne lusterko. Po chwili ujrzał w odbiciu, że sprzed szpitala rusza czarny van z ciemnymi szybami. Teraz był pewien, kilka razy widział ten wóz. Zwrócił się do Agaty, która wróciła do wozu.

– Spróbuj odjechać szybko. Facet, który za mną jeździ, nie zdąży z opłatą. Nie denerwuj się, to pewnie służby. Mają Piotra na oku.

Agata spojrzała w lusterko.

– Czarny van?

Adam kiwnął głową, jej spokój imponował mu.

– Zapnij pas – powiedziała Agata.

Adam sięgnął po klamrę pasa; nadal bolały go żebra. Agata wsunęła bilet do szczeliny automatu, bramka podniosła się. Nagłe przyśpieszenie ruszającego samochodu wgniotło Adama w fotel. Siła odśrodkowa rzuciła go w bok, w ostrym skręcie, z wysiłkiem przypiął klamrę do uchwytu.

Audi z piskiem opon pokonało zakręt na skrzyżowaniu z główną ulicą, tuż przed zmianą świateł na czerwone. Przechodzień odskoczył do tyłu i pogroził pięścią. Agata przyśpieszyła, w parę sekund pokonali dystans do następnego skrzyżowania i znów ostro skręcili.

Adam spojrzał do tyłu. Czarny van wyjeżdżał z parkingu.

– Schowaj się, szybko!

Audi wyrównało na prostej. Van nie pojawił się jeszcze na skrzyżowaniu.

– Teraz!

Agata zahamowała, zjechała w zatokę i błyskawicznie zaparkowała za ciężarówką dostawczą. Po kilku sekundach ulicą przejechał z dużą szybkością czarny van.

– Uff, może jednak kup ten wóz! – Policzki Agaty były zaczerwienione z ekscytacji, oczy błyszczały. – Ale teraz powiesz mi, co jest grane.

Adam uśmiechnął się, wyciągnął z kieszeni bilet metra, przybliżył go do oczu. Nad czarnym paskiem magnetycznym zobaczył szereg małych cyfr i liter. Nic dziwnego, że napastnik w windzie ich nie dostrzegł. Podał bilet Agacie.

– Bez szkła powiększającego nie przeczytamy – powiedział.

– Co to jest, jakiś szyfr? Piotr ci go dał? – zapytała zaskoczona Agata.

– Nie mam pojęcia. Nie był w stanie rozmawiać, gorączkował. Nalegał, żebym to przechował.

– Myślisz, że facet w windzie tego właśnie szukał?

Adam kiwnął głową.

– Jestem pewien.

– Czym naprawdę zajmuje się Piotr?

– Nie wiem, serio.

Agata skrzywiła się z niedowierzaniem.

 – Nie szalej, przecież nie ukrywałbym niczego przed tobą – oświadczył Adam. – Piotr nie kontaktował się ze mną. Wyjechał dawno temu, w  Stanach rzadko odpowiadał na maile, potem zamilkł.

– Dziwna historia.

Adam pokiwał głową. Zastanawiał się przez moment, czy powiedzieć o przerywanych lękiem snach z przeszłości. Sam ich nie rozumiał, nie miał prawa jej straszyć.

– Wracajmy, zgubiliśmy ich – odparł i wyjął z palców Agaty bilet metra. – Prowadzisz jak Schumacher, uwielbiam cię.

– Obiecaj, że nie zrobisz żadnego głupstwa.

Adam kiwnął głową z posłuszną miną. Agata przysunęła się i pocałowała go w policzek.

– Pojadę inną drogą – powiedziała. Przesunęła dźwignię biegów i ruszyła. Audi powoli wysunęło się zza ciężarówki. Czarny van zniknął. Agata przepuściła kilka samochodów, potem szybko wyjechała na środkowy pas i skręciła w boczną ulicę.

W szkle powiększającym widać było ciąg liczb i liter:

I imię – 2, 4, 3, 2, 1, 6, 3, 3; II nazwisko – 1, 3, 2, 4, 3, 5, 1, 3, 5, 4; III ksywa –1, 2, 4, 5, 6, 3, 1, 1, 5.

Był późny wieczór, na biurku paliła się przygięta nad blatem lampa. Adam skończył odczytywać półgłosem zapis na bilecie i odsunął lupę. Spojrzał pytająco na Agatę, która siedziała na oparciu jego fotela.

– Zadzwoń do Piotra, może jest już w stanie rozmawiać – zaproponowała.

– Jego telefon może być na podsłuchu.

–  To poczekajmy, aż wyjdzie ze szpitala. Na pewno ma jakiś plan.

– Masz rację. – Adam przyjrzał się znów biletowi przez lupę. – Chętnie bym to złamał. Imię, nazwisko i ksywa. Piotr Lasota, ksywa Lis. I co dalej?

Wziął z blatu biurka długopis i zaczął przepisywać kod na małej kartce. Agata przysunęła usta do jego ucha i wyszeptała:

– Mam inny pomysł. – Dotknęła delikatnie opatrunku na jego nosie. – Dasz radę? Wystarczy, że grzecznie poleżysz na plecach. Boli?

Adam pokręcił głową przecząco. Poczuł falę pożądania, wyciągnął rękę i objął Agatę. Od drzwi rozległ się młody głos:

– Tajemnice?

Odwrócili się oboje. W drzwiach stał Rafał, szesnastoletni, szczupły chłopak z oczami Agaty. Adam nagle przypomniał sobie o obietnicy i poczuł wstyd.

– Sorry, stary… nie zapomniałem o meczu. Wydarzyło się coś poważnego, nie zdążyłem.

Rafał machnął dłonią z rezygnacją.

– Cztery zero, masakra. Wpuściłem dwie szmaty. Lepiej, że tego nie widziałeś. Co z twoim nosem?

– Mama ostro zahamowała, nie miałem pasów – skłamał Adam.

– Kupisz tę bajerancką brykę? Pali jak smok, zatruwasz atmosferę – rzucił Rafał, podchodząc. Zauważył bilet i lupę w dłoni Adama, spojrzał na kartkę na biurku. – Co to jest?

– Zamierzam się dowiedzieć – odparł Adam.

– Jakiś kod?

– Nie za dużo pytań? Pozwól ojcu popracować. – Agata wstała z poręczy fotela. – Co chcesz na kolację?

Rafał oparł się tyłem o biurko, spojrzał poważnie na rodziców.

– Co ze Szkocją? Może planujecie zadołować mnie w Polsce na całe życie?

– Są polskie szkoły, po których można dostać się na dobre studia. Na całym świecie – powiedział Adam.

Rafał skrzywił się.

– Takie jak twoja?

– Ej, to nie było fair! – zaprotestowała Agata. – Tata robił maturę, kiedy kończył się komunizm. Nie miał szans na studia za granicą. Trzeba było mieć rodziców z nomenklatury. Albo zapisać się do partii. Przecież wiesz.

– Właśnie o tym mówię – zgodził się Rafał i ruszył do drzwi. – Dziś odpuszczam. Jutro pokażę wam ofertę szkoły. Policzymy dochody i podejmiemy decyzję, okay?

Agata przygryzła wargi, żeby nie roześmiać się na widok miny Adama.

– Okay – zgodził się Adam i spojrzał na Agatę. – Po kim on ma charakterek? W mojej rodzinie byli spokojni ludzie.

– Za mało ambitni – rzucił Rafał, zamykając drzwi.

Niebo zaciągały ołowiane chmury, poza granicą świateł ulicznych latarń panowała ciemność. Mieszkanie na czwartym piętrze pogrążone było w mroku, paliło się tylko światło w dwóch narożnych oknach, widać było chodzącą tam i  z powrotem sylwetkę.

Mężczyzna siedzący za kierownicą czarnego vana wyciągnął zapalniczkę z obudowy pod deską rozdzielczą, przytknął żarzący się palnik do trzymanego w ustach papierosa. Zaciągnął się dymem, przesunął manetkę z boku fotela, opuścił oparcie. Poprawił słuchawkę w uchu i spojrzał na zegarek. Zbliżała się dwunasta.

Pod ścianą budynku drugi mężczyzna manipulował przy otwartej skrzynce telefonicznej. Dwa cienkie kabelki wychodziły z łączy w skrzynce i znikały we wnętrzu plastikowego pudełka w jego dłoni.

Adam chodził po gabinecie z telefonem stacjonarnym.

– Tylko jedno pytanie, na pewno nie zmęczy się. – Z niezadowoleniem słuchał odpowiedzi. – Wiem, że jest północ, ale to jest bardzo ważne. Słucham… ja wywołałem awanturę? Pani żartuje, proszę mi nie przerywać! Policja nie może zabronić pacjentowi kontaktu z… halo!

Wyłączył słuchawkę i rzucił ją na biurko. Zatrzymał się przy oknie, spojrzał na swoje odbicie. Potarł odruchowo szyję, skrzywił się z bólu. Odwrócił się od okna, podszedł do biurka. Wyjął z szuflady notatnik, znalazł w nim numer telefonu. Podniósł znów słuchawkę.

Dzwonek telefonu zagłuszył cichą muzykę. Antyczną komodę, toaletkę i szafę uzupełniał stolik ze szkła, na ścianach wisiały nowoczesne grafiki, na oknach granatowe zasłony z delikatnym wzorem z kwiatów. W wystroju saloniku i kuchni wyczuwalna była ręka kobiety.

Siedzący na łóżku w sypialni czterdziestotrzyletni mężczyzna był szczupły, średniego wzrostu. Szerokie barki i umięśnione ramiona świadczyły o sile fizycznej, mocno zarysowana szczęka i czoło mówiły o charakterze. Miał jasne, głęboko osadzone oczy, ich miękki wyraz był zaskakująco sprzeczny z wrażeniem siły i stanowczości. Sprawiał wrażenie człowieka, który urodził się wrażliwym artystą, a przez zły wybór lub konieczność stał się wojownikiem.

Telefon oderwał go od lektury. Spojrzał na wyświetlacz zegara na radiu. Zielone cyfry wskazywały piętnaście po dwunastej. Odłożył na bok książkę z angielskim tytułem Bluebird. Ściszył pilotem muzykę i podniósł słuchawkę telefonu.

– Karol Siennicki, słucham – powiedział spokojnym głosem, gotów na wiadomość, która mogła oznaczać zarwaną noc.

Adam nie pamiętał, kiedy ostatni raz rozmawiał z Karolem, prawdopodobnie przeszło rok temu. Nie potrafił powiedzieć, dlaczego ich przyjaźń zaczynała wygasać. Coś powodowało, że każdy z nich odczuwał brak drugiego i jednocześnie opór przed kontaktem. Być może przyczyną był ten sam lęk, jaki ogarnął Adama w radiu po telefonie Piotra. Żaden z  nich nie potrafiłby powiedzieć, dlaczego ta przyjaźń wywoływała złe i niejasne skojarzenia.

– Cześć, to ja. Nie za późno?

Karol milczał przez chwilę.

– Cześć Adam, słucham.

– Widziałem się z Piotrem.

– Kiedy, gdzie?

– W szpitalu na Banacha. Ktoś ostro go pobił.

– Pobity? Przez kogo, co ci powiedział? – W głosie Karola czytelne było zaskoczenie.

– Niewiele. Jest na OIOM-ie, kiepsko z nim. Prosiłem, żeby policja dała obstawę, ale podobno nie przysługuje.

– Zajmę się tym. Jest przytomny?

– Tak, ale gorączkuje, ledwo mówi.

– Który OIOM?

– Chirurgia wewnętrzna.

– Dam ci znać, kiedy się czegoś dowiem. Coś jeszcze?

– Tak. – Adam zamilkł na moment. – Zjawiła się tam Anna.

Karol milczał.

– Nie wiedziałem, że się rozstaliście.

– To separacja.

– Aha. – Adam zawahał się. Nie potrafił zapytać, czy Karol pobił Piotra. Albo gorzej, zlecił pobicie.

– To wszystko?

– Był tam jakiś facet, próbował wydusić coś z Piotra, zrzucił go z łóżka. Wyszkolony jak zawodowy zabójca.

Odpowiedź Karola była natychmiastowa.

– Zgłosiłeś na policję?

– Szpital ich zawiadomił, rozmawiał ze mną jakiś komisarz.

– Z którego komisariatu?

– Nie mam pojęcia.

– Coś jeszcze? – zapytał Karol.

–  Nie, trzymaj się.

Adam patrzył na bilet metra na blacie biurka. Chciał o nim powiedzieć, ale poczuł nagły opór.

– Zadzwoń, jak się czegoś dowiesz. Przykro mi z powodu Anny.

– Cześć, Adam.

Karol odłożył słuchawkę na stolik, chwycił leżący obok smartfon, wybrał numer, poczekał na połączenie.

– Dopadli Lasotę. Leży na OIOM-ie chirurgii wewnętrznej, na Banacha. Ustawiamy się, cała grupa. Nie mamy czasu, musimy z niego wszystko wydostać.

Schował smartfona do kieszeni, zdjął z oparcia krzesła pas z kaburą, z której wystawała czarna kolba glocka. Przypiął pas tak, żeby kabura znalazła się pod pachą. Ruszył do drzwi wyjściowych, w korytarzu zdjął z wieszaka i założył kurtkę.

Czarny van mignął światłami. Mężczyzna odłączył kabelki od centralki telefonicznej. Zamknął skrzynkę, schował plastikowe pudełko do kieszeni kurtki, poszedł przez trawnik w stronę metalowego ogrodzenia. Zręcznie wspiął się na betonowy słupek, zeskoczył na chodnik po drugiej stronie, przeciął jezdnię i wsiadł do vana. Samochód od razu ruszył.

–  Nie powiedziałeś mu. – Głos Agaty przestraszył Adama. Odwrócił się od biurka zaskoczony.

– O czym?

Agata była boso, w krótkiej bawełnianej koszuli nocnej. Podeszła i przysunęła się całym ciałem do Adama. Dotyk jej piersi i brzucha wywołał w nim falę podniecenia.

– To nie fair – spróbował słabej obrony, jednocześnie obejmując talię Agaty. – Chodźmy. – Spróbował pociągnąć ją w stronę drzwi.

Agata zatrzymała go ręką opartą o pierś.

– Nie jesteś dziennikarzem śledczym, otrzymałeś wyraźne ostrzeżenie. Obiecaj, że powiesz Karolowi o pobiciu i kodzie na bilecie.

– Dobrze. – Adam zaczął całować jej szyję.

– Zadzwoń teraz.

– Nie mam komórki Karola, zmienia ciągle numery. Dzwoniłem na domowy, powiedział, że wychodzi. Chodź!

Pocałował ją w usta. Agata oddała pocałunek, szepcząc rozchylonymi wargami:

– Spróbuj nie zadzwonić.

– Nienawidzę cię – szepnął Adam.

Chwycił Agatę za rękę i wyciągnął ją z gabinetu.

Rafał leżał w łóżku, w słuchawkach na uszach grali jego faworyci, zespół Bee Gees. Na kołdrze umieścił srebrnego maca, sześcioma palcami pisał szybko na klawiaturze. Na górze ekranu komputera zapisany był ciąg liczb i liter:

I imię – 2, 4, 3, 2, 1, 6, 3, 3; II nazwisko – 1, 3, 2, 4, 3, 5, 1, 3, 5, 4; III ksywa – 1, 2, 4, 5, 6, 3, 1, 1, 5.

Pod spodem rozwijały się kombinacje kodu z dodanymi linkami z Internetu, zdjęciami i kontaktami z Facebooka.

Rafał pracował w skupieniu, nucąc cicho. Był pewien, że ojciec nie zauważył, kiedy sfotografował iPhonem bilet metra.

– Stayin’ aaalive… – śpiewał falsetem jeden z braci i lider Bee Gees, Robin Gibb.

Anna weszła do ciemnego pokoju, usiadła przy dziecinnym łóżku i delikatnie potrząsnęła ramieniem śpiącej na boku dziesięcioletniej dziewczynki.

–  Zbudź się kochanie… Natalko, zbudź się proszę.

Dziewczynka obróciła się, otworzyła zaspane oczy.

–  Mama.

–  Ubierzesz się, dobrze? – Anna odgarnęła z jej twarzy pukiel jasnych włosów.

–  Dlaczego? – Głos Natalii był trochę przytomniejszy, podniosła się na łokciach.

Anna zdawała sobie sprawę, jakie stresy przeżywała jej córka z powodu rozstania z ojcem.

– Przepraszam cię, musimy wyjechać. Ubierzesz się? Bardzo proszę, pomogę ci.

Natalia usiadła posłusznie, podniosła ręce nad głowę. Przyzwyczaiła się do zaskakujących pomysłów matki. Anna ściągnęła nocną koszulkę przez jej głowę, sięgnęła po ubrania.

– Gdzie jedziemy? Wracamy do taty? – zapytała Natalia, z głową ukrytą pod wciąganą bluzą.

Annę ogarnęło poczucie winy.

– Nie kochanie, jeszcze nie.

Wciągnęła i poprawiła bluzę Natalii, chwyciła ją pod pachy i postawiła na łóżku. Dziewczynka objęła szyję Anny rękami i powiedziała cicho do jej ucha:

– Obiecaj mi, że pogodzicie się. Ty i tata.

Anna przycisnęła usta do głowy Natalii. Poczuła ucisk w piersi i pomyślała, że jest cień prawdy w powiedzeniu o krającym się na kawałki sercu.

W nocy sala OIOM była jeszcze ciemniejsza, rozświetlona tylko światełkami maszyn monitorujących. Karol stał za szybą, obok młodego lekarza, patrzyli obaj na Piotra.

– Nic nie zrobię teraz – powiedział lekarz – Dostał dormicum, obudzi się za cztery godziny, ale będzie splątany.

– Zakładam, że jest sposób, żeby to przyśpieszyć.

Lekarz pokręcił przecząco głową.

– Zbyt niebezpieczne, proszę wrócić rano.

Karol poczuł zniecierpliwienie. Źle znosił sytuacje, które dominowały nad jego wolą.

– No cóż, pan ponosi odpowiedzialność za życie pacjenta. My zabezpieczymy szpital. Do zobaczenia rano, o piątej. – Podał lekarzowi rękę, odwrócił się i wyszedł z OIOM-u.

Lekarz odczekał, aż Karol zamknie za sobą drzwi. Potem wszedł na salę, zbliżył się do środkowego łóżka. Sprawdził odczyty na monitorze, pochylił się nad Piotrem, położył dłoń na jego ramieniu i potrząsnął lekko.

– Słyszy mnie pan?

Piotr otworzył oczy, był przytomny.

– Zabieramy pana stąd – powiedział lekarz. – Proszę się nie martwić, wszystko będzie dobrze.

Była sobota, siódma rano. Puste ulice spowite mgłą sprawiały, że Adam czuł się wyobcowany i samotny. Po drodze do szpitala zatrzymał się przy kiosku i przerzucił gazety. Nie znalazł wzmianki o pobiciu prezesa East Fund. Żadna stacja radiowa też o tym nie wspomniała. Zaparkował audi na parkingu szpitala, wysiadł i ruszył w stronę wejścia.

Wciąż miał przed oczami Agatę – w półmroku świtu, uśpioną seksem, przytuloną całym ciałem, z twarzą przy jego policzku. Mruknęła przez sen, kiedy uwolnił nogę spod jej uda, odsunął ramię i ułożył poduszkę pod jej policzkiem. Patrzył na nią uśpioną i po raz tysięczny doznał uczucia, że nie zna piękniejszego widoku.

Drzwi głównego wejścia szpitala rozsunęły się bezszelestnie. Adam minął izbę przyjęć, poszedł korytarzem w stronę wind. Wyszedł z windy na trzecim piętrze, podszedł do przeszklonych drzwi OIOM-u i nacisnął interkom. Zdecydowany był załatwić z profesorem Zalewskim prawo do rozmowy z Piotrem.

– Wierzbicki do profesora – powiedział do interkomu.

Rozległ się brzęczyk, popchnął drzwi. W progu prawie zderzył się z Zalewskim. Profesor wyciągnął rękę na przywitanie, ze zmartwionym wyrazem twarzy.

– Dzień dobry, panie Adamie. Powiedziano mi, że został pan wczoraj napadnięty na terenie mojego oddziału. To niesłychane, gdzie to się stało?

–  W windzie.

– W głowie się nie mieści, bardzo mi przykro. Trafiają do nas ludzie po zamachach na życie. Byle napastnik może wejść, utrzymując, że jest z rodziny ofiary. OIOM powinien mieć ochronę – rozłożył ręce z bezradnym grymasem – ale jak to przeprowadzić, budżet szpitala nie wytrzyma. Naprawdę, bardzo mi przykro. Mam nadzieję, że został pan dokładnie zbadany.

– Tak, dziękuję. Zadzwoniłem później i pielęgniarka nazwała mnie awanturnikiem.

Zalewski westchnął.

– Pielęgniarki, coraz gorzej. Chce pan, żebym… – zawiesił głos. Czuło się, że niechętnie będzie interweniował.

– W porządku, drobiazg. Jak się czuje Lasota?

Zalewski wszedł do hallu, drzwi zamknęły się za nim.

– Został przewieziony w nocy.

Adam spojrzał na ordynatora ze zdumieniem.

– Przewieziony… w takim stanie?

– Byłem przeciwny, ale polecenie przyszło z dyrekcji. Sprawdziłem stan zdrowia pacjenta i wydałem zgodę na karetkę reanimacyjną.

– Kto i gdzie go zabrał?

– Do szpitala MSWiA. Zapewnią mu większe bezpieczeństwo.

Za plecami Adama otworzyła się winda, wyszedł z niej Karol. Miał podkrążone oczy i był nieogolony. Kiwnął Adamowi głową, zwrócił się do ordynatora:

– Dzień dobry, panie profesorze. Powiedziano mi, że Lasota został zabrany do szpitala MSWiA.

– Zgadza się, panie Karolu – potwierdził Zalewski.

– Wie pan, kto zajął się przewiezieniem?

– Karetka reanimacyjna.

– Pan osobiście wydał zgodę? – pytał dalej Karol.

– Tak, na wniosek dyrektora z MSWiA. Mogę być w czymś pomocny?

– Nie, dziękuję bardzo.

– W takim razie do widzenia panom, obowiązki wzywają. Jeszcze raz przepraszam, panie redaktorze.

Zalewski podał rękę Adamowi, przeszedł przez hall i wszedł do oddziału położonego naprzeciw. Otworzyły się drzwi OIOM-u, dwaj salowi wyprowadzili łóżko z ciałem przykrytym prześcieradłem. Prześcieradło zaczepiło o framugę drzwi, zsunęło się z twarzy pacjenta. Adam poznał mężczyznę, który leżał obok Piotra.

Za łóżkiem wyszła ubrana na czarno kobieta. Miała około trzydziestu lat, ciemne krótkie włosy i ostre rysy. Adam zauważył badawcze spojrzenie, którym go obrzuciła, w jej oczach nie było śladów płaczu. Kobieta weszła do windy z salowymi i łóżkiem, drzwi się zasunęły.

– Idziesz?

Karol czekał przy schodach.

–  Zauważyłeś? – zapytał Adam.

–  Zwłoki?

Ruszyli schodami w dół.

– Gdybyś chciał sprawdzić, czy pacjent nie ukrył czegoś, gdzie byś szukał?

Karol pokręcił głową z uśmiechem.

– Piotr ukrywający coś przy ciele zmarłego? Fantazja cię ponosi, daj spokój zmarłym.

– A łóżko, na którym leżał?

– Odwieziesz mnie, pogadamy po drodze – odparł Karol.

Nie była to propozycja tylko decyzja.

Na pierwszym piętrze, przez rozchylające się drzwi windy wypadł nieprzytomny pielęgniarz. Ubrana na czarno kobieta wyszła z windy i ruszyła korytarzem. Zbliżająca się pielęgniarka zauważyła leżącego pielęgniarza. Zdziwiona obejrzała się za odchodzącą kobietą, potem podeszła do windy i krzyknęła z przestrachu.

Na podłodze windy, wciśnięte za łóżko, leżało ciało zmarłego pacjenta. Obok siedział drugi pielęgniarz; był nieprzytomny, po jego twarzy spływała krew.

Adam pewnie i szybko prowadził audi. Widział, jakie wrażenie samochód zrobił na Karolu i nie wspomniał, że to wóz do testu. Karol milczał przez kilka minut, potem powiedział poważnym głosem:

– Adam, koniec żartów, dziennikarskiego chronienia źródeł. Po co wezwał cię Piotr?

– Mówiłem, nie dało się z nim gadać. A co ty wiesz?

Karol nie odpowiedział. Chwilę jechali w milczeniu. Adam skręcił na skrzyżowaniu i spojrzał w lusterko. Nie miał wątpliwości, znów śledził go samochód, tym razem czarny passat; zauważył go po wyjeździe z parkingu.

– Jak myślisz, kto mógłby zabrać Piotra ze szpitala? – zapytał Karol.

Adam zwolnił przed następnym skrzyżowaniem, czekał, aż światła zmienią się z zielonych na pomarańczowe. Nie zrozumiał pytania Karola.

– Możesz powtórzyć?

– Kto według ciebie mógł zabrać Piotra? Nie mówił z tobą na ten temat, nie planował?

Światła się zmieniły, Adam przycisnął pedał gazu. Audi skoczyło do przodu z rykiem silnika, wjechało na skrzyżowanie na czerwonym świetle. Z boku rozległ się klakson, jakiś samochód przyhamował gwałtownie.

– Co ty wyprawiasz?! – krzyknął Karol, łapiąc za uchwyt nad oknem.

Czarny wóz zwolnił przed czerwonym światłem, błyskawicznie skręcił w prawo, wykonał zwrot z poślizgiem na bocznej ulicy i wyjechał za audi. Adam pokazał na lusterko.

– Passat za nami… śledzi nas.

Karol spojrzał do tyłu.

– Odpuść, to moi ludzie.

Adam pokręcił głową z niedowierzaniem.

– Poprzednio też mnie śledzili, vanem?

– Nikt cię nie śledził. Przesiądę się, kiedy odpowiesz na pytania.

– Świetnie Karol, dzięki że mnie uprzedziłeś. Ale czarny van wczoraj nie przyśnił mi się. Dokąd jedziemy, to też tajemnica?

– Po co wezwał cię Piotr?

– Najpierw ty mi powiesz, co jest grane. Po co urzędnik ministerstwa obrony zajmuje się Piotrem Lasotą. Jego firma sprzedaje nam amerykańską broń? Rakiety, samoloty, elektronika? Piotra zaatakowała konkurencja, tak załatwia się interesy? Amerykanie, Niemcy, Mossad? Od kogo teraz kupujemy? Piotr nic nie powiedział, może razem pojedziemy do niego? Pogadamy jak starzy kumple, to niedaleko.

Adam skręcił na skrzyżowaniu i ruszył podwójną ulicą w stronę szpitala MSWiA.

– Ktoś wywiózł Piotra, dziś rano – powiedział Karol.

– To już wiemy, zabraliście go rano z Banacha, do waszego szpitala. Jak się czuje, jest przytomny? Jaki ty masz stopień?

– Piotr ma żonę w Stanach, Japonkę, i syna. Wiedziałeś o tym?

– Nie zmieniaj tematu. Co wam sprzedaje? Bo chyba nie kupuje naszych kałasznikowów? Powiedz, pobiłeś Piotra z powodu Anny? Chcesz ustalić inną wersję i liczysz na mnie?

Zapanowało milczenie. Karol patrzył przed siebie, po chwili powiedział spokojnym tonem:

– Wyłącz dziennikarską maszynkę do produkcji głupoty i odpowiedz na proste pytanie. Co wiesz o Piotrze?

Adam wjechał do zatoki przystanku autobusowego i zatrzymał samochód. Spojrzał spokojnie na Karola.

– Zakończyliśmy przesłuchanie, generale. Załatw mi wezwanie do komisariatu albo prokuratury. Cześć, na razie.

Karol opanował irytację, westchnął z rezygnacją.

– Pytaj.

– Czym handluje Piotr? Bronią?

– Nie mogę powiedzieć.

– Pobiłeś albo zleciłeś pobicie Piotra?

– Nie, słowo honoru. Piotr to moje zadanie, od roku.

– Aha, jednak broń. – Adam nie krył zaskoczenia. – A co z Anną?

Karol wzruszył ramionami, potem odparł niechętnym tonem:

– Piotr ma lepszą ofertę. Nowy Jork, duża kasa.

Adam pokiwał głową, nagle zrobiło mu się żal Karola. Za całym jego opanowaniem kryło się zwykłe cierpienie.

– Powiedz, co się stało z naszą paczką? – zapytał po chwili.

Głos Karola był suchy, opanowany:

–  Piotr zawsze chciał zdobyć Annę. Możemy o tym nie mówić? Czas płynie, a on zniknął dziś rano.

Adam spojrzał na Karola zdumiony.

– Jak to… nie ochranialiście go?

– Ktoś wiedział, ilu agentów pilnuje OIOM i jak są rozstawieni. Piotr został przewieziony na prześwietlenie. Wywieźli go drugimi drzwiami, na wózku inwalidzkim, inaczej ubranego. Kamery zarejestrowały ten moment. Jakaś kobieta odwróciła uwagę agenta. Kiedy mój człowiek zorientował się, że prześwietlenie trwa za długo, było już za późno, kobieta też zniknęła. Mamy ją na nagraniu monitoringu, ale wiedziała, gdzie są kamery, chroniła twarz.

–  Cholera, ktoś ze szpitala brał w tym udział, to jasne! – zawołał Adam.

– Przesłuchaliśmy technika od rentgena, lekarzy i pielęgniarzy, nie mają o niczym pojęcia. Nikt ze szpitala nie poznaje salowych, którzy wywieźli Piotra z OIOM-u. Mamy ich na nagraniach.

Karol wyjął z kieszeni palmtop, włączył nagranie i pokazał Adamowi.

– Poznajesz któregoś?

Na małym ekranie poruszały się w zwolnieniu powiększone postacie. Dwaj mężczyźni w szarych kitlach wieźli korytarzem pacjenta na wózku. Adam pokręcił przecząco głową, twarze mężczyzn nic mu nie mówiły. Nagranie trwało dalej, po korytarzu szpitalnym chodzili pacjenci i pracownicy medyczni.

– Stop! – Adam pokazał na jedną z zatrzymanych postaci. – Ten facet zaatakował mnie windzie po wizycie u Piotra.

–  Jak to zaatakował?

– Rzucił się na mnie, zaczął dusić, uderzył w twarz i w brzuch. Potem przeszukał ubranie. Zawodowiec, nie miałem szans.

– Cholera, dlaczego nie powiedziałeś od razu? Otoczylibyśmy Piotra szczelniejszą ochroną! Czego od ciebie chciał?

Adam rozłożył ręce.

– Wezwałeś policję? Pokazali ci nagranie z monitoringu? – pytał dalej Karol.

– Szpital ich ściągnął, jakiś namolny glina, nie miałem ochoty z nim gadać.

– To błąd. Facet na pewno maczał palce w uprowadzeniu Piotra. I pobiciu. A ją poznajesz?

Karol uruchomił znów film. Mężczyzna w białym kitlu rozmawiał z kobietą odwróconą tyłem do kamery. Adam poznał ją po ubraniu.

– To Anna.

Karol pobladł, zatrzymał nagranie.

– Skąd wiesz?

– Była tak samo ubrana u Piotra – odparł Adam. – Agenci nie wiedzą, jak wygląda twoja żona? Ułatwiła wywiezienie Piotra?

– To idiotyzm, głupi przypadek. Zaczepiła agenta, zapytała o drogę na OIOM. Pewnie szła do Piotra. – Głos Karola zaostrzył się – Jeśli wiesz coś i ukrywasz, poniesiesz odpowiedzialność. Chodzi o sprawę bezpieczeństwa narodowego.

–  Ten termin kojarzy mi się z czymś śmierdzącym – stwierdził Adam.

Karol schował palmtop i otworzył drzwi.

– Nic nie rób, z nikim nie rozmawiaj, żadnych medialnych sensacji, skontaktuję się z tobą. Zostaw to zawodowcom.

Adam poczuł przypływ gniewu.

– Zadzwoniłem do ciebie wczoraj wieczorem i co… Piotr zniknął. Dlaczego zajmujesz się człowiekiem, który uwiódł ci żonę? To nie jest konflikt interesów? Ktoś wykradł wam Piotra jak misia dzieciom. Kto to był? Każesz mi wierzyć w przypadek z Anną… masz mnie za idiotę? Gdzie jest Piotr? Jaka jest twoja funkcja w ministerstwie obrony? Jesteś urzędnikiem, który bawi się w agenta, bo żona go zostawiła? Oddaj to zawodowcom, masz rację.

Karol odwrócił się, wyszedł z samochodu.

– Pamiętaj, uprzedziłem cię – zatrzasnął drzwi i ruszył do stojącego z tyłu czarnego passata.

Adam spojrzał w lusterko. Zastanawiał się, dlaczego nie powiedział Karolowi o bilecie metra z kodem. Coś go powstrzymywało – może słowo dane Piotrowi. Albo dziennikarska ambicja zdobycia sensacyjnego materiału.

Passat ruszył, minął stojące audi i włączył się do ruchu. Rozległ się dźwięk telefonu. Adam spojrzał na wyświetlacz.

– Niech to szlag! – zaklął cicho i przyłożył telefon do ucha.

– Kurde, gdzie jesteś człowieku? – zapytał zdenerwowany głos Janka.

– Zapomniałem… jasna cholera.

– Jak najbardziej – zgodził się Janek. – I to większa, niż ci się zdaje.

Adam rzucił telefon na fotel obok, przesunął dźwignię biegów i nadepnął na gaz. Audi skoczyło do przodu, o mało nie zderzając się z ruszającym autobusem.

Lotnisko wojskowe było opuszczone od kilkunastu lat, popękany beton pasów startowych zarastała trawa i chwasty, farba odpadała płatami z blaszanych ścian hangarów.

Karol i dwaj młodzi mężczyźni wysiedli z samochodu na parkingu otoczonym zniszczoną drucianą siatką, ruszyli w stronę jednego z dwóch hangarów.

Rozległ się dzwonek telefonu. Karol rzucił wzrokiem na wyświetlacz, ruchem głowy dał znać, że chce zostać sam. Obaj mężczyźni odeszli kilka kroków i zapalili papierosy. Karol odebrał telefon.

– Dzień dobry. Nie mogę teraz rozmawiać, jestem w pracy.

– Musisz – powiedział kobiecy głos. – Anna przywiozła Natalkę w środku nocy.

– Jak to? – Karol był zaskoczony i zaniepokojony. – Co powiedziała? Nie odbiera ode mnie telefonów.

Dom pochodził z lat trzydziestych, zbudowany był w stylu moderny i zaniedbany. W salonie stała siedemdziesięcioletnia kobieta, Maria Siennicka, matka Karola. Gładko spięte włosy i wyprostowana sylwetka wyrażały zasadniczość i chłód. Ze słuchawką przy uchu patrzyła na Natalię, która siedziała nieruchomo przy dużym stole.

– Wygrałeś proces o opiekę?

– Nie było żadnego procesu. Przyjechały w nocy i dopiero teraz mama dzwoni? – W głosie Karola słychać było irytację.

– Po co miałam cię budzić, dość już przeszedłeś przez tę kobietę. Może ty się czegoś dowiesz, mała nie chce ze mną rozmawiać.

– Proszę cię, zrób wysiłek i bądź miła. Powiedz Natalce, że już jadę do niej.

– Najlepiej zabierz ją do siebie, nie jestem niańką cudzych dzieci – powiedziała Siennicka i wyłączyła telefon.

Karol podszedł do czekających mężczyzn.

 – Sorry, mam rodzinny problem. Działajcie, jestem pod telefonem. – Nie czekając na odpowiedź, odwrócił się i ruszył w stronę samochodu.

– Kluczyki – rozległ się za nim głos jednego z mężczyzn.

Karol odwrócił się i złapał rzucone kluczyki.

– Dzięki, Stefan.

Ruszył znów do samochodu, rozdrażniony swoim roztargnieniem. Na plecach czuł spojrzenia obu mężczyzn. Na pewno wiedzieli o odejściu Anny – zdobywanie informacji było ich specjalnością, również o najbliższych współpracownikach, sam ich tego uczył. Byli agentami specjalnej jednostki kontrwywiadu wojskowego, szkolił ich, a teraz wybrał do tego zadania najlepszych i najbardziej zaufanych.

Porzucenie grupy po zniknięciu Piotra Lasoty było więcej niż błędem, mogło skończyć się usunięciem ze służby. Ufał swoim ludziom, wiedział, że nie doniosą przełożonym. Fatalnie, że właśnie teraz Anna ujawniła romans z Piotrem, a do tego zostawiła Natalię z jego matką. Po co zabrała Piotra ze szpitala? Dlaczego nie zwrócili się do niego po ochronę?

Kochał Annę. Od chwili, kiedy się dowiedział o jej zdradzie, czuł się chory. Jakby ktoś odciął kawałek ciała, niewidzialny i bolesny do usunięcia. Od dawna bał się porzucenia, instynkt podpowiadał, że tracił uczucie Anny. A może nigdy go nie kochała.

Za mało miał dla niej czasu, za mało mógł jej dać. Była piękna, pełna życia – co mógł jej zaoferować pułkownik kontrwywiadu, zajęty osiemnaście godzin na dobę i wyjeżdżający na wielomiesięczne misje do Iraku, Libanu, Egiptu czy Izraela. Nie mógł jej nawet opowiedzieć o tych krajach ani wspomnieć ich nazwy. Domyślała się tylko z jego opalenizny, że był na pustyni albo w górach Afganistanu. Ich żarty na ten temat podszyte były jej smutkiem i samotnością.

Natalia patrzyła spokojnie na kobietę, która urodziła jej tatę. Nigdy nie nazywała jej babcią, nawet w myślach.

– Co tata powiedział?

– Żebym była dla ciebie miła.

Siennicka zbliżyła się do stołu, usiadła na krześle obok, położyła dłoń na jej dłoni. Natalia cofnęła rękę.

Kilka sekund siedziały bez ruchu, mierząc się wzrokiem. Sztywna, chłodna kobieta z twarzą stwardniałą latami samotności i drobna dziewczynka, która z całych sił powstrzymywała lęk i łzy.

Siennicka odsunęła nagle krzesło, wyszła z salonu, przeszła przez hall, skręciła do kuchni i zamknęła za sobą drzwi. Zachwiała się i oparła oburącz o metalowy brzeg gazowej kuchenki. Oddychała ciężko, po jej policzkach spływały łzy. Nikomu nie pozwoliła oglądać się w takim stanie przez całe małżeństwo, potem przez wiele lat samotnego życia w domu, który znienawidziła.

Adam wbiegł zdyszany do korytarza przed studiem, wpadł na zdenerwowaną Beatę.

– Janek bajeruje ją od dziesięciu minut. Pomyliła mu się genetyka z genezą, chromosomy z DNA, mutacje z deformacjami. Powiedział, że zabije cię.

– A Koszucka?

– Świetnie się bawi. Ready?

Adam kiwnął głową, Beata chusteczką wytarła jego spoconą twarz i wepchnęła go do studia.

Elegancka kobieta po czterdziestce odwróciła się z uśmiechem do wchodzącego Adama. Z głośników dobiegała piosenka Cohena, oznaczała przerwę w rozmowie. Janek pogroził Adamowi pięścią, potem ściszył muzykę i powiedział spokojnym głosem do mikrofonu:

– W studiu właśnie pojawił się Adam, mocno spóźniony. Przekazuję mu naszego gościa.

Adam podał rękę rozbawionej Koszuckiej, usiadł przy stoliku, opanował oddech i włożył do ucha słuchawkę.

– Nie żyjesz – obiecał głos Janka.

– Dzień dobry, pani doktor. Proszę wybaczyć spóźnienie, mój przyjaciel miał poważny wypadek.

Koszucka spoważniała.

– Przykro mi to słyszeć. Jak poważny?

– Został ciężko pobity, wylądował na OIOM-ie. Wczoraj zadzwonił do mnie ze szpitala, prosił, żebym go odwiedził. Jest dyrektorem polskiego oddziału dużej amerykańskiej korporacji.

Czarny passat wydostał się z zatłoczonego wyjazdu z miasta na wschód i przyśpieszył na podwójnej szosie. Z radia dobiegł głos Koszuckiej:

– Jeśli mógł zadzwonić, nie jest z nim tak źle.

– Na miejscu okazało się, że o mało nie zginął, spadając z łóżka, z szyją zaplątaną w kable – powiedział głos Adama. – Ktoś się nim zajął.

Wielki tir, którego wyprzedzał passat, zagłuszył radio. Karol sięgnął szybko do pokrętła.

– To się wydarzyło na OIOM-ie?

– Tak. Czy praktykuje się przewiezienie pacjenta w ciężkim stanie na inny OIOM do innego szpitala?

– Dureń – mruknął Karol.

Głos Koszuckiej był zdziwiony.

– To się raczej nie zdarza. Może w wyjątkowych wypadkach, kiedy szpital nie ma sprzętu koniecznego do operacji. Nie jestem specjalistką, zajmuję się medycyną naukową.

– Wiem, proszę wybaczyć, przypadek przyjaciela poruszył mnie. Dawno go nie było w Polsce i taka koszmarna historia. Porozmawiajmy o pani dziedzinie wiedzy…

Karol powiedział do siebie półgłosem:

– Wpakowałeś się, Wierzba, na własne życzenie. Uprzedziłem cię.

Passat przyśpieszył na pustym odcinku szosy. Po prawej stronie ciągnął się tor podmiejskiej kolejki, po lewej pojawiły się ogrody z przedwojennymi willami.

Robert stał za nowoczesnym biurkiem ze słuchawką w uchu, połączoną z odbiornikiem w kieszeni. Mówiono o nim, że słuchał Wave dwadzieścia cztery na dobę i że osiągał taką wydolność z pomocą kokainy. Z włosami na żel, kolczykiem w uchu, w rozpiętej jedwabnej koszuli i skórzanych spodniach wyglądał jak didżej z dyskoteki, a nie dyrektor radia. Patrzył na Adama ostrym wzrokiem i mówił podniesionym tonem:

– Nic nie upoważnia cię do zawalania programu. Wiesz, jakie konsekwencje przewiduje regulamin stacji, prawda?

Adam poprawił się na twardym krześle przed biurkiem.

– Mój kumpel pracuje w ministerstwie obrony, robił interesy z Piotrem Lasotą. Kumpel nie ma pojęcia, dlatego…

– Ty też nie masz – przerwał Robert. – Nie zajmujesz się ani polityką, ani gospodarką, ani służbami. W każdym razie nie w tym radiu. Rozumiemy się?

Obaj wiedzieli, że Robert chętnie pozbyłby się Adama, gdyby miał na jego miejsce dziennikarza, który poprowadziłby Ważne Szybkie Rozmowy. I gdyby nie dziesięć procent akcji radia, których Adam był właścicielem.

– Daj spokój – mruknął Adam.

– Przekaż temat Joannie albo Andrzejowi. Będą wiedzieli, z kim gadać.

Adam pokręcił przecząco głową.

– Chodzi o mojego przyjaciela z liceum.

– Ale to nie jest twoje radio – odparł natychmiast Robert. – Chyba że dokupiłeś kontrolny pakiet akcji. Jeśli tak, to wywal mnie na zbity pysk i bierz ten gabinet, powodzenia. – Zawiesił efektownie głos. – Zajmij się zbitym przyjacielem, zawieź mu owoce, potrzymaj za rękę. Ale po czterech godzinach pracy tutaj, bez spóźniania się do audycji na żywo. Bo słuchacze bardzo nie lubią lekceważenia. To za wysokie wymagania?