Copyright © by Virtualo, 2023
Copyright © by Urszula Młodnicka

Redakcja: Melanż
Korekta: Melanż
Skład ebooka: Elibri Sp. z o.o.
Projekt okładki: Anna Simeone

Wydanie I
Warszawa 2023
ISBN 978-83-2727-529-5

Książka jest objęta ochroną prawa autorskiego. Wszelkie udostępnianie osobom trzecim, upowszechnianie i upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Virtualo Sp. z o.o.
ul. Marszałkowska 104/122
00-017 Warszawa
www.virtualo.pl

Chcesz wydać książkę? Napisz do nas: redakcja@virtualo.pl.

Huncwot, gdzieś Ty polazł!

Myślisz, że on wróci? – Lila usiadła przy stole w kuchni i oparła smutną twarz na łokciach. Był poniedziałek rano i dziewczynka szykowała się do szkoły.

– Nie wiem – odparł tata. – Mam nadzieję, że tak.

– A co będzie, jak nie wróci? – W oczach Lili pojawiły się łzy.

– Wróci, zobaczysz, zawsze przecież przychodzi – odpowiedział z pewnością w głosie tata.

– A jak nie?

Lila pomyślała, że to byłaby najgorsza rzecz na całym świecie, gdyby Huncwot nie wrócił. Huncwot, czyli kot. Jej ukochany kot. Pamięta, że wzięli go od pewnej starszej pani, która znalazła cały miot kociaków w piwnicy jakiegoś opuszczonego budynku. Dokarmiała regularnie wszystkie koty z okolicy i pewnego dnia odkryła, że jedna kotka z jej podopiecznych okociła się właśnie w tej piwnicy. Pani wzięła pięć kotków do siebie. Lila pamięta jeszcze, że mama znalazła ogłoszenie w internecie. Umieściła je jej koleżanka, która pomagała starszej pani znaleźć nowych właścicieli kociaków. Lila od dłuższego czasu marzyła o własnym kocie. Uwielbiała koty. Zawsze, gdy spotykała jakiegoś na ulicy, starała się go pogłaskać. Kucała wtedy, wyciągała dłoń w jego kierunku i starała się wzbudzić zaufanie. Wołała: „Kici, kici, no chodź”, a gdy ten podchodził do niej, łasił się i dawał się pogłaskać, Lila była najszczęśliwszą dziewczynką na świecie. Mama mówiła wtedy, że jest kocią zaklinaczką i że ma serce do zwierząt. To prawda, Lila też tak o sobie myśli. A kiedy będzie dorosła, na pewno będzie miała dom, w którym będzie mieszkać z kotami. Koniecznie z wielkim ogrodem, tak żeby miały gdzie wychodzić i czuły się wolne.

Huncwot to było przeznaczenie. Tak uważa Lila. Bo kiedy przyjechali do starszej pani, okazało się, że z całego miotu został tylko on. Mały czarny kotek z białą plamką na prawej łapce i z wielkimi uszami. Wszyscy mówili, że wygląda jak nietoperz. Padła nawet propozycja, żeby nazwać go Batman, ale Lila od razu wiedziała, że to będzie Huncwot. I już. Kot Huncwot – nawet się rymuje. O matko, jaki on był śmieszny. To znaczy nie tak od razu, bo gdy przyjechali z nim do domu, to schował się na sofie za poduszkami. Przesiedział tak kilka godzin, zanim powoli, bardzo ostrożnie zaczął zwiedzać okolicę. Okolicę, czyli resztę sofy. Poruszał się bardzo niepewnie na przykurczonych łapkach, tak jakby chciał być niewidzialny. Lila pamięta, że dała mu nawet jedzenie w miseczce właśnie na sofę, żeby w końcu coś zjadł i żeby go nie stresować. Mama nie była tym zachwycona, ale w drodze wyjątku się zgodziła.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki