CIAŁO NIE KŁAMIE

Kamila Szczawińska

Fot. Michał Ozdoba

Makeup Artist: Pink Mink Studio,

Weganskie kosmetyki PuroBio Polska

Ciało mówi więcej niż słowa, nie potrafi kłamać. Jest świadectwem naszej wiedzy, poziomu szczęścia i pokazuje, czy jesteśmy życzliwi. Dla wielu z nas, dysonans pomiędzy czyimiś rzeczywistymi emocjami a więzią deklarowaną słownie, jest nie do zaakceptowania. Jak postępować z osobami z nieczystymi intencjami? Kamila Szczawińska, z wykształcenia psycholog, z zawodu modelka, przekonuje, że odpowiedzi najlepiej szukać w znakach, jakie daje nam ciało.

ROZMAWIAŁA: Żaneta Geltz

Żaneta Geltz: Jesteś psychologiem.

Kamila Szczawińska: Tak, psychologiem i psychodietetykiem.

Ż.G.: Możesz coś o tym powiedzieć?

K.S.: O tym, że zostanę psychologiem, wiedziałam na długo przed złożeniem papierów na studia. Moja mama jest terapeutką uzależnień w Monarze. Ja jednak nigdy nie planowałam zajmować się uzależnieniami. Całe życie żyłam blisko ośrodka i ludzi, którzy do niego przychodzili. To mocno na mnie wpłynęło. Nauczyłam się społecznictwa, pomagania innym, zwracania uwagi na krzywdę, dawania ludziom szansy drugiej, trzeciej… Zrozumiałam, że trzeba doceniać to, co się ma, że każdy z nas ma prawo do załamania. Dziś jesteśmy supersilni, ale w pewnym momencie życia może nas spotkać coś, co nas złamie. Może to być utrata pracy, utrata zdrowia lub partnera.

Monar był miejscem, które bardzo zweryfikowało moje podejście do życia. Sprawiło, że byłam dużo dojrzalsza od osób w moim wieku, dorośli wychodząc na imprezę, zostawiali ze mną swoje malutkie dzieci! Poza tym moja mama jest niesamowitym wrażliwcem i całe życie ratowałyśmy wszystkie możliwe zwierzęta. Byłam wolontariuszką, pomagałam w schroniskach, fundacjach dla zwierząt.

Ż.G.: A dlaczego zainteresowałaś się językiem ciała?

K.S.: Ciekawiły mnie w ludziach sprzeczności. Podczas rozmowy zawsze czułam, gdy coś było nie tak, gdy mój rozmówca kłamał. Nieraz słyszałam o jakiejś znanej osobie: „jaka ona cudowna/ jaki on cudowny”, na co z reguły reagowałam: “przecież ten przekaz jest totalnie zakłamany, nie wierzę w ani jedno słowo”. Szybko się okazywało, że mam rację, gdy np. miałam okazję poznać daną osobę w innych warunkach.

W codziennym życiu również zwracam na to uwagę i czuję, że ktoś ze mną nie chce rozmawiać albo że chce coś ode mnie wyciągnąć. Myślę, że to jedna z tych umiejętności, których można się wyuczyć. Ale ja się z tym urodziłam i przez wiele, wiele lat w sobie to pielęgnowałam. Nauczyłam się, jak interpretować znaki, jak ciało się zachowuje w danych sytuacjach. Obserwowałam siebie. Ale nauczyłam się też, że sygnały wysyłane przez nasze ciało nie zawsze są jednoznaczne. Ze względu na moje długie nogi i ręce, moją ulubioną pozycją ciała jest pozycja zamknięta, bo wtedy odpowczywam, a inni mogliby zinterpretować, że jestem zamknięta na świat, a wcale tak nie jest.

POSTAWA OTWARTA komunikuje innym, że jesteśmy życzliwi i gotowi do rozmowy.

Ż.G.: Jakimi obserwacjami byś się chętnie podzieliła? Jakie zachowania mogą komuś innemu pokazać, że ta osoba np. ma wobec nas nieczyste zamiary?

K.S.: Wiadomo, że oprócz takich podstawowych symptomów kłamstwa, jak zmiana tembru głosu, tempa mówienia, częstsze mruganie oczami, czy ziewanie, osoba może mieć nieszczery uśmiech, albo świdrujący wzrok, ale nie jest tak łatwo to ocenić. Zdarzyło mi się raz czy dwa razy pomylić się, choć w większości sytuacji czuję, że ktoś chce mnie słuchać albo nie – za tym idzie cały szereg zmian, np. barwy głosu, zachowania. Przyspieszanie albo urywanie zdania, odpowiadanie półsłówkami, przyjęcie bardziej zamkniętej pozycji.

Bardzo długo uczyłam się asertywności, bo wiedziałam, że czasem mówiąc prawdę, sprawiam komuś przykrość. W związku z tym wolałam, żeby mi było przykro, bo nie chciałam nikogo urazić. Bycie asertywnym nie zawsze jest cechą pożądaną, ale pozwala chronić siebie i nasze poglądy w kulturalny sposób.

Dla przykładu: prowadziłam warsztaty kulinarne i już od wejścia jednej z uczestniczek pomyślałam sobie: “ach, będą kłopoty”. Pani nie była do mnie przychylnie nastawiona, wyraźnie to było widać. Zdziwiłam się więc, dlaczego przyszła na moje warsztaty, skoro nie chce nic z nich skorzystać? Potem się okazało, że dziewczyna rozstała się z chłopakiem i całą swoją złość wyżyła na mnie. Nic jej nie pasowało: że jajka nie były zerówkami, tylko jedynkami, że mąka nie była taka jak powinna… Pod koniec zajęć zapytałam więc ją, o co chodzi. Wówczas odpowiedziała mi, że nie zdawała sobie sprawy z tego, jak bardzo było czuć i widać jej niechęć.

Ż.G.: Wolisz oszczędzać swoje siły na osoby sprzyjające, które np. kierują się podobnymi wartościami albo lubią zwierzęta?

K.S.: W kwestii nawiązywania relacji?

Ż.G.: Tak. Czy odrzucasz osoby, które są spoza „wspólnego mianownika”.

K.S.: Nie, nigdy. Każdemu daję szansę. Uwielbiam ludzi. Uwielbiam spędzać z nimi czas, rozmawiać, pomagać. Każdy ma u mnie czystą kartę i nie sugeruję się opiniami innych. Oczywiście, jako miłośniczka zwierząt, jeśli ktoś mi mówi, że jest myśliwym, uwielbia polować i patrzeć, jak wykrwawia się sarna, to raczej się z taką osobą nie zaprzyjaźnię.

Ż.G.: Czy osoby, które nie potrafią połączyć mowy ciała ze słowami, w końcu się orientują, że jest w nich takie rozdwojenie? I weryfikują swoje zachowanie?

K.S.: Nie do końca. Wiele z tych osób nigdy nie zdaje sobie z tego sprawy, albo zdaje sobie z tego sprawę, ale nie chce wprowadzać zmian, bo tak jest wygodniej. Aroganckie przekonanie o własnej racji, skutecznie utrudnia pracę nad swoim zachowaniem. Najczęściej pracują nad sobą ci, którzy myślą i zastanawiają się nad swoim zachowaniem a ostatecznie się udoskonalają. Osoby przeświadczone o swojej niesamowitości zazwyczaj nie widzą swoich błędów. Żyją tak, jakby świat wokół nich miał się zmieniać, ale nie oni.

Ż.G.: Czy taka samoświadomość ciała pomaga w twojej pracy?

K.S.: Zawsze! Dzięki mowie ciała umiem na sesji przekazać emocje, sprawić, że ktoś, kto ogląda te zdjęcia - czuje, że byłam w danym momencie smutna, szczęśliwa, pewna siebie albo zagubiona.

Ż.G.: Coś kliknęło?

K.S.: Tak, kliknęło. Albo nie.

Ż.G.: Porozmawiajmy więc chwilę o osobach, które dokonują introspekcji, czyli analizy swoich zachowań. Czy widzisz jakiś związek pomiędzy tym a rozwojem osobistym? Zastanawia mnie, czy większa równowaga pomiędzy psyche a emocjami również jest widoczna w ciele?

K.S.: To jest zawsze transakcja wiązana. Zawsze na tym coś zyskujemy.

Ż.G.: A czy Ty sama czujesz większy balans w życiu przez takie wyważanie?

K.S.: Oczywiście. Dzięki temu mam większą pokorę i spokój. Widzę, co można robić, czego lepiej nie.

POSTAWA ZAMKNIĘTA komunikuje innym, że nie jesteśmy gotowi do kontaktu.

Ż.G.: To w jaki sposób przekazujesz te „znaleziska” swoim dzieciom?

K.S.: Pokazuję im to codziennie swoim zachowaniem. Powtarzam: przywitajcie się; podziękujcie; patrzcie w oczy; bądźcie uśmiechnięci, nawet wtedy, gdy macie gorszy dzień; nie obarczajcie ludzi swoimi humorami. Nie można wyżywać się na innych, bo coś nas wkurzyło. Zwracam uwagę na zachowanie dzieci, by były empatyczne, otwarte, wdzięczne, ale też by umiały zrobić coś dla innych.

Takie sytuacje są codziennie, więc widzę, że się uczą, że to staje się naturalne i że powoli zaczyna to u nich działać. Przypominam im też o dbaniu o środowisko, by zwracać uwagę na wszystko dookoła nas. Mieszkamy teraz w Hiszpanii, więc mamy osiem miesięcy słońca – i nauczyliśmy się doceniać to piękne miejsce, bo nie wiadomo, gdzie będziemy za półtora roku. Dzięki tej uważności i celebrowaniu każdego dnia, jesteśmy dużo spokojniejsi i szczęśliwsi. Wystarczy codziennie wieczorem powiedzieć, co fajnego nam się przytrafiło, za co jesteśmy wdzięczni dzisiaj, jakie mamy marzenia. Czy może ktoś nas wkurzył? A może ktoś nas uszczęśliwił? Nad czym mogę popracować? Ważne, żeby pamiętać, że można coś zrobić nieidealnie. To daje duże poczucie bezpieczeństwa.

Ż.G.: Taka codzienna, pogłębiona rozmowa?

K.S.: Dokładnie tak. Dzieci widzą, że codziennie gotuję obiad w domu i to daje im poczucie bezpieczeństwa. Łączymy się przy stole, razem jemy i rozmawiamy. Taka całościowa praca nad sobą, nad nimi, nad domem, by był pełen miłości, akceptacji i wcale nieidealny - na tym właśnie polega życie.

Ż.G.: Gdyby chcieć to podsumować jednym złotym słowem, postawiłabym na spójność. Taka klamra, która spina umysł i ciało. I przykład przekazywany dzieciom.

K.S.: Pozwala też dzieciom na odczuwanie emocji, bo one mogą być np. czymś rozczarowane. Często z nimi rozmawiam i tłumaczę: “gdy ja jestem czasem wkurzona, nie wyżywam się na innych”. Wstaję rano, mówię “dzień dobry, co zjesz na śniadanie?”. Czasem mogę być bardziej milcząca, bardziej rozmowna, ale nigdy nie przenoszę emocji. Uważam, że w życiu trzeba mieć pokorę i nie obarczać całego świata naszymi humorami, bo może to być bardzo toksyczne dla otoczenia.

Ż.G.: Pokora pojawia się w naszej rozmowie już w drugim kontekście. Czyli ta pokora ma dość duże znaczenie w języku ciała?

K.S.: Tak, według mnie, ma ogromne znaczenie. W każdym aspekcie naszego życia – zarówno w pracy i w domu – pokazuje, że nic nie jest nam dane raz na zawsze. Zawsze musimy o kogoś czy o coś walczyć, starać się, dbać, pielęgnować. Gdyby nie mając pokory, okazało się, że straciliśmy wszystko, na czym nam naprawdę zależało, nie potrafilibyśmy kontrolować swoich emocji. Wówczas będąc dorosłym, emocjonalnie żylibyśmy na poziomie trzylatka.

Myślę, że pokora jest po prostu nieodłącznym elementem fajnego, dobrego życia. Zawsze trzeba mieć z tyłu głowy drugi scenariusz, ten gorszy. Ale nie po to, by on się spełnił, tylko po to właśnie, by zachować równowagę w życiu. Ja zawsze noszę w głowie taki plan “co by było, gdyby…”. I nie chodzi wcale o czarnowidztwo, tylko o takie zdrowe zakorzenienie w życiu.

Gdy pierwszy raz rozstawałam się z pracą, byłam wykończona wyjazdami. Byłam drugą modelką według rankingu models.com na świecie – między Paryżem, Mediolanem i Nowym Jorkiem – co do liczby wystąpień w pokazach w sezonie i najlepiej zapowiadającą się nową twarzą. Miałam tak dużo pracy, że spałam po 4 godziny dziennie i potem nagle cały ten świat zniknął i wydawało mi się, że nie miałam kompletnie nic.

I mimo, że zmiana ta była efektem mojej świadomej decyzji, to poczułam ogromną pustkę, bo kiedy po rocznej przerwie chciałam wrócić do modellingu, musiałam zaczynać wszystko od nowa. Udało mi się, ale nie było to łatwe.

Mam teraz fajną pracę, ale bardziej na moich zasadach i wiem, gdzie są granice rozsądku, bo najważniejsza jest dla mnie rodzina i czas na nasze rozmowy.

Kamila Szczawińska

Swoją przygodę z modelingiem rozpoczynała w 2001 r. na pokazach podczas Poznańskich Targów Mody, gdzie zauważyła ją jedna z mediolańskich agencji i szybko potem otrzymała angaż do pokazów najbardziej znanych kreatorów mody (Valentino, Giorgio Armani, Gucci). W kolejnym etapie rozwoju podpisywała kontrakty w Paryżu (Chanel, Yves Saint Laurent, Christian Dior), a następnie w Nowym Jorku (Ralph Lauren, Christian Lacroix, Kenzo i inne). Została muzą Roberto Cavallego, aż do czasu, gdy w latach 2008-2013 postanowiła zawiesić swoją międzynarodową karierę, by zająć się dziećmi i rodziną. W 2014 r. ponownie zaczęła się pojawiać na europejskich wybiegach, ale była też zapraszana do udziału w takich produkcjach, jak „Taniec z gwiazdami” (Polsat) czy „Agent – Gwiazdy” (TVN). Napisała książkę pt.”Kuchnia dla całej rodziny”, która ukazała się nakładem Edipresse Książki. Z wykształcenia psycholog kliniczny, prywatnie: żona, mama dwójki dzieci. Miłośniczka sportu, szczególnie jazdy konnej, fitnessu, pilatesu i sportów wodnych. Prowadzi blog kamilaszczawinska.pl.

Całe życie żyłam blisko ośrodka i ludzi, którzy do niego przychodzili. To mocno na mnie wpłynęło. Nauczyłam się społecznictwa, pomagania innym, zwracania uwagi na krzywdę, dawania ludziom szansy drugiej, trzeciej… Zrozumiałam, że trzeba doceniać to, co się ma, że każdy z nas ma prawo do załamania. Dziś jesteśmy supersilni, ale w pewnym momencie życia może nas spotkać coś, co nas złamie.

Cena: 39,90 zł,

empik.com

FUNKCJONALNE LECZENIE AZS

Gdy wyczerpiemy możliwości apteczne, a skóra nadal cierpi, to często rzucamy się w ręce sprzedawców rozmaitych suplementów. Brakuje nam precyzyjnej wiedzy, co jest przyczyną Atopowego Zapalenia Skóry, więc szukamy po omacku. Jak choroby skórne korespondują z tym, co dzieje się w naszym organizmie? Czy jest coś, co możemy zrobić, by zażegnać AZS na zawsze? Na pytania Hipoalergicznych odpowiada dr n. med. Agnieszka Zawirska, specjalistka-dermatolog z Poznania, dzieląc się przy tym swoją osobistą historią związaną z medycyną funkcjonalną.

Agata Źrałko: Co mówi do nas organizm za pomocą skóry?

Agnieszka Zawirska: Organizm człowieka jest niezwykle złożoną maszynerią. Mówi się, że skóra jest zwierciadłem organizmu: to znaczy, że szereg zaburzeń wewnętrznych odzwierciedla się na skórze.

Przykładem często opisywanym w podręcznikach dermatologii jest obumieranie tłuszczowe czy obrzęk twardzinowy w cukrzycy. W licznych schorzeniach narządowych, np. chorobach wątroby, nerek czy zaburzeniach hematologicznych, występują zmiany skórne, jednak pojawiają się rzadko i nie u każdego pacjenta (często dotyczą tylko tych z bardzo zaawansowaną postacią choroby).

Niekiedy zmiany występują niespecyficznie, nieopisane jako konkretna jednostka chorobowa – bywają wówczas bagatelizowane, a są ważnym sygnałem, że coś wewnątrz przebiega nieprawidłowo. Organizm może mówić: potrzebuję więcej wody, brak mi witaminy A czy kwasów Omega-3, jednak nie są to komunikaty jednoznaczne. Dopiero połączenie obrazu dermatologicznego z dodatkowymi informacjami od pacjenta lub wykonanie dodatkowych badań np. krwi, może dać nam pełną odpowiedź na pytanie o pierwotną przyczynę dolegliwości.

A.Ź.: Z jakimi zaburzeniami skóry najczęściej trafiają do Pani gabinetu pacjenci?

A.Z.: Lista jest długa, ale najczęściej spotykam się z: trądzikiem zwykłym, łuszczycą, atopowym zapaleniem skóry, trądzikiem różowatym, wypryskami dłoni, rzadziej wypadaniem włosów, łojotokowym zapaleniem skóry, różnymi postaciami grzybic, pokrzywkami oraz zmianami troficznymi na skórze podudzi w przebiegu np. niewydolności żylnej.

fot. pexels.com by Daria Shevtsova

A.Ź.: Czy jest skuteczne rozwiązanie, które należy zastosować, by uzyskać długotrwały efekt?

A.Z.: Nie ma jednego uniwersalnego, skutecznego rozwiązania dla kilku jednostek chorobowych bez znajomości konkretnej sytuacji i historii pacjenta. Za każdym razem zaczynam od dowiedzenia się, jak rozpoczęła się dana choroba i czy było coś, co ją bezośrednio poprzedzało, np. ważne wydarzenie życiowe, inna choroba, operacja. U różnych ludzi recepta na identyczną jednostkę chorobową może być zupełnie inna.

Na pewno u większości osób dużą rolę może mieć zmiana diety. Na początek zmieniamy dietę fast-foodową, jedzenie pełne konserwantów, w puszkach, gotowce w plastikach i mrożonki na coś zdrowego, nieprzetworzonego, sezonowego, przygotowanego samodzielnie w domu. I to już będzie ogromna zmiana dla osoby, która przez wiele lat żywiła się w pośpiechu czymś, co miało w składzie tablicę Mendelejewa i było opakowane w plastik. W większości chorób skóry zalecam ograniczenie lub całkowite odstawienie cukru (wystarczy nam cukier z owoców), gdyż jest to składnik, który sprzyja powstawaniu procesów zapalnych. Wysokie stężenie glukozy w surowicy (na skutek spożywanych słodyczy) generuje nadmierny wyrzut insuliny z trzustki i u wielu osób predysponowanych może sprzyjać rozwojowi np. insulinooporności lub innych chorób, zaburzeń metabolicznych, w tym cukrzycy typu 2. Te zmiany mogą pojawić się za kilkadziesiąt lat, a nie za trzy tygodnie. Istnieją liczne badania, które mówią o roli diety obfitującej w cukry proste w schorzeniach, takich jak trądzik pospolity.

Nie stawiam na szybkie rozwiązania, ale na takie, których efekty będą trwałe – oczywiście zakładając, że pacjent przychodzi z chorobą przewlekłą. W stanach ostrych, takich jak ostra pokrzywka czy silne zaostrzenie AZS, trzeba działać szybko, podając odpowiednie leki, żeby ustabilizować stan pacjenta, zapobiec zagrożeniom dla jego zdrowia czy zapobiec uogólnionemu stanowi zapalnemu skóry oraz umożliwić mu normalne funkcjonowanie.

fot. pexels.com by Daria Shevtsova

A.Ź.: Skąd u Pani zainteresowanie medycyną funkcjonalną?

A.Z.: U pacjentów zmagających się z chorobami skóry wielokrotnie obserwowałam brak zadowalającej poprawy lub nawet brak reakcji na leczenie. Nie mogłam zrozumieć, dlaczego tak się dzieje, skoro stosowałam najnowsze i najlepsze leki. Czułam, że nie wystarczy powiedzieć pacjentom, że tak po prostu jest, że czasem nie ma efektu, że ta choroba jest nieuleczalna, że jest genetycznie uwarunkowana lub też „idiopatyczna” i nic się nie da zrobić. Moim zdaniem, lekarz zawsze musi szukać sposobu, aby pomóc choremu człowiekowi.

Duże znaczenie ma też fakt, że kiedy sama byłam pacjentką, wielokrotnie obserwowałam niewydolność systemu opieki zdrowotnej, mechaniczność i bezduszność procedur, brak pomysłów na dalsze leczenie oraz trudność w dostrzeżeniu we mnie człowieka, który chciałby zostać wysłuchany. Zaczęłam więc szukać, czytać, rozpoczynając tym samym nową przygodę w swoim życiu. Pomógł mi wyjazd do Dublina. Siedząc w bibliotece i poszukując literatury o żywieniu i naturalnym rozwiązaniu moich problemów, natrafiłam na ulotkę o szkole College of Naturopathic Medicine. Wybrałam kierunek ziołolecznictwo i tam dowiedziałam się pierwszy raz o podstawach medycyny chińskiej, badaniu pulsu, o Ayurvedzie i trzech typach osobowości. Przez dwa lata uczęszczałam do tej szkoły, mimo że było to bardzo trudne logistycznie zadanie. Na szczęście w 2006 roku zamieszkałam w Dublinie na rok.

Po powrocie do Polski zajmowałam się klasyczną dermatologią do czasu, kiedy zostałam mamą. Wówczas liczne choroby syna w pierwszym roku życia: AZS, astma, notoryczne infekcje górnych dróg oddechowych skłoniły mnie do powrotu do bardziej naturalnych metod leczenia, gdyż antybiotyki, emolienty i inne leki nie dawały rezultatów. Kiedy mój synek miał 3 latka, wyjechaliśmy całą rodziną do Seattle w USA. Właśnie w tym mieście rozwijają się nowe metody leczenia łączące osiągnięcia medycyny zachodniej z naturalnymi i alternatywnymi sposobami terapii. Uczestniczyłam w wykładach i kongresach organizowanych przez ośrodek medycyny naturalnej Bastyr University oraz Instytut Terapii Integracyjnych (ITI).

Poszukując dogłębnych przyczyn problemów dermatologicznych, zainteresowałam się medycyną funkcjonalną, której założeniem jest diagnozowanie pierwotnych zaburzeń fizjologii i biochemii będących u podstaw chorób przewlekłych oraz naprawa tych zaburzeń. Zostałam członkiem amerykańskiego Instytutu Medycyny Funkcjonalnej (IFM) i jestem w trakcie wielomiesięcznego szkolenia certyfikacyjnego w tej dziedzinie medycyny. Kurs medycyny funkcjonalnej pozwolił mi spojrzeć na pewne zagadnienia medyczne z innej perspektywy, także na choroby skóry. Dlatego po powrocie ze Stanów zdecydowałam się stworzyć takie miejsce pracy, w którym będę mogła dobierać, bazując na swoim doświadczeniu, sprawdzone metody klasyczne, a także prowadzić pacjenta w sposób bardziej holistyczny, zintegrowany.

A.Ź.: Czy spojrzenie holistyczne na pacjenta stanowi pewien przełom w praktyce dermatologa? Z czego Pani zrezygnowała, a z czego zaczęła Pani korzystać?

A.Z.: Kurs medycyny funkcjonalnej pozwolił mi spojrzeć na pewne zagadnienia medyczne z innej perspektywy. Pracując samodzielnie, mam większą autonomię w doborze metody terapii. Częściowo bazuję na swoim doświadczeniu klinicznym w zakresie oceny skóry, na wiedzy wyniesionej ze szkoleń, kursów medycyny akademickiej, a także umiejętności prowadzenia wywiadu lekarskiego. Staram się zobaczyć całego człowieka, z jego objawami dermatologicznymi, innymi dolegliwościami, ale chodzi nie tylko o ciało, a także o psychikę pacjenta, wszystkie uwarunkowania, jego wyjątkowość.

Przygotowałam kartę z pytaniami do bardzo dokładnego wywiadu. Wiele osób otwiera się tak bardzo, że mówi o problemach, które nie mają szansy wyjść na światło dziennie podczas standardowej wizyty w poradni dermatologicznej.

Rezygnuję z nadmiernego użycia leków. Stosuję je jedynie tam, gdzie są naprawdę niezbędne: w ostrych lub nasilonych stanach. Musimy pamiętać, że przeważająca część farmaceutyków w dermatologii działa objawowo, a nie przyczynowo. Wspomagam się w bardzo dużym stopniu innymi dostępnymi metodami, których nie można nazwać alternatywną medycyną, a są istotą funkcjonowania fizjologii. Takim przykładem jest zdrowe odżywianie. Jeżeli nie dostarczymy sobie odpowiednich składników, ilości białka, witamin, minerałów, nastąpi pogorszenie różnych procesów biochemicznych, a następnie funkcjonowania układu hormonalnego, odpornościowego, trawiennego i... skóry. Zatem sięganie po taką metodę jak zrównoważona dieta, jest – według mnie – koniecznością.

Czasami zalecam zioła, najczęściej w postaci herbat. Czasami sięgam po suplementy, jeżeli standardowa dieta nie jest w stanie dostarczyć wystarczających dawek witamin. Wszystkie te działania są poparte badaniami, opisanymi w literaturze medycznej. Standardem jest np. suplementacja witaminą D₃ zwłaszcza u osób starszych, a w sezonie jesienno-zimowym u osób, które mają zaburzenia nastroju, czy z osłabioną odpornością. Coraz więcej jest prowadzonych badań nad tym, jak szerokie działanie modulujące na układ odpornościowy ma ta witamina.

A.Ź.: Jakie metody leczenia z krajów anglosaskich Pani stosuje?

A.Z.: W USA czy Irlandii medycyna naturalna i alternatywna jest wysoko ceniona. Od wielu lat funkcjonują tam szkoły o statusie college’u, dające wartościową wiedzę na takich kierunkach, jak ziołolecznictwo czy akupunktura. Dają też rozpoznawalne i uznane tytuły zawodowe. W USA są szkoły kształcące lekarzy medycyny naturalnej, po których ukończeniu otrzymuje się uznawany w wielu stanach stopień ND (naturopathic doctor) w odróżnieniu do MD (odpowiednik polskiego lekarza medycyny). Niedaleko Seattle, gdzie mieszkałam, znajduje się bardzo znany ośrodek Bastyr University, do którego aplikują kandydaci nie tylko z odległych zakątków USA, ale i z całego świata. Poziom kształcenia i stawianych wymagań jest tam bardzo wysoki.

W krajach anglosaskich bardziej dostępne i popularne są medycyna chińska i akupunktura, zabiegi chiropraktyczne, terapie manualne, konsultacje u lekarza naturopaty. Te praktyki zostały uznane przez różne ubezpieczalnie za wartościowe, skuteczne i pełnoprawne. Najlepiej świadczy o ich wartości fakt, że firmy ubezpieczeniowe pokrywają część kosztów takich zabiegów. W Polsce, z tego co wiem, nie jest to na razie możliwe.

A.Ź.: Pani złote rady na atopowe zapalenie skóry?

A.Z.: Sposoby leczenia AZS klasycznie obejmują leczenie ogólne (doustne bądź dożylne) oraz zewnętrzne. Można podawać preparaty przeciwhistaminowe, a w zaostrzeniach nawet leki sterydowe. Ogromną rolę odgrywa właściwa pielęgnacja. W AZS uszkodzona jest bariera naskórkowa, zarówno od względem struktury, jak i funkcji, dlatego dochodzi do zwiększonej przezskórnej utraty wody.

1. Najważniejsze jest unikanie czynników wyzwalających i zaostrzających, jeśli są znane.

2. W swoim postępowaniu terapeutycznym wspomagam leczenie dietą, suplementacją witamin (np. D₃ ) oraz dodatkowymi zaleceniami zmiany stylu życia.

3. Bardzo ważne jest odpowiednie natłuszczanie i nawilżanie. Naturalne składniki tłuszczowe znajdują się np. w olejach z wiesiołka, ogórecznika lekarskiego, oleju z czarnej porzeczki czy orzeszkach makadamia. Jest bardzo istotne, aby preparaty do pielęgnacji skóry alergika nie zawierały szkodliwych substancji ani tych z potencjałem alergizacji.

4. Ponieważ stres ma duże znaczenie w zaostrzaniu zmian, osłabia również nasz układ odpornościowy, zachęcam pacjentów do podjęcia zajęć, metod walki z tym stresem np. jogi, medytacji.

5. W profilaktyce rozwoju alergii i AZS bardzo ważne jest karmienie piersią do co najmniej szóstego miesiąca życia dziecka. Wprowadzenie pokarmów stałych powinno mieć miejsce między czwartym a szóstym miesiącem życia, co sprzyja stymulowaniu immunotolerancji na podawane pokarmy. Wiele zagadnień dotyczących diety ciężarnej matki i jej ekspozycji na alergeny pozostaje niejasnych w świetle wytycznych towarzystw alergologicznych. Na pewno suplementacja witaminą D ma znaczenie w zapobieganiu AZS w okresie prenatalnym.

6. Sprzeczne wyniki badań dotyczą podawania kwasów Omega-3. Na podstawie własnych doświadczeń mogę powiedzieć, że kwasy DHA w dużej dawce mają korzystny wpływ na przebieg AZS, skóra staje się wówczas bardziej nawilżona, sprężysta. Również prace naukowe Horrbina i Gimnez-Arnou to potwierdzają.

7. Obecnie medycyna funkcjonalna mówi o znaczącej roli przewodu pokarmowego, gdzie znajduje się większa część naszego układu odpornościowego. Zaburzenia mikroflory jelitowej u kobiet ciężarnych oraz brak możliwości przekazania naturalnej flory matki dziecku poprzez rezygnację z porodu drogami natury na rzecz cięcia cesarskiego mogą predysponować do wystąpienia AZS u dzieci. W badaniach Kalliomaki podawanie kobietom w ciąży i niemowlętom do szóstego miesiąca życia probiotyków LGG zmniejszyło dwukrotnie ryzyko wystąpienia AZS po dwóch i czterech latach w porównaniu z grupą przyjmującą placebo. Potwierdzają to inne badania.

PRZYPADEK Nr 1 SZYJA I DEKOLT PRZED

PRZYPADEK Nr 1 SZYJA I DEKOLT PO

PRZYPADEK Nr 2 PRZEDRAMIONA PRZED

PRZYPADEK Nr 2 PRZEDRAMIONA PO

PRZYPADEK Nr 3 NOGI PRZED

PRZYPADEK Nr 3 NOGI PO

A.Ź.: Co na to pacjenci, gdy zaleca Pani zmianę diety zamiast antybiotyku?

A.Z.: Obecnie trafiają do mnie pacjenci świadomi, którzy już długo zmagają się z chorobą, często po odwiedzeniu wielu lekarzy. Niektórzy z nich są bardzo pozytywnie nastawieni na zmianę diety, a przez to konsekwentni w jej przestrzeganiu. Dużo zależy od wewnętrznej motywacji. Taki sposób podejścia do terapii wymaga od pacjenta większego zaangażowania i własnej pracy.

Najbardziej zdziwieni i oporni na propozycje zmian stylu życia czy diety są pacjenci w tradycyjnych poradniach dermatologicznych, gdzie przychodzi się po przysłowiową receptę. Należy pamiętać jednak, że nie wszystko da się “uleczyć” zmianami stylu życia i niekiedy też wspomniany antybiotyk jest niezbędny. Ważne, by rozróżnić kiedy.

Piśmiennictwo:

1. Enomoto et al. “Effects of bifidobacterial supplementation to pregnant women and infants in the prevention of allergy development in infants and on fecal microbiota.” Allergol Int. 2014 Dec;63(4):575-85. doi: 10.2332/allergolint.13-OA-0683. Epub 2014 Jul 25.

2. Horrobin DF “Essential fatty acid metabolism and its modification in atopic eczema.” Am J Clin Nutr. 2000 Jan; 71(1 Suppl):367S-72S.

3. Giménez-Arnau A, Barranco AC, Alberola M “Effects of Linoleic Acid Supplements on Atopic Dermatitis”. In: Sinzinger H., Samuelsson B., Vane J.R., Paoletti R., Ramwell P., Wong P.YK. (eds) Recent Advances in Prostaglandin, Thromboxane, and Leukotriene Research. Advances in Experimental Medicine and Biology, vol 433. Springer, Boston, MA.

fot. pexels.com by Pixabay

Medycyna funkcjonalna traktuje człowieka jako całość i poszukuje pierwotnych przyczyn powstania choroby. Terapia koncentruje się na przyczynach, a nie na objawach, jak to ma miejsce w dużej części powszechnego modelu opieki zdrowotnej.

Lekarz medycyny funkcjonalnej zajmuje sie pacjentem holistycznie. Leczenie obejmuje całego człowieka z jego dokładną historią, wszystkimi dolegliwościami, a nie jedną wybraną chorobę. Indywidualne podejście powoduje większe zaangażowanie w proces terapeutyczny, co daje długofalowo lepsze efekty.

Według medycyny funkcjonalnej na powstanie wszelkiego rodzaju dysfunkcji składa się współdziałanie różnych czynników, nie tylko genetycznych, ale też epigenetycznych. Czynniki epigenetyczne to stosowana dieta, styl życia, środowisko, w którym żyjemy, narażenie na metale ciężkie. Na wiele z tych czynników możemy mieć wpływ.

Niezmiernie istotnym jest fakt, że medycyna funkcjonalna opiera się jedynie na faktach medycznych (Evidence Based Medicine). Stosowane metody to: dietoterapia, suplementacja, a także niekiedy produkty ziołowe o udowodnionych działaniu leczniczym i profilu bezpieczeństwa. Niekiedy trzeba zastosować leki. Medycyna funkcjonalna to nie jest medycyna naturalna, alternatywna, która nie sięga do farmaceutyków, czyni to jednak z większą rozwagą, tam gdzie jest toniezbędne, bardziej biorąc pod uwagę skutki uboczne.

Taki rodzaj podejścia znajduje zastosowanie również w dermatologii, zwłaszcza w chorobach zapalnych, przewlekłych. Według ujęcia funkcjonalnego wszelakie objawy na skórze są odbiciem nieprawidłowości mających miejsce wewnątrz organizmu. W wymienionych poniżej chorobach można uzyskać znaczną poprawę i wspomóc tradycyjne leczenie:

• łuszczyca

• atopowe zapalenie skóry

• łojotokowe zapalenie skóry

• trądzik różowaty

• trądzik pospolity

– dr Agnieszka Zawirska

Agnieszka Zawirska

lekarz specjalista dermatologii i wenerologii.

Studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu ukończyła w 1999 roku. Pracowała na Oddziale Chorób Skóry Szpitala Wojewódzkiego w Poznaniu oraz w Zakładzie Mikologii Lekarskiej na Uniwersytecie Medycznym w Poznaniu. W 2005 r. obroniła pracę doktroską pt. „Badania nad zakażeniami grzybami chorobotwórczymi oraz nosicielstwem drożdżaków Candida u chorych na łuszczycę".

W swojej pracy holistycznie podchodzi do pacjenta, co ma szczególne znaczenie przy diagnozowaniu i leczeniu chorób przewlekłych.

W latach 2014-2017 mieszkała w Seattle w Stanach Zjednoczonych, gdzie rozwijają się nowe, zintegrowane podejścia do medycyny, łączące osiągnięcia medycyny zachodniej z naturalnymi, alternatywnymi sposobami terapii, takimi jak zmiana diety, stylu życia, indywidualnie dobierane zioła czy suplementy. Uczestniczyła w wykładach i kongresach organizowanych przez znany ośrodek medycyny naturalnej Bastyr University oraz Instytut Terapii Integracyjnych (ITI).

Poszukując dogłębnych przyczyn problemów dermatologicznych zainteresowała się medycyną funkcjonalną, której założeniem jest diagnozowanie pierwotnych zaburzeń fizjologii i biochemii, będących u podstaw chorób przewlekłych, oraz naprawa tych zaburzeń. Jest członkiem amerykańskiego Instytutu Medycyny Funkcjonalnej (IFM) i jest w trakcie wielomiesięcznego szkolenia certyfikacyjnego w tej dziedzinie medycyny.

Kontakt:

dr.zawirska@integralis.pl,

więcej informacji na:

www.integralis.pl.