Copyright © by Małgorzata Strękowska-Zaremba, 2024

Copyright © by Virtualo, 2024

Redakcja: Magdalena Gonta-Biernat / To Się Wyda

Korekta: Aleksandra Wrońska / To Się Wyda

Skład i łamanie: Gabriel Gonta / To Się Wyda

Projekt okładki: Małgorzata Drabina / Yellow Room

Wydanie I

Warszawa 2024

ISBN 978-83-272-8875-2

Książka jest objęta ochroną prawa autorskiego. Wszelkie udostępnianie osobom trzecim, upowszechnianie i upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Virtualo Sp. z o.o.

ul. Marszałkowska 104/122

00-017 Warszawa

www.virtualo.pl

Chcesz wydać książkę lub audiobook? Wejdź na virtualo.eu lub napisz do nas na adres: redakcja@virtualo.pl.

Zobacz nas na

Wycieczka na koniec Ziemi

Zielone wzgórze leży w samym środku lasu.

Obok rozciąga się Zielona Dolina, a jej środkiem płynie błękitna rzeka. W Zielonej Dolinie wszystkie domy mają zielone dachy. W domku z werandą mieszkają dwa małe liski Rudaski: Lu i Li. Opiekuje się nimi babcia Leokadia. Liski przyjaźnią się z żabką Zuzią, która mieszka nad leśnym jeziorem.

Niedawno do lasu przywędrowało lato. Przyniosło ze sobą długie, słoneczne dni. W taki właśnie dzień liski postanowiły wybrać się na wycieczkę.

– Nie odchodźcie daleko. Zbliża się wieczór – poprosiła babcia.

– Dobrze, babciu! – obiecały liski.

Gdy przechodziły obok jeziora, z zarośli wyskoczyła żabka Zuzia. W łapce trzymała kanapkę owiniętą zielonym liściem.

– Dokąd idziecie? – spytała.

– Niedaleko. Tylko na koniec Ziemi – odparł Rudasek Lu.

– Na koniec Ziemi? A gdzie to jest? – zainteresowała się żabka.

– Tam! Przecież widać: dolina, las, góra i koniec! – Lu wskazał łapką krętą ścieżkę, która ginęła w lesie, a potem wyskakiwała z niego i biegła w górę, by na koniec wdrapać się na wysoki szczyt.

– To bardzo daleko – rzekła żabka.

– Będziemy szli szybko. Na kolację wrócimy – odparł Rudasek Li.

– Idę z wami! – zdecydowała Zuzia. – Żabka założyła czerwony kapelusz z zieloną wstążką i dołączyła do lisków. – A jeśli nie zauważymy końca Ziemi i z niej spadniemy? – zaniepokoiła się.

– Nie marudź, Zuźka! Naszą planetę już dawno ogrodzono wysokim płotem! – uspokoił ją Lu.

Gdy zmęczeni wędrowcy weszli na szczyt góry, rozejrzeli się z uwagą i stwierdzili, że Ziemia nie kończy się w tym miejscu.

– Koniec Ziemi się przesunął. Teraz leży aż za łąką i rzeką – powiedział zaskoczony Li.

– Nic nie widzę – pisnęła Zuzia. Rondo kapelusza zasłoniło jej oczy.

– Trzeba iść dalej, ale jak przejdziemy przez rzekę? – spytał Li.

– Coś wymyślimy. Zuzia umie pływać. Przewiezie nas na grzbiecie – odparł Lu.

– Ja? Żartujesz! – oburzyła się żabka.

– To wymyślimy coś innego! – uspokoił ją Lu.

I sturlał się z góry na łąkę. Za nim poturlał się braciszek Li. Ostatnia dotarła na łąkę żabka Zuzia.

– Zmęczyłam się. Odpocznijmy – zaproponowała i rozsiadła się wygodnie na zielonym liściu. I zaraz bardzo się zdziwiła:

– Widzicie? Koniec Ziemi znowu jest bliżej. Musimy tylko dojść tam, gdzie rosną maki.

Lisek Lu też się zdziwił.

– Rzeczywiście! Ale za makami są jeszcze żółte jaskry.

– Nie! Na końcu Ziemi rosną maki! – przekonywała Zuzia.

– A właśnie że jaskry! – upierał się Lu.

– Widzicie? Słońce się zbliża – przerwał im wystraszony Li.

Lisek Lu i Zuzia też to zobaczyli. Czerwona słoneczna kula wisiała tuż nad ziemią, prawie dotykała łąki.

– Słońce zaraz stuknie o Ziemię! Uciekajmy! – wykrzyknęła przerażona żabka i pierwsza rzuciła się do ucieczki.

Przestraszone liski pobiegły za nią.

– Nie chcę widzieć zderzenia słońca z Ziemią! – Żabka zatrzymała się w środku ciemnego lasu. Nie miała siły biec dalej.

– To zamknij oczy – poradził jej Rudasek Lu.

Zuzia posłuchała rady liska Lu. Usiadła na zielonym mchu, zamknęła oczy, „aaa” ziewnęła i zasnęła, bo była zmęczona.

Rudaski także nie chciały oglądać spadającego słońca, więc poszły w ślady Zuzi. Zamknęły oczy i „aaa”, zasnęły.

Obudziła ich dopiero zaniepokojona babcia Leokadia, która wraz z mieszkańcami Zielonej Doliny szukała zaginionych Rudasków i żabki Zuzi.

Liski przeprosiły babcię i opowiedziały, co im się przydarzyło.

A gdy wieczorem leżały już w łóżeczku, babcia Leokadia usiadła obok w miękkim fotelu i powiedziała:

– Ziemia jest ogromna. My możemy zobaczyć tylko niewielkie koło wokół siebie. Im jesteśmy wyżsi, tym widzimy dalej, bo koło się poszerza.

– Rozumiem! Zuzia jest niższa ode mnie, dlatego widziałem jaskry, a ona nie – zauważył Lu.

– Góra leży wyżej niż łąka, więc z góry widać było i łąkę, i rzekę – wtrącił Li.

– Tak. Więcej możemy dostrzec, stojąc na wzniesieniu. A o słońce się nie martwcie, ono jest od nas bardzo, bardzo daleko.

– Ale gdzie leży koniec Ziemi? – zapytał Lu.

– Ziemia nie ma końca, ponieważ jest kulą. Powinniście to wiedzieć, skoro na niej mieszkacie – odrzekła babcia Leokadia.