#Źrenica 26/06/2022

Źrenica ma czernią i ciszą,
a wokół głucho i ciemno.
Mróz w kościach mych gościem,
przestrzenie szumiące tępo.

Nie mogę uwierzyć,
że błagam o światło.
Tak silny, tak mocny
w momentach upadku,
lecz teraz ofiarą niemocy.

Samotnie przemierzam
czerni krainy,
i mimo wołania
wokół byt niemy.
Rozglądam się, prosząc:
– Ktoś, ktokolwiek?
Nikt, niczyj jestem?
Pragnę czegokolwiek...

I gdy tak czekam na coś, na cokolwiek,
czerń ta banalna, niezwykła,
podchodzi i rękę wyciąga.
Ja swoją podaję. Jest czuła.

Jestem tu, twój.
Nikt inny mnie nie chce.
Matko, wraz z tobą pójdę.
Jestem tu, swój już nie jestem.
Uwierzę w twą miłość naiwnie.
Czyś mnie ukochała?

Nie, niekoniecznie...
Tyś tylko dłoń swą świętą
i szorstką podała.
A ja o ten jeden gest proszę.
On dla mnie wszystkim.
Oczy z miłością wznoszę.

Lecz tam echo błyska.
Gdziekolwiek spojrzę,
tylko pustka bezkresna
...i czysta.

#Pan 28/06/2022

Wzywają jego promienie,
smutku mej duszy pragnienia.
Piachu ziarna między palcami
odmierzają kolejny tyk serca.

Każdy z nich boli i woła do nieba.
Tęsknota się świateł wznosi.
Do każdej chwili tej rytmu
ręce do ciebie unoszę.

Ja pustką i pustka we mnie.
Patrzycie i ślepo wierzycie,
że jestem tu z wami.
Mnie nigdy nie było,
gdy wy wyłącznie liczycie.

Świat ten pędzi,
złotem się mieni.
Ja jestem z piachu
w tej wielkiej przestrzeni.

Językiem waszym nie władam,
myśli są mową nieznaną.
Gdy tyk swój każdy żyję,
gwiezdna ta dusza goreje raną.

Z wiatrem lecicie
za każdym pragnieniem.
Ja stoję tutaj wśród fal
i oczy wznoszę z westchnieniem.
Każda ma cząstka drży,
by wytrwać i przeżyć te dni.

Patrzę ci blasku w oczy
i łza ma spływa radości,
bo jestem tu sama z falami
piętrzących się śladów miłości.

Wznoszę się z każdym rąk wirem –
Shri Ram, Jai Ram, Jai Jai Ram
i z każdym mej mantry tonem
ja cała w oceanie tym płonę.

Dla świata niczym te łzy,
serca mego wołanie.
Złota to nie jest melodią.
Tęsknię za tobą Panie...
I czekam aż woda swą falą
nareszcie zabierze mnie z sobą.