Tytuł oryginału: Just Don’t Mention It

Przekład: Anna Dobrzańska
Opieka redakcyjna: Maria Zalasa
Redakcja: Elżbieta Meisnner/Agencja Wydawnicza Synergy
Adaptacja okładki na potrzeby polskiego wydania: Norbert Młyńczak

Zdjęcia na okładce: © mevans/iStock, Tuzemka/Shutterstock,
Anastasiya Domnitch/Shutterstock, © Cameron Mead Photo/Shutterstock,
© Lopolo/Shutterstock, © Elenamiv/Shutterstock

Copyright © Estelle Maskame 2018
Copyright for Polish edition and translation © Wydawnictwo JK, 2018

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej publikacji nie może być powielana ani rozpowszechniana za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych bez uprzedniego wyrażenia zgody przez właściciela praw.

ISBN 978-83-7229-806-5
Wydanie I, Łódź 2018

Wydawnictwo JK
Wydawnictwo JK, ul. Krokusowa 3,
92-101 Łódź tel. 42 676 49 69 www.wydawnictwofeeria.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

Dla moich niesamowitych czytelniczek;
ta historia jest dla Was

1

PIĘĆ LAT WCZEŚNIEJ

Nadgarstek mam sztywny. Przeczesuję dłonią włosy, wciąż wilgotne i potargane po tym, jak przez ostatnie pół godziny leżałem w wannie, od czasu do czasu zanurzając głowę pod wodę i licząc, na jak długo potrafię wstrzymać oddech. Mój rekord to dziewięćdziesiąt trzy sekundy; szkoda, że nie dłużej.

Siadam na skraju wanny i sięgam po leżące obok umywalki środki przeciwbólowe. Zostało mi już tylko kilka tabletek, mam nadzieję, że mama niedługo uzupełni zapasy. Wyłuskuję na dłoń dwie tabletki, zaciskam palce i pochylam się, żeby nalać wody do szklanki. Połykam tabletki jedną za drugą, a resztę wody wylewam do umywalki.

Zerkam na swoje ramię. Skóra na łopatce jest otarta, ale krwawienie ustało. Pod świeżym rozcięciem ciemnieje fioletowoniebieski siniak. Kiedy go dotykam, szczypie, a głęboko pod skórą czuję ból. Mógłbym wziąć z kuchni trochę lodu, ale żeby to zrobić, musiałbym przejść obok pokoju gościnnego, a ostatnie, czego chcę, to zwracać na siebie uwagę. Jest po jedenastej. Powinienem już spać. Jutro rano mam szkołę.

Wstaję i chowam pozostałe tabletki do szafki nad umywalką, na samym końcu drugiej półki od góry, bo wyżej nie sięgam. Już wiem, że jutro będę ich potrzebował. Kiedy zamykam drzwi szafki, napotykam w lustrze własne puste spojrzenie i dopiero teraz dostrzegam niewielkie rozcięcie na górnej wardze. Pochylam się do przodu, ściskam wargę między kciukiem a palcem wskazującym i przyglądam się jej z uwagą. Nie pamiętam, kiedy to się stało, ale ranka nie jest świeża, więc wiem, że to nie pamiątka z dzisiejszego wieczoru.

Kręcę głową i odsuwam się od lustra. Czas nie ma tu znaczenia, bo gdy tylko rana się zabliźni, w jej miejsce pojawi się kolejna. Będzie więcej krwi i nowe siniaki.

Wciąż patrzę na swoje odbicie, oczy mam zapadnięte i bez życia, ramiona przygarbione, a usta wiecznie skrzywione. Przykładam dłoń do czoła i odgarniam włosy, by się przyjrzeć głębokiemu rozcięciu, które biegnie równolegle do linii włosów. Słabo się goi i zaczynam się bać, że zostanie mi po nim blizna. Pospiesznie przykrywam je włosami i odwracam się od lustra.

Sięgam po koszulkę i wkładam ją. Muszę zakryć wciąż jeszcze widoczne w dolnej części pleców brązowawe sińce: hodzenie bez koszulki nie wchodzi w grę. Zawsze są jakieś nowe ślady, które muszę ukrywać przed światem. Zakładam bokserki, ciskam ręcznik do pustej już wanny, ostatni raz spoglądam na siebie w lustrze i wychodzę z łazienki. Niczego nie widać, mogę iść.

Ostrożnie i najciszej, jak się da, uchylam drzwi i wyślizguję się na korytarz. Jest ciemno, bo światła są pogaszone. Słyszę dobiegający z pokoju gościnnego dźwięk telewizora i śmiech rodziców, którzy razem oglądają jakiś program. Na palcach idę w stronę schodów, zauważam jednak, że drzwi do salonu są uchylone i zamiast wejść na górę, podkradam się i zerkam do środka.

Rodzice siedzą przytuleni na kanapie. On trzyma ją w ramionach i opiera brodę o czubek jej głowy. Mama się śmieje, ale wciąż wydaje się zmęczona. Wróciła z biura ledwie godzinę temu, akurat kiedy wchodziłem do łazienki, żeby się wykąpać.

Odsuwam się od drzwi, obracam się na pięcie i najszybciej, jak mogę, biegnę na górę, pokonując po dwa stopnie naraz. Miękki chodnik tłumi moje kroki. Drzwi do mojego pokoju są otwarte na oścież, światło nadal się pali, jednak na chwilę przystaję, żeby zajrzeć do sąsiedniego pokoju po prawej stronie, który należy do moich braci.

Zaglądam do środka, mrużąc oczy, i czekam, aż wzrok przyzwyczai się do półmroku. W łóżku po lewej stronie śpi mój najmłodszy braciszek Chase. Leży na brzuchu, z twarzą wciśniętą w poduszkę i jedną nogą zwisającą poza krawędź materaca. Na prawo, w drugim końcu pokoju, pochrapuje cicho Jamie. Na czole ma świeżego guza – pamiątkę po tym, jak jakiś czwartoklasista z drużyny baseballowej przypadkiem uderzył go piłką w głowę.

Chciałbym, żeby moje sińce też były dziełem przypadku.

Wychodzę z pokoju i przymykam drzwi. Chase wciąż się boi ciemności i woli, żeby były otwarte, zostawiam więc niewielką szczelinę i idę do swojego pokoju.

Wygląda dokładnie tak, jak go zostawiłem. Na podłodze leży praca domowa z matematyki – bezwartościowe skrawki papieru, nie dość dobre, by je oddać przed końcem przyszłego tygodnia. Jedna z kartek została porwana na trzy nierówne kawałki. To ta z równaniem, które tak kiepsko mi poszło. Ale jeden błąd to najwyraźniej o jeden błąd za dużo, nawet jeśli to tylko algebra na poziomie siódmej klasy. Jutro muszę je poprawić i modlić się, żeby w końcu wszystko było tak, jak tego ode mnie oczekuje.

Zbieram papiery i wrzucam je do plecaka, gaszę światło i kładę się do łóżka. Tyle, że sprawia mi to ból. Krzywię się więc, wypuszczam powietrze i przewracam się na prawy bok. Podciągam kołdrę pod brodę i leżę w ciemności, w nieskończoność gapiąc się w ścianę. Potrzebuję dużo czasu, żeby zasnąć.

Wyciągam lewą rękę i trzymam ją w górze. Rozluźniam palce i trzy razy wykonuję okrężne ruchy nadgarstkiem. Powinienem to robić kilka razy w ciągu dnia, ale wciąż zapominam. Nadgarstek jest sztywny po tym, jak przez cztery tygodnie miałem go w gipsie. Może minąć jeszcze kilka tygodni, zanim złamanie w pełni się zrośnie.

Słysząc kroki na schodach, pospiesznie opuszczam rękę, zaciskam powieki i udaję, że śpię. Robię tak często i całkiem nieźle mi to wychodzi. Rozchylam nawet usta i nieco głębiej oddycham.

Drzwi do pokoju otwierają się i mija kilka sekund, zanim wchodzi do środka. Wiem, że to on. To zawsze jest on.

Drzwi zamykają się za nim z cichym szczęknięciem. Przez chwilę słyszę wyłącznie jego oddech, a zaraz potem wyczuwam, jak zaczyna chodzić po pokoju. Nie wiem, co robi, i choć korci mnie, żeby się odwrócić i otworzyć oczy, wolę nie ryzykować i leżę bez ruchu.

Słyszę, jak szuka czegoś po omacku i wydaje mi się, że przetrząsa mój plecak, bo gdzieś w pokoju szeleści papier, a po tym, co wydarzyło się wczesnym wieczorem, całkiem prawdopodobne, że chodzi mu o moją pracę domową. Znowu cisza. A zaraz potem szelest i przeciągłe westchnienie, które brzmi niemal jak jęk.

I nagle w ciszy rozbrzmiewa jego głos.

– Przepraszam, Tyler – mruczy szeptem.

Nie wiem, czy wie, że nie śpię, wiem jednak, że często przeprasza. Wiem również, że nie są to szczere przeprosiny. Gdyby tak było, nie powtarzałby ich każdego dnia. Boję się, że już zawsze będzie miał mnie za co przepraszać.

Nie ruszam się, bo im szybciej przekonam go, że śpię, tym szybciej wyjdzie. Chyba daje się nabrać, bo nie dodaje już nic więcej. Stoi bez ruchu i nie wiem nawet, w której części pokoju się znajduje.

Mijają kolejne minuty, podczas których nic się nie dzieje; skupiam się na oddechu i modlę się, żeby w końcu sobie poszedł. Wreszcie słyszę kroki, potem szczęk otwieranych drzwi i na chwilę znów zapada cisza. Znowu wzdycha i mam wrażenie, że jest zły, nie wiem tylko – na mnie czy na siebie. Raczej na mnie. Jak zwykle.

Wychodzi i zamyka za sobą drzwi.

Oddycham z ulgą i otwieram oczy. Przynajmniej wiem, że na dziś to wszystko. W końcu mogę zasnąć, tyle że to niemożliwe, bo od miesięcy nie przespałem całej nocy. Za kilka godzin się obudzę, będę się gapił w sufit, po czym znowu zasnę i znów się obudzę.

I choć nie sypiam dobrze, noc to zawsze najprzyjemniejsza część mojej doby. To czas, kiedy wiem, że przez kolejne siedem godzin jestem bezpieczny. Lubię to uczucie, ale nienawidzę świadomości, że jutro znów wszystko zacznie się od nowa.

Jutro będę musiał iść do szkoły i udawać przed wszystkimi, że nic się nie stało.

Jutro będę musiał dokładać wszelkich starań, żeby ukryć przed mamą świeże ślady.

Jutro na moim ciele pojawią się nowe siniaki i otarcia.

A wszystko to przez mojego ojca.

2

DZIŚ

Ktoś majstrował przy moim piwie. Nie smakuje tak samo jak dziesięć minut temu. Zamykam oko, przechylam butelkę i zaglądam do środka, próbując zgadnąć, czy ktoś nie dolał mi czegoś, kiedy nie patrzyłem. Czuję mocny zapach rumu. Zerkam w stronę kuchni. Jake stoi odwrócony do mnie plecami i pochylając się nad blatem, z wprawą wytrawnego barmana miesza rozmaite drinki. Jak ja, kurwa, nienawidzę tego gościa.

– Co jest?

Opuszczam wzrok i spoglądam na Tiffani. Przez ostatnie pięć minut leżała na mnie, rozwalona, z długimi gołymi nogami zginającymi się na moim kolanie i głową opartą o mój biceps. Leniwie zataczała palcami kręgi na mojej piersi; właśnie sobie uświadamiam, że przestała. Zadziera głowę, żeby na mnie spojrzeć. Jej błyszczące niebieskie oczy przyglądają mi się z uwagą spod firanek gęstych rzęs, których wczoraj jeszcze nie miała.

– Jake myśli, że jest zabawny, kiedy dolewa mi rumu do piwa – mówię, a zaraz potem zaciskam usta i odstawiam butelkę na stojący przy kanapie niski stolik. – Chodź tu – mruczę. Uwalniam rękę, na której leży, otaczam ją ramieniem i przyciągam do siebie. Tiffani przytula głowę do mojej piersi i choć wiem, że pozostawi na mojej koszulce pięć warstw makijażu, nie obchodzi mnie to, bo omiatam wzrokiem jej nogi. Wolną rękę kładę jej na kolanie i głaszczę gładką skórę na jej udach. Jej mała czarna jest zbyt krótka i zbyt obcisła, ale nie mam powodów do narzekania. – Kiedy wychodzimy?

– Myślałam, że około jedenastej – mówi, ale widzę, że jest rozkojarzona, bo nakrywa moją rękę swoją. Powoli przesuwa moją dłoń w górę uda i wsuwa ją sobie pod sukienkę. Czuję pod palcami koronkę jej bielizny, a gdy na nią patrzę, uśmiecha się znacząco i wyciąga szyję. Muska wargami moje ucho. – Zostaniesz dziś na noc? – mruczy. Kiedyś uwielbiałem, gdy zniżała głos do lekko schrypniętego szeptu; rok, dwa lata temu doprowadziłaby mnie tym do szaleństwa, ale teraz nie robi już na mnie wrażenia. Wiem, że próbuje zainteresować mnie obietnicą seksu.

Jednak dziś wieczorem jej sztuczka działa. Siadam i sadzam ją sobie na kolanach; jedną rękę kładę jej na biodrze, a drugą odgarniam jej jasne włosy, by przywrzeć ustami do jej szyi. Tiffani odchyla głowę i zatapia palce w moich włosach. Oczy ma zamknięte. Skubię zębami jej skórę, pozostawiając na niej znajomy ślad. Tiffani twierdzi, że nienawidzi malinek, ale nigdy nie próbuje mnie powstrzymać, mam więc na ten temat odmienne zdanie.

Nagle się odsuwa, zrywa na równe nogi i prostuje niczym struna. Przez muzykę, którą Jake puszcza przez głośniki w kuchni, nie słyszałem, że drzwi wejściowe się otworzyły. Ale Tiffani usłyszała, dlatego odstawia drinka na stolik i obciąga sukienkę, jakby chciała zmusić ją siłą woli, żeby nie była taka kusa. Ona jednak ledwie zakrywa jej tyłek.

– Mamo – rzuca, drepcząc boso po twardej drewnianej podłodze. – Mówiłaś, że będziesz pracować do późna.

– Jest wpół do dziewiątej – mówi Jill. Tuli do piersi czarną teczkę i stukając obcasami, wchodzi do kuchni. – Jest już późno. – Zaciska usta i z dezaprobatą rozgląda się dokoła. Patrzy na alkohol stojący na blacie, na Jake’a, który pochyla się, by ściszyć muzykę, a w końcu na Tiffani. – Nie mówiłaś, że zaprosisz przyjaciół.

Tiffani nadal obciąga sukienkę, bo o ile znam jej mamę, wiem, że nie będzie zadowolona.

– Bo myślałam, że wyjdziemy, zanim wrócisz – przyznaje i wzrusza ramionami. Splata ramiona na piersi, ale nietrudno zgadnąć, że to nieudolna próba ukrycia tego, jak wiele odsłania jej sukienka.

– A gdzie dokładnie zamierzaliście iść? – pyta Jill tym samym surowym tonem co zawsze. W ciągu trzech lat, odkąd spotykam się z Tiffani, nie pamiętam, żebym widział, jak jej matka się uśmiecha. Jest sukowata. Obie są sukowate.

– Jest melanż – rzuca Tiffani z nadąsaną miną. – Pomyślałam, że moglibyśmy posiedzieć tu przed wyjściem, no bo daj spokój, mamo, kto przychodzi wcześnie na imprezy. To żenujące.

– Dobrze – mówi Jill, ale chłód w jej głosie jasno daje nam do zrozumienia, że wcale jej się nie podoba, że tu jesteśmy. – Ściszcie muzykę. Głowa mi pęka. – Na potwierdzenie tych słów masuje palcami skronie, odgarnia włosy na ramię, po czym odwraca się w stronę drzwi. Wychodząc, mruży oczy i spogląda na mnie z odrazą, a ja pozdrawiam ją machnięciem dłoni. Uśmiecham się tylko dlatego, że wiem, jak bardzo ją to wkurzy.

Chodzi o to, że matka Tiffani mnie nie lubi. Nigdy mnie nie lubiła, nawet wtedy, gdy Tiffani i ja byliśmy jedynie przyjaciółmi. Już wówczas nie chciała, żeby jej córka zadawała się z kimś takim jak ja. Uważała, że mam na nią zły wpływ i poniekąd miała rację. Z czasem jej niechęć do mnie zmieniła się w pogardę, której nawet nie stara się ukryć. Ale nie zależy mi na Tiffani, a tym bardziej na jej matce; wiem, że nasz związek zmierza donikąd i nawet nie próbuję przekonać do siebie jej rodziców.

Z chwilą gdy Jill wychodzi, Tiffani wyraźnie się odpręża.

– Czasami bywa koszmarna – rzuca. Przewraca oczami i każe Jake’owi pogłośnić muzykę, a sama dołącza do niego przy głośnikach. On jednak uważa, by nie grać tak głośno, jak do tej pory.

Wstaję z kanapy i podchodzę do nich. Krzątając się przy kuchennym blacie, rozmawiają o tym, które kawałki dodać do playlisty i czego się napić. Wciskam się między nich i obejmuję ją ramieniem, a gdy tuli się do mnie, widzę, że Jake obserwuje nas kątem oka. Jake Maxwell może mieć każdą, ale nie Tiffani. Myślę, że do końca życia będzie się wściekał, że trzy lata temu wybrała mnie, a nie jego. Czasami czuję satysfakcję na myśl o tym, że jestem z dziewczyną, za którą tak wielu dałoby się pokroić. Ale bywają chwile, że żałuję, iż Tiffani nie wybrała Jake’a. Wtedy urządzałaby piekło jemu, a nie mnie.

Wyciągam rękę i sięgam po kolejne piwo, na co Jake podnosi głowę i pyta:

– Coś nie tak z poprzednim?

Dupek uśmiecha się złośliwie i unosi brew, a ja kolejny raz myślę, że całe to udawanie przyjaciół przed wszystkimi dokoła to jeden wielki syf. Mam ochotę mu przywalić.

Posyłam mu wściekłe spojrzenie. Zwykle nie potrzebuję słów, by dać komuś do zrozumienia, że lepiej ze mną nie zadzierać, ale Jake zdążył się do tego przyzwyczaić i zamiast się wycofać, rży i podaje mi otwieracz. Poważnie, myślę, że wkurza mnie tylko dlatego, bo liczy, że kiedyś puszczą mi nerwy. Zupełnie jakby żył tylko po to, żeby wystawiać na próbę moją cierpliwość.

– Do cholery, co Dean i Megs robią na górze? – pyta jak gdyby nigdy nic i zerka na zegarek. Chwilę później podnosi wzrok i wskazuje drinka, którego przygotowywał pięć minut temu. – Zrobiłem koktajl egzotyczny i chcę, żeby Dean go spróbował.

Nachylam się i zaglądam do szklanki, ale jedyną egzotyczną rzeczą w tym drinku jest jego kolor – ciemnozielony.

– Skoczę po nich – mówię.

Wypuszczam z objęć Tiffani, otwieram butelkę, pociągam łyk i kieruję się w stronę schodów. Idę powoli, trzymając butelkę czubkami palców, a drugą ręką przeczesuję włosy. Wkurza mnie, że nie jestem jeszcze pijany. Do wyjścia na imprezę zostało jeszcze kilka godzin, mam więc czas, żeby to zmienić. Nie potrafię imprezować na trzeźwo. Nigdy nie umiałem.

Drzwi do pokoju Tiffani są uchylone i widzę Meghan, która krąży nerwowo, jęcząc i przyciskając dłonie do twarzy. Dean patrzy na nią w milczeniu i drapie się po karku.

– Nie za długo tutaj siedzicie? – pytam. Otwieram drzwi i wchodzę do pokoju. Oboje patrzą na mnie. Meghan wygląda na zrozpaczoną, mam wrażenie, że mruczy coś przez zaciśnięte zęby, a zaraz potem rzuca się na łóżko Tiffani. Dopiero teraz zauważam, że sukienkę ma rozpiętą, a plecy nagie. Unoszę brew i zerkam na Deana. – Migdaliliście się?

– Bardzo śmieszne – rzuca Dean i wzdycha. Kręci głową i wskazuje Meghan. – Zamek się zaciął.

Meghan siada na łóżku i patrząc na mnie, mówi:

– Będę musiała pożyczyć coś od Tiffani.

Zupełnie jakby to była najgorsza rzecz na świecie. Wiem, że zabije mnie, jeśli teraz przewrócę oczami, ale trudno się opanować, kiedy siedzi tu i rozpacza nad cholerną kiecką. Po trzech latach bycia z Tiffani mogę powiedzieć, że jestem przyzwyczajony do ciągłych tragedii z garderobą.

– Chodź tu – mówię. Odstawiam piwo na toaletkę Tiffani, podchodzę do łóżka, biorę Meghan za ręce i pomagam jej wstać. Staję za nią i wodzę oczami po bladej skórze i zamku, który się zaciął tuż nad jej talią, zaczepiony o niebieski materiał. Jednym stanowczym szarpnięciem w dół rozpinam go do końca. Chwilę później bez trudu zapinam go z powrotem, na co Meghan oddycha z ulgą, odwraca się i nazywa mnie swoim wybawcą.

Zerkam na Deana, podczas gdy Meghan biegnie w podskokach na drugi koniec pokoju, żeby wziąć buty. Dean robi minę, upija łyk piwa i przewraca oczami, jak gdyby czekał, aż zacznę z niego kpić. Swoją drogą trudno tego nie robić.

– Daj spokój, stary – zaczynam. – Poważnie, mocowałeś się z tym?

Rozciągam usta w uśmiechu, podchodzę do niego i dwukrotnie szturcham go w biceps, jakby wcale go nie miał. Dean to fajny koleś, choć mógłby trochę zmężnieć, bo czasami jest aż za miły.

– Pomyślałem, że zostawię to specjaliście. No wiesz, zważywszy na liczbę sukienek, które rozpiąłeś w całym swoim życiu – odgryza się. To lekka przesada, ale i tak się śmiejemy, a Dean podaje mi piwo. Stukamy się butelkami i pociągamy z gwinta.

Ocieram usta wierzchem dłoni i zerkam przez ramię na Meghan, która siedzi na skraju łóżka i wkłada szpilki.

– Gdzie Rachael? – pytam. Siedzimy tu od kilku godzin, a ja dopiero teraz zorientowałem się, że nigdzie jej nie widzę. Zwykle trzyma się z nami; pewnie do tej pory zdążyłaby się już upić, Dean pomagałby jej utrzymać się na nogach, a Jake, jak zwykle, by jej polewał. Rachael uważa mnie za palanta, dlatego nieszczególnie przejmuję się tym, że jej nie ma.

– Matka chciała, żeby coś tam zrobiła – tłumaczy Meghan. – Przyjdzie prosto na imprezę. Czy ktoś w ogóle pamięta, jak ma na imię panna, do której wbijamy? Lucy?

Ja też nie pamiętam, patrzę więc na Deana. On zna każdego, nieważne, czy skończył szkołę trzy lata temu, czy jest świeżakiem. Nie wiem nawet, po co zapamiętuje te wszystkie imiona.

– Tak, Lucy – przyznaje. – Chyba jest w przedostatniej klasie.

– Nie mam pojęcia – mruczę pod nosem. Kimkolwiek jest, wcale się nie dziwię, że nas zaprosiła. Cały czas jesteśmy zapraszani na imprezy do ludzi, których w ogóle nie znamy.

Ktoś staje w drzwiach i odchrząkuje, chcąc zwrócić na siebie naszą uwagę. Odwracamy się i widzimy Tiffani, która stoi oparta o futrynę. Uśmiecha się cierpko i nawija na palec wskazujący pukiel włosów. Patrzy na Deana i Meghan, ale nie na mnie.

– Jake przygotował dla was drinki – mówi powoli. – Powinniście zejść i ich spróbować – dodaje nieco bardziej stanowczo. Uśmiecha się trochę szerzej, odsłaniając zęby.

– Chcesz powiedzieć, że mamy się wynosić z twojego pokoju? – żartuje Dean, ale ma rację. Dokładnie to ma na myśli Tiffani, która w odpowiedzi na jego słowa łopocze swoimi absurdalnie długimi rzęsami. – Chodź, Megs – rzuca Dean. – Zostawmy dzieciaki same.

Bierze Meghan za rękę, pomaga jej wstać i podtrzymuje ją, bo ona chwieje się na obcasach. Wychodząc z pokoju, ogląda się przez ramię i patrzy na mnie porozumiewawczo, na co odpowiadam uśmiechem. W kwestii ukrywania emocji Tiffani nie jest zbyt subtelna. Zwykle są one widoczne jak na dłoni, tak jak teraz, gdy odprowadza wzrokiem Deana i Meghan, a zaraz potem zamyka drzwi i odwraca się w moją stronę. Jesteśmy sami.

– Nie mogłaś trochę zaczekać? – droczę się z nią. Podnoszę butelkę do ust i opróżniam ją jednym łykiem. Pustą odstawiam na toaletkę i podchodząc do Tiffani, podwijam do łokci rękawy flanelowej koszuli. Wszystko wydaje się takie znajome, takie rutynowe. Moje dłonie same chwytają ją za biodra, a usta szukają jej twarzy. Przytłaczająca woń jej perfum niemal pozbawia mnie tchu.

Ale Tiffani z jakiegoś powodu nie odwzajemnia moich czułości, a kilka sekund później przykłada mi dłoń do piersi i delikatnie odpycha mnie od siebie. Patrzę na nią; usta mam rozchylone, a brwi uniesione, jak człowiek wprawiony w osłupienie. Tiffani nigdy mnie nie odtrąca. Minę ma nagle bardziej skwaszoną niż jeszcze chwilę temu.

– Zostawiłeś na dole telefon – mówi i ostentacyjnie podnosi do góry komórkę.

Wiem, że to mój telefon, a mimo to poklepuję się po tylnej kieszeni dżinsów, która – jak się nietrudno domyślić – jest pusta. Wzruszam ramionami i sięgam po telefon, ale Tiffani cofa rękę. Wolno, ale stanowczo kręci głową, wzdycham więc i drapię się po czole. Wiem, że coś ją wkurzyło, tak jak wiem, że do końca wieczoru nie da mi spokoju, jeśli jej tego nie wynagrodzę.

– Czytałam twoją rozmowę z Declanem – stwierdza po chwili.

To o to chodzi, myślę.

– I? – Nie rozumiem, w czym problem. Umówiłem się z nim, że później podrzuci mi kilka skrętów, ale to przecież nic nowego. Tiffani jest do tego przyzwyczajona, nie powinno jej dziwić, że o tym piszę, zwłaszcza z Declanem Portwoodem. Wszyscy go znają. Ci, którzy lubią dobry towar, są jego najlepszymi kumplami. Pozostali go nienawidzą.

Tiffani podchodzi bliżej. Odchyla nieco głowę i piorunuje mnie wzrokiem.

– Czytałam wszystkie twoje rozmowy z Declanem – uściśla.

Teraz już wiem, co dokładnie ma na myśli. Zamieram i próbuję na poczekaniu wymyślić coś, co tłumaczyłoby moje wiadomości, ale w głowie mam pustkę i stoję przed nią jak pieprzony jeleń, schwytany w światła reflektorów.

– To jakiś żart, prawda? – Teraz mówi nieco łagodniej. Jej wąskie ramiona lekko opadają. – To nie może być prawda. Dobrze wiesz, że toleruję różne twoje kretyństwa, ale przysięgam na Boga, Tyler, tego nie zniosę. Posuwasz się za daleko. Nie chcę być laską, której chłopak skończył w więzieniu. Wiesz w ogóle, jak by to wyglądało?

Zaciskam usta, nadal nie wiem, jak poradzić sobie z tą nagłą konfrontacją. Z czasem nauczyłem się, że lepiej nie wykłócać się z Tiffani i jak najszybciej przyznać jej rację, żeby się zamknęła. Nauczyłem się też, że tak naprawdę gówno ją obchodzi, co robię; interesuje ją tylko to, jak odbije się to na niej.

– Jeszcze nic nie zrobiłem – mruczę. – Zresztą to nic wielkiego. Tylko rozmawialiśmy.

– Ale po co? – Upiera się i rozkłada ręce, poirytowana moją nieumiejętnością podejmowania słusznych decyzji. – Po co w ogóle się nad tym zastanawiasz? Nie potrzebujesz kasy, co cię opętało, żeby zrobić coś tak cholernie głupiego?

Mogę tylko wzruszyć ramionami, bo sam nie znam odpowiedzi.

– A co mam do stracenia?

Tiffani patrzy na mnie jak na idiotę.

– Wszystko? – odpowiada pytaniem na pytanie. – Jeśli myślisz, że dilerka to dobry sposób na życie, to jesteś jeszcze głupszy, niż mi się zdawało.

Zamykam oczy, wypuszczam powietrze i staram się zachować spokój. Przesadza, ale dziś wieczorem wolę wykłócać się o swoje, niż przeprosić.

– To tylko zioło.

– Jasne. To samo mówiłeś, jak zaczynałeś palić i zobacz, jak to się skończyło. – Bierze mnie za rękę i wciska mi telefon w dłoń. – Zaczniesz od sprzedawania zioła dzieciakom, a skończysz, wciskając kokę takim luzerom jak ty. – Znowu kręci głową, tym razem ze zdenerwowania, po czym podnosi rękę i odwraca głowę. – Nie odzywaj się dziś do mnie. Brzydzę się tobą, a jeśli zobaczę Declana, dam mu w pysk.

Zgrzytam zębami, ale się nie odzywam. Wiem, że cokolwiek bym powiedział, tylko pogorszyłbym sytuację. Jestem wściekły, ale muszę zachować spokój, inaczej wybuchnę. Wypity alkohol wcale nie ułatwia sprawy. Wręcz przeciwnie. Ale skupiam się na tym, żeby uspokoić oddech i w milczeniu patrzę, jak Tiffani się odwraca i idzie w stronę drzwi.

Cała ta rozmowa powinna się teraz zakończyć, przynajmniej na jakiś czas; za kilka godzin ochłonę i znowu zacznę włazić jej w tyłek, tymczasem ona robi coś niebywałego. Zatrzymuje się, odwraca i kolejny raz otwiera te swoje wiecznie skrzywione usta.

– Wiesz, Tyler – mówi i uśmiecha się złośliwie – czasami myślę, że chcesz skończyć w pierdlu, zupełnie jak twój ojciec.

Resztka samokontroli, której chwytałem się jak tonący brzytwy, pęka z trzaskiem. Nie wierzę, że to powiedziała. Zaciskam pięści i czuję, że muszę dać upust wściekłości, która szaleje w mojej piersi niczym pożar. Chwytam pierwszą rzecz, która nawija mi się pod rękę – stojącą na toaletce pustą butelkę. Nie zdaję sobie sprawy, że cisnąłem nią przez pokój, dopóki nie roztrzaskuje się o ścianę, a okruchy szkła sypią się na podłogę. Oddycham zbyt ciężko, wzrok mam zbyt oszalały. Kiedy się zmuszam, żeby spojrzeć na Tiffani, widzę, że patrzy na mnie z rozdziawionymi ustami.

– Wychodzę – warczę przez zaciśnięte zęby. Wsuwam telefon do kieszeni, z drugiej wyjmuję kluczyki od samochodu i mijając ją, idę w stronę drzwi.

– I dobrze! – woła za mną, wskazując leżące na dywanie kawałki szkła. – Jesteś skończonym kretynem.

Mógłbym wykrzyczeć jej w twarz dużo więcej gorszych rzeczy, ale wiem, że muszę się stąd wynieść, zanim do reszty mi odbije. Chciałbym lepiej panować nad wybuchami złości, ale nie potrafię. Tak mnie wychowano.

Gdy otwieram drzwi do pokoju Tiffani, słyszę dobiegającą z kuchni muzykę. Słyszę śmiech Meghan, ale nie jestem w nastroju, żeby do nich dołączyć. Zbiegam po schodach, chcąc jak najszybciej wynieść się z tego domu, byle dalej od Tiffani. Wbijam wzrok w drzwi i chociaż Dean mnie woła, nie odwracam się. Mijam ich, przechodzę przez próg i zatrzaskuję za sobą drzwi.

Mój samochód stoi zaparkowany przy chodniku tuż przed domem i chociaż wypiłem kilka piw, chęć ucieczki bierze górę nad zdrowym rozsądkiem, który podpowiada mi, że to, co robię, jest niezgodne z prawem. W tej chwili mam to gdzieś.

Otwieram samochód, siadam na fotelu kierowcy i zamykając drzwi, jednocześnie szarpię się z pasem bezpieczeństwa. Silnik z rykiem budzi się do życia. Wciskam gaz i ruszam z piskiem opon. Przed sobą widzę znak STOP, ale nie zwalniam. Nigdy tego nie robię.

3

PIĘĆ LAT WCZEŚNIEJ

Rano siniak na łopatce wygląda jeszcze gorzej. Jest większy oraz bardziej bolesny i nawet teraz, kiedy siedzę przy kuchennym stole, zmuszając się do zjedzenia płatków śniadaniowych, muszę się starać, by zapomnieć o bólu.

Dochodzi siódma trzydzieści. Za dziesięć minut muszę wyjść do szkoły, ale nie mam ochoty. Mam dzisiaj wf i ostatnie, czego mi trzeba, to żeby ktoś w szatni zobaczył, w jakim stanie są moje plecy. Na samą myśl robi mi się niedobrze i wiem, że będę musiał zerwać się z lekcji, chociaż dość mam już problemów.

– Dalej śpisz? – droczy się ze mną mama. Dźwięk jej głosu wyrywa mnie z zamyślenia. Mrugam i podnoszę wzrok; ręka, w której trzymam łyżkę, zatrzymała się w połowie drogi do ust, jestem trochę oszołomiony. Mama stawia na stole kolejne talerze, ale uśmiecha się i nieznacznie unosi brew. Jest już gotowa do pracy; na nogach ma szpilki, żakiet wisi na drzwiach.

– Aha – kłamię. Wolną ręką przecieram oczy i wracam do jedzenia. Raz za razem podnoszę do ust łyżkę i w milczeniu siedzę przy stole. Lubię takie poranki, kiedy w kuchni jesteśmy tylko mama i ja, ale one nigdy nie trwają długo. Jamie i Chase zbiegną na dół, kiedy tylko mama krzyknie na nich, żeby się pospieszyli. Tak samo ojciec – zejdzie, jak tylko się ogoli i znajdzie krawat wśród rzeczy z pralni.

– Jakie masz dziś lekcje? – pyta mama. Rankiem zawsze ciągnie mnie za język, bo uważa, że do południa jestem zbyt zamknięty w sobie, podczas gdy ja tak naprawdę nie odzywam się, bo szukam powodów, żeby wciąż oddychać.

Kręcę głową.

– Fizyka, matma i wf.

– Hmm – mruczy. Przestaje się krzątać i staje naprzeciw mnie w drugim końcu stołu. – A skoro mowa o wf-ie, wczoraj dostałam pismo od twojego nauczyciela. – Nagle patrzy na mnie surowym wzrokiem, jakby oczekiwała wyjaśnień, tyle że ja nie mam pojęcia, co jej powiedzieć. Siedzę bez ruchu i nerwowo splatam i rozplatam dłonie, a tymczasem ona odwraca się i wyjmuje z szuflady złożoną na pół kartkę. Rozkłada ją i odchrząkuje.

– Jestem zaniepokojony licznymi nieobecnościami Tylera na moich zajęciach w ciągu ubiegłego miesiąca. Do tej pory przymykałem na nie oko, jeśli jednak sytuacja będzie się powtarzać, będę zmuszony poinformować o nich na piśmie dyrektora Castillo – czyta i świdruje mnie wzrokiem znad kartki papieru. – O co chodzi? Myślałam, że lubisz wf.

– Bo lubię – odpowiadam pospiesznie, ale wiem, że będę musiał ją okłamać, odwracam więc wzrok. – To dziwne, ale zawsze przed wf-em jest mi niedobrze. Naprawdę niedobrze. Dlatego opuszczam zajęcia. Wychodzę na dwór zaczerpnąć świeżego powietrza.

Nie wierzy mi, ale to jedyna sensowna wymówka, jaka przychodzi mi do głowy. Nie mogę powiedzieć jej prawdy: że zrywam się z lekcji, bo nie chcę przebierać się w szatni, że mam do ukrycia zbyt wiele sińców i że udział w jakiejkolwiek grze zespołowej sprawia mi ból.

– Może powinnam cię zabrać do doktora Colemana, skoro tak często jest ci niedobrze – mówi. Opiera rękę na biodrze i patrzy na mnie z troską.

– Nie – protestuję i prostuję się na krześle. Serce wali mi jak szalone, w ustach mam sucho, kilka razy z trudem przełykam ślinę, zanim znowu mogę się odezwać. – To się więcej nie powtórzy. Przysięgam – mówię błagalnym głosem, ale naszą rozmowę przerywa tupot stóp Jamiego i Chase’a, którzy zbiegają po schodach.

Kilka sekund później moi bracia wpadają do kuchni. Jamie wpycha Chase’a na ścianę i, wyraźnie zadowolony, siada obok mnie. Chase nie wygląda na równie szczęśliwego.

– Maaamooo! – zawodzi i rozciera obolałe ramię. Krzywi się, posyła Jamiemu nienawistne spojrzenie i, nadąsany, podchodzi do mamy.

– Moglibyście się czasem uspokoić – mówi mama, ale jak zawsze tuli Chase’a i mierzwi mu włosy. – Och, Chase – wzdycha. – Włożyłeś koszulkę tył na przód.

Mama, śmiejąc się, pomaga mu zdjąć koszulkę, a Jamie patrzy na mnie oczami wielkimi jak spodki i tak czujnym wzrokiem, jakby było popołudnie, a nie wczesny ranek. Jego niespożyte pokłady energii doprowadzają mnie do szału.

– Wiedziałem, że założył ją tył na przód – wyznaje Jamie – ale mu nie powiedziałem.

– Dlaczego?

– Bo to takie śmieszne, wygląda jak idiota – mówi. Podwija nogi pod siebie, pochyla się nad stołem, sięga po płatki i wkłada rękę do pudełka.

– Jay – upomina go mama. – Miseczka. – Grozi mu palcem, bierze Chase’a na ręce i popycha miseczkę w naszą stronę. Raczej nie lubi poranków. Zawsze trochę ją denerwujemy, zwłaszcza Jamie. Kiedy więc mój brat, sypiąc płatki do miski, rozsypuje połowę, mama tylko wzdycha.

– Ups – rzuca Jamie i pstryknięciem posyła kilka płatków w stronę Chase’a.

– Dość tego. – Mama wkłada chleb do opiekacza. A potem się odwraca, żeby ogarnąć nas wszystkich wzrokiem, opiera się o blat i krzyżuje ręce na piersi. – Odrobiliście pracę domową na dziś?

Kiwamy głowami. Zawsze kiwam głową. Zawsze odrabiam pracę domową najwcześniej, jak się da. Ojciec dba o to osobiście.

– Plecaki spakowane? – ciągnie mama. – Niczego nie zapomnieliście?

Kolejny raz zgodnie kiwamy głowami. Ja chyba też nie lubię poranków. Nie cierpię tej rutyny. Zawsze te same pytania i zawsze te same odpowiedzi. Czekam, aż dołączy do nas ojciec i czuję, że robi mi się niedobrze.

Jamie je płatki, nie zamykając ust, i gryzie głośno, celowo nachylając się w moją stronę. Mama, ze wzrokiem wbitym w wiszący na ścianie telewizor, przełącza kanały w poszukiwaniu wiadomości, a gdy znajduje ten właściwy, ścisza dźwięk i kątem oka zerka na ekran, jednocześnie smarując Chase’owi tosta. Stawia przed nim talerz, a mój brat rozciąga usta w uśmiechu i wszyscy wydają się zadowoleni. Jak zawsze.

Czuję, że tak wiele mnie od nich dzieli. Wiem, że jestem tuż obok, ale czasami mam wrażenie, jakby wcale mnie tu nie było. Wszystko jest takie zdrętwiałe, takie puste. Tak bardzo nauczyłem się wszystko ignorować, że czasami nie potrafię wrócić do rzeczywistości. Tak naprawdę nie wiem, gdzie jestem. Po prostu gdzieś.

Z zamyślenia wyrywają mnie kroki ojca na korytarzu. Są ciężkie. Pogwizduje melodię, którą gwiżdże tylko wtedy, gdy jest w dobrym nastroju. Ale chyba tylko ja jeden to zauważam. Mama nie wie nawet, że ojciec miewa złe dni.

Oddycham głęboko, zaciskam powieki i staram się uspokoić. Kiedy chwilę później otwieram oczy, ojciec wchodzi do kuchni z uśmiechem na ustach. Nienawidzę, kiedy rano jest zadowolony. Czy w ogóle pamięta, co się wydarzyło wczoraj wieczorem? Jeśli tak, najwyraźniej nie czuje się winny; na samą myśl o tym robi mi się niedobrze.

– Zabiłbym za kawę – mruczy tata. Przeczesuje dłonią włosy i z ręką na karku mija stół i podchodzi prosto do mamy. Przyglądam mu się uważnie, tak jak zawsze.

– Proszę – mówi mama. Wsuwa mu w dłoń kubek gorącej czarnej kawy, a gdy ojciec delikatnie nakrywa jej dłoń swoją, uśmiechają się do siebie. Mama robi to każdego ranka, zawsze czeka na niego z kubkiem świeżo parzonej kawy. To część rutyny, do której tak bardzo przywykliśmy.

– Dziękuję – mówi ojciec. Podnosi kubek do ust i upija spory łyk. Przełyka i podaje mamie swój niebieski krawat. Zadziera brodę i patrzy na nią czule, a ona zapina górne guziki jego koszuli, wsuwa mu krawat pod kołnierzyk i wiąże go z największą starannością. – Dziękuję – powtarza, nachyla się i całuje ją w policzek.

– Tato – mówi Chase, próbując zwrócić na siebie jego uwagę. – Jamie mnie popchnął.

– Ty to nazywasz popchnięciem? – prycha Jamie z drugiego końca stołu. Dźwiga się na kolanach i podnosi pięść. – Mogę ci pokazać, co to znaczy kogoś popchnąć.

Ja też, myślę.

Ojciec się odwraca, z niezadowoleniem marszczy brwi i spogląda to na jednego, to na drugiego. Wysuwa krzesło obok Chase’a, siada i odchyla się do tyłu.

– Kiedy w końcu przestaniecie się kłócić? – pyta. – Daj spokój, Jay, w styczniu skończysz dziesięć lat. Dwie cyfry. Wiedziałeś, że mając dwucyfrowy wiek, nie możesz już dokuczać bratu?

Jamie osuwa się na krześle.

– Naprawdę?

– Naprawdę – mówi ojciec. Przygląda mu się szeroko otwartymi oczami i kiwa głową, a zaraz potem parska śmiechem. Kątem oka zerka na Chase’a i trąca go łokciem. Upija kolejny łyk kawy i pierwszy raz tego ranka spogląda w moją stronę. Patrzy na mnie znad krawędzi kubka i z jego twarzy znika całe ciepło. Odstawia kubek i zauważa:

– Ktoś tu jest cichszy niż zwykle.

– Pewnie dlatego – mówi mama, a ja widzę, że znowu sięga po list, i czuję, jak krew odpływa mi z twarzy. Proszę, nie pokazuj mu tego, błagam ją w myślach. Proszę, proszę, proszę. – Ostatnio pięć razy urwał się z lekcji wf-u – ciągnie mama. Pochyla się nad ojcem i wręcza mu pismo, a mnie żołądek podchodzi do gardła. – Muszę odpisać i zapewnić pana Ashera, że to się więcej nie powtórzy. Prawda, Tyler? Obiecujesz?

Jest mi tak niedobrze, że nie mogę mówić. Pospiesznie kiwam tylko głową – raz, drugi, trzeci. Ojciec przebiega list wzrokiem. Usta ma zaciśnięte w wąską kreskę, i nie podoba mi się, że z każdym słowem jego twarz tężeje coraz bardziej. Kiedy kończy, spogląda na mnie z nieskrywaną złością.

– Czemu, do cholery, opuszczasz zajęcia? Obniżasz sobie frekwencję.

– Ups, ktoś tu ma kłopoty – szydzi siedzący obok mnie Jamie. I ma rację… mam kłopoty.

Dobry nastrój ojca pryska. Od tej chwili jego dzień jest kiepski, o czym z pewnością przekonam się później.

Nie jestem w stanie wykrztusić słowa, podczas gdy on czeka na wyjaśnienia. Przez chwilę mam wrażenie, że nie mogę złapać tchu. Gdybyśmy byli sami, nie przejmowałbym się odpowiedzią, ale wiem, że muszę coś powiedzieć i trzymam się poprzedniej wersji.

– Źle się czułem – bąkam w końcu.

Ojciec unosi brew i patrzy na mnie podejrzliwie.

– Pięć razy z rzędu?

Powinienem był wymyślić coś lepszego. Nie wierzy mi. Zresztą czemu miałby mi wierzyć? Dobrze wie, że kłamię. Mogę tylko wzruszyć ramionami, spuścić głowę i wbić wzrok w drobne rozcięcie na dłoni, o którego istnieniu nie miałem nawet pojęcia.

– Koniec z opuszczaniem lekcji – przypomina mama surowym tonem. Nie podnoszę głowy, ale przytakuję i oddycham z ulgą, gdy pogłaśnia telewizor. Słyszę, jak Chase prosi o kolejnego tosta i wiem, że to koniec rozmowy.

Przez kolejne pięć minut nie jestem w stanie podnieść wzroku. Nie mogę na nich patrzeć, zwłaszcza na ojca. Wciąż boli mnie brzuch. Wiem, że jest na mnie zły i wiem, że nie puści mi tego płazem. Nienawidzę pana Ashera za to, że wysłał ten list.

– Dobrze – oświadcza ojciec. Zmuszam się, żeby na niego spojrzeć, właśnie dopija kawę, ociera usta kciukiem i wstaje od stołu. Zerka przelotnie na złotego roleksa na nadgarstku. – Lepiej podrzucę cię do szkoły. – Chociaż na mnie nie patrzy, wiem, do kogo kieruje swoje słowa. W drodze do pracy ojciec zawsze podwozi mnie do szkoły. Mama, jadąc do pracy, podrzuca Jamiego i Chase’a.

– Idź się przygotować – upomina mnie mama. Stoi przy zlewie i ogląda się przez ramię. Wątpię, czy odkąd wstała, miała czas usiąść. Rano chyba nigdy nie siada. – I nie zapomnij umyć zębów.

Chcę już wyjść. Przeraża mnie gniew w oczach ojca, a siniak na łopatce przypomina o sobie bolesnym pulsowaniem. Poszedłbym teraz wszędzie, byle nie do szkoły. Mam nadzieję, że naprawdę zwymiotuję i będę mógł zostać w domu, ale wiem, że tak się nie stanie, wstaję więc od stołu i idę w stronę drzwi. Zamierzam wejść na schody, kiedy ojciec wygląda na korytarz.

– Tyler – słyszę jego głos i zamieram bez ruchu. Odwracam głowę i widzę, ze wkłada marynarkę i poprawia krawat. Nie wydaje się zły, ale się nie uśmiecha. Twarz ma bez wyrazu i kiwa do mnie głową.

– Zaczekam na ciebie w samochodzie.

Odwracam się i biegnę na górę; wolałbym, żeby na mnie nie czekał.

4

DZIŚ

Kurwa, myślę. Grill.

Na widok poruszenia w ogrodzie za domem przy parkowaniu hamuję tak gwałtownie, że wpadam w lekki poślizg. Przed domem nie ma co prawda żadnych zaparkowanych samochodów, ale to tylko dlatego, że mama zaprasza wyłącznie sąsiadów. Robi to co roku i co roku połowa okolicy ściąga do naszego domu ze skrzynkami piwa. Nie wiem, czemu mama się upiera, żebym tu był. Nie znam większej żenady, zwłaszcza że nie cierpię połowy naszych sąsiadów. Pani Harding, która mieszka kilka domów dalej? Raz wezwała gliny, bo przeszedłem po jej trawniku. A pan Fazio z naprzeciwka? Zakablował mamie, że jak wyjechała z miasta, urządziłem imprezę. Pani Baxter z północnego końca Deidre Avenue? Wiecznie marudzi, że hałasuję, kiedy przejeżdżam obok jej domu.

Dlatego zwykle odpuszczam sobie tę doroczną tradycję.

Gaszę silnik, wyjmuję kluczyk ze stacyjki, otwieram drzwi i wysiadam. Słyszę dolatującą z ogrodu muzykę i od razu czuję ten koszmarny smród, od którego chce mi się rzygać. Nienawidzę grilli. Nie dlatego, że to impreza towarzyska, ale przez ohydny smród palonego mięsa. Nie jem mięsa od lat. Przeczesuję włosy palcami i chwilę czekam, aż ochłonę. Jestem wkurzony, a powrót do domu nijak mi nie pomaga.

Mrużąc oczy, idę do ogrodu. Mogę być wściekły, ale muszę sobie jakoś radzić, walę więc pięścią w furtkę, żeby ją otworzyć. Gwar rozmów cichnie jak nożem uciął i słychać już tylko muzykę. Widzę panią Harding, która stoi w rogu i patrzy na mnie z odrazą.

– Przepraszam za spóźnienie – rzucam. Rozglądam się dokoła, szukając wzrokiem mamy, ale na szczęście nigdzie jej nie widzę. Nie chcę teraz patrzeć jej w oczy, bo wiem, że przynoszę jej wstyd, ale w obecności tych wszystkich ludzi to nieuniknione. Nie widzę mamy, za to przy grillu dostrzegam Dave’a – dupka, który jest moim ojczymem. Rzuca mi ostrzegawcze spojrzenie, które mi mówi, że lepiej, żebym milczał, ale już samo to sprawia, że się odzywam. – Ominęło mnie coś poza zarzynaniem zwierząt? – Pokazuję mu środkowy palec i ignoruję pełne dezaprobaty pomruki. Mógłbym urządzić jeszcze większą scenę, na przykład kopnąć zapas piwa, który stoi przy mojej prawej nodze, ale tego nie robię, bo wciąż próbuję rozkminić, o co właściwie poszło między mną a Tiffani. – Mam nadzieję, że smakowała wam krowa, którą właśnie zjedliście. – Śmieję się, bo to jedyne, na co mnie teraz stać. Boję się, że jeśli tego nie zrobię, uderzę kogoś albo coś.

Odwracam się, zanim znowu wybuchnę, i słyszę, jak Dave mówi:

– Jeszcze piwa?

Wchodzę do domu przez drzwi tarasowe i słyszę wśród gości nerwowy śmiech. Szarpnięciem zamykam za sobą drzwi i oddycham z ulgą.. Klimatyzacja jest włączona i czuję przyjemny chłód, kiedy wychodzę z kuchni na korytarz, gotów pobiec na górę i zaszyć się w swoim pokoju, gdzie w końcu będę mógł się uspokoić.

Ale już u podnóża schodów słyszę, jak woła mnie mama, i wiem, że bez względu na to, jak bardzo jestem zły, będę musiał z nią porozmawiać. Stoję przez chwilę ze spuszczoną głową, próbując zebrać myśli i przygotować wymówki, po czym się odwracam. Mam nadzieję, że nie wyczuje ode mnie piwa. Wściekłaby się, gdyby wiedziała, że prowadziłem w takim stanie.

– Co ty sobie, do cholery, myślisz? – warczy. Odwracam się, żeby na nią spojrzeć, a ona zaciska zęby. Widząc to, mogę tylko wzruszyć ramionami. Nie radzę sobie z odpowiadaniem na pytania, na które nie znam odpowiedzi.

– Gdzie się podziewałeś? – pyta, domagając się kolejnych informacji. Zerka przez ramię, żeby się upewnić, że jesteśmy sami. Widzę, że jest zawstydzona i mam wyrzuty sumienia. Chwilę później chwyta mnie za łokieć i ciągnie do pokoju gościnnego. – Mówiłam, że masz być w domu przed wieczorem, a ty jak gdyby nigdy nic wracasz o tej porze i robisz coś takiego? – Zamyka oczy, wyraźnie poirytowana, i masuje skronie, jakbym był bólem głowy, który próbuje złagodzić.

Wiedząc, że piłem, robię kilka kroków w tył, żeby zwiększyć dzielącą nas odległość. Nie chcę dolewać oliwy do ognia.

– Nawet się nie spóźniłem – bąkam, bo formalnie rzecz biorąc, powiedziała, że mam tu być, no i jestem.

– Spóźniłeś się dwie godziny! – krzyczy na mnie i otwiera oczy. Zwykle odpuszcza mi dużo szybciej i naprawdę bym wolał, żeby dała mi teraz spokój.

Znowu się śmieję, ale robię to tylko po to, żeby nie wybuchnąć.

– Naprawdę myślisz, że wrócę do domu, żeby patrzeć, jak grillujecie?

Wypuszcza powietrze, a jej wzrok łagodnieje.

– O co ci chodzi tym razem? – pyta, człapiąc przede mną w tę i z powrotem, jakby liczyła, że dzięki temu odkryje powód mojego dzisiejszego zachowania. Fakt, zwykle nie jestem taki podminowany. – Daj spokój z grillem. Zachowywałeś się jak dziecko, jeszcze zanim wysiadłeś z samochodu. Co się dzieje?

Nie potrafię patrzeć jej prosto w oczy, kiedy kłamię, zaciskam więc zęby, odwracam głowę i wyglądam przez okno.

– Nic – mruczę.

– Chyba jednak nie – warczy, a cała łagodność znika z jej twarzy. Nienawidzę, jak się tak zachowuje. Często się na mnie wścieka, ale wtedy zwykle sprawia wrażenie sfrustrowanej i bezsilnej. Tym razem naprawdę ją wkurzyłem. – Właśnie upokorzyłeś mnie na oczach połowy sąsiadów!

– I co z tego? – rzucam.

Milczy przez chwilę, a gdy oglądam się na nią, patrzy w podłogę i kręcąc głową, mruczy:

– Nie powinnam była pozwolić ci wychodzić. Powinnam była kazać ci zostać, ale nie, jak zwykle się zgodziłam. Chciałam dać ci trochę luzu, a ty odpłacasz mi jak zwykle.

– I tak bym wyszedł – rzucam, bo taka jest prawda. Nawet gdybym nie miał na wieczór żadnych planów, nie zostałbym w domu, i mama dobrze o tym wie. Nie mam pojęcia, po co w ogóle próbuje. Wolałbym, żeby odpuściła i dała sobie ze mną spokój. – I co zrobisz? Znowu dasz mi szlaban? – Robię krok w jej stronę i uśmiecham się głupkowato. Od dwóch lat ciągle mam szlaban. To nic, tylko czcze słowa i niespełnione groźby.

– Jesteś niemożliwy. – Odwraca wzrok i spogląda ponad moim ramieniem. Jej twarz zmienia się, znika z niej cała złość. Zamiast tego ściąga brwi, mija mnie i idzie w stronę drzwi.

Wzdycham przeciągle, przeczesuję dłonią włosy i odchylam głowę, że aż widzę sufit. Jeszcze jedna kłótnia i wybuchnę.

Mama coś mówi, a gdy się odwracam, widzę, że stoi tuż przy drzwiach, tyle że jej uwaga nie skupia się na mnie. Nie mam pojęcia, z kim rozmawia, przecinam więc pokój i wyglądam zza drzwi.

Na schodach siedzi dziewczyna; oczy ma wielkie jak spodki, jak gdyby coś ją przeraziło. Nie wiem, co to za jedna, bo nigdy dotąd jej tu nie widziałem. Jestem tego pewien. Mrużę oczy i przyglądam się jej uważniej. Nie wygląda na dużo młodszą ode mnie. Nie mam pojęcia, dlaczego nie kojarzę jej ze szkoły, a ponieważ jest brunetką, na pewno bym ją rozpoznał. Jej pełen niepokoju wzrok spoczywa na mnie i zaczynam się zastanawiać, co ją tak zdenerwowało; nie kombinuję jednak zbyt długo, bo moją uwagę przykuwają jej pełne usta, które zaciska, by nerwowo przełknąć ślinę. Nie jest stąd. Gdyby była, na pewno bym ją rozpoznał. Jak mógłbym jej nie rozpoznać?

Dociera do mnie, o czym myślę, i zaciskam zęby. Tiffani zabiłaby mnie, gdyby wiedziała, co w tej chwili chodzi mi po głowie.

– Co to za panna? – pytam w końcu, patrząc wyczekująco na mamę.

Przez chwilę zastanawia się nad odpowiedzią, bo sama wydaje się odrobinę zdenerwowana.

– Tyler – mówi ze spokojem i kładzie mi rękę na ramieniu – to Eden. Córka Dave’a.

Z początku to do mnie nie dociera.

– Córka Dave’a?

Dziewczyna prostuje się i wstaje. Otwiera te pełne wilgotne usta i mówi:

– Cześć.

Dźwięk jej głosu sprawia, że spoglądam jej w oczy. Jest niski i nieco zachrypnięty, tak inny i nowy, że słysząc go, zamieram. Nawet kiedy stoi, jest kilka centymetrów niższa ode mnie, patrzę więc na nią z góry, próbując oswoić się z tym, co właśnie usłyszałem. Ta dziewczyna… ta brunetka z pełnymi ustami i lekko schrypniętym głosem… jest moją przybraną siostrą?

Nie. Ma. Kurwa. Mowy.

Mama mówiła, że dzieciak Davida spędzi u nas wakacje, ale jej nie słuchałem i teraz tego żałuję. Nie miałem pojęcia, że będzie mniej więcej w moim wieku. Ile w ogóle ma lat? Mam ochotę zapytać, ale nie mogę nawet otworzyć ust, nie mówiąc już o tym, żeby cokolwiek powiedzieć. Z trudem przełykam ślinę i kolejny raz patrzę na mamę.

– Córka Dave’a? – powtarzam głosem cichym jak szept. Nie mogę w to uwierzyć.

Mama wzdycha.

– Tak, Tyler – potwierdza, jak gdyby coś ją zirytowało. – Mówiłam ci, że przyjeżdża. Nie udawaj głupka.

Patrzę głównie na mamę, ale ukradkiem zerkam na dziewczynę, bo najzwyczajniej w świecie nie potrafię odwrócić wzroku. Makijaż wokół oczu ma trochę rozmazany.

– Który pokój?

– Słucham? – Mama wzdryga się, zmieszana.

Zaczynam czuć suchość w gardle.

– W którym pokoju zamieszka? – pytam.

I wtedy mama mówi to, czego się obawiałem.

– W pokoju obok ciebie.

Jęczę. W końcu czuję, że odzyskałem władzę w nogach. Mamy na górze dwa wolne pokoje dla gości i, oczywiście, mama musiała ulokować ją w tym obok mojego. Nie chcę przebywać blisko niej, nie dlatego, że mam dziewczynę, ale dlatego, że to moja przybrana siostra. Boże. W życiu nie sądziłem, że z tego powodu będę musiał trzymać się z dala od jakiejś dziewczyny.

Mój gniew znów wynurza się na powierzchnię. Nie zdaję sobie sprawy, że patrzę na nią wilkiem, dopóki napięcie na czole nie przypomina mi, że zbyt długo mrużę oczy. Nie mogłem zostać u Tiffani i tu też nie mogę. Wszystko, co wydarzyło się w ciągu ostatniej godziny, zaczyna działać mi na nerwy.

Potrącam mamę i biegnę na górę. Nie mam wyboru – muszę minąć dziewczynę, która przez całe lato będzie wchodziła mi w paradę. Szturcham ją ramieniem, ale nie przepraszam, bo myślę wyłącznie o tym, żeby wynieść się stąd w cholerę, byle dalej od niej. Wchodzę do pokoju, zatrzaskuję za sobą drzwi i przez dobrą minutę krążę w kółko, próbując zebrać myśli. W głowie mam chaos i żeby zająć czymś umysł, włączam muzykę tak głośno, jak się da.

Kiedy uspokajam oddech, zatrzymuję się i rozglądam się dokoła. Mama pościeliła mi łóżko i znowu pozbierała z podłogi moje ubrania. Leżą złożone starannie na komodzie. Powinienem je schować, ale nauczyłem się, że jeśli tego nie zrobię, mama w końcu da za wygraną i schowa je za mnie. Odkryłem też, że co rano sprząta mój pokój tylko po to, żeby móc go przetrząsnąć.

Zaciskam usta, klękam i zaglądam pod łóżko. I, jasne, jak zwykle zabrała czteropak piwa, który ukryłem tam wczoraj wieczorem. Wstaję i idę do łazienki, żeby zajrzeć do szafki. Paczka Marlboro również zniknęła. Nie palę zbyt często, ale lubię mieć papierosy, tak na wszelki wypadek.

Wracam do pokoju, siadam na rogu łóżka i przyciskając palce do skroni, gapię się w podłogę, próbując zdecydować, co robić. Mam dziwny nastrój i jedyne, czego mi trzeba, to więcej piwa i skręt. Tylko one potrafią sprawić, że zapominam o rzeczach, o których wolę zapomnieć. Mam ochotę pójść dziś na tę imprezę, chociaż wolałbym uniknąć spotkania z Tiffani. Siedzenie w domu nie wchodzi w grę. Wyjmuję telefon i wysyłam wiadomości do chłopaków. Pierwszy odpisuje Kaleb. Mówię mu, że będę za dwadzieścia minut.

Wstaję, spryskuję się wodą kolońską, wyłączam muzykę i wyciągam z kieszeni kluczyki od samochodu. Po całej tej kłótni czuję się kompletnie trzeźwy, ale wciąż jestem wściekły. Pchnięciem otwieram drzwi i jakby tego było mało, znowu widzę tę przeklętą laskę.

Patrzy na mnie tym samym zalęknionym wzrokiem i dopiero teraz zauważam, że ma orzechowe, intensywnie orzechowe oczy. Nie umiem zdecydować, czy są bardziej złociste, czy brązowe.

– Cześć – mówi znowu. – Wszystko w porządku?

Ten głos. Mrugam kilka razy i staram się nie okazywać, że ten jej głos dziwnie na mnie działa.

– Nara – rzucam i mijam ją. Nie chcę kręcić się w pobliżu tej laski. Tak postanowiłem. Dlatego zbiegam na dół i wychodzę, nie oglądając się za sobie, chociaż bardzo tego chcę.

Tuż za drzwiami znowu słyszę muzykę dobiegającą z ogrodu za domem. I śmiech. Na szczęście przed wejściem nie ma nikogo, kto mógłby zobaczyć, jak odjeżdżam. Zresztą wątpię, żeby mama próbowała mnie zatrzymać. Nigdy tego nie robi.

Otwieram samochód, siadam za kółkiem i zatrzaskuję drzwi. Włączam silnik, ale nie odjeżdżam od razu. Siedzę tak przez minutę z łokciem opartym o opuszczoną szybę i w zamyśleniu wodzę palcami po szczęce.

Wzdychając, sięgam po telefon i otwieram wiadomości do Tiffani. Lepiej ją ostrzec.

Widzimy się na imprezie, piszę, wciskam „wyślij”, a chwilę później ruszam z piskiem opon..

5

PIĘĆ LAT WCZEŚNIEJ

Droga przez trawnik do srebrnego mercedesa ojca to zawsze najtrudniejsza część dnia. Nogi mam sztywne, ledwo odrywam stopy od ziemi, wbijam wzrok w trawę i zaciskam palce na szelce od plecaka. Wiem, że mnie obserwuje, czeka, i wiem, że w ciągu dziesięciominutowej jazdy będzie miał mi wiele do powiedzenia. Żałuję, że mama pokazała mu ten list.

Nie podnosząc wzroku, chwytam za klamkę i otwieram drzwi; staram się nie patrzeć mu w oczy. Siadam na fotelu pasażera, kładę plecak na kolanach i zapinam pas. Uparcie wpatruję się we własne buty. Słyszę tylko cichy pomruk silnika i westchnienie ojca, kiedy ruszamy.

Pogłaśnia radio i jęczy na wieść, że na autostradzie zdążył się już utworzyć spory korek. Wiem, jak bardzo nienawidzi jeździć co rano do centrum LA, a jakby tego było mało, zdążyłem popsuć mu już humor. Teraz jest bardziej rozdrażniony niż zwykle o tej porze. Po chwili wyłącza radio.

– A więc – zaczyna – w co ty, do cholery, pogrywasz? Zrywasz się z lekcji, bo źle się czułeś? Bzdura.

Spoglądam na niego kątem oka. Patrzy przed siebie i kręci głową; czuję jego narastającą złość.

– Ja… ja po prostu nie chciałem iść – tłumaczę. Znowu kłamię, ale myślę sobie: czy to nie oczywiste? – To zajęcia lekkoatletyczne, a ja nienawidzę biegać.

– Bzdura – powtarza. – Próbujesz się buntować? O to chodzi? Chcesz narobić sobie problemów, żeby mnie przetestować?

– Nie. Nie – jąkam. Skubię prującą się nitkę plecaka i myślę, co by tu powiedzieć. – Niczego nie próbuję. Chodzi tylko o… chodzi o szatnię. – Zagryzam wargi, zamykam oczy i wstrzymuję oddech. Tylko jeśli będę z nim szczery, wysiądę żywy z tego samochodu.

– Co z szatnią?

Zaciskam powieki. Mam nadzieję, że nie patrzy teraz na mnie. Mam nadzieję, że wciąż patrzy na drogę.

– Nie chcę… nie chcę, żeby ktokolwiek… nie chcę, żeby ktokolwiek zaczął pytać. – W ustach mam sucho i każde słowo więźnie mi w gardle.

– Pytać o co?

Otwieram oczy i odwracam twarz, żeby na niego spojrzeć.

– Tato… – mruczę. – Wiesz o co.

– Nie – odpowiada stanowczo. – Nie wiem. Nie ma o co pytać.

Wszystkiemu zaprzecza. Musi. Albo jest szalony.

– Dobra – bąkam i porzucam temat. Tak długo skubię nitkę, aż zaczyna pruć się na dobre. Ojciec nie patrzy na mnie, odkąd wyjechaliśmy spod domu. Mam nadzieję, że to przez to, że czuje się winny, a nie dlatego, że ma to gdzieś.

– Masz dziś matematykę, tak? – pyta.

Zanim zdążę odpowiedzieć, zatrzymuje się przed znakiem STOP. Skrzyżowanie jest puste, ale on zaciąga hamulec ręczny i odwraca się w moją stronę. Wyrywa mi plecak i kładzie go sobie na kolanach. Rozpina go, przez chwilę w nim grzebie, po czym wyciąga zeszyt do matmy z pracą domową na przyszły tydzień i przedartą na trzy kartką papieru. Nie wiem, czego szuka, ale cokolwiek to jest, jeszcze przez chwilę przerzuca kartki.

– Zaraz po powrocie ze szkoły masz usiąść i to poprawić – nakazuje mi ze spokojem, podnosząc jeden z oderwanych skrawków i pokazując to samo równanie co wczoraj, jedyne, które zrobiłem źle. – I będziesz musiał to wszystko przepisać. – Kręci głową na kawałki papieru, które trzyma w ręce, jakbym to ja je podarł, a zaraz potem zgniata je w pięści. Kłykcie ma białe, patrzę na nie beznamiętnym wzrokiem. Zmięta w kulkę praca domowa z matmy ląduje w uchwycie na kubek na środku deski rozdzielczej, a plecak zostaje ciśnięty z powrotem na moje kolana.

– Mogłem zatrzymać pozostałe kartki – zauważam, zasuwając zamek. – Nie były porwane.

– Szkoda – rzuca ze wzrokiem wbitym przed siebie. Znów ruszamy. – Będziesz mógł zrobić wszystko od nowa. Potraktuj to jak dodatkowe ćwiczenia. Potrzebujesz ich.

W pracy domowej było trzydzieści zadań. Wczoraj wieczorem odrabiałem ją przez ponad godzinę i na myśl, że przez jeden głupi błąd będę musiał robić wszystko od nowa, zaciskam zęby aż do bólu. Ojciec bez przerwy robi takie rzeczy i chociaż przestało mnie to dziwić, nadal mnie wkurza. Ale ponieważ nie mogę mu tego okazać, rozluźniam szczęki i skupiam wzrok na desce rozdzielczej, gdy on tymczasem włącza radio. Chce dla mnie jak najlepiej, upominam się w duchu.

Każdego ranka, kiedy zatrzymujemy się przed domem Deana, czuję ulgę. Tata zaczyna się wtedy uśmiechać, chłodny ton znika z jego głosu i wiem, że przez kolejne pięć minut na pewno nie straci panowania nad sobą. Nie może. Nie teraz, mamy przecież towarzystwo.

Drzwi frontowe do domu Carterów otwierają się jak na zawołanie, a na schodkach pojawia się ojciec Deana, który pozdrawia nas machnięciem ręki. Chwilę później wychodzi Dean, który szamocze się z plecakiem. Hugh, jego tata, pomaga mu go założyć i obaj przecinają trawnik, idąc w naszą stronę.

Odkąd pamiętam, co rano podwozimy Deana do szkoły. Carterowie są dla nas jak rodzina i mój tata zawozi nas do szkoły, zaś pan Hugh przyjeżdża po nas po lekcjach. Dean otwiera drzwi samochodu i mości się na tylnym siedzeniu, a ojciec opuszcza szybę, żeby porozmawiać z Hugh.

Odwracam się, wyciągam szyję i patrzę, jak Dean szarpie się z pasem bezpieczeństwa. W końcu udaje mu się go zapiąć, patrzy na mnie, wyciąga w moją stronę zaciśniętą pięść i robimy żółwika. Uśmiecham się do niego, nie słucham, o czym rozmawiają nasi ojcowie.

– Zrobiłeś projekt z fizyki? – pyta Dean, opadając na obite skórą siedzenie. – Moja mama zrobiła za mnie połowę.

– Tak. Oddałem ją w zeszłym tygodniu – mówię.

Hugh odchrząkuje i schyla głowę, żeby spojrzeć na mnie i na Deana.

– Dobra, panowie – mówi – widzimy się o trzeciej. – Posyła nam szczery, serdeczny uśmiech, podnosi kciuki i odsuwa się od samochodu. Lubię Hugh. Czasami chciałbym, żeby to on był moim ojcem, a nie ten człowiek, który siedzi obok mnie.

Ojciec podnosi szybę i odjeżdża spod domu Carterów. Radio znowu gra, ale na tyle cicho, by mógł dalej udawać, zasypując nas pytaniami o lekcje, drużynę futbolową i o to, czy Dean cieszy się na przyjęcie urodzinowe w przyszłym tygodniu. Nie wiem, co jest gorsze: tata kiedy się wścieka, czy tata kiedy jest miły. Nie wiem, co o tym myśleć.

Jeszcze zanim zaparkuje przed wejściem do szkoły, rozpinam pas i z ręką na klamce jestem gotów wysiąść i na kilka godzin uciec od jego pełnego dezaprobaty spojrzenia. Dean nienawidzi szkoły. Ja ją lubię, bo to jedyne miejsce, w którym mogę na trochę uwolnić się od ojca.

– Miłego dnia, chłopcy – mówi z tym swoim wymuszonym uśmiechem. Odwraca się, wyciąga rękę i przybija z Deanem piątkę, a gdy otwieramy drzwi i wyskakujemy na chodnik, pospiesznie poprawia mankiet koszuli.

– Tyler – rzuca, zanim zdążę zamknąć drzwi. Obracam się przez ramię i widzę, że patrzy na mnie obojętnym wzrokiem. Świdruje mnie spojrzeniem przez dłuższą chwilę, aż wyraz jego twarzy znowu zaczyna się zmieniać. Ściąga brwi, a kąciki jego ust unoszą się nieznacznie w smutnym uśmiechu. Pierwszy raz w tym tygodniu widzę w jego zielonych oczach coś jakby wyrzuty sumienia.

– Ucz się pilnie – mruczy i przełyka ślinę. – Kocham cię.

Nie, myślę, odwracając się i zatrzaskując drzwi. Wcale mnie nie kochasz.

6

DZIŚ

Dochodzi dziesiąta. Jadę przez miasto. Po drodze wpadłem do monopolowego i wiozę na tylnym siedzeniu dwa sześciopaki piwa. Nie mówiąc o nowej paczce Marlboro. Kasjer krzyknął sobie dwadzieścia dolców w zamian za to, że przymknie oko na to, że nie jestem pełnoletni – do dwudziestych pierwszych urodzin zostały mi cztery lata – ale na szczęście dla niego jestem lojalnym klientem. I pewnie jego ulubionym, zważywszy na napiwki, które mu zostawiam.

Imprezę organizuje jakaś Lucy, której w ogóle nie kojarzę, i chociaż pojawiam się wcześniej niż zwykle, Kaleb mówi, że właściwie wszyscy są już na miejscu. Nie pamiętam, kiedy ostatni raz przyszedłem sam na imprezę. W najgorszym wypadku zawsze towarzyszy mi Tiffani. Ale dziś wieczorem będę cholernym kretynem, który zamiast z przyjaciółmi, wbija na melanż z zapasem piwa.

W zapadającym zmroku wlokę się Stanford Street na przedmieściach miasta, aż w końcu docieram pod wskazany przez Kaleba adres. Przed domem stoi zaparkowanych kilka samochodów, a na ganku widzę dwóch kolesi z plastikowymi kubkami w dłoniach i sennymi uśmiechami na twarzach. Jak przez mgłę pamiętam ich ze szkoły. Patrzą na mnie, jak parkuję przy chodniku i gaszę silnik, i widzę, że wyciągają szyje, żeby obczaić mój wóz. Udaję, że tego nie widzę, ale ich zazdrosna uwaga sprawia mi niezłą frajdę; chyba nigdy się to nie zmieni.

Odpinam pas i opuszczam szybę na kilka centymetrów, żeby usłyszeć muzykę, po czym sięgam do tyłu po butelkę. Nie tylko nigdy nie przyjeżdżałem na imprezę sam, ale też jeszcze nigdy nie przyszedłem na żadną nie pod wpływem. Wypity wcześniej alkohol zdążył już wyparować i boję się, że wejdę trzeźwy. Udawanie wychodzi mi znacznie lepiej, jak jestem na bani.

Otwieram kapsel zębami, upijam łyk piwa, a zaraz potem jednym haustem opróżniam butelkę. Pustą wrzucam do schowka na rękawiczki, wzdycham i spoglądam na siebie w lusterku wstecznym. Oczy mam błyszczące, bardziej zielone niż zwykle, ale nie podoba mi się mój wyraz twarzy – jest zbyt łagodny. Zaciskam usta i mrużę oczy, aż moja twarz nabiera charakteru; dopiero wtedy sięgam po kluczyki, papierosy i piwo.

Wysiadam z samochodu i łokciem zatrzaskuję drzwi. Stawiam piwo na masce, wkładam kluczyki do tylnej kieszeni i wyciągam z niej zapalniczkę. Wkładam do ust papierosa i zapalam go.

Jeden z gości stojących na ganku upija łyk piwa i woła z drugiej strony ulicy:

– Przyjechałeś na imprezę?

Zaciągam się papierosem i taksuję go wzorkiem, czekam, aż dym wypełni mi płuca i po kilku sekundach wydmuchuję go, tak że kłębi się wokół mnie i na chwilę zasłania widok.

– Nie. Wpadłem podziwiać widoki – odpowiadam z kamienną twarzą. Pieprzony kretyn.

Z papierosem w ustach sięgam po piwo i przecinając ulicę i trawnik, kieruję się w stronę domu. Z każdym krokiem muzyka rozbrzmiewa coraz głośniej, ale wciąż nie jest tak głośna, jak być powinna, od razu więc wiadomo, że ten, kto organizuje imprezę, robi to po raz pierwszy. Wskazuje na to również fakt, że w domu wcale nie ma za wiele ludzi.

– Nie wiedziałem, że wpadniesz – rzuca tamten, kiedy podchodzę do niego i jego kumpla. Pospiesznie mierzy mnie wzrokiem od stóp do głów. Wyciągam z ust papierosa i wypuszczam dym, a on wstrzymuje oddech. Wyglądają na zbyt młodych, żeby tu być, i zaczynam się zastanawiać, czy to przypadkiem nie pierwszaki; chociaż równie dobrze mogą chodzić do drugiej klasy. Pięknie.

– To wasza pierwsza impreza? – pytam, ledwie otwierając usta. Unoszę brew i mijam ich. Ostatnie, na co mam ochotę, to rozmowy z dennymi drugoklasistami. Chcę wejść do środka i zobaczyć, kto przyszedł. Otworzyć następne piwo. I znaleźć Declana Portwooda.

– Taa – rzuca tamten. On i jego kumpel wymieniają zdezorientowane spojrzenia, na co rzucam ze śmiechem, nie próbując nawet ukryć rozbawienia:

– Od razu widać.

Z chwilą, gdy uchylam drzwi, do moich uszu dobiega muzyka, śmiech i brzęk butelek. Nie wchodzę jednak, zamiast tego odwracam się i, oparty plecami o drzwi, otwieram je na oścież.

– Poradzić wam coś? – pytam, rzucam niedopałek na ziemię i gaszę go pod butem. – Nie stójcie tak i pakujcie się do środka.

Po tych słowach odwracam się i wchodzę na imprezę, na której choć raz istnieje coś takiego jak przestrzeń osobista. W pierwszej chwili nie rozpoznaję nikogo, poza twarzami, które kojarzę z imprez, wiem jednak, że Kaleb już tu jest, więc lawirując między ludźmi, idę przez pokój gościnny i rozglądam się za nim. Nie uśmiecham się do nikogo, chociaż ludzie witają mnie skinieniem głów, i przepycham się obok grupki dziewczyn, które stoją w wejściu do kuchni.

– Tyler! – woła Kaleb, gdy zauważam go siedzącego na blacie. Wyspa kuchenna zastawiona jest rozmaitymi alkoholami, przez co wszyscy tłoczą się wokół niej i żeby dotrzeć do Kaleba, muszę się przeciskać. – W końcu jesteś, stary – mówi i kładzie mi rękę na ramieniu. Czuć od niego nie tylko piwem, ale i ziołem, a jego nabiegłe krwią oczy rozglądają się dokoła, jakby czegoś szukał. – Gdzie Tiffani? Dean? I pozostali?

– Niedługo tu będą – mówię. Strącam jego rękę, stawiam piwo na blacie, sięgam po butelkę i otwieram ją. – A Declan? Wpadnie tu dziś?

Kaleb uderza łokciem w ekspres do kawy i z porozumiewawczym uśmiecham wzrusza ramionami. Jest ujarany na maksa.

– Później. Na co masz ochotę? – Pochyla się do przodu, unosi brew i dwukrotnie stuka palcem wskazującym w przednią kieszeń dżinsów. – Nie musisz czekać na Declana – mruczy, podczas gdy wszędzie dokoła dudni wściekle muzyka. – Mogę cię poratować.

Upijam łyk piwa i przyglądam mu się z uwagą. Czasami się zastanawiam, jakim cudem Kaleb trafia na imprezy. On i Declan są na pierwszym roku w college’u, ale Kaleb ma twarz czternastolatka, przez co bardziej pasuje do licealnych melanży niż studenckich baletów. Jeśli chodzi o Decalana – ten gość kumpluje się ze wszystkimi. Kiedyś mi powiedział, że właściwe kontakty to pierwsza zasada w biznesie.

Kręcąc głową, cofam się o krok.

– Na razie mam dość. Daj mi znać, jak pojawi się Declan.

– Przynajmniej walnij shota – mówi Kaleb i sięga po stojącą obok, pustą niemal w połowie butelkę wódki. Jest odkręcona, a on zeskakuje z blatu i oskarżycielsko mierzy nią we mnie. – Czemu nie jesteś pijany? – pyta.

– Może dlatego, że pierwszego drinka wypiłem pięć minut temu – odgryzam się i wyrywam mu butelkę z ręki. Kaleb ma rację. Nie mogę być trzeźwy na imprezie. To nie w moim stylu, dlatego podnoszę butelkę do ust i piję tak długo, jak długo jestem w stanie wytrzymać palący smak wódki, która spływa mi do gardła. Dopiero wtedy oddaję mu butelkę. – Idę się rozejrzeć, kto wpadł.

– Jasne – rzuca Kaleb i z powrotem gramoli się na blat. Pociąga łyk z flaszki, a potem czubkami palców chwyta ją za szyjkę. – Gdybyś zmienił zdanie, wiesz, gdzie mnie znaleźć.

Odwracam się i odchodzę, zanim rzeczywiście zmienię zdanie. Chętnie ściągnąłbym chmurę albo dwie, ale podejrzewam, że nabiorę jeszcze większej ochoty, kiedy pojawi się Tiffani. Wtedy naprawdę będę potrzebował towaru, wolę więc zaczekać. Mogę się powstrzymać przez kolejną godzinę, ale będę musiał się czymś zająć, dlatego krążę po domu i wypatruję znajomych twarzy. Jak na razie znam tylko Kaleba, choć jest parę osób, z którymi kiedyś zamieniłem kilka słów.

W kuchni ludzie nalewają drinki, żeby potem rozlać je w salonie. W ogrodzie za domem sześciu zalanych kolesi gra w piwnego ping-ponga; są tak napruci, że ledwie trzymają się na nogach. Nawet nie próbuję do nich dołączyć. Wracam do domu, żeby wyrzucić do kosza pustą butelkę i wziąć nową, i zauważam, że Kaleb zniknął ze swojego miejsca na blacie. To tyle jeśli chodzi o to, gdzie go znaleźć. Facet nie mógł wysiedzieć piętnastu minut w jednym miejscu.

Z pełną butelką piwa kontynuuję obchód domu i tym razem idę na górę. Dom nie jest duży, tak jak niedługa jest lista gości. Jestem tak znudzony, że zaczynam liczyć, ile właściwie osób przyszło na imprezę, i jak na razie doliczyłem się dwudziestu siedmiu. Wydaje się, że na górze nie ma nikogo poza dziewczyną, która wymiotuje w łazience.

– W porządku? – pytam ją, zaglądając do środka. Nawet na mnie nie patrzy, podnosi tylko kciuk na znak, że wszystko z nią dobrze; zamykam drzwi i zostawiam ją w spokoju.

– Tyler? Tak myślałam, że to ty. – Słyszę za plecami czyjś głos. Odwracam się i widzę dziewczynę, która wchodzi po schodach z pijackim uśmiechem na twarzy. Znam ją, ale potrzebuję chwili, żeby przypomnieć sobie, jak ma na imię.

– Cześć, Naomi – rzucam. Nie mogę zmusić się do uśmiechu, może to przez ten dziwaczny nastrój, i zamiast tego upijam łyk piwa. Nie wiem, co jej powiedzieć. Siedzi przede mną na zajęciach z literatury i rozmawiałem z nią tylko raz, kiedy potrzebowałem, żeby przetłumaczyła dla mnie Szekspira.

– Co tu robisz? – pyta, zatrzymując się tuż przede mną. Pochyla się do przodu i opiera rękę o ścianę, żeby przestać się zataczać. Chichocząc głupawo, obciąga sukienkę i wydyma wargi. – Nie powinieneś być na dole? No wiesz, tam, gdzie jest alkohol?

Kręcę głową, dopijam piwo i stawiam na podłodze pustą butelkę. Nie pamiętam, która to – trzecia czy czwarta – w każdym razie nadal jestem trzeźwy i zaczyna mnie to wkurzać. Naomi jest wyraźnie wcięta, ale zauważam, że ręce ma puste.

– Słuszna uwaga – rzucam. – Może się napijemy?

– Nie powinieneś być z Tiffani?

– Jeszcze nie przyszła. – Zerkam na zegarek. Jest już po wpół do jedenastej, powinna się pojawić za jakieś pół godziny. Boję się konfrontacji, a to oznacza, że zostało mi pół godziny, żeby wlać w siebie, ile się da, a potem zapamiętać jak najmniej z kłótni, która – jak znam życie – wybuchnie między nami.

– O – bąka Naomi, ale uśmiecha się i kiwa głową. – Drink, to brzmi nieźle.

– Na co masz ochotę?

– Hmm. – Przechyla głowę i udaje, że zastanawia się nad odpowiedzią, zaraz jednak rozciąga usta w uśmiechu i całym ciałem opiera się o ścianę. – Zaskocz mnie.

– Dobra. Nie ruszaj się stąd.

Mijam ją i schodzę na dół, gdzie kolejny raz spowijają mnie dźwięki muzyki. Ktoś zdecydowanie podkręcił głośność, bo ludzie muszą krzyczeć, żeby zrozumieć, co kto mówi. Odpycham gościa, który stoi w wejściu do kuchni. Może nie jestem pijany, ale nie jestem też trzeźwy. Zaczynam czuć się nieco bardziej odprężony i dobrze mi tu bez Tiffani z jednej i Deana z drugiej strony.

Kaleb wrócił na swoje miejsce na blacie. Rozmawia z jakimś gościem i raz za razem parska śmiechem, ale widząc mnie, mruga i mówi bezgłośnie: Zioło? W odpowiedzi kręcę głową.

Połowa mojego piwa zniknęła i zostały już tylko cztery butelki. Tak to już jest na domówkach. Kradnę komuś butelkę buda, otwieram ją, znajduję plastikowy kubek i przeglądam zapasy zgromadzone na kuchennej wyspie. Dostrzegam zgrzewkę red bulla, biorę puszkę, wlewam część do kubka i mieszam z podwójną wódką. Zgniatam puszkę w dłoni i rzucam na blat.

– Tyler – woła mnie Kaleb, a ja się odwracam, żeby wrócić na górę. Obracam się przez ramię. Przywołuje mnie do siebie skinieniem palca, biorę więc głęboki oddech i ruszam w jego stronę. – Znasz zasady – mówi bełkotliwie. – Za każdym razem, kiedy wchodzisz do kuchni, musisz wypić shota.

Patrzę na niego zdumiony. Nigdy w życiu nie słyszałem o takiej zasadzie, ale kim jestem, żeby się z nim wykłócać? Tylko idioci odmawiają darmowych shotów.

– No to już. – Mam zajęte obie ręce, dlatego podchodzę do niego, odchylam głowę i rozchylam wargi.

Kaleb chwyta butelkę i przytyka mi ją do ust. Wódka spływa mi do gardła. Podnosi butelkę coraz wyżej i nie przestaje, tylko szczerzy się zadowolony, ja zaś biorę łyk za łykiem, aż mnie pali w żołądku. Czując, że nie dam rady wypić więcej, zaciskam usta; alkohol spływa mi po szyi i rozlewa się na koszulkę.

– Tak to się robi – komentuje Kaleb i kiwając z uznaniem głową, sam pociąga z butelki. Nie wiem, ile właśnie wypiłem, ale najwyraźniej podoba mu się to, że nagle zbiera mi się na wymioty. Przez chwilę skupiam się na własnym oddechu, aż mam pewność, że nie puszczę pawia na podłogę.

– Dupek z ciebie – mruczę. Odstawiam kubek Naomi i rąbkiem koszulki ocieram mokrą szyję. Przeczesuję włosy palcami i sięgam po drinka. Nie wiem, czy przez cały czas było tu tak gorąco, ale nagle oblewam się potem i czuję, że muszę uwolnić się od tego dudnienia i napierających na mnie ciał. Wyrywam Kalebowi niemal pustą butelkę wódki i ściskam ją w dłoni razem z butelką piwa. Kaleb patrzy na mnie spod przymrużonych powiek, ale ja mrugam do niego porozumiewawczo. – Znasz zasady – naśladuję go, cofając się w stronę drzwi. – Za każdym razem, gdy wychodzisz z kuchni, zabierasz ze sobą flaszkę.

Słysząc to, przewraca oczami i mówi:

– Właśnie.

Zresztą w butelce nie zostało już prawie nic, ledwie kilka łyków, a on jest już tak pijany i zjarany, że nie potrzebuje więcej. Przynajmniej nie tyle co ja.

Idę przez pokój gościnny, gdy nagle ktoś dotyka mojego ramienia i rzuca mi „cześć”, ale ja nawet się nie odwracam. Trzymam w dłoniach dwie butelki i plastikowy kubek i całą uwagę skupiam na drinku, który przygotowałem dla Naomi. Kubek jest pełny po brzegi. Ktoś wpada na mnie przypadkiem i rozlewam trochę na dywan, a potem przyspieszam, zanim ktokolwiek zdąży to zauważyć. Zważywszy na to, jak bardzo pijana jest połowa imprezowiczów, aż dziw bierze, że nikt jeszcze nie zarzygał podłogi.

Dobrze jest wrócić na górę. Światła na korytarzu nadal są pogaszone i teraz, kiedy nie ma tu nikogo – nawet Naomi – wszystko wydaje się takie nieruchome. Zaglądam do łazienki, ale dziewczyna, która wymiotowała, zdążyła gdzieś zniknąć. Wracam na korytarz i wołam Naomi, choć moje wołanie bardziej przypomina pytanie. Pewnie nawet jej tu nie ma.

– Tutaj! – odpowiada niemal natychmiast i nie wiem dlaczego, ale na dźwięk jej głosu oddycham z ulgą. Z kim miałbym rozmawiać? Znam tu tylko Kaleba, a on jest tak napruty, że tylko się głupkowato uśmiecha.

Podążam za pijanym głosem Naomi do pokoju po drugiej stronie korytarza, ostrożnie otwieram kolanem drzwi i wchodzę, uważając, żeby nie rozlać drinków. Nie pamiętam, jak ma na imię dziewczyna, która organizuje imprezę, ale to chyba nie jej pokój, sądząc po wiszących na ścianach plakatach NFL. Naomi stoi oparta o komodę i z ręką na biodrze podziwia plakat Philipa Riversa.

– Jej brat lubi Chargersów¹? – pyta i zniesmaczona ogląda się na mnie przez ramię. Zaskakuje mnie jej znajomość tematu.

– Na to wygląda – mówię. Mógłbym porozmawiać z nią o futbolu, o tym, jak bardzo nienawidzę Chargersów i o tym, że 49ers² są od nich dużo lepsi. Podchodzę do niej i podaję jej drinka. – Proszę – dodaję tylko.

– Wiesz… – zaczyna. Całym ciałem opiera się o komodę i wodzi palcem po brzegu plastikowego kubka – wcale nie jesteś takim dupkiem, za jakiego wszyscy cię mają. – Podnosi kubek do ust i spogląda na mnie znad krawędzi. Patrzę, jak pije, i zastanawiam się, czy ta dwuznaczna uwaga miała zabrzmieć jak komplement. Myślę, że tak.

Nie wiem, co odpowiedzieć, upijam łyk piwa i pytam:

– Nie za mocny?

Wygląda na to, że nie, bo Naomi podnosi palec i naraz opróżnia kubek. Bierze głęboki oddech, stawia kubek na komodzie i miażdży go ręką.

– Mówiłeś, że jest za mocny?

Patrzę na nią z niedowierzaniem. Kto by pomyślał, że Naomi, z którą chodzę na literaturę, potrafi tyle w siebie wlać? Na pewno nie ja – przynajmniej aż do dziś. I chociaż ma nieźle w czubie, jestem pod wrażeniem tego, co zrobiła, zważywszy na ilość wódki, którą tam wlałem.

– Wow! – mówię. Podaję jej butelkę wódki, którą również dopija.

– Tiffani potrafi tyle wypić? – pyta i podchodzi do mnie z wyzywającym uśmieszkiem na ustach. Wkurza mnie, że wspomina o Tiffani. Ledwie przestałem o niej myśleć i czuję, że złość wraca, kiedy Naomi przyciska mi dłoń do piersi i podnosi do ust pustą już butelkę. Tusz rozmazał się jej pod oczami, w których widzę przebiegły błysk. Rozchyla usta i obejmuje nimi szyjkę butelki, wbija we mnie wzrok i wodzi językiem po szkle. – Potrafi? – powtarza głosem, który przywodzi na myśl bełkotliwy szept i jeszcze bardziej nachyla się w moją stronę.

Jest tak blisko, że niemal wyczuwam smak alkoholu na jej skórze. Ciało ma ciepłe, niemal zbyt ciepłe, a ja czuję, że mam ściśnięte gardło. Z trudem przełykam ślinę, ale nie mogę się ruszyć, sparaliżowany jej bliskością.

– Chyba… chyba powinienem już iść – mruczę, ale zanim zdążę się ruszyć, ujmuje w dłonie moją twarz i przyciska usta do moich.

Robi to tak nagle, że zataczam się do tyłu, zaraz jednak odzyskuję równowagę, obejmuję ją w pasie i przyciągam do siebie. Butelka z piwem wbija się jej w biodro, a nasze usta poruszają się zgodnie, napędzane alkoholem, który krąży nam w żyłach. Zanurzam palce w jej włosach, które są tak splątane, że szarpię je niezdarnie, wciąż jednak przyciskam ją do siebie, podczas gdy ona wodzi dłońmi po mojej piersi, mnąc w palcach materiał koszulki. Smakuje wódką, którą wypiła chwilę temu, a ja nie myślę trzeźwo. Jestem tak zaabsorbowany jej bliskością, że nie potrafię tego przerwać. Nie potrafię i nie chcę. Lubię, jak coś mnie rozprasza.

Naomi próbuje być ponętna i kąsa zębami moją dolną wargę, ale robi to zbyt mocno i zbyt długo, i przysięgam, że przez moment wydaje mi się, że ugryzła mnie do krwi. Jednak nie mam czasu się nad tym zastanawiać, bo wsuwa mi ręce pod koszulkę, a jej palce pieszczą moją skórę i czepiają się paska spodni.

Tężeję, chwytam ją za nadgarstki i odsuwam jej dłonie, zanim posunie się za daleko. Oddech mam ciężki. Odrywam usta od jej ust, ale nie otwieram oczu, jak gdybym chciał oswoić się z tym, co się właśnie wydarzyło; dopiero po chwili unoszę powieki i patrzę na nią.

– Naomi… – mruczę i kręcę głową. – Nie mogę.

Na twarzy Naomi maluje się złość i dziewczyna wyrywa ręce z moich dłoni.

– Dlaczego? – pyta.

– Wiesz dlaczego – odpowiadam ze spokojem. Wzdycham, przeczesuję włosy palcami, odwracam się od niej i siadam na łóżku. Opróżniam piwo, a pustą butelkę odstawiam na stolik nocny.

Już wcześniej robiłem takie rzeczy, ale nigdy nie posunąłem się dalej. Nie mógłbym. Bywam idiotą, ale nie aż takim. Tiffani urządziłaby mi prawdziwe piekło. Może jesteśmy z sobą na pokaz i może wcale się nie kochamy, ale nigdy bym jej nie skrzywdził.

Naomi podchodzi do mnie, upada przede mną na kolana i spogląda na mnie spod firanki rzęs. Jej przebiegłe spojrzenie już mnie nie kręci, wręcz przeciwnie – zaczyna mnie drażnić. Zaciska usta i mówi:

Los Angeles Chargers – zawodowy zespół futbolu amerykańskiego z siedzibą w Los Angeles [przyp. tłum.]. [wróć]

San Francisco 49ers – zawodowy zespół futbolu amerykańskiego z siedzibą w San Francisco [przyp. tłum.]. [wróć]

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki