Ciału pedagogicznemu Gimnazjum nr 3 w Mysłowicach.

Za wszystko!

Rozdział pierwszy

Upiornie lało.

Aldona po raz kolejny przeklęła miejscowego czarusia, który zachęcał ją do przejażdżki po okolicy, powołując się na wbudowany w kolano barometr. Teraz marzyła, żeby wyszedł na chwilę z domu, potknął się i złamał nogę dokładnie w tym miejscu, które pokazuje cudowną pogodę. W kolanie. I żeby nie zrastało się dość długo, czyli aż do śmierci.

Spojrzała w niebo. Żadnej nadziei na poprawę pogody. Słońce było szczelnie zasnute ciemnymi chmurzyskami, z których lały się strugi deszczu. I nic nie zapowiadało rychłej poprawy sytuacji.

Zdesperowana ruszyła przed siebie. W końcu, do cholery, musiała gdzieś dojść. Obojętnie dokąd, byle tylko nie lało jej na głowę. I by tylko mogła napić się gorącej herbaty. O piwie nie wspominając. A wszystko przez zdezelowane auto z wypożyczalni prowadzonej przez „pogodynkę”, które ośmieliło się zepsuć pośrodku pustkowia. Jechała drogą, a ono zakaszlało kilka razy i stanęło. Zupełnie bez powodu. Gdyby tak zapomniała zatankować… Ale zrobiła mu dobrze, lejąc do baku dziewięćdziesiątkę ósemkę. Nie doceniło i się zepsuło. Bez krzty odpowiedzialności – myślała, mozolnie pnąc się na niewielkie wzniesienie. Przez godzinę czekała na rycerza w lśniącej zbroi. Z nowoczesnym rumakiem w postaci samochodu, najlepiej z napędem na cztery koła. Ani jednego, wszyscy na urlopie, daleko od dziewic w opresji. No, prawie dziewic – dodała uczciwie. Chciała zadzwonić do pensjonatu, ale jej komórka również postanowiła pójść na urlop. Tu mogła winić jedynie siebie, bo gdy zobaczyła czarny ekran, przypomniała sobie, że dzień wcześniej telefon wołał o jedzenie. Zmobilizowała się, spakowała do torby najważniejsze rzeczy i ruszyła z odsieczą samej sobie. W końcu była kobietą nowoczesną. Teraz tę nowoczesność miała ochotę wsadzić sobie głęboko gdzieś.

Zwłaszcza że, gdy już kompletnie straciła orientację w terenie, lunęło. I ten stan trwał nieprzerwanie od – spojrzała na zegarek – dwóch godzin. Na szczęście przezornie zapakowała kurtkę przeciwdeszczową.

Kurtka nie zdała egzaminu. Podobnie jak mapa. Przemokła.

Ergo – obecnie była zła, przemoczona, spragniona, głodna i… brudna, dodała do listy, lądując na pośladkach pośrodku błotnistej kałuży. Nowe dżinsy poszły się… Na dodatek w tej chwili służyły jako płozy w zjeździe na łeb, na szyję w dół pagórka. Brakuje jeszcze urwiska – pomyślała. W tym samym momencie poczuła, że wylatuje w powietrze, po chwili kończąc ślizg. To tylko wystający głaz – skonstatowała, po czym rozcierając piekące siedzenie, na wpół przytomna rozejrzała się po okolicy.

– Ocalona! – wrzasnęła, bo po zniknięciu sprzed oczu wszystkich gwiazd w galaktyce, zauważyła majaczące w dolince pomiędzy wzniesieniami ruiny. Zmaltretowana, poczuła nowy przypływ energii i dziarskim krokiem ruszyła w stronę ósmego cudu świata, modląc się, aby ów nie okazał się mirażem.

Po kolejnych kilkunastu minutach marszu w deszczu, który tymczasem zamienił się w grad, dotarła do sterczącej wieżyczki. A właściwie jej resztek, które kształtem przypominały fallus. Doszła do wniosku, że nie jest z nią jeszcze tak źle, skoro miewa skojarzenia. Uszczęśliwiona stwierdziła nieobecność jakichkolwiek drzwi lub płotu broniącego wejścia, więc radośnie wtoczyła się do środka.

Czy tego dnia miała pecha? Ależ tak! Miała pecha. Miała takiego pecha jak z tego litewskiego Pcimia do Pszczyny, a może i dalej. Poza murami nie zachował się jakikolwiek fragment stropu, nie wspominając o dachu. Grad dalej walił w jej udręczoną głowę. Na dodatek złośliwie stawał się coraz intensywniejszy.

– Czy ktoś mi pomoże?! – zawołała w niebiosa.

Niebiosa uparcie milczały, w odpowiedzi zwiększając tylko natężenie gradu. I na dodatek zaczęło się robić ciemno, bynajmniej nie z powodu burzy, ale nadciągającego zmierzchu.

Szlag!

I w momencie, gdy odpowiednio skomentowawszy sytuację marszem pogrzebowym, miała położyć się na kilku ocalałych cegłach w charakterze zwłok, zobaczyła Anioła Pańskiego. A właściwie ocalenie w postaci otworu w murze. Nie zamierzała dyskutować z przeznaczeniem i weszła w tę dziurę.

Spadła ze schodów.

Okej. Nic sobie nie zrobiła, czuła tylko rwanie w potłuczonym wcześniej pośladku. Ważne, że była pod dachem i nic nie lało jej się na głowę. Piwnica czy loch. Wsio rawno. Darowanej piwnicy nie patrzy się w zęby. Mogła tu rozłożyć obóz, ściągnąć mokre ubrania i, co najważniejsze, przeczekać deszcz. Zaopatrzenie w gorący napój w postaci herbatki miała w termosie. Kalorie w formie batonika również. Powiodła latarką po pomieszczeniu. Małe, ale dla moich potrzeb wystarczy – stwierdziła w duchu, ściągając przemoczoną kurtkę, a następnie sweter. Gdy została w samym staniku, gdzieś w oddali zagrzmiało. Dziękowała Bogu, że nie znajdowała się na zewnątrz. Do kupki mokrych ciuchów dołączył biustonosz. W momencie gdy zaczęła grzebać w torbie w poszukiwaniu czegoś suchego i ciepłego, odezwał się głos:

– A robiło się tak interesująco…

Wrzasnęła.

Dlaczego to zawsze mnie się przytrafia?! – pomyślała, błyskawicznie wyciągając z torby suchy polar i owijając się nim. Gdy już znalazła piwnicę, to przecież nie mogła być pusta. Musiała mieć lokatora.

– Zboczonego lokatora na dodatek – wymamrotała pod nosem.

– Zdrowego jedynie… – Usłyszała pomruk.

Tylko ona miała tyle szczęścia, żeby na środku pustkowia napotkać ruiny z obcym facetem. W dodatku podczas pogody jak z horroru.

– Teraz jeszcze powinien wyciągnąć jakieś narzędzie mordu i wyekspediować mnie w przyspieszonym tempie na tamten świat – mruczała do siebie.

Lekki śmieszek.

Świecąc latarką, usiłowała zlokalizować Pana Perwersa, a gdy się jej udało, zamarła. Z kilku względów.

Facet był wysoki. Mógł mieć ponad metr dziewięćdziesiąt wzrostu. Pięknie zbudowany – stwierdziła, przemykając światłem po ładnie ukształtowanych łydkach, mocnych udach, płaskim brzuchu i torsie. Dół jego osoby odziany był w obcisłe, niepozostawiające niczego wyobraźni dżinsy. Nagą górę wycierał ręcznikiem, co znaczyło, że i dla niego deszcz nie miał litości.

Apetyczny zboczeniec – uznała i skierowała światło latarki na twarz. Gdyby nie jego wcześniejsza odzywka, uznałaby, że wpadł do niej archanioł Gabriel. Mokre, dość długie blond włosy, teraz ciasno przylegające do czaszki, koloru oczu nie dostrzegała, na dodatek zmrużyłje pod wypływem światła. Mocno zarysowany, kanciasty podbródek, męska twarz, ale nie jakoś wybitnie przystojna. Na ustach błąkał się lekki uśmieszek. O ziemskim pochodzeniu gościa zdecydowanie świadczył lekko skrzywiony nos. Pewnie złamany w jakiejś bójce – wywnioskowała szybko. Lub po oberwaniu pięścią od nagabywanej kobiety. Mocniej zacisnęła polar. Facet był podwójnie niebezpieczny. Ale przynajmniej jak zginie, to ostatni widok będzie miała estetyczny. Mogła przecież trafić na starego, trzęsącego się i śliniącego dziada.

Wielkolud zmarszczył brwi.

Miała nadzieję, że nie ruszy dokonać ponurego dzieła. Nie zdążyła się napatrzeć. Zwłaszcza że latarka na raz wydobywała z mroku szczegóły tylko jednej części jego anatomii. Wołałaby ujrzeć jego całokształt raz a dobrze. A potem umrę szczęśliwa – dalej prowadziła wewnętrzny monolog.

– Zaraz tam umrze… zawsze uważałem, że kobiety mają skłonność do przesady.

Głos równie doskonały jak cała reszta… Ale, ale! Czyżby ze stresu zaczęła głośno myśleć? Tego jeszcze brakowało, gdyby usłyszał, jak go komplementuje…

– I nie jestem zboczeńcem – odezwał się – tylko koneserem pięknych pań. A ponieważ ustawiłaś się w resztkach światła, a potem dopiero rozpoczęłaś peep-show, uznałem, że męska publiczność ci nie przeszkadza. Możesz kontynuować.

Powiesił sobie ręcznik na ramionach i usiadł na kupie kamieni, sygnalizując, że nigdzie się nie wybiera.

Cudownie. Może powinna teraz wstać i wykonać pełen striptiz? Niedoczekanie! Popatrzyła na niego podejrzliwie, znów kierując latarkę na jego twarz. Tylko się uśmiechnął i zamrugał pod wpływem blasku.

Zaczęła się gorączkowo zastanawiać, w jaki sposób się ubrać, nie wypuszczając z dłoni źródła światła. I nie prezentując swoich wdzięków. Przystojny, nieprzystojny – jednak obcy facet. Obcy facet, który nie spuszczał z niej oka. Miała wrażenie, że nie przeszkadza mu półmrok, a jego wzrok przenika ją na wylot. Wyłączenie światła nie wchodziło w grę.

– Odwróć się! – zażądała.

Czasem najprostsze rozwiązania okazują się najbardziej skuteczne.

Facet jedynie się uśmiechnął.

– Natychmiast? – zaryzykowała raz jeszcze, nie licząc na sukces.

Prychnął i oparł się wygodniej. Z opcji dżentelmena nici. Boże! Widzisz to i nie grzmisz?!

W odpowiedzi zagrzmiało. Czyżby była dla niej nadzieja? Szkoda tylko, że piorun nie może go trafić w tę zakutą pałę!

A może po prostu nie rozumie po polsku? Ale nie, przecież twierdził, że nie jest zboczeńcem w jej ojczystym języku. Może jest niepełnosprawny intelektualnie?

– Nie czuję się komfortowo w mokrych dżinsach. – Może uczucia opiekuńcze poskutkują?

– To je ściągnij – padła szybka propozycja.

Cóż, nie było to możliwe bez wypuszczenia z dłoni latarki, wsunięcia rąk w rękawy i zbudowania wokół siebie czegoś na kształt namiotu. Na dodatek teraz poczuła, że bielizna lepi jej się do czterech liter.

Pora negocjacji minęła. Do dzieła. Już ona mu pokaże! Złapała latarkę i poły polaru jedną ręką, a drugą zaczęła po omacku szukać rękawa. Nie spuszczając z oka obcego, gotowa była w każdej chwili zareagować na jego najdrobniejszy ruch.

– To, co wyrabiam, skręcając tułów, można określić jedynie jako „wyginam śmiało ciało” – mruknęła pod nosem

– Raczej nieśmiało.

Kopnęła się mentalnie. Musi przestać głośno myśleć.

Eureka!

Trafiła w rękaw, szybko przełożyła latarkę do oswobodzonej ręki, błyskawicznie dokończyła zakładać polar i zapięła go pod szyję.

Teraz spodnie. Włożyła na siebie długą spódnicę i walcząc z nią, zaczęła przygotowywać się do ściągnięcia mokrych dżinsów. Oczywiście spódnica nie współpracowała i złośliwie zrolowała się w okolicach pasa.

Facet tylko się przyglądał, a ona zamarła z palcami na guziku spodni.

A jeśli on tylko na to czeka? Może chce sobie ułatwić zadanie? W końcu wiadomo, że ściąganie mokrych spodni nie należy do łatwych zadań. Zwłaszcza opiętych mokrych spodni. Opiętych, mokrych spodni z wierzgającej i wyrywającej się ofiary. On tylko chce sobie ułatwić zadanie! Ona ściągnie, co trzeba, a on huzia na nią. Ze spódnicą poradzi sobie o niebo szybciej. Zwłaszcza z luźną!

Ewentualny gwałciciel wzniósł oczy do nieba. Czyżby zaczął się modlić?

Raczej bezpieczne, mokre spodnie czy sucha spódnica typu „bierz mnie, nie będę stawiać oporu”? Trudny wybór.

Co prawda nie wyglądał jednak na oszalałego z żądzy i szykującego się do jej zniewolenia. Utkwiła wzrok w jego podbrzuszu. Olbrzymich wzniesień nie było, zwłaszcza w dość mocnym świetle. Zdawszy sobie poniewczasie sprawę, który punkt jego ciała jest najdokładniej oświetlony, szybko skierowała latarkę na twarz mężczyzny. Krztusił się ze śmiechu.

Cholernie krepujące, pomyślała, czerwieniąc się jak burak.

– Zawsze wolałem różowolice dziołszki – oświadczył, wstając. – I ktoś wcześniej wypominał mi podglądactwo… – Pokręcił głową z ubolewaniem.

Aldona zamarła i zaczerwieniła się jeszcze bardziej. Przyganiał kocioł garnkowi…

– Mógłbyś zostać tam, gdzie jesteś i się odwrócić? Proszę – zaapelowała zawstydzona.

Wyciągnął rękę i po chwili podniósł zza kupy kamieni sporą latarkę. Oświetlając pomieszczenie, ruszył w stronę plamy atramentowych ciemności. Musiał znajdować się tam korytarz wiodący do pomieszczenia obok. Nic dziwnego, że go nie zauważyła, jeśli to w nim czaił się drągal.

– Niestety powiedziałaś „słowo-klucz” – westchnął. – Jak skończysz się przebierać, przyjdź do piwnicy obok. Rozpalę tam ogień. Tu za chwilę będzie kolejny potop. Solennie obiecuję nie rzucić się na ciebie. Słowo! – Uśmiechnął się, podnosząc dłoń z wyprostowanymi dwoma palcami, po czym zniknął w ciemnościach.

Aldona rozejrzała się po pomieszczeniu. Faktycznie ze schodów ciurkiem ciekła woda. Gdy odwróciła się od kamiennych stopni, nie pozostał nawet ślad po obcym mężczyźnie. Była w piwnicy sama. Błyskawicznie zsunęła mokre dżinsy wraz z bielizną i odwróciła się w poszukiwaniu suchych, za późno zorientowawszy się, że świeci gołym tyłkiem prosto w ciemny korytarz. Wstała i chciała podejść do plecaka, lecz niespodziewanie znalazła się w pozycji horyzontalnej. W ciszy rozległ się huk spadających kamieni. Padając, naruszyła kilka. Przez chwilę leżała i analizowała, jak do tego doszło. No tak, zapomniała o spodniach i bieliźnie zrolowanych w okolicy kostek. Klnąc pod nosem na męskie szowinistyczne świnie, roztarła bolący łokieć, szarpnęła spódnicę, która łaskawie przykryła jej pośladki, ostatecznie pozbyła się problematycznej garderoby i wpakowała ją do torby. Zajmie się ich wysuszeniem, gdy uda się jej szczęśliwie wrócić do pensjonatu.

– O ile to kiedykolwiek nastąpi – stwierdziła, słysząc bębnienie deszczu.

Gdy była zajęta wkładaniem suchej bielizny, usłyszała szelest. Znów pojawił się cholerny zbok!

Podglądacz zmarszczył brwi i wymownie spojrzał na jej majtki podciągnięte do połowy ud. Mocne światło z latarki Perwersa dokładnie oświetlało jej nieruchomą postać.

Natychmiast odzyskała wolę działania. Jednym ruchem dokończyła dzieła i opuściła spódnicę.

– Powinnaś podziękować, zamiast wpatrywać się morderczym wzrokiem – oświadczył. – Usłyszałem rumor i pobiegłem ci na ratunek. Niczym jakiś Galahad.

Podziękować? Krew w niej zawrzała. Podziękować!?

– W końcu musiałem się zdrowo namęczyć, co przy tej pogodzie jest niezbyt przyjemne…

Jeszcze nieprzyjemnie mu było. Najpierw nieproszony pożera ją wzrokiem, a potem jeszcze narzeka! O, draniu!

Uśmiechnęła się zabójczo.

– Oczywiście, że są panu potrzebne podziękowania za to wszystko, co pan zrobił przez ostatnie pół godziny!

– Pięć minut – sprecyzował, patrząc na podświetlaną tarczę zegarka.

Uśmiechnęła się raz jeszcze i umieściła pięść w środku jego twarzy. Nos, niestety, okazał się twardy. Lecz nie dość – pomyślała z satysfakcją, gdy facet złapał się za brutalnie potraktowaną część ciała i spojrzał na nią z wyrzutem.

Po raz kolejny Dawid pokonał Goliata.

– Chcesz jeszcze jakieś podziękowania, babuciu jeden?! – wrzasnęła.

Rozdział drugi

Kamil spojrzał na śliczną Furię i pokręcił głową. Żadne podziękowania od tej wariatki nie były mu potrzebne. Tylko lekarz dla niego. I kaftan bezpieczeństwa dla niej!

Była najwyraźniej jak wszystkie inne kobiety. Totalnie nieprzewidywalna i niegodna zaufania.

Ale…

Przyjrzał się jej ponownie, jednak przemoczona drobina o twarzy anioła i nastawieniu nastroszonej walkirii nie znikała. Czyli nie była jedynie snem, o czym dobitnie świadczył jego rwący bólem nos. Wzdychając ciężko, postanowił wytłumaczyć wszystkie wątpliwości na jej korzyść i podjął ostatnią próbę racjonalnych wyjaśnień.

– Rozpaliłem ogień, żebyś mogła się ogrzać. Zauważyłem, że trzęsiesz się z zimna – stwierdził z wyrzutem, po czym wskazał na ciemny korytarz.

Spojrzała we wskazanym kierunku i – faktycznie, korytarz nie przypominał już wnętrza peleryny Drakuli. Coś migotało w centrum, rozświetlając nieprzeniknioną wcześniej ciemność.

Szał w niej wygasł i znów poczuła zażenowanie. W tych okolicznościach jego słowa miały zupełnie inny wydźwięk. A ona być może znów pochopnie wyciągnęła fałszywe wnioski. Jeśli faktycznie był nieszkodliwy, to miała nadzieję, że nie uszkodziła go za bardzo. Na wszelki wypadek nie będzie podawać swoich danych. Nie chciała, żeby znalazł ją prawnik z pozwem o odszkodowanie za straty moralne i fizyczne.

Może nie będzie źle, bo nieznajomy dość szybko przestał macać uszkodzone miejsce, mrugnął do niej i podążył w stronę migoczącego ognia.

Zmieniła ubranie, ale robiło się jej coraz bardziej zimno. Obcy miał rację, zaczynała się trząść. Wybór miała prosty. Albo tu zamarznie, kiedy skończy się ciepła herbata, albo pójdzie się ogrzać do pomieszczenia obok. Nie zważając na towarzystwo.

Chciała komfortu! Pragnęła komfortu! Żądała go!

Zebrała wszystkie rzeczy i ruszyła w stronę kojącego blasku. Gdy weszła w wąski korytarz, jej latarka zgasła. No ładnie! Teraz jest już całkowicie zdana na łaskę obcego. Na szczęście źródło światła i ciepła było coraz bliżej. I jedzenia – skonstatowała, gdy do jej nozdrzy dotarł zapach pieczonego mięsa. Wielkolud ma zapasy prawdziwego jedzenia!

Ze szczerym zamiarem wyżebrania dla siebie porcji przyspieszyła kroku. I przekonała się na własnej skórze o prawdziwości powiedzenia: „Gdzie się człowiek spieszy, tam się diabeł cieszy”, bo potknęła się na pierwszym wystającym kamieniu i wylądowała na czworakach. Plus taki, że dłonie zamortyzowały upadek i nie zdołała rozbić sobie głowy. Minus, spódnica nie była tak wytrzymała jak spodnie i obdarła sobie dotkliwie kolano. Podsumowując – zebrała pokaźną kolekcję sińców i innych bolesnych obrażeń. Nie była może nigdy miss zgrabności, ale też nie uważała się za totalną łamagę. A dzień jeszcze się nie skończył. W następnej sali czekała na nią przystojna niewiadoma.

Słysząc kolejny rumor, Kamil zmaterializował się w korytarzu, zasłaniając sobą światło. Widziała tylko jego górującą nad nią sylwetkę. Wzdychając ciężko, pomógł jej przyjąć pionową postawę. Nie musiał jednak tak przy tym stękać. Był wystarczająco rosły, żeby podnieść ją bez wysiłku. A ona nie była gruba, tylko miała krągłości. To nie jej wina, że szczupłe sylwetki dostały się w genetycznej loterii jej siostrom. A jej chichoczący los przyznał niecałe metr sześćdziesiąt wzrostu i figurę klepsydry.

Gdy znów stanęła pewnie na nogach, odsunęła jego dłonie.

– Poczułbym się pewniej, gdybym mógł służyć ci ramieniem, panno Wypadek. Ale w tej ciasnocie to niemożliwe, dlatego uważaj, byś nie rozbiła sobie czegoś cennego. – Rozległ się jego głos.

– Mam na imię Aldona, a na nazwisko zdecydowanie nie Wypadek – poinformowała sucho.

Po chwili mentalnie się kopnęła. I to byłoby na tyle, jeśli chodzi o zachowanie anonimowości. Że też rodzice musieli jej dać tak dziwnie na imię. W tej sytuacji wolałaby pospolitą Asię, Kasię czy Marysię.

– Dobrze, panno Niewypadek. Kamil jestem.

Prawie widziała, jak się z niej śmieje.

– Aldona – oznajmiła z naciskiem. – Możesz też mówić Aga.

– Aldona – powiedział, przeciągając sylaby. – Odpowiednio do kraju i okoliczności. Nie masz przypadkiem na drugie imię Anna? – podsumował.

– I odojcowskiego Giedyminówna? Nie – ucięła. – Mój ojciec nie wierzy w drugie imiona.

– I tak ładnie – zawyrokował, po czym odwrócił się i ruszył do ogniska.

Złapała za pasek jego spodni. Niczego tym razem nie zamierzała zostawić przypadkowi, a on świetnie nada się jako amortyzacja. Szkoda, że podczas rozpalania ogniska nie zdążył ubrać koszuli. Byłaby mniej skrępowana, łapiąc za nią. Spodnie… mogły być odebrane wieloznacznie. No, ale raz kozie śmierć.

Widocznie odebrał jej gest jako dowód skrajnej rozpaczy, a nie desperacką próbę uwiedzenia, bo dostosował swoje tempo do jej ostrożnego stąpania. I może dzięki temu dotarła do wysoko sklepionej piwnicy wolna od kolejnych obrażeń.

Jej umysł historyka natychmiast zarejestrował, że pomieszczenie, w którym się znalazła, miało ceglane ściany z krzyżowym sklepieniem opartym na filarach. W innych okolicznościach byłaby zachwycona, ale teraz interesowało ją tylko ognisko płonące w pobliżu wyjścia.

Wyciągnęła ręce nad ogniem i westchnęła, czując miłe ciepło. Dopiero teraz do niej dotarło, jak bardzo była przemarznięta.

Kamil zabrał się za wkładanie koszuli, która wyglądała na ciepłą flanelę. Na nią wciągnął polar.

– Hałasy z zewnątrz trochę mi przeszkadzały podczas wieczornej toalety – wytłumaczył.

Faktycznie zauważyła po drugiej stronie ogniska karimatę, małą kuchenkę spirytusową, metalowy kubek i maszynkę do golenia. Dalej stał dość duży plecak.

Skończyła oglądać jego dobytek i skoncentrowała się na pobieraniu ciepła z trzeszczących płomieni. Kamil, widząc jej niezgrabne ruchy i niechęć oderwania się od ognia, podszedł do plecaka, chwilę w nim pogrzebał i wyciągnął mały rulon, który następnie rozwinął w śpiwór.

– Wskakuj – zaprosił, rzucając go na matę.

Nie trzeba jej było powtarzać dwa razy. Praktycznie biegiem dopadła śpiwora i raz-dwa się w nim zakopała. Szybko też poczuła miłe ciepło. A wraz z poczuciem komfortu włączyły się jej funkcje wyższe mózgu. Na przykład takie jak myślenie.

– W torbie mam termos z herbatą. Poczęstuj się – zaproponowała, po cichu licząc na udział w piekącym się nad ogniskiem kurczaku.

Kamil natychmiast wstał, podszedł do jej torby i zaczął w niej grzebać. Oczywiście musiał mieć problemy z lokalizacją dość dużego, metalowego przedmiotu, bo pierwszą rzeczą, którą wyciągnął, nie był bynajmniej termos z ciepłą zawartością, a jej koronkowe tangi. Te czyste, na szczęście.

Chrząknęła.

Natychmiast schował majtki i wyciągnął termos.

– Ładne były – usprawiedliwił się, widząc jej pełen wyrzutu wzrok.

Poczuła się trochę udobruchana, że nie skomentował ich rozmiaru.

Nalał im po kubku herbaty i usiadł na macie obok Aldony.

– Mam przenośną kuchenkę, ale zagrzanie wody trochę by trwało – wyjaśnił, po czym zajrzał do swojego plecaka. Chwilę w nim pomyszkował i wyciągnął małą apteczkę. – Lepiej zdezynfekować. Nie wiadomo, jakie paskudztwo może się dostać do rany.

Aldona niechętnie wygrzebała się z ciepłego śpiwora. Miał rację. Nie chciała ryzykować zapalenia niewielkiej ranki lub – co gorsza – tężca. Usunęła resztki brudu wacikami ze swojej kosmetyczki, którą podał jej mężczyzna. Przemyła skaleczenia wodą mineralną, a następnie odkaziła Rivanolem.

– Widzę, że jesteś świetnie przygotowany do warunków polowych. Nie jesteś chyba bezdomny?

Parsknął śmiechem w odpowiedzi na jej pytanie.

– Nie… Jestem takim samym turystą jak ty.

– Skąd ta konkluzja? – zainteresowała się.

– A stąd, że oboje mówimy po polsku, choć przebywamy w jakichś litewskich ruinach. Możesz być albo rdzenną mieszkanką, ale mówisz bez akcentu, albo studentką z wymiany, albo turystką. Wybrałem najbardziej logiczną wersję, mylę się?

Pokręciła głową. Wcześniej wydawało jej się oczywiste, że używali tego samego języka. Ale rzeczywiście w tych okolicznościach było to niezwykłe.

– Niby tak, ale nie wyjaśnia to stopnia twojego przygotowania do przetrwania na tym zadupiu.

– Nie takim znowu zadupiu. Znajdujemy się niedaleko Jużyntów.

– Zepsuł mi się samochód, gdy jechałam do Rakiszek. Moja komórka jest martwa, więc nawet nie miałam jak zadzwonić po pomoc. Szłam, żeby znaleźć pierwszą wieś, gdzie funkcjonują jakiekolwiek zdobycze cywilizacji.

– Zatrzymałaś się u Olgerda w Rakiszkach?

Odłożyła apteczkę i przyjrzała mu się badawczo. Popijał herbatę z kubka z błogą miną. Skąd wiedział? Medium czy co?

Jej zaokrąglone ze zdziwienia oczy odebrał jako potwierdzenie swojej koncepcji.

– Też padłem ofiarą jego prognozy pogody. Zapewniał, że będzie idealna na pieszą wędrówkę. Najbardziej tak lubię podróżować: pieszo z plecakiem lub autostopem, by szybciej dotrzeć do interesujących miejsc. Co do Olgerda, to wspominał mi, gdy wychodziłem, że zatrzymała się u niego atrakcyjna Polka. Wnioskuję, że to ty.

Poczuła się mile połechtana. Rozluźniła się. Poza tym, jeśli zatrzymał się w pensjonacie, to będzie wiedziała przeciwko komu skierować demony zemsty, gdyby zrobił jej krzywdę. No, chyba że krzywda będzie ostateczna. W takim wypadku możliwość poznania jego danych osobowych jej nie uratuje. Nikt nie mógł wiedzieć, gdzie spędziła noc i przede wszystkim z kim. Aczkolwiek nie przypuszczała, że stanie jej się coś złego. W końcu facet, który oddaje obcej kobiecie swój śpiwór, nie może mieć wobec niej morderczych zamiarów. Zwłaszcza że ów drogocenny sprzęt turystyczny mógłby nie przeżyć samego procesu mordowania broniącej się dziko ofiary.

Kamil , nieświadomy kierunku, w którym wędrowały jej myśli, podał jej powerbank, a Aldona z okrzykiem ulgi podłączyła go do swojego telefonu. Gdy zaświecił się ekran, odetchnęła z ulgą. Znalazła się krok bliżej cywilizacji. Mężczyzna przez chwilę obserwował jej zachwyconą twarz, następnie przyjrzał się uważnie kurczakowi, ściągnął go z ognia i poporcjował.

Kamil zdecydowanie nie przypomina socjopaty ani maniakalnego mordercy – pomyślała, wcinając gorące mięso, które zostało zaserwowane na papierowym talerzu. Kurczak lekko parzył w palce, ale w smaku zbliżał się do ambrozji. Niebo w gębie – myślała, oblizując palce z tłuszczu. Tuż obok obcy mężczyzna rozprawiał się ze swoją porcją. Negatywne pierwsze wrażenie mogła zwalić na beznadziejność pewnych cech pojawiających się u wszystkich samców. W tym tej zachęcającej do korzystania z każdej nadarzającej się okazji, by pooglądać trochę golizny.

– Skąd wiedziałeś, że będzie potrzebny zapas drewna?

Wzruszył ramionami.

– Dojrzałem te ruiny, gdy zaczęło się chmurzyć. Zdecydowałem się nie tracić czasu na szukanie noclegu u dobrych ludzi w Jużyntach, ale zanocować tutaj. Lubię takie średniowieczne klimaty. Znalazłem tę piwnicę, zgromadziłem drewno. Część jest mokra, bo zbierana już w czasie ulewy. Zazwyczaj lubię nocować pod gołym niebem, ale nie podczas oberwania chmury. Dziś też tak planowałem, zachęcony prognozą pogody, i muszę powiedzieć, że jestem zadowolony ze wszystkich okoliczności. – Mrugnął do niej szelmowsko.

Faceci!

W tym momencie ją olśniło. Usiadła, zaniepokojona.

– Przecież my nie jesteśmy pod gołym niebem, a w piwnicy. Możemy zatruć się tym dymem, zwłaszcza gdy dołożysz mokre drewno. Natychmiast zgaś ten ogień!

Kamil, w odpowiedzi na jej rozkaz, zaczął ryczeć ze śmiechu.

– I teraz o tym pomyślałaś? Kiedy siedzimy już tu ponad godzinę, grzejąc się przy ognisku?

– Niepotrzebnie wysilasz się na sarkazm.

– Nie wysilam się, tylko wytykam błędy w rozumowaniu. Pojawiłem się tutaj, jak jeszcze było jasno. Nad nami jest wąski otwór okienny, w zasadzie jest ich kilka, więc pomieszczenie ma dobrą wentylację. Nie ma możliwości, byśmy się udusili z powodu nadmiaru dymu.

Och. Faktycznie. Do tej pory już powinna kaszleć z powodu podrażnienia dymem, a nic takiego się nie stało.

Zadowolona, rozgrzana i najedzona poczuła senność. Chyba nic takiego się nie stanie, jeśli się trochę zdrzemnie. Może w tym czasie przestanie padać… Poza tym na pewno poczuje, jeśli Kamil zacznie coś kombinować.

Nie poczuła.

Obudziła się w środku nocy. Zesztywniała, kiedy dotarło do niej, że ma za sobą czyjeś gorące ciało. Zamierzała zacząć wrzeszczeć, gdy nagle przypomniała sobie wszystkie okoliczności. Wielkolud pochrapujący w jej szyję to pewnie Kamil. Oboje leżeli na karimacie przykryci jego śpiworem, ona z głową na jego ramieniu. Mężczyzna obejmował ją dokładnie w pasie. W tych niesprzyjających warunkach było jej zaskakująco wygodnie, zaś Kamil był lepszy niż farelka. Uspokojona, zamknęła oczy i po chwili znów zasnęła.

Kamil obudził się przed świtem. Długo przypatrywał się oświetlonej przez promienie wstającego słońca twarzy Aldony. Uśmiechnął się i wyciągnął z plecaka czystą kartkę.

Aldonę zbudził dźwięk męskich głosów. Jeden z nich był jej znany, ale nie należał do towarzysza niedoli z zeszłej nocy. Otworzyła oczy w chwili, gdy pan Pogodynka wszedł do jej tymczasowej sypialni i widząc ją, załamał ręce. Rozejrzała się dookoła. Kamila i jego plecaka nie było. Musiał już ruszyć w swoją wędrówkę. Szkoda, że nie zdążyli się pożegnać.

Rozpoczęła konwersację na migi i łamanym angielskim z Olgerdem. Kamil zadzwonił w nocy, informując o jej problemach z samochodem i jej miejscu pobytu. Po znalezieniu porzuconego auta i po tym, jak nie wróciła wieczorem, Olgerd chciał zawiadomić o zaginięciu turystki policję, wojsko i służby specjalne, ale postanowił zaczekać do rana. Bo przecież jest dorosła i nie byłaby zadowolona, gdyby ktoś przerwał jej jakieś nocne rozrywki.

Zła jak osa o posądzenie jej o uprawianie turystyki seksualnej, postanowiła wrócić do pensjonatu, umyć się, zjeść śniadanie i zastanowić się nad powrotem do domu. Na razie dość miała Litwy i gdyby nie spotkanie z Kamilem, weekend majowy w okolicy Rakiszek uznałaby za niezbyt udany. Może po drodze zahaczy o Kiejdany, bo Wilno oglądała wcześniej.

Poprosiła mężczyznę o chwilę prywatności, żeby mogła się ogarnąć. Kamil zostawił jej matę i śpiwór. Zostawi je u Olgerda i poprosi, żeby ów skontaktował się z właścicielem.

Gdy strzepywała śpiwór, by go zwinąć i włożyć do pokrowca, zauważyła zgiętą kartkę. Zaciekawiona podniosła ją i rozłożyła.

Wciągnęła głośno powietrze. Na kartce uwieczniona została śpiąca dziewczyna. Rzęsy leżały na policzkach, tworząc delikatne cienie, a jeden z ciemnych loków zwijał się na jej zarumienionym policzku. Usta były wygięte w półuśmiechu, jakby śniła coś wspaniałego. Delikatna, śliczna dziewczyna. Ona, a jednocześnie jakby nie ona. Czy właśnie tak widział ją Kamil?

Portret zatytułowany był: „Zaufanie”.

Rozdział trzeci

Gdy wysiadła z busa w swej rodzinnej wsi, zastanawiała się, co też zastanie w domu. Tęskniła za rodzeństwem i rodzicami, ale jej domu nie można było nazwać oazą spokoju. Gdy tylko zbliżyła się do płotu, już słyszała dobiegający ze środka hałas. Była ciekawa, jakaż nowa katastrofa się wydarzyła.

Nie traciła czasu na zawiadomienie dzwonkiem o swoim przybyciu i od razu wyciągnęła klucze. Gdy rozległ się pierwszy zgrzyt w zamku, w oknie przy schodach zmaterializował się pies. W pysku trzymał but ojca oraz czapkę z daszkiem brata. Obecnie w stanie totalnego omamlania. Będzie się nadawała jedynie do prania. A tyle razy powtarzała Danielowi, żeby nie zostawiał swoich cennych rzeczy tam, gdzie mógłby je dorwać Muffin. W tym samym momencie ogon włochacza zasygnalizował, że jest teraz najszczęśliwszym psem na świecie, bo pani wróciła tam, gdzie jej miejsce. Do swojego ukochanego psa. I do całej reszty stada Muffina. Dokładnie w tej kolejności.

– Muffin, siad – rozkazała, widząc, że pies rozpędza się, by przywitać się z nią w najbardziej odpowiedni według niego sposób. Z łapami na jej barkach i jęzorem na twarzy. Przy okazji mogłaby oberwać butem ojca. Z miłości, oczywiście.

Pies ledwo wyhamował, po czym przyjął pozycję siedzącą, nie wypuszczając z pyska zdobytych łupów, a ogonem zmiatając jakiś niewidoczny dla gołego oka kurz. Patrzył na nią z całkowitym oddaniem.

– Dobry pies – pochwaliła. – A teraz oddaj. Zostaw!

Muffin zastanawiał się przez chwilę, wiedząc, że jeśli puści zdobycz, zostanie mu ona odebrana. A przecież świetnie nadawała się do przeżucia.

– Zostaw – powtórzyła.

Wlepił w nią badawczy wzrok, zastanawiając się, czy pani aby na pewno mówi poważnie. Aldona spojrzała surowo na psa. W końcu pochylił łeb i wypuścił z pyska zagrabione przedmioty.

– Dobry pies. – Poklepała go, po czym zaczęła ściągać kurtkę.

Muffin obszedł ją dwa razy i cały czas machał ogonem, zostawiając przy okazji jasną sierść na jej ubraniach, po czym zabrał się za pożeranie chrupek z miski. Co prawda nowe zabawki zostały mu zabrane i schowane w szafie, ale w pysku z tej radosnej okazji musiało się coś znaleźć. Ostatecznie mogły to być chrupki.

Aldona tymczasem zmieniła buty na kapcie, strzepała kudły swojego włochacza i podążyła tam, skąd dochodził jazgot, czyli do pokoju dziennego.

Weszła i natychmiast miała ochotę uciec – rodzinka w komplecie, tylko brata brakowało. Testosteron w zdecydowanie damskim towarzystwie reprezentował jedynie ojciec. Musiało się wydarzyć coś poważniejszego niż zwyczajne ubytki w rodzinnej porcelanie, skoro babcia – seniorka rodu, zajmująca najważniejsze miejsce na fotelu – zwołała to zgromadzenie. Ciotek i kuzynek nie dało się zauważyć, zatem chyba nikt nie umarł. Policzyła szybko siedzące na kanapie siostry – ich liczba też się zgadzała. Każda w innym typie urody: elegancka i posągowa Olga, wiotka i wysoka Paulina oraz chłopczyca Ewa. Fakt, że akurat w tym momencie Paulina wyglądała nieciekawie cała zapłakana. W takich chwilach Aldona nie żałowała, że wybrała studia we Wrocławiu, gdzie mogła uczyć się w spokoju i z dala od kochającej, ale ekspresyjnej rodzinki. Drzwi za nią otworzyły się i do pokoju wbiegł Muffin. Położył się koło stołu w nadziei na jakieś smaczne kąski, które ewentualnie mogłyby spaść.

– Chyba nikt nie umarł ani śmiertelnie nie zachorował? – zagaiła, widząc wlepiony w siebie wzrok zgromadzanych. – I też się cieszę, że was widzę.

– Wręcz przeciwnie – odezwała się mama po tym, jak cmoknęła na powitanie swoją ostatnią latorośl. – Rodzina nam się powiększy!

– Mamo, znowu? – jęknęła.

Uważała, że gdy ojciec po czterech córkach doczekał się nareszcie syna, na wszelki wypadek zakończył misję zaludniania Ziemi. Chyba w obawie, że będą pojawiać się kolejne kobiety. No, ale nie byłaby tym faktem zdziwiona, bo mama bardziej wyglądała na ich starszą siostrę niż rodzicielkę.

– Co znaczy „znowu”?! – obruszyła się matka. – Ale tym razem nie o mnie mowa, ale o twojej siostrze.

Musiało chodzić o najstarszą z nich, Olgę. Jako jedyna ze wszystkich sióstr miała faceta na stałe. A właściwie już narzeczonego. Dziwne jedynie, że postarała się o dziecko, zanim Krystian założył jej obrączkę. Była pod tym względem tak świętoszkowata, że Aldona mogła się założyć, że Olga czeka na skonsumowanie swojego związku na noc poślubną. I żal jej było przyszłego szwagra, ponieważ ten najprawdopodobniej chodził z przyrodzeniem zawiązanym na supełek.

– Gratulacje, siostra! – Podeszła do Olgi i ją uściskała. – To kiedy nastąpi radosne wydarzenie? I czy zdążysz ze ślubem?

Od strony babci doszedł kolejny jęk.

– Podajcie mi kropelki! – zażądała seniorka. – Ty też się spodziewasz?

Nikt się nie ruszył. Babcia żądała lekarstwa na serce w każdej sytuacji, w której chciała zasygnalizować, jak bardzo jest niezadowolona z postępowania swojej rodziny. Ojciec wyraźnie zbladł i wlepił wzrok w brzuch Olgi.

– No co ty! – Olga odepchnęła Aldonę. – Przecież jeszcze nie wyszłam za mąż!

Nie Olga? Czyli nasza małolata – doszła do kolejnego wniosku Aldona i spojrzała na Ewkę. Ta odpowiedziała jej złośliwym uśmieszkiem.

– Pudło, siostra.

W takim razie pozostawało niemożliwe. Rodzinny geniusz, przyszła perła nauki, obecnie zaryczana Paulina. Już bardziej mogłaby pokazać palcem na siebie. To ostatecznie ona była na tyle niedopowiedziana, że nocowała z obcym facetem w ruinach. Za granicą. Wlepiła pełen niedowierzania wzrok w szlochającą siostrę i usiadła ciężko na wolnym fotelu.

– To pewne? Bo w dzisiejszych czasach nie dochodzi do wizyt archaniołów i niepokalanych poczęć. A to przecież Paulina, na litość boską! Przed samą maturą! Faceci, z którymi ona ma styczność, funkcjonują pod postacią nazwisk na okładkach jej podręczników.

– Widocznie nie tylko. – Zachichotała Ewka i dmuchnęła w zbyt długą grzywkę, która jak zwykle opadała jej na oczy.

– A Marcel? – zasugerowała Olga.

Od strony pociągającej nosem siostry dobiegło pogardliwe prychnięcie, a Aldona z Ewką wymieniły spojrzenia pełne politowania. Marcel! Tyczkowaty kolega z równoległej klasy wiecznie przesiadujący u ich miłosiernej siostry na korepetycjach z matematyki i wbijający w nią wzrok oddanego szczeniaka. Gdyby miały go zaszufladkować, zdecydowanie nie podchodził pod kategorię „mężczyzna”. Według Aldony Paulina, przebywając z nim, ćwiczyła się w spełnianiu dobrych uczynków.

Ojciec chrząknął.

– To nie jest powód do radości! – ochrzaniła ją natychmiast matka.

– Z nieprawego łoża! – lamentowała babcia. – Jak ja się ludziom na oczy pokażę? I te plotki… Moje kropelki…

– Jako podpora lokalnej społeczności plotkar i przewodnicząca koła gospodyń wiejskich na pewno sobie babcia świetnie poradzi – kontynuowała Ewka. – Wystarczy, że babcia spojrzy na nie wzrokiem bazyliszka. O! Dokładnie tak, jak teraz na mnie. Au! – Zakończyła, gdy poczuła łokieć Olgi wbity w bok.

– Aldona, przynieś krople babci – poleciła mama.

Muffin podniósł łeb, uważnie obserwując, czy przypadkiem dyskusja nie przeniosła się do kuchni. Niestety nie, doszedł do wniosku i zapadł w kolejną drzemkę.

Aldona poszła do pokoju babci, w którym na środku stolika tkwił bicz Boży w postaci jej lekarstwa. Niemożliwy do przeoczenia. W zasadzie był to jedyny drobiazg stojący gdzieś na widoku. Babcia, w odróżnieniu od innych staruszek, nie miała predylekcji do chomikowania rozmaitych drobiazgów i bibelotów, i zagracania nimi swojej przestrzeni życiowej. Jedyny wyjątek w tym surowym wnętrzu stanowił staroświecki portret jej ileś tam razy prababki z przychówkiem, który jednak w dziwaczny sposób pasował do wystroju pokoju. Niestety, za każdym razem, kiedy na niego spoglądała, miała wrażenie, że sportretowana kobieta ją obserwuje i świetnie się przy tym bawi, sadząc po uśmieszku błąkającym się na jej ustach. Wstrząsnął nią dreszcz.

Teraz na dodatek dorobiła się własnego portretu, choć w czasie jego malowania pozostawała nieświadoma tego faktu.

Wróciła do saloniku, wręczyła babci krople, a następnie podeszła do Pauliny i przytuliła płaczącą siostrę.

– Nie becz. Co prawda szkoda, że nie przyznałaś się, że masz kogoś na poważnie. Podszkoliłabym cię w antykoncepcji.

– Nie jestem pewien, czy chcę tego słuchać – mruknął z tyłu ojciec.

– Ale jak się mleko rozlało, to trudno – kontynuowała Aldona. – Powiedz mi tylko, kochana, skoro wykluczyłyśmy Marcela, kim jest przyszły tatuś?

Paulina zadrżała, czując na sobie wzrok wszystkich zgromadzonych. Włączając znów czujnego psa.

– No właśnie, Paulinko. Powiedz mamie, kim jest ten drań, który zrobił ci dziecko, żeby tatuś mógł go wykastrować. Ma odpowiednie narzędzia i wprawę.

To prawda, ojciec jako weterynarz kastracją zajmował się zawodowo. To, że nie przeprowadzał jej do tej pory na ludziach, było dla mamy nieistotnym szczegółem. Zawsze musiał być ten pierwszy raz. Aczkolwiek patrząc na jego minę, można było dostrzec, że przejawiał symptomy szczerego sprzeciwu wobec sugestii kastracji jakiegokolwiek ludzkiego samca. Wiadomo, solidarność plemników i tak dalej. I fakt, że doczekał się jedynego syna po czterech wcześniejszych „próbach”, które go teraz otaczały.

– Ale dopiero po ślubie – zawyrokowała babcia.

Stała obecność teściowej była kolejnym przyczynkiem do nieszczęścia ojca. Po śmierci męża babcia stwierdziła, że czuje się samotna, więc przeprowadziła się do jedynej córki, argumentując, że osoby chore na serce i zagrożone wylewem nie powinny mieszkać same. Osobiście Aldona była przekonana, że babcia jest niezniszczalna i to one szybciej zejdą na wylew, ale seniorka rodu nie dała się przekonać. W ramach łapówki przekazała swój dom ojcu na klinikę, po czym powiększyła domowy babiniec do sześciu sztuk.

Wtedy pan domu doszedł do wniosku, że jego rodzinie potrzebny jest pies, który odrobinę zrównoważy dominację estrogenów w domostwie. Oczywiście nie jakaś suczka, ale pies – samiec. I tak w domu Aldony pojawił się ostatni członek jej dużej rodziny – Muffin. A teraz ta rodzina znowu miała się powiększyć. Aldona mogła się założyć, że pierwsza będzie wnuczka. I jej ojciec, sądząc po jego minie, chyba też.

– No to gadaj, który z twoich kolegów jest kandydatem na sopranistę? – pytała Ewka.

Paulina spojrzała z rozpaczą na zgromadzonych.

– Nnn…

Pełna napięcia cisza.

– No wykrztuś to z siebie, dziewczyno! – warknęła babcia, po czym stuknęła laską. Szkoda, że nie miała drewnianego młotka. Przypominałaby sędziego wydającego wyrok, co było bardziej adekwatne do sytuacji.

– Nie wiem – wybąkała Paulina, po czym znów zaczęła szlochać.

Wszystkim zaparło dech.

– Może w takim razie wcale nie jest w ciąży? – wyraziła wątpliwość Aldona.

– Na pewno jest – uświadomiła ją Olga. – Od paru tygodni kiepsko się czuła, ale nie chciała opuszczać szkoły. Ostatecznie, gdy mama ją dziś przycisnęła, Paulina podała większość symptomów występujących u ciężarnych, nie wspominając o tym, że powiększyły jej się piersi, co jest widocznie bez mikroskopu – dodała z niejaką urazą najstarsza siostra, która jako jedyna z nich cieszyła się blond lokami, które zazwyczaj splatała w warkocz, jak i, niestety, miseczką A.

Faktycznie, najszczuplejsza z sióstr, prawie wiotka Paulina, zaokrągliła się tu i ówdzie. Aldona wcześniej myślała, że to efekt pożeranych przez siostrę ton słodyczy.

– Zapisałyśmy ją do znajomej ginekolożki w Pszczynie – kontynuowała Olga. – Wychodzi na to, że nasza siostrzyczka nieźle zabalowała na swojej studniówce.

– Ale aż tak, żeby zapomnieć, z kim się przespała? – dziwiła się Aldona.

Babcia chrząknęła na znak urażenia jej delikatnych uczuć.

– Trochę mętnie się na ten temat wypowiadała. No, kochana, to jakich mam kandydatów na szwagra? Bo na studniówkę, w ramach siostrzanej miłości, pożyczyłam ci Krystiana! – zdenerwowała się Olga.

Aldona, widząc nagły błysk w oczach babci, pomyślała ponuro, że jeśli przesłuchanie podąży dalej w tym kierunku, to Krystian faktycznie zostanie jej szwagrem. Tylko szybciej, niż myślał, i ożeniony nie z tą siostrą, którą pierwotnie wybrał.

Olga widocznie doszła do takiego samego wniosku, bo natychmiast się odezwała, niwecząc w zarodku plany seniorki rodu.

– Tylko przypominam, że sama po dwóch godzinach odbierałam narzeczonego, który czymś się zatruł. Siostrę znalazłam w dobrym stanie i jeszcze całkowicie trzeźwą. Jej towarzystwo obiecało, że dojedzie z Pszczyny cała i zdrowa. Zdrowa wprawdzie dojechała, ale czy cała?

– Może ja już sobie pójdę. – Pan domu usiłował się wycofać.

– Co z ciebie za ojciec? Powinieneś udzielić nam wsparcia! – przystopowała go babcia. – No więc, Paulinko? Co się właściwie stało?

– Cicha woda brzegi rwie – odezwała się Ewka.

Mama surowo zmarszczyła brwi, słysząc kolejny wtręt najmłodszej córki.

– Myślę, że obecność Ewuni nie jest tutaj niezbędna. Otrzymała już właściwą lekcję poglądową – zainterweniowała, po czym odesłała swą pociechę na górę, by w spokoju przemyślała również własne zachowanie. I wyciągnęła wnioski z nieszczęścia siostry.

Po chwili też doszła do wniosku, że męska obecność w postaci ojca może krępować córkę i nie będą w stanie przy nim wyciągnąć z niej odpowiednio szczegółowych zeznań. Wzrokiem pokazała mężowi drzwi, a ten, niewiele myśląc, opuścił z ulgą babskie zgromadzenie. Muffin wyczuł atmosferę grozy wiszącą w powietrzu i doszedł do wniosku, że nie ma szans na wyżebranie czegokolwiek do jedzenia, po czym ulotnił się wraz ze swoim panem.

– A teraz, skoro zostałyśmy we własnym gronie… – Mama uśmiechnęła się do Pauliny w taki sposób, że Aldona natychmiast poczuła zimny dreszcz. Ona sama, widząc wzrok matki, byłaby w stanie przyznać się do wszystkiego!

Historia okazała się banalnie prosta. Paulina padła ofiarą nadmiaru alkoholu i komplementów. Dziewczyna, której od zawsze powtarzano, jaka jest mądra, tęskniła, żeby ktoś nareszcie docenił jej urodę. Ktoś, czyli mężczyzna. Co prawda na trzeźwo absolutnie nie uważała swoich kolegów z klasy za takich, ale pod wpływem procentów nawet ropucha może wydać się księciem. Rzeczywiście podczas studniówki znalazł się jeden, który uderzył we właściwą strunę. Nieprzyzwyczajonej do alkoholu Paulinie puściły hamulce i oto obudziła się rankiem w centrum Pszczyny, w Hotelu u Michalika. Sama.

Elokwentny absztyfikant, zapewne wystraszywszy się konsekwencji, zdążył zmyć się wcześniej. Gdy upokorzona Paulina zeszła na dół, okazało się, że dokonano płatności z góry, tak więc dziewczyna na szczęście nie musiała dokładać do tego interesu. I tak będzie skazana na długoterminową inwestycję w konsekwencję swojego chwilowego otumanienia.

– Dobrze, że przynajmniej zabrał ją do hotelu, a nie do męskiej toalety. – Aldona próbowała znaleźć jakieś pozytywne aspekty sytuacji.

Sadząc po oburzonych spojrzeniach, które posłały jej obecne w pokoju kobiety, nie odniosła sukcesu.

– Teraz pozostała do wyjaśnienia kwestia identyfikacji przyszłego eunucha.

– Kiedy ja naprawdę nie wiem! – zarzekała się Paulina. – Nie pamiętam… – wyszlochała. – Nawet nie zdajecie sobie sprawy, jak ciężko było wrócić do szkoły i patrzeć im w oczy, mając kompletną dziurę w pamięci.

Starsze siostry spojrzały na młodszą ze współczuciem.

– Nie mogłaś zapytać w recepcji? – fuknęła babcia.

– I przyznać, że nie mam pojęcia, z kim się przespałam? Wstydziłam się! – zawodziła dalej Paulina.

– Trzeba było wstydzić się parę godzin wcześniej. – Babcia była nieubłagana. – Teraz pozostało nam tylko jedno.

– Chyba nie pospieszny ślub Pauliny z jakimś niewydarzonym kandydatem?

Wszystkie jak jeden mąż obróciły głowy w stronę posesji Zioburów. Zioburowa wzięłaby każdą z nich z pocałowaniem ręki jako wymarzoną żonę dla któregoś ze swoich beznadziejnych synów. Nawet Paulinę w ciąży, która teraz wyglądała nie tylko na załamaną, ale również na mocno przerażoną. Tym razem zaniepokoiła się mama. Na szczęście z dwojga złego wolała sobie radzić z nieślubnym wnukiem niż zięciem do dupy. W celu zapewnienia szczęścia swojemu dziecku była gotowa przeciwstawić się groźnej matce.

– Nie. – Babcia z rozczarowaniem pokręciła głową. Pozostałe panie przypatrywały się nestorce rodu w nadziei, że nie wymyśli czegoś kłopotliwego i, co gorsza, nielegalnego. – Musimy ruszyć Piotrka.

Paulina z wyrazem wdzięczności na twarzy osunęła się na krzesło, pozostałe zgromadzone odetchnęły z ulgą. Piotrek był ich dalekim krewnym, czyli synem kuzynki drugiego męża siostry babci. I, co bardzo wygodne, policjantem w Pszczynie.

Poza tym rodzina musi trzymać się razem.

– Jak się ustali, kto zacz, to zdecydujemy.

– Ale co właściwie? – wyszeptała pobladła Paulina.

– Czy będzie wesele czy może raczej pogrzeb – rzuciła babcia, po czym zabrała stojące na stoliku krople i opuściła oniemiałe zgromadzenie, głośno stukając swoją laską.