Tytuł oryginału: #3 Still Here

Copyright © by Amy Stuart, 2020

Copyright for Polish translation© by Edyta Ładuch, 2024

Copyright for this edition © by Virtualo, 2024

Redakcja: Agnieszka Szmatoła

Korekta: Justyna Mroczek-Żal / To Się Wyda

Skład i łamanie: Gabriel Gonta / To Się Wyda

Projekt okładki: Małgorzata Drabina / Yellow Room

Konwersja do formatu ebook: Tomasz Biernat / To Się Wyda

Wydanie I

Warszawa 2024

ISBN 978-83-272-8889-9

Książka jest objęta ochroną prawa autorskiego. Wszelkie udostępnianie osobom trzecim, upowszechnianie i upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Virtualo Sp. z o.o.

ul. Marszałkowska 104/122

00-017 Warszawa

www.virtualo.pl

Chcesz wydać książkę lub audiobook? Wejdź na virtualo.eu lub napisz do nas na adres: redakcja@virtualo.pl.

Zobacz nas na

Dla moich sióstr, Bridget Flynn i Katie Flynn,
oraz mojej szwagierki Beth Boyden,
jesteście moją nieustającą inspiracją do tworzenia
silnych i niezłomnych bohaterek

SOBOTA

Clare mruga. Dotyka dłonią tyłu głowy. Czuje ciepło. Spogląda na opuszki swoich palców. Są czerwone od krwi.

„Dziwne” – myśli. „Nie czuję bólu”.

Pomieszczenie nabiera kształtów. Zauważa, że znajduje się w przestronnej, nieskazitelnie białej łazience. Siedzi ubrana w pustej wannie. Przez okno nad umywalką dostrzega błękitne niebo. Kolory są zbyt intensywne, by mogła skupić na nich wzrok. Odwraca głowę i spogląda za siebie. Dopada ją pulsujący ból w czaszce.

„Ach… tak” – dociera do niej. „Znam to miejsce. Wiem, gdzie jestem”.

Drzwi od łazienki są zamknięte. Clare układa się w wannie i zamyka oczy, pragnąc powstrzymać nudności. Wracają wspomnienia i przypomina sobie uderzenie w głowę.

Z sąsiedniego pokoju dobiegają jakieś głosy. Nie potrafi określić, ile ich jest. Podnosi się i siada na krawędzi wanny. Dwa. Jeden należy do mężczyzny, drugi do kobiety. Ten męski jest tak znajomy, że wywołuje ostry ból w jej klatce piersiowej. To on. Jest tu. Oboje tu są. Z ust wymyka się jej stłumiony śmiech.

„Czyli tak to się skończy?” – myśli. – „Po tym wszystkim, co się stało. Po tym wszystkim, co mi zrobiłeś. Właśnie tak to się skończy”.

Uchylają się drzwi. Clare wstaje i zamiera w bezruchu. Musi stać prosto. Musi zachować spokój.

– Clare – mówi mężczyzna, wciskając się do środka przez półotwarte drzwi. – Clare?

Clare zamyka oczy, po czym je otwiera, starając się wyostrzyć wzrok. On uśmiecha się życzliwie, zbyt życzliwie jak na to, że w dłoni nonszalancko trzyma pistolet.

– Jesteś ranna? – pyta. – Nie chciałem cię zranić.

Zmienił się? Wygląda inaczej? Zapuścił brodę, przybrał na wadze. W jego spojrzeniu jest jakaś pustka. Podchodzi i wyciąga rękę, by złapać ją za ramię, a gdy ona się wzdryga, marszczy żartobliwie brwi.

– Nie rób tak, Clare. To już koniec. Jestem tu.

Wracają kolejne wspomnienia. Tego ranka, o świcie, była sama. A potem pojawił się on.

– O kurde – stwierdza mężczyzna, tym razem sięgając jej włosów. – Nadal krwawisz.

– Nie dotykaj mnie – syczy Clare.

– Daj spokój. To nie musi się przecież skończyć tragedią, prawda?

– Jest tu ktoś jeszcze. Kto? – dopytuje Clare. – Kto jest tu z tobą?

Nie musi jednak o to pytać. Wie. Krew kapie jej z włosów i spływa w dół kręgosłupa. Z całych sił stara się utrzymać na nogach i nie upaść. Ponownie zamyka oczy. Musi znaleźć jakieś wyjście z tej sytuacji.

– Nadszedł czas, byś wyjawiła mi prawdę – oznajmia mężczyzna. – Zasługuję na to. Nie sądzisz?

„Prawdę?”. Clare nie odpowiada. Wie, że jest w śmiertelnym niebezpieczeństwie. Wie, że nie wypuszczą jej stąd żywej. Musi się skupić. Kręci jej się w głowie. Myśli mkną zbyt szybko. Czym jest prawda?

On uśmiecha się do niej wyczekująco. Zamiast strachu wzbiera w niej złość. Złość na to, że nie wyłapała kłamstw, że zaufała osobom, którym ufać nie powinna. Że otworzyła wtedy te cholerne drzwi.

WTOREK

Cztery dni wcześniej

Wysiadając z autobusu, Clare od razu wyczuwa w powietrzu bliskość oceanu, jego słony posmak. Sprawdza godzinę na telefonie. Jest dziewiętnasta. Niebo przybrało już intensywnie różowy kolor, przygotowując się na zachód słońca. Wczesne wrześniowe dni stają się coraz krótsze. Kierowca wyciąga torbę Clare z bagażnika i upuszcza ją u jej stóp.

– Jak dotrzeć do oceanu? – pyta Clare.

– Idź cały czas w dół.

Lune Bay. Niewielka nadmorska mieścina z zajezdnią autobusową na obrzeżach. Gdy przemierzali ostatni odcinek drogi, zaskoczyła ją pochyłość terenu, jego zygzakowatość, niekończące się serpentyny oraz dźwięk hamulców zmagających się ze wzniesieniami i pochyłościami. Ziemia zdawała się pochylona, spływająca do oceanu, którego Clare nie miała dotąd okazji zobaczyć. Detektywka Somers stwierdziła, że to piękne miejsce, jakby Clare wybierała się tu na wakacje, a nie w poszukiwaniu zaginionego mężczyzny.

Na dworcu autobusowym panuje tłok. Przewalają się przez niego tłumy samotnych podróżnych. Kiedy Clare przestępuje próg damskiej toalety, uderza ją dławiący smród. Wchodzi do ciasnej kabiny, wiesza plecak na kołku przytwierdzonym do drzwi i staje w rozkroku nad podróżną torbą. Z trudem ściąga z siebie ubrania i zakłada czystą koszulę oraz dżinsy. Wychodząc, dostrzega starszą kobietę opierającą się o umywalkę i wpatrującą się intensywnie w swoje odbicie w lustrze. Nieznajoma nie ma torebki ani walizki, a kurtka, którą nosi, jest zbyt ciepła jak na lekki chłód panujący na zewnątrz. W pewnym momencie wzrok kobiety pada na Clare.

– Byłoby lepiej, gdyby cię tu nie było – mówi nieznajoma.

– Słucham?

Po chwili twarz kobiety się zmienia, jakby powróciła do rzeczywistości. Uśmiecha się.

– Zmęczona podróżą?

– Nie bardzo – odpowiada Clare.

– Przybywasz czy wybywasz? – pyta kobieta.

– Jedno i drugie.

Na obliczu nieznajomej pojawia się dziwny grymas. Clare nie ma ochoty angażować się w tę rozmowę. Wychodzi. W poczekalni podróżni snują się jak zombie, wpatrując się w migające ekrany informujące o przyjazdach i odjazdach. Clare przystaje przy rzędzie pustych siedzeń i rozgląda się w poszukiwaniu punktu z wynajmem samochodów. Liczy na to, że fałszywy dowód, który otrzymała od detektywki, zda test. Wyciąga telefon z plecaka i wpisuje zapamiętany numer. Somers odbiera po pierwszym sygnale.

– Jesteś na miejscu? – pyta bez słowa powitania.

– Tak, właśnie dotarłam. Jestem na dworcu autobusowym. Planuję wypożyczyć samochód. Masz pewność, że ten dowód przejdzie?

– To policyjna podróbka – stwierdza Somers. – Lepiej, żeby przeszła. Jesteś gotowa na nowe wyzwanie?

– Tak – mówi z trudem Clare. – Jestem gotowa.

Znajomy ton głosu funkcjonariuszki sprawia, że czuje się ciut lepiej. Hollis Somers to detektywka, którą poznała podczas ostatniego zlecenia, i to ona zdobyła fundusze z policyjnych zasobów, by wysłać Clare w podróż do Lune Bay i zatrudnić ją do znalezienia Malcolma. Nie miała pojęcia, jak Somers zdołała tego dokonać, zresztą wolała o to nie pytać. Pieniądze były jedynie środkiem do osiągnięcia celu, a celem jest znalezienie Malcolma. Clare zasłania dłonią drugie ucho, żeby wygłuszyć panujący wokół hałas.

– Znasz Malcolma lepiej niż ktokolwiek inny – podkreśla Somers. – Tylko ty możesz go odnaleźć. Wiesz o tym, prawda?

Clare nie odpowiada. Wyciąga z plecaka teczkę z aktami. Jej zawartość jest starannie wydrukowana, uporządkowana i oznaczona kolorowymi karteczkami. To jej trzecia sprawa dotycząca zaginionych osób. Nad dwoma pierwszymi pracowała z Malcolmem Boonem. Aktualnie działa jednak w pojedynkę i tym razem szuka właśnie jego, człowieka, który zatrudnił ją w roli prywatnej detektywki, człowieka, który zlecił jej poprzednie poszukiwania. Niezależnie od tego, co udało się Somers wygrzebać z jego przeszłości, wszystkie sekrety i kłamstwa zostały zebrane w jednej teczce. Od jego zniknięcia minęło osiem dni. Tyle samo czasu upłynęło od ich pożegnania. Nie rozwiązała wtedy jeszcze ostatniej sprawy, nad którą wspólnie pracowali, on jednak zniknął w obawie, że dogoni go niewygodna przeszłość. Sześć dni temu Clare opuściła High River po zakończeniu sprawy zaginionej kobiety i dziecka. Wówczas detektywka Somers wręczyła jej akta Malcolma i zachęciła do podróży do Lune Bay, żeby rozpoczęła poszukiwania.

– Posłuchaj mnie – odzywa się Somers po chwili ciszy. – Wiesz, co robić. Jesteś w tym dobra.

„Czy na pewno?” – zastanawia się Clare.

– Tak, na pewno – dodaje Somers, jakby czytała jej w myślach. – Zacznij od podstaw. Uważnie się wszystkiemu przyjrzyj, aż natrafisz na ślady zgnilizny. Proszę cię tylko o jedno… Nie działaj zbyt pochopnie.

– Dobra – rzuca Clare, stukając rytmicznie palcami o teczkę z aktami.

– Pamiętaj, że wspólnie pracujemy nad tą sprawą. W razie potrzeby będę w niedaleko.

„Wspólna praca”. Clare wątpi już w istnienie czegoś takiego jak wspólna praca, zresztą jest tu sama. Podobnie było w przypadku poprzednich dwóch zleceń. Mimo że Malcolm również twierdził, iż pracują razem, to działała samotnie, podczas gdy on obserwował ją z ukrycia.

– Nadal nie rozumiem, dlaczego mi pomagasz – dziwi się Clare.

– Bo ty pomogłaś mi podczas mojej ostatniej sprawy. Już o tym rozmawiałyśmy. Musisz zamknąć temat tego faceta i nadeszła moja kolej, by ci w tym pomóc. Okej?

– Okej.

– Potrzeba ci czegoś? – pyta Somers.

– Nie. Daj mi dzień na rozeznanie się w sytuacji. Jutro się z tobą skontaktuję.

– Zamierzasz trzymać się planu?

– Tak – kłamie Clare.

– Pamiętaj, by nie działać zbyt pochopnie.

– Muszę już iść – ucina Clare, co brzmi ostrzej, niż zamierzała. – Muszę się ogarnąć.

– Jasne. Odzywaj się.

Clare kończy rozmowę bez słowa pożegnania. W teczce znajduje się mapa z miejscami, do których musi się udać. To punkty określające dawne życie Malcolma, lokalizacje osób, które znały jego żonę. Zoe Westman. Kobietę, która zaginęła przeszło rok temu. Sprawa jej zniknięcia nadal nie została rozwiązana, a lokalne organy śledcze zwyczajnie ją porzuciły. „Najpierw idź na policję” – poradziła jej Somers. „Znajdź detektywa przydzielonego do tej sprawy”. Dla funkcjonariuszki to naturalne, że Clare powinna udać się na komisariat, jest przekonana, że jej koledzy po fachu będą najlepszym źródłem informacji. Clare jednak wie z doświadczenia, że nie zawsze jest to takie oczywiste.

Kobieta, którą Clare spotkała w łazience, stoi teraz przy kasie biletowej i wydziera się na kasjera. Inna, siedząca w oddali, płacze, opierając się o wózek ze śpiącym chłopcem. Spogląda na Clare oczami pełnymi udręki i strachu. Za nią widnieje plakat z napisem: „WYRUSZ W JESIEŃ!”.

Jesień. Ostatnia pora roku, którą Clare wiąże z domem. Wtedy jeszcze mieszkała ze swoim mężem Jasonem i znosiła jego gniew, skrycie planując ucieczkę. Wraz z końcem jesieni minie rok, od kiedy uciekła i wyrwała się z toksycznego małżeństwa. Kolejne pory roku nie będą już wyznaczać pierwszej rocznicy od jej zniknięcia. Clare jest zaginioną kobietą. Zaginioną kobietą poszukującą innych zaginionych kobiet. „Od czego uciekasz?” – chciałaby zapytać tę płaczącą nad wózkiem. „Od kogo?”. Ale tego nie robi, wstaje, otrzepuje ubranie i przechodzi obok nieznajomej bez spoglądania w jej stronę. Wie już, że nie należy przyjmować na siebie cudzego bólu.

Przy stanowisku z wynajmem aut Clare legitymuje się podrobionym dowodem i bez problemu udaje się jej wypożyczyć pojazd. Pracownik punktu prowadzi ją na niewielki parking i staje przy małym samochodzie, do którego z trudem udaje się jej wcisnąć torbę podróżną, plecak zaś musi położyć na przednim siedzeniu. Gdy zostaje sama, przekręca kluczyk w stacyjce, po czym siedzi przez chwilę w cichym wnętrzu, starając się złapać oddech. Czuje ciężar zmęczonego ciała oraz tępy ból odzywający się w starych ranach. Nie zamierza jednak jechać prosto do hotelu. Najpierw uda się do domu Malcolma.

Wyjeżdża z parkingu i włącza się do ruchu. Peryferie Lune Bay nie różnią się niczym szczególnym od większości miast. Jak wszędzie jest tu kilka sklepów i przydrożnych restauracji z fast-foodami, jednak wraz z kolejnymi kilometrami zbliżającymi ją do oceanu Clare zauważa prawdziwe oblicze tego miejsca. Pojawiają się nowoczesne domy, usadowione na wzgórzach tak, by uchwycić choćby skrawek oceanicznej scenerii, oraz kręte uliczki zakończone modnymi kawiarniami i piekarniami. Ojciec Zoe, Jack Westman, był deweloperem i to on przeistoczył niewielką wioskę w tę podmiejską utopię. Clare podąża za wskazówkami samochodowego GPS-u i trafia na drogę rozświetloną promieniami zachodzącego słońca. Zatrzymuje się i spogląda na to widowisko. Na skraju ulicy dostrzega to, czego wypatrywała już od jakiegoś czasu – prostą linię wody oraz ognistą kulę unoszącą się tuż nad horyzontem. Zaskakuje ją niezwykła paleta barw i widok miasta zawieszonego nad oceanem. Opuszcza szybę i wdycha powietrze, którego słony posmak nadal jest dla niej czymś nowym. Zachód słońca jest tak piękny, że wywołuje w niej złość, gdyż odbiera go jako afront, a myśl ta sprawia, że ma ochotę śmiać się z niedorzeczności swoich emocji. Gniew jednak buzuje w jej wnętrzu. Na co się złości? Na Jasona? Agresywnego męża, przez którego musiała uciec z rodzinnego miasteczka? Na Malcolma? Mężczyznę, który wciągnął ją w pracę śledczą, a potem się ulotnił? Jedyne, czego jest pewna, to tego, że gniew nieustannie bulgocze gdzieś pod powierzchnią, a jego źródło i powód pozostają poza jej zasięgiem. Zaczerpuje głęboko powietrza. Stara się skupić.

– Dasz radę – mówi do siebie Clare. – Jesteś w tym dobra. Wiesz, co robić.

Wpisuje w GPS-ie ulicę Northshore Drive. Trasa prowadzi przez centrum, a następnie wzdłuż klifu. Cel znajduje się koło trzech kilometrów od obecnej lokalizacji. Dziwne jest to miasto, całe to miejsce, w którym mieszkał Malcolm, zanim go poznała. Czy potrafi wyobrazić sobie, jak mogło wyglądać jego życie, nim zniknęła jego żona? Jak rozbudowana była sieć ich znajomości i relacji z Westmanami? Z nazwiskiem tak silnie związanym nie tylko z Lune Bay, ale też z wieloma mrocznymi sprawami dotyczącymi tego miejsca? Podejrzanymi układami, łapówkami, przestępczością. Albo z morderstwem Jacka Westmana sprzed pięciu lat i z zaginięciem Zoe trzy lata później. Czy potrafi zrozumieć powód paniki Malcolma, gdy policja uznała go za jedynego podejrzanego w sprawie zniknięcia jego małżonki? Paniki, która zmusiła go do ucieczki z Lune Bay… „Tylko ty możesz go odnaleźć” – powiedziała Somers. „Znasz Malcolma lepiej niż ktokolwiek inny”.

„Nie, nie znam” – myśli Clare. Jedyne, co ma, to plan. Plan, by podczas poszukiwań zachować dystans, by wykazać się asertywnością i by najlepiej, jak tylko się da, zrekonstruować świat tego mężczyzny. Serce bije jej gwałtownie w klatce piersiowej, jakby chciało ostrzec przed tym, co nadchodzi.

Nawigacja każe jej skręcić, więc Clare wykonuje ostry zakręt i zmierza w dół ulicy. Parcele mieszkalne są tu duże, a posiadłości kryją się za wysokimi murami lub obrośniętymi krzewami ogrodzeniami z kutego żelaza. W przestrzeni między domami dostrzega połyskującą w słońcu wodę. Ocean jest zaskakująco blisko. To jedno z tych miejsc, gdzie można niespodziewanie spaść z klifu i przepaść na zawsze.

Northshore Drive. Clare zwalnia przy każdym z budynków, próbując odczytać poszczególne numery. W końcu dociera na skraj ulicy i zauważa dwie srebrne cyfry przymocowane do wysokiego drzewa. Dwadzieścia osiem. Dom znajduje się w dole wzgórza.

Parkuje i zaciąga ręczny.

W oddali majaczą ostatnie plamy światła. Clare siedzi przez chwilę w milczeniu. Nie, nie ma czasu na rozmyślania. Wyciąga pistolet z plecaka, który wrzuca następnie pod fotel pasażera. Sprawdza broń i wsuwa ją za pasek dżinsów. Stal sprawia, że czuje na skórze kojący chłód. Gdy otwiera drzwi samochodu, uderza ją zimne powietrze.

Idzie podjazdem po stromym wzniesieniu ku bramie z kutego żelaza oznaczonej literą „H”. Malcolm Hayes. Prawdziwe nazwisko mężczyzny, którego poznała jako Malcolma Boona.

Brama nie jest zamknięta. Clare wchodzi przez nią na teren posiadłości i skręca w kierunku domu stojącego na skalistym wzgórzu. Słyszy szum oceanu, mimo że jeszcze go nie widzi; rytmiczne uderzenia fal o skały. Na zdjęciach z gazet, do których dotarła, budynek wyglądał nieco inaczej. Nazwano go „Szklaną szkatułką”. Architektoniczne cudo mieniące się na horyzoncie wybudowane przez Malcolma Hayesa i jego żonę na rok przed jej zniknięciem. Ostatnie miejsce, w którym mieszkańcy Lune Bay widzieli ich żywych. Clare się prostuje i bierze głęboki wdech. „Zacznij od podstaw” – usłyszała od Somers. Zdaniem Clare podstaw nie ma co szukać na posterunku, nie uzyska ich od policjantów prowadzących śledztwo w tej sprawie. Podstawy są tutaj.

Za oknami szklanego domu panuje mrok. Budynek od ścieżki prowadzącej z podjazdu odgradza niewielka skalna fosa, którą Clare przechodzi, krocząc po małym mostku wprost do wejścia. Ten okazały dom zdaje się nie pasować do wszystkiego, co wie o Malcolmie. Jest zbyt nowoczesny, zbyt krzykliwy. Zupełnie do niego niepodobny.

Puka w duże metalowe drzwi. Cisza. Puka jeszcze raz, czeka, po czym wraca przez mostek i idzie na tyły domu. Co kilka kroków się zatrzymuje, żeby krzyknąć: „Halo!”, ale jej wołanie zagłusza szum oceanu, którego w dalszym ciągu nie widzi. Wokół nie ma żadnych sąsiadów, jest tylko samotny szklany budynek wykuty w skalnej ścianie.

Gdy dociera na taras, widok oceanu ponownie zapiera jej dech w piersiach. Rozgląda się, lecz nikogo nie dostrzega. W domu także panuje ciemność. Taras, na którym stoi, również wykonany jest ze szkła, dlatego pod stopami widzi skalne urwisko. Przyprawia ją to o zawroty głowy, więc wbija wzrok w horyzont. Słońce zaszło zaledwie kilka minut temu, a ostatnie różowe promienie rozświetlające niebo rzucają na wszystko mglisty blask. Krawędzie tarasu wyznacza metalowo-szklana balustrada. Clare wychyla się przez nią. Jakieś trzydzieści metrów poniżej pienią się fale wzburzonego oceanu. Chwyta się mocno barierki i stara się nią poruszyć, ta jednak nawet nie drgnie. „I dobrze” – myśli z ulgą. „Inaczej nie przeżyłabym takiego upadku”. Odchyla się, pragnąc poczuć kojący chłód broni ukrytej za paskiem.

Z samego rana, zanim jeszcze wsiadła do autobusu, udała się do sklepu z artykułami sportowymi i przy użyciu fałszywego dowodu kupiła pistolet. Młody sprzedawca wyglądał na zadowolonego, że może pomóc kobiecie, która dokładne wiedziała, czego chce. Zakup broni nie przysporzył jej żadnych trudności. Teraz, gdy stoi na tym szklanym tarasie i śledzi lot mewy krążącej obok skał, wie, że nawet przy tak słabym świetle w każdej chwili mogłaby wyciągnąć pistolet zza paska, wycelować i trafić. Gdy była małą dziewczynką, ojciec zaczął ją uczyć strzelania do ruchomych celów, do rzutków i puszek wyrzucanych w powietrze. Wie, że Somers nie pochwaliłaby tego jej pierwszego zakupu, ale detektywka nie zdaje sobie sprawy, jak znajomy jest dla Clare ciężar broni w ręku.

Stiukowy fundament budynku poszarzał pod wpływem słonej wody. Z boku w skaliste podłoże wplótł się ogród. Rosną tam kwiaty, a ziemia wokół nich jest oczyszczona z chwastów i idealnie czarna. Mimo że Malcolm i Zoe nie mieszkają tu już od jakiegoś czasu, ktoś opiekuje się tym miejscem. Dom nie jest opuszczony. Clare dopiero po chwili zauważa, że przesuwne drzwi od tarasu są lekko uchylone. Blokuje je jednak moskitiera, która okazuje się zamknięta, lecz Clare znajduje w niej niewielkie rozdarcie, przez które wkłada rękę, i odblokowuje ją od wewnątrz. Przykłada dłonie do szyby i zagląda do środka. Widzi kuchnię pozbawioną kolorów i życia. „Pamiętaj, by nie działać zbyt pochopnie” – wracają do niej słowa Somers.

„To wydaje się dość pochopne” – myśli Clare. – „Ryzykowne i głupie. A przecież i tak tu jestem”.

Drzwi tarasowe rozsuwają się z jękiem.

– Halo! – woła Clare. – Halo!

Zasuwa je za sobą i momentalnie zapada cisza. Cichnie szum oceanu. Zmienia się też jakość powietrza, chłodną bryzę zastępuje gęsta wilgoć. Kuchnia jest niezwykle prosta, podłogi to surowy beton, a białe blaty i szafki mają kanciaste krawędzie. Tego rodzaju wnętrza można znaleźć w magazynach dla architektów. Clare przystaje na chwilę i nasłuchuje. To oczywiste, że Malcolma tu nie ma. Nie byłby aż tak głupi, żeby wrócić do swojego domu. Ale mimo tego to właśnie tu przyjechała, mając nadzieję, że znajdzie jakieś wskazówki i dowody jego dawnego życia, jego małżeństwa. Chce go poznać. Tylko że ten ekstrawagancki dom w niczym nie przypomina jej opanowanego i powściągliwego Malcolma, którego myślała, że zna. Salon również cechuje prostota, nie ma tu zbyt wielu mebli, tylko długa skórzana kanapa i drewniany stolik kawowy stojące naprzeciw kominka osadzonego w gołej ścianie. Wszystko wokół jest upiornie białe. Ściany, podłoga, sufit.

Na zewnątrz szybko robi się ciemno. Clare zamyka oczy, starając się ożywić w myślach tę przestrzeń, wyobrazić sobie Zoe i Malcolma w tym pokoju: rozmawiających lub kłócących się, z kieliszkami w dłoniach. Jakie problemy pojawiały się w ich małżeństwie? A może to Zoe była tą, która pragnęła przygód, tą, która powodowała konflikty? Clare obliczyła wczoraj wieczorem, że od jej pierwszego spotkania z Malcolmem minęły dwa miesiące, mimo to nadal czuła, że nie poznała jeszcze wielu jego twarzy.

Wspina się na piętro. Na szczycie schodów znajduje kwadratowy korytarz z trzema otwartymi drzwiami. Te na wprost prowadzą do łazienki, na prawo jest sypialnia dla gości, w której nie ma nic prócz dużego łóżka. Clare udaje się zatem na lewo i wchodzi do głównej sypialni. Na stelażu leży goły materac, zasłony są rozsunięte, a z ogromnego okna rozpościera się widok na ocean. Latarką w telefonie oświetla sobie drogę do garderoby. Panuje w niej podział na rzeczy męża i żony. Nadal wiszą tu ciuchy. Po stronie Malcolma koszule ułożone są kolorystycznie, od ciemnych do jasnych. Clare podchodzi do nich i je wącha. Kurz łaskocze ją w gardło. Stara się stłumić kaszel. Jest poirytowana swoją głupotą, założeniem, że ubrania Malcolma mogą nadal nosić jego zapach. Powoli otwiera i zamyka wszystkie szuflady. Większość z nich jest pusta, ale w ostatniej, po stronie Zoe, znajduje zdjęcie oprawione w ramkę. Oświetla je telefonem.

Fotografia przedstawia sześcioosobową rodzinę stojącą na plaży. Każdy z jej członków ma na sobie spodnie w kolorze khaki i białą koszulę. Rodzina Westmanów. Clare momentalnie dostrzega młodszą wersję Malcolma, na skraju po lewej. Jego ciało wydaje się napięte, a twarz poważna. Zoe nie stoi obok niego, lecz po przeciwległej stronie. Kobieta znajdująca się tuż obok Malcolma trzyma na rękach małą dziewczynkę. Dziecko się uśmiecha i wpatruje w niego. Jack Westman i jego żona Colleen stoją objęci w samym środku. Zoe i Malcolm stanowią niewyraźne krawędzie szczęśliwego portretu.

Okoliczności śmierci Jacka Westmana nie są tajemnicą. Był znanym biznesmenem, którego zastrzelono pięć lat temu, kiedy wraz z żoną i córkami jadł deser w ulubionej restauracji. Clare przygląda się zdjęciu z bliska. Kobietą stojącą obok Malcolma musi być Charlotte Westman, młodsza siostra Zoe. Jest wyższa od niej i masywniejsza, a wiatr rozwiewa jej kręcone włosy, które zasłaniają jej twarz.

Clare fotografuje portret telefonem, a następnie odkłada ramkę z powrotem do szuflady i wchodzi do głównej łazienki. Pomieszczenie jest ogromne, od podłogi po sufit wyłożone marmurem. Na środku znajduje się duża wolnostojąca wanna, umywalka wisi pod oknem, a z boku mieści się prysznic bez odgradzającej go szklanej ściany. Clare wraca do głównej sypialni i staje przy oknie, skąd spogląda na ostatnie przebłyski zachodzącego dnia. Jak dotąd ten okazały dom zaoferował jej zaskakująco niewiele. Nie ma w nim widocznej historii, jasnych wskazówek czy wyraźnych śladów obecności jego właścicieli. Może jednak nie aż tak się nie różni od tajemniczego Malcolma?

„Chwila” – myśli Clare, nieruchomiejąc. „Co to za dźwięk?”.

Pokój zalewa jasne światło.

– Nie ruszaj się – rozkazuje jej kobiecy głos. – A teraz się odwróć. Powoli.

Clare posłusznie wykonuje polecenia, a jej ręce wędrują instynktownie do góry. Musi zmrużyć oczy, by dostosować wzrok do intensywności światła. W drzwiach stoi kobieta. Jest podobnego wzrostu i w wieku zbliżonym do Clare. Nieznajoma ma brązowe, kręcone włosy. Ubrana jest w czarny T-shirt i czarne spodnie, dzięki czemu jest niemalże niewidoczna w ciemności. W dłoni trzyma pistolet i celuje prosto w głowę Clare. Gdy podchodzi bliżej, jej ręka wydaje się pewna, a postawa stanowcza.

„Jeśli sięgnę po broń – myśli Clare – to ta kobieta mnie zabije”.

– Proszę. Nie strzelaj – mówi do nieznajomej.

Kobieta stoi teraz kilka metrów od niej, a na jej twarzy nie malują się żadne emocje. Po chwili Clare ją rozpoznaje. To Charlotte Westman, siostra Zoe. Wygląda inaczej niż na fotografii, którą oglądała zaledwie kilka minut temu. Jest wychudzona i zaniedbana.

– Wtargnęłaś na teren prywatny – oznajmia Charlotte.

– Wiem – przyznaje Clare. – Wiem, ale znam Malcolma. Jest moim… przyjacielem. Malcolm Hayes. Znam go.

Przez twarz Charlotte przebiega niewielki cień zaskoczenia. Nieznacznie opuszcza broń. Lecz równie szybko wraca do poprzedniej postawy i podchodzi jeszcze bliżej.

– To teren prywatny. Powinnam cię zastrzelić.

Clare bierze głęboki wdech i na moment zamyka oczy. Dlaczego czuje spokój? Charlotte zbliża pistolet do jej czaszki, a kiedy Clare dochodzi do ściany, ogarniające ją odrętwienie rozmywa się pod wpływem chłodu jej własnej broni.

– Mogłabyś mnie zastrzelić – odzywa się Clare, otwierając oczy. – Ale nie powinnaś. Zdecydowanie nie powinnaś, Charlotte.

– Zamknij się! – krzyczy Charlotte. – Zamknij się, do cholery! – Palec kobiety nie znajduje się już na spuście, a to daje Clare kilka sekund przewagi.

– Charlotte – mówi ponownie. – Wiem, kim jesteś. Wiem, że jesteś siostrą Zoe. – Po tych słowach zaczyna działać. Chwyta lufę pistoletu i obraca się gwałtownie, wyrywając broń z dłoni kobiety.

Szamotanina kończy się zmianą pozycji. Teraz to Charlotte stoi przy ścianie z uniesionymi rękoma. Clare odbezpiecza pistolet i przekłada palec przez kabłąk.

– Coś mi mówi, że nigdy nie strzelałaś – stwierdza Clare. – Ja zaś robiłam to wielokrotnie.

– No to śmiało – rzuca Charlotte piskliwym głosem. – No, dawaj. Mam w dupie, czy strzelisz, czy nie.

W odpowiedzi Clare cofa się o kilka kroków i dociera do przeciwległej ściany. Przypomina sobie spokój i profesjonalizm Somers. Co zrobiłaby na jej miejscu? „Na pewno nie dopuściłaby do tego, by złość przejęła nad nią kontrolę” – myśli. „Podeszłaby do tego na chłodno, oceniła swoją pozycję, załagodziła sytuację. Należycie wykonałaby swoją pracę”. Clare trzyma pistolet w jednej dłoni, a drugą wyciąga wizytówkę z tylnej kieszeni i rzuca nią przez pokój. Charlotte z kamienną twarzą obserwuje, jak kartonik spada na podłogę.

– Drzwi tarasowe były otwarte. To przez nie tu weszłam. Nazywam się Clare O’Kearney.

Przed rozpoczęciem tej sprawy pozwoliła, by Somers wybrała jej nowe nazwisko z całej listy nazwisk rozpoczynających się od litery „O”. „To oznacza wojownika” – stwierdziła Somers. „Pasuje do ciebie takie nazwisko".

– Jak już wspomniałam, znam Malcolma. Prywatnie. Mogę ci wszystko wyjaśnić. – Wskazuje na wizytówkę leżącą na podłodze. – Jestem detektywką. I moim aktualnym zadaniem jest odnalezienie Malcolma.

– Przestań powtarzać jego imię – syczy Charlotte.

– Czyje imię? Malcolma?

– Pierdol się!

Zaskakuje ją jad w głosie Charlotte i dzikość w jej oczach. Co jest takiego w imieniu jej szwagra, że wywołuje w niej aż taki gniew? Clare, podczas ostatniego tygodnia między zleceniami, odgrywała w myślach podobne scenki, starając się przygotować na reakcje i zachowania innych. Manewrowała między chłodem i zdystansowaniem, a cieplejszym wizerunkiem. Takim, jaki przedstawia sobą Somers – profesjonalnej detektywki, z dozą łagodności i życzliwości. Tylko że żadna z tych ról nie wydawała się jej odpowiednia. W pewnym momencie doszła nawet do wniosku, że nie ma wystarczająco silnej osobowości. Teraz jednak musi stłumić wątpliwości i chęć przeproszenia za stawianie oporu. Jest w domu zaginionej siostry Charlotte. Kobieta, do której celuje, może wiedzieć więcej niż ktokolwiek inny. Clare potrzebuje Charlotte Westman po swojej stronie.

– Może zawrzemy umowę, co? – proponuje. – Odłożę broń i porozmawiamy, dobrze? Może się okazać, że nasze cele są podobne.

Wypowiedziane przez Clare słowa wiszą w powietrzu. Charlotte się nie odzywa, oddycha ciężko i spogląda przez okno. Czeka na kogoś? Tylko na kogo? Clare zabezpiecza pistolet i wkłada go za pasek, tuż przy swojej broni.

– Domyślam się, że dużo przeszłaś – kontynuuje. – Może będę w stanie ci pomóc.

Charlotte osuwa się na podłogę i chowa twarz w dłoniach. Zaczyna szlochać. Clare nie podchodzi do niej. Zachowuje dystans, milczy. Cokolwiek wie o tej kobiecie, udało się jej tego dowiedzieć jedynie z artykułów prasowych. Czytała o tym, że rodzina Charlotte rozpadła się po morderstwie jej ojca, a potem jeszcze zniknęła jej siostra. Kto wie, co jeszcze utraciła? Może wystarczająco dużo, by się pojawić w tym szklanym domu z bronią w ręku? Może było tego tak wiele, by jeden gest dobrej woli mógł sprawić, że rozpadnie się na kawałki? Clare nie rozumie jej łez. Jedyne, co może zrobić, to je przeczekać.

Siedzi na podłodze naprzeciwko płaczącej Charlotte Westman. Jej ciemne i wysłużone ciuchy nie pasują do idealnego wizerunku dobrze ubranych Westmanów ze zdjęcia, na którym Charlotte uśmiecha się promiennie, trzyma córkę w ramionach i stoi obok swojego szwagra Malcolma. Teraz jej włosy są potargane, plączą się dziko wokół jej bladej twarzy. Jednak najbardziej wymownym elementem są niewielkie linie i różowe kropki w zgięciach łokci kobiety. Blizny, które nie zdążyły zblednąć. „Do jakich narkotyków masz słabość?” – chce ją zapytać Clare, bez trudu rozpoznając oznaki uzależnienia. Nie robi tego jednak, tylko chrząka, kciukiem wodząc po zgrubieniach własnych blizn ukrytych pod koszulą. Z miejsca, w którym siedzi, widzi kłęby kurzu zalegające pod łóżkiem. Najwyraźniej minęło już sporo czasu, odkąd ktoś tu mieszkał.

Charlotte wyciera w końcu koszulką czerwone od płaczu oczy i podnosi wzrok, a jej twarz przybiera ponownie wyraz wściekłości. Clare wskazuje na wizytówkę leżącą na podłodze między nimi, a Charlotte czołga się, by ją podnieść.

– Może zacznę od początku? – proponuje Clare. – Od wytłumaczenia, dlaczego tu jestem?

– Może zacznij od oddania mi broni – mówi stanowczo Charlotte.

– Mówisz o pistolecie, którym chwilę wcześniej celowałaś mi w głowę? Wolałabym nie.

– Jak sobie chcesz – rzuca Charlotte. – Jeśli wolisz trzymać mnie tu jako zakładniczkę, to twoja sprawa. Mam to gdzieś.

Zakładniczka. To słowo niepokoi Clare. Inaczej to sobie wyobrażała. Myślała, że gdy wejdzie do tego domu, to znajdzie jakąś wskazówkę, małą lub dużą, cokolwiek. Była przekonana, że będzie to idealne miejsce na początek. Teraz boli ją głowa i jest zmęczona. Przełyka ślinę, by wziąć się w garść.

– No dobra – odzywa się. – Zacznijmy od początku. Jestem detektywką. Znam Malcolma, bo kiedyś dla niego pracowałam – milknie na chwilę, by ocenić reakcję Charlotte, ale ta tylko wpatruje się w nią z kamienną twarzą. – Wiem, że wyjechał z Lune Bay, uciekł, czy jakkolwiek to nazwiesz, jak tylko zaczęli go podejrzewać o udział w zniknięciu twojej siostry. Od tamtej pory zajmował się poszukiwaniem zaginionych kobiet…

– Czekaj, czekaj. To jakiś żart, tak? – Charlotte rozgląda się po pokoju, jakby spodziewała się, że zaraz pojawi się w nim ktoś jeszcze. – Żartujesz, prawda?

– Nie – odpowiada Clare. – Bardzo się w to zaangażował. Traktuje to jak swoiste powołanie, może ma to związek z tym, co przytrafiło się twojej siostrze. Nie wiem. W każdym razie zatrudnił mnie jakieś dwa miesiące temu, żebym pomogła mu w poszukiwaniu zaginionych kobiet. – Clare wie, że nie musi wchodzić w szczegóły, prosta wersja wystarczy. Mówi prawdę, choć nie całą. To, czego nie zamierza zdradzać, to fakt, że początkowo sama była jedną z tych zaginionych kobiet. Malcolm zaś przyjął zlecenie jej męża Jasona i znalazł ją kilka miesięcy po tym, jak uciekła od dawnego życia. Nie ma zamiaru wyjawiać Charlotte, że Malcolm zdecydował się z nią współpracować, zamiast wydać ją w ręce jej przemocowego męża. Nadal nie może zdradzić nikomu całej tej historii. – Gdy go poznałam, nic o nim nie wiedziałam – kontynuuje. – Powiedział, że był żonaty, ale poza tym nie zdradzał zbyt wiele ze swojej przeszłości. Wyjawił jedynie, że w czasie naszego drugiego wspólnego zlecenia coś z jego przeszłości zaczęło go prześladować. Nie zdradził mi, o co chodzi, ale pracowałam wtedy z pewną policjantką, właściwie to z detektywką, i ona pomogła mi dokopać się do kilku szczegółów z życia Malcolma. Do kilku rzeczy, o których nie miałam wcześniej pojęcia…

– O mój Boże! – krzyczy Charlotte, śmiejąc się gorzko.

– O co chodzi?

– Niech zgadnę. Zakochałaś się w nim.

– Nie – zaprzecza gwałtownie Clare, zaskoczona tonem swojego głosu. – Absolutnie nie. O co ci chodzi? Nie, nie.

– Ależ tak. O Boże, jak to widać. Był tym tajemniczym mężczyzną z wielkim sercem, załamanym facetem poszukującym zaginionych kobiet. I pewnie w jakiś sposób ci pomógł, co nie? Uratował cię czy coś, prawda? Wyciągnął z mroku wprost do swojego bezpiecznego świata.

W pierwszej chwili Clare jest zbyt oszołomiona, by cokolwiek odpowiedzieć. Aż gotuje się w środku. I nie chodzi o to, że Charlotte ma rację, tylko o to, że jest w swoich wypowiedziach tak bardzo arogancka. Clare chce jej powiedzieć, że nie powinna tego komentować, bo nic o niej nie wie, ale zamiast tego kręci tylko głową i zmusza się do niewielkiego uśmiechu.

– Z twoich słów można by było stworzyć niezłą historię, ale nie. Nie tak to się potoczyło – mówi. – Pracowałam dla niego i jak już wspomniałam, nie wiedziałam za wiele o jego przeszłości. Może po opuszczeniu Lune Bay chciał się czymś zająć, coś zrobić, a ze względu na twoją siostrę sprawy zaginionych kobiet były mu bliskie. Może dlatego założył własną… Może dlatego zaangażował się w te śledztwa. – Clare wyczuwa wahanie w swoim głosie. Dopiero gdy wypowiedziała to na głos, zdała sobie sprawę, jak mało prawdopodobnie to brzmi. – Musiał pewnie zająć sobie czymś głowę.

– Zająć głowę, mówisz? Boże! – Charlotte unosi wizytówkę Clare i bacznie się jej przygląda. – Jesteś detektywką i uwierzyłaś w coś takiego? Na serio kupiłaś tę durną historyjkę? Nie no, jestem pod wrażeniem. To on zrobił ci te wizytówki?

Clare czuje ucisk w klatce piersiowej. W jej gardle tworzy się gula, a do oczu napływają łzy. Ogarnia ją uczucie dziwnego obnażenia. Ta nieprzyjemna wymiana zdań jest dla niej bardzo męcząca, potęguje tylko jej wyczerpanie. Z całej siły przygryza wewnętrzną stronę policzka, a wywołany przez to ból skupia jej uwagę.

– Mam świadomość, że Malcolm nie powiedział mi całej prawdy – wyznaje. – Dlatego tu jestem. Ta detektywka, z którą pracowałam przy ostatniej sprawie, nazywa się Hollis Somers. Malcolm musiał wyjechać, gdy się okazało, że jest w pewien sposób powiązany z tamtym śledztwem. Po jego zniknięciu wraz z Somers prześledziłyśmy jego historię, dlatego dowiedziałyśmy się wielu rzeczy, o których ja nie miałam pojęcia. Wyszło na jaw, że jest tego dość dużo. A z racji tego, że Lune Bay nie leży w jej jurysdykcji, wysłała mnie, bym sprawdziła, co jest grane ze sprawą zaginionej żony Malcolma, bo zdaniem Somers tutejsi funkcjonariusze nie robią w tej kwestii zbyt wiele. Przyjechałam więc, aby rozeznać się w temacie. Sprawdzić, co jest na rzeczy.

Charlotte uśmiecha się nieznacznie i kiwa głową, jakby przysłuchiwała się jakiejś niestworzonej historyjce. Clare wraca wspomnieniami do okresu po pierwszej rozwiązanej sprawie, kiedy Malcolm zdradził jej kilka informacji ze swojego życia. Powiedział, że jego żona zaginęła, że była podobna do Clare. Akta dotyczące Malcolma zawierają wiele szczegółów, ale dopiero teraz zaczęła rozumieć, że te informacje mogą mieć niewiele wspólnego z prawdą.

– Martwisz się pewnie o siostrę, co nie? – pyta. – Od jej zniknięcia minęły już dwa lata.

– Półtora. I ona nie zniknęła. Ona nie żyje.

Clare próbuje ukryć zaskoczenie i przybiera obojętny wyraz twarzy.

– Skąd ta pewność?

– Bo nie ma opcji, by wyszła z tego żywa. Wkurzyła zbyt wielu ludzi. W tym twojego chłopaka Malcolma.

– Malcolm nie jest moim… – Clare nie kończy, wie, że Charlotte z nią pogrywa, a nie ma ochoty na te gierki. Zamiast tego wyciąga pistolet zza paska i obraca go w dłoni, robiąc mały pokaz sił. – W takim razie może zaczniesz od początku, Charlotte? Skoro twierdzisz, że twoja siostra nie żyje, to po co zaprzątasz sobie głowę jej opuszczonym domem i pojawiasz się tu po zachodzie słońca? Masz tu zamontowane jakieś kamery? Czujniki ruchu? Znalazłaś się tu zaskakująco szybko po moim wtargnięciu.

– Mieliśmy pewne problemy z intruzami.

– Mieliście? O kim mówisz? – dopytuje Clare.

Pytanie spotyka się z kamiennym spojrzeniem Charlotte.

– Może warto zamykać dokładnie drzwi? – rzuca retorycznie Clare. – Zakładam, że odgrywasz teraz rolę mściwej siostry, ubrana od stóp do głów na czarno. Szukasz okazji do zemsty? Masz z kimś na pieńku? Może mogłabym ci pomóc, skoro, jak twierdzisz, twoja siostra wkurzyła tak wiele osób. Jestem przekonana, że jeszcze dużo mogłabyś mi o niej opowiedzieć.

Charlotte opiera się o ścianę, głowę ma uniesioną, na jej twarzy nie ma już śladu łez. Nie odzywa się. „Jesteś taka sama jak ja” – myśli Clare. „Tkwisz w stanie wojny z samą sobą. Część ciebie cierpi, druga zaś gotowa jest na zemstę”.

Clare stara się wyłowić z pamięci szczegóły dotyczące Charlotte Westman. Informacje o niej zawarte w aktach. Wie, że jest młodsza od Zoe o zaledwie rok i że nie poszła na studia. Młodo wyszła za mąż i szybko też się rozwiodła. Ma córkę, która powinna mieć obecnie jakieś dziesięć lat. „Tak wiele w życiu tej kobiety poszło nie najlepiej” – myśli Clare. Wrogość nie jest w tym wypadku właściwym środkiem. Clare musi podejść do niej inaczej, łagodniej.

– Charlotte – zwraca się do niej spokojnie. – Posłuchaj mnie, proszę. Co prawda nasza znajomość zaczęła się trochę niefortunnie, ale wydaje mi się, że łączy nas podobny cel.

– Tak? Niby jaki?

– Trochę o tobie czytałam. Wiem, że nie miałaś łatwego życia. Pięć lat temu zamordowano twojego ojca i całe twoje życie legło w gruzach, czyż nie? Potem umarła ci matka. Na serce, tak? A trzy lata później zniknęła twoja starsza siostra. Masz też córkę, prawda? Domyślam się, że w międzyczasie straciłaś też prawo do opieki nad nią, co oznacza, że zostałaś zupełnie sama. – Clare przerywa na moment. Dłonie Charlotte naprzemiennie rozluźniają się i zaciskają w pięści. Bieleją jej knykcie. Oddycha ciężko przez nos. – Malcolm nie jest moim chłopakiem – kontynuuje Clare. – Przyjechałam tu, żeby go znaleźć. Żeby się dowiedzieć, co tak naprawdę się stało. A gdy chce się dojść do prawdy, opowiedzieć czyjąś historię, warto zacząć od podstaw, nie sądzisz? Tych zaś należy szukać u źródła kłopotów. To dobre miejsce na start. W tym wypadku pierwsze tropy wskazują na twoją rodzinę. Domyślam się, że jesteś przypadkową ofiarą tego wszystkiego. Że zapłaciłaś za przewinienia innych ludzi. Swojego ojca. Może nawet własnej siostry.

– Nic o mnie nie wiesz! Nic nie wiesz o mojej rodzinie!

Clare otwiera magazynek pistoletu i wysypuje naboje na podłogę. Zgarnia je i chowa do kieszeni, po czym podsuwa broń Charlotte. To ryzykowne posunięcie, ale sposób, w jaki kobieta trzymała pistolet w ręku, nie odbezpieczając go nawet, pozwala Clare sądzić, że nie skrywa nigdzie zapasowych kul. Charlotte nachyla się i podnosi broń z podłogi.

– Przypadkowa ofiara – powtarza Clare.

– Tak samo powiedział o mnie mój prawnik – wyznaje cicho Charlotte. – Cztery lata temu. Przypadkowa ofiara. Mojemu byłemu mężowi przyznano wyłączną opiekę nad naszą córką i przeniósł się z nią na drugi koniec kraju. Nie mam prawa jej odwiedzać. Nie mam nic. Wszystko, co miałam… mój dom, mój samochód, wszystko zostało mi odebrane, bo mój ojciec był tego współwłaścicielem. Ten dom też jest technicznie częścią rodzinnego majątku, ale nic nie mogą z nim zrobić, bo gdzie, do cholery, są jego właściciele? Kurwa mać! Nie masz bladego pojęcia, co tu się stało, Clare. Radzę ci uciekać, póki jeszcze możesz. Krzywdę wyrządzono tu nie tylko mi i mojej rodzinie, to, co się tu działo, to był istny dramat.

– Więc czego właściwie chcesz? – pyta Clare. – Dlaczego tu jesteś?

– Pozwól, że coś ci powiem. – Charlotte ponownie przygląda się wizytówce. – Clare? To twoje prawdziwe imię? Znasz mojego szwagra, Malcolma, tak? Może cię zaskoczę, ale on nie jest w tej całej opowieści dobrym bohaterem. Jeśli się wysilisz, by pogrzebać ciut głębiej, zobaczysz, co mam na myśli. Ostrzegłabym cię, ale w sumie kim ja jestem, żeby cię przed czymkolwiek powstrzymywać? A jeśli sądzisz, że uda ci się go odnaleźć, że uda ci się go uratować, czy cokolwiek masz w planach, to czeka cię niezła niespodzianka. Ta historia nie będzie miała szczęśliwego zakończenia.

Utrzymanie stanowczego spojrzenia Charlotte wymaga od Clare wiele wysiłku.

– A co w takim razie z twoją siostrą? – pyta. – Powiedziałaś, że ona nie żyje. Naprawdę w to wierzysz?

– Chcesz zacząć od podstaw? Pogadaj z okolicznymi policjantami. Od śmierci mojego taty przewinęło się ich już z ośmiu. I wiesz co? Żaden z nich nic nie znalazł. A ten ostatni? Nazywa się Patrick Germain i jestem przekonana, że awansował na detektywa zaledwie rok temu. Typek nazywający się dziennikarzem, który interesuje się tą sprawą, wie więcej na ten temat niż którykolwiek z gliniarzy. Całe to śledztwo jest bardzo podejrzane, śliskie, wiesz?

– Wiem.

– No i super. Więc rób, co chcesz. Idź się taplać w tym błocie, Clare. Idź pogadać z Germainem, jeśli chcesz. Daj się w to wciągnąć. Ale mnie zostaw w spokoju. Nie chcę mieć z tym nic wspólnego.

Kiedy Charlotte wstaje, Clare robi to samo. Charlotte nakazuje jej gestem, by jako pierwsza wyszła z pokoju. Potem schodzą razem po schodach. W korytarzu pali się światło. Kiedy docierają do drzwi wejściowych, Clare się odwraca, jakby chciała coś powiedzieć, ale Charlotte zbywa ją, kręcąc głową. Po wyjściu na zewnątrz Clare czuje, że jej serce zaczyna gwałtownie bić. „Nie ryzykuj własnym życiem” – powiedziała jej Somers. A jednak już pierwszego dnia znalazła się na celowniku. Wie, że to nie najlepsza wróżba i że to miejsce nie jest bezpieczne.

Lustro w łazience jest zaparowane. Clare przesuwa po nim dłonią, oczyszczając jego niewielki fragment. Wyżyma włosy w dłoniach, by wycisnąć z nich wodę. Zbliża twarz do lustra i przygląda się sobie z bliska. Wygląda całkiem dobrze, jej policzki mają brzoskwiniowy odcień, a cienie po oczami nie są już tak ciemne jak wcześniej. Przykłada palec wskazujący do blizny na barku i naciska na nią w taki sam sposób, w jaki sześć tygodni temu zagłębił się w niej nabój. To miejsce nadal jest bardzo wrażliwe, a uszkodzone nerwy wysyłają mrowiące sygnały w dół ramienia. Przy pomocy kciuka i jednego z palców wyznacza odległość od rany do serca. Sześć, może siedem centymetrów.

Jej pierwsza sprawa zakończyła się raną postrzałową. Po tamtych wydarzeniach pozostała nieestetyczna blizna i drobna niedogodność objawiająca się nawracającym bólem, którego Clare nie ucisza już tabletkami przeciwbólowymi. Woli cierpieć, niż ryzykować, że pigułki rozbudzą w niej dawny nałóg.

Gdyby w momencie, w którym w jej kierunku sunęła kula, obróciła się lekko w lewo, pocisk trafiłby ją prosto w serce, nie zaś w bark. „Jesteś, a potem puf… i już cię nie ma” – mawiała matka Clare, leżąc w szpitalnym łóżku i oswajając się z nadchodzącą śmiercią. „Zaskakująco często wszystko w naszym życiu sprowadza się do przypadku”.

Przypadek to osobliwy twór.

Hotelowy pokój koi Clare swoją nijakością. Zwykły dywan, wyblakła pościel, obrazy przedstawiające banalne krajobrazy. To najtańsze miejsce noclegowe w pobliżu centrum Lune Bay, istny relikt sprzed okresu Westmanów, gdy pieniądze wlewały się do miasta ze wszystkich stron. Ściany są tu tak cienkie, że Clare potrafi wyłapać dialogi z serialu lecącego w pokoju obok. Zadomowienie się, a raczej zagracenie całej dostępnej przestrzeni, nie zajęło jej więcej niż godzinę. Teraz jej rzeczy leżą porozrzucane po podłodze, a na biurku walają się papiery i zdjęcia – materiały z akt Malcolma. Niespodziewanie odzywa się jej komórka. Clare podskakuje, zaskoczona, a z jej ust wymyka się krótki krzyk. Ściąga telefon z komody i przejeżdża palcem po ekranie, żeby odebrać połączenie.

– Somers – rzuca, łapiąc oddech. – Cześć.

– Dla ciebie detektywka Somers.

– Tak, tak. Jasne.

– Wszystko okej? 

– Tak, jest w porządku.

– To dobrze – stwierdza Somers, nie brzmi jednak na przekonaną.

W zapadającej między nimi ciszy Clare próbuje przywołać obraz funkcjonariuszki: jej splecione włosy zaczesane do góry, jej okulary do czytania. Clare kładzie się na łóżku.

– Gdy tylko tu dotarłam, udałam się do domu Malcolma i Zoe. Uznałam, że to dość logiczny krok jak na początek – wyznaje.

– Tylko mi nie mów, że…

– Drzwi od tarasu były otwarte.

– Clare! Mówiłam ci przecież, żebyś nie postępowała pochopnie, nie ryzykowała. Co cię napadło?

– No cóż… Zastałam tam siostrę Zoe, Charlotte Westman. Z bronią w ręku.

– Na Boga, Clare, co ty wyprawiasz? Jeszcze chwila, a będę zmuszona odsunąć cię od tej sprawy.

– Nie, nie, poczekaj. Udało mi się z nią porozmawiać. – Decyduje się zataić kilka szczegółów. To, że Charlotte trzymała ją na celowniku oraz informację o ich krótkim pojedynku, po którym Clare przejęła pistolet i wymierzyła go w siostrę Zoe. – Jest wściekła. Kojarzysz ją z akt sprawy? Straciła prawo do opieki nad córką. Wplątała się w coś, co, moim zdaniem, wygląda jak problemy z narkotykami. Widziała morderstwo własnego ojca. Mam wrażenie, że od tamtej pory straciła dosłownie wszystko, co miała. – Clare słyszy przez telefon, jak Somers zaczyna przerzucać jakieś papiery, zapisuje coś. Czuje przypływ czegoś, co trudno jej określić, czegoś przypominającego władzę. Czuje się przydatna, potrzebna. Czuje, że ma kontrolę. – Charlotte napomknęła też coś na temat policjantów pracujących nad tą sprawą – kontynuuje. – Trochę ich było. Sprawy zabójstwa jej ojca i zaginięcia jej siostry łączą w jedno, mimo że dzieli je ponad trzy lata. Do morderstwa doszło pięć lat temu, ale Zoe zniknęła zaledwie osiemnaście miesięcy temu, więc trochę mnie dziwi, że wrzucają te dwa wydarzenia do jednego wora.

– Robią tak dlatego, że te sprawy są ze sobą powiązane – stwierdza Somers.

– No okej, ale i tak wszystko wskazuje na to, że policja nie zajmuje się żadną z tych spraw, zupełnie jakby je połączyli, żeby o nich zapomnieć. Detektyw pracujący nad tym tematem jest podobno żółtodziobem.

– To nie są dobre wieści – przyznaje Somers. – Tak naprawdę istnieją dwa powody, dla których policjanci przestają pracować nad jakimś śledztwem. W pierwszym przypadku chodzi o sytuację, gdy nie ma naocznych świadków, dowodów, DNA czy broni. Odkłada się taką sprawę w najgłębszą szufladę biurka, mając nadzieję, że pewnego dnia pojawi się ktoś, kto przyzna się do winy.

– A w drugim przypadku? – pyta Clare.

– Ktoś inny odkłada taką sprawę w najciemniejszy kąt biurka i nic nie możesz z tym zrobić. Rozumiesz, co mam na myśli?

– Tak, doskonale to rozumiem. – Clare siada na łóżku i nawija pasmo wilgotnych włosów na palec. – Ten detektyw nazywa się Patrick Germain. Sprawdziłam go w necie, gdy tylko zameldowałam się w hotelu, i z tego, co udało mi się znaleźć, jeszcze rok temu był zwykłym gliną. Zamierzam się z nim skontaktować.

– Nie kojarzę tego nazwiska, też poszperam trochę w bazie.

– Jest tu też pewien dziennikarz, który od dawna pisze o Westmanach. Wolny strzelec, dość szemrany. Nazywa się Austin Lantz. Napisałam już do niego maila…

– Clare. Posłuchaj mnie, proszę – przerywa jej Somers. – Doceniam to, że tak bardzo angażujesz się w tę sprawę i tak szybko działasz, ale chciałabym cię ostrzec.

Coś w tonie głosu Somers sprawia, że wokół klatki piersiowej Clare zaciska się ciasna obręcz.

– Przed czym?

– Dostaję ostatnio pewne telefony.

– Jakie telefony?

– Głównie głuche. Choć kilka razy się zdarzyło, że jakaś kobieta powiedziała: „Cześć”, i się rozłączyła. Jestem niemalże pewna, że za każdym razem była to ta sama osoba.

– Ale co to ma ze mną wspólnego? – dziwi się Clare. – Nie możecie jej namierzyć?

– Połączenia przychodzą z zastrzeżonego numeru, więc po trzecim czy czwartym razie poprosiłam faceta z działu technicznego, żeby ustawił mi w telefonie lokalizator. Od lat dostaję groźby, bo bywa, iż jakiś osioł, którego wsadziłam za kratki, wychodzi po jakimś czasie i uznaje, że śmiesznie byłoby wykręcić kilka numerów i mnie nastraszyć. Już mnie to nie rusza, tylko że czasem zdarzają się telefony, które są… inne.

– I? – dopytuje Clare. – Dlaczego mi o tym mówisz?

– Ten facet z działu technicznego ustalił obszar, z którego pochodzą te połączenia, i to miejsce znajduje się na wschodzie. Daleko na wschód stąd. Wszystkie te połączenia telefoniczne wykonano w niewielkiej odległości od siebie. Jedno nawet z budki telefonicznej.

– Gdzie jest to miejsce? – pyta Clare, choć podejrzewa już, co usłyszy w odpowiedzi.

– To twoje rodzinne miasto.

Clare zamyka na chwilę oczy, wracając wspomnieniami do rodzinnych stron, do miejsca przy głównej ulicy, gdzie stała budka telefoniczna, z którego zdarzało się jej dzwonić do matki, by przyjechała po nią w piątkową noc po tym, jak sama szlajała się po mieście z nastoletnimi przyjaciółmi. Potrafi przypomnieć sobie dokładną lokalizację tej budki, tuż obok sklepu z narzędziami, ciężar słuchawki w ręku oraz te mroźne noce, gdy stawała plecami do wiatru i przykładała dłoń w rękawiczce do ucha, by lepiej słyszeć słowa matki wypowiadane po drugiej stronie telefonu.

– Jesteś pewna, że to była kobieta? – docieka Clare.

– Tak, chyba że był to jakiś mężczyzna późno przechodzący mutację. – Somers milknie na chwilę. – Nie. To była kobieta. Jej „cześć” było dziwne, przesiąknięte drwiną. Przeciągała głoski. Brzmiała sarkastycznie. I za każdym razem, gdy chciałam nawiązać rozmowę, powiedzieć coś więcej, niż „słucham”, słyszałam to specyficzne kliknięcie kończące połączenie.

– I ona nigdy nie powiedziała nic więcej?

– Tylko raz – przyznaje Somers. – Po „cześć” nastąpiła cisza, więc zaczęłam mówić, zadawać podstawowe pytania: kim jesteś, dlaczego dzwonisz, i tak dalej. Starałam się utrzymać połączenie jak najdłużej, by można je było namierzyć. Ponownie powiedziała „cześć”, a potem dodała moje nazwisko. „Cześć, Somers”. Jakbyśmy były starymi przyjaciółkami.

W głowie Clare zaczyna się gonitwa myśli. Kobieta. Gdyby chodziło o mężczyznę, odpowiedź byłaby prosta – Jason. Mogłaby to być Grace, przyjaciółka Clare z dzieciństwa, która po tym, jak wpadły na siebie ponad tydzień temu, mogła ją namierzyć lub wyśledzić. Przez ten czas Grace mogła jeszcze bardziej ulec sugestiom Jasona. Tylko że nie posunęłaby się do czegoś takiego. Ale czy na pewno?

– Myślisz, że to może mieć jakiś związek z tobą? – pyta Somers. – Myślisz, że istnieje takie prawdopodobieństwo?

Clare nie odpowiada.

– Clare – odzywa się znów Somers, wzdychając. – Może twój mąż znalazł sobie nową partnerkę? Na tyle uległą, żeby odwalała za niego takie numery? Może dowiedział się skądś, że mamy ze sobą kontakt, i postanowił się trochę pobawić? Przez wiele lat pracy w policji spotkałam mnóstwo kobiet skorych grać tak, jak zagrają im ich mężczyźni. Spotkałam nawet kilka takich, które same przejmowały inicjatywę i ciągnęły to dalej.

– Może coś w tym jest – odpowiada Clare łamiącym się głosem.

– Muszę ci coś wyznać. Zadzwoniłam na komisariat policji w twojej rodzinnej miejscowości, bo jeden z moich ludzi ma kuzynkę, która wyszła za mąż za tamtejszego policjanta. Gliny są trochę jak wielka włoska rodzina, mogą się nienawidzić, ale wszyscy się znają. W każdym razie poprosiłam go, by się rozejrzał i zobaczył, co tam porabia twój mąż.

Clare bez problemu mogłaby zdać relację ze zwykłego dnia z życia Jasona. Krótki dojazd pick-upem do fabryki, żmudny dzień na linii montażowej i powrót do domu, czasem zahaczający o bar. Potem Jason przemierzał kuchnię z kolejnym drinkiem w dłoni i podczas gdy ona trzymała go na dystans, on wygłaszał wciąż to samo kazanie o tym, że życie jest mu coś winne, że świat nie zdaje sobie sprawy z tego, do jak wielkich rzeczy został stworzony, i że jeśli los się nie opamięta, to on sam będzie musiał wziąć sprawy w swoje ręce.

– I? – pyta Clare.

– Jest tam. Jason. To znaczy twój mąż.

– Były mąż.

– Tak, jasne. Przepraszam. W każdym razie nadal tam mieszka. Ten policjant zrobił mu nawet kilka zdjęć. O nic więcej nie prosiłam. Zależało mi tylko na jakimś dowodzie, a ten wysłał mi zdjęcia jako potwierdzenie pobytu Jasona.

Clare oddycha ciężko. Telefon pali ją w ucho. Gardło piecze od powstrzymywania płaczu.

– Dobra, nie dajmy się jednak zwariować – rzuca Somers spokojnym tonem. – Przeglądałam stare sprawy i sprawdzałam, co słychać u znajomych kobiet, które wyszły ostatnimi czasy z więzień w tamtym regionie. Zakładam, że to bardziej prawdopodobne wytłumaczenie tych dziwnych telefonów. Przez lata zapuszkowałam wiele przestępczyń. Pewnie nie ma to z tobą nic wspólnego, ale uznałam, że warto zapytać.

– Rozumiem – odpowiada Clare.

W ciszy, która następuje, czuje ukłucie smutku. Wolałaby, żeby Somers była tu z nią na miejscu, żeby razem pracowały nad tą sprawą. Chce wierzyć, że może jej zaufać bardziej niż komukolwiek innemu, ale nawet to wydaje się jej obecnie niemożliwe.

– Muszę już lecieć – mówi Somers. – Nie zamartwiaj się, okej? Pracuj po prostu nad tą sprawą, a ja będę miała oczy i uszy szeroko otwarte. Z tego, co wiem, nikt nie depcze ci po piętach. Przynajmniej na razie. Nie ma co panikować.

Clare żegna się z nią szybko, kończy połączenie i opada na łóżko. Sprawdza maila i zauważa odpowiedź od dziennikarza, z którym się kontaktowała.

Będę dziś do późna w Cabin Barze. To miejscówka na rogu Czternastej i Burns Road.

To Austin Lantz. Clare otwiera przeglądarkę i wpisuje jego nazwisko. Momentalnie wyskakują setki artykułów różnej długości, które tyczą się Westmanów, Zoe i Charlotte. Clare rozpoznaje niektóre z nich, ponieważ są w aktach dotyczących Malcolma.

Zegar w telefonie wskazuje dwudziestą pierwszą czterdzieści trzy. Clare się zmusza, by wstać i coś na siebie włożyć. Będzie działać dalej, pracować ciężej. Zdusi ogarniające ją zmęczenie. Wchodzi do łazienki i nachyla się do lustra, wpatrując się w swoje odbicie. Ma wrażenie, jakby spoglądała na kogoś obcego, kogoś z twarzą naznaczoną zmartwieniem.

„Z tego, co wiem, nikt nie depcze ci po piętach. Przynajmniej na razie” – powiedziała jej detektywka.

W głosie Somers wybrzmiewała pewna niepokojąca nuta, jak gdyby wkładała wiele wysiłku w to, żeby jej słowa zabrzmiały naturalnie.

***

O AUTORCE

Amy Stuart jest bestsellerową autorką dwóch powieści z serii Nieuchwytna: Pośród gór i Pośród pól, znalazła się również w gronie autorów nominowanych do nagrody Arthur Ellis Award w kategorii najlepszego debiutu literackiego, a w 2011 roku otrzymała nagrodę Short Prose Competition for Developing Writers przyznawaną przez Unię Pisarzy Kanadyjskich. Jej teksty pojawiały się w gazetach i magazynach w całej Kanadzie.

W 2012 roku Amy ukończyła studia magisterskie na kierunku kreatywnego pisania na Uniwersytecie Kolumbii Brytyjskiej.

Mieszka w Toronto z mężem i trzema synami.

Po więcej informacji zajrzyj na stronę Amy: AmyStuart.ca oraz śledź jej wpisy na Twitterze: @AmyfStuart.