Karolina Waclawiak

Najeźdźcy

Tytuł oryginału: The Invaders

Copyright © 2015 Karolina Waclawiak

All Rights reserved

Copyrights for the Polish edition and translation © Grupa Wydawnicza Relacja sp. z o.o., 2019

Przekład: Joanna Dżdża

Redakcja: Ewa Pawłowska

Korekta: Kamila Wrzesińska

Projekt okładki i skład: Ewelina Malinowska

Zdjęcie na froncie okładki: Sviatlana Lazarenka, iStock by Getty Images

Zdjęcie na IV stronie okładki: Eric Burg

ISBN 978-83-66329-57-7

Wydawnictwo Relacja

ul. Łowicka 25 lok. P-3

02-502 Warszawa

www.relacja.net

„Póki dostrzegam świat jako wrogi, póty

pozostaję z nim związany: nie jestem szalony¹ ”.

Roland Barthes

Rozdział
1

Cheryl / Teddy

KIEDY PIERWSZA ŻONA Jeffreya powiedziała mi, że to pies na baby, uznałam, że po prostu przemawia przez nią chęć zemsty. Teraz, kiedy w bezsenną noc jak zwykle chodziłam tam i z powrotem po plaży, próbowałam nie myśleć o tym wszystkim, za co ją kochał. Lista wydawała mi się krótka, ale dla niego zawsze była długa. „Dlaczego nie mogłeś jej tak kochać wcześniej?” – zapytałam raz. Nie miał pojęcia, gdzie wtedy podziała się jego miłość, ale odżyła po jej śmierci. Może to był właściwy moment, by odejść, ale wciąż miałam nadzieję, że wrócimy do dawnych czasów – kiedy czuliśmy się szczęściarzami, że się spotkaliśmy i jesteśmy razem. W takie poranki jak ten nad cieśniną Long Island Sound wschodziło słońce, a okoliczne ulice były ciche i puste. Z każdego domu przy plaży widać było niesamowitą, krętą linię brzegową Connecticut, a jeśli się zmrużyło oczy, w oddali można było dostrzec Long Island. Wybijała czwarta rano, a ja przechodziłam obok okien, próbując sprawdzić, co robią inni. Liczyłam na to, że zobaczę niebieską poświatę telewizorów, i wypatrywałam jakichś nieprzyzwoitości. Jednak w domach było ciemno i cicho, wszyscy od dawna spali. To była dzielnica pełna dzieci, ich futbolówek i plastikowych kijów baseballowych zostawionych ot, tak sobie na ulicy, zabawkowych ciężarówek porzuconych na wypielęgnowanych trawnikach przed drewnianymi domami, które ozdabiały amerykańskie flagi. Spojrzałam w dół, na oblepioną brudem lalkę Barbie z linką od latawca owiniętą wokół plastikowych ramion, i zaczęłam się zastanawiać, czy wszystkim tym dzieciom pisane jest stać się trudnymi nastolatkami, których rodzice wyprawią na studia z westchnieniem ulgi, tak jak to było u nas z synem Jeffreya, Teddym, przed trzema laty.

Bez ludzi Little Neck Cove było jednym z najbardziej zapierających dech miejsc, jakie w życiu widziałam. Nie zważając na tabliczki z napisem „Wstęp wzbroniony”, schodziłam po schodkach na plaże sąsiadów, by przejść się i odprężyć, zanim Jeffrey się obudzi. Chodziłam po skałach i po plaży, wypatrywałam muszelek, kopulujących skrzypłoczy albo mew unoszących się na tle rozwidniającego się nieba. Plażę pokrywały gładkie płaskie kamyki, częściowo zakopane w piasku bryłki kwarcu i heliotropy o osobliwych kształtach. Podnosiłam je i oglądałam te najdziwniejsze, a później wrzucałam jeden po drugim do kieszeni. Zawsze też było pełno pokruszonych muszli i kolorowych szkiełek jak z kalejdoskopu, które można było brać do woli. Te małe przedmioty obracające się i kłębiące po prążkowanym dnie morza przetrwają nas wszystkich. Miękkie, lekkie fale wydawały hipnotyczny dźwięk, który dawał mi błogie odprężenie. Niebo stawało się najpierw szare, potem jasnoniebieskie, aż w końcu rozbłyskiwało pomarańczowymi i żółtymi barwami. Nic nie zasłaniało mi widoku, jak okiem sięgnąć, było tylko niebo. Mogłam siedzieć na plaży godzinami, słuchając z zamkniętymi oczami, a czasem zapadałam w prawdziwy sen. Tylko tam nie czułam się klaustrofobicznie, jak w klatce, jak intruz.

Na kilka godzin przed porą, kiedy robiło się nieznośnie parno, obserwowałam wędkarzy na poszarpanych skałach wcinających się w cieśninę i ich wędki lśniące w porannym świetle. Wiedziałam, że byli tam przez całą noc – pili i łowili ryby, a wokół nich pluskały fale. Jeden z nich, starszy mężczyzna z kudłatym terierem, pojawiał się każdego lata, odkąd poznałam Jeffreya. Jeździł zdezelowanym pikapem z ogonem szopa na antenie. Jego widok zawsze oznaczał dla mnie początek lata. Jednak ostatnio w okolicy kręciło się więcej mężczyzn niż zwykle. Ludzie mówili, że trafiliśmy na jakąś internetową listę najlepszych miejsc do zbierania małży i łowienia ryb. Denerwował ich ten napływ obcych.

Byliśmy wystarczająco daleko od Nowego Jorku, by czuć się jak w innym świecie, ale na tyle blisko, że można było tu sobie wygodnie mieszkać i mieć dojeżdżającego z metropolii męża odnoszącego sukcesy w pracy. Wieczorami widywałam cały rządek żon czekających w samochodach na parkingu przy stacji kolejowej i obserwujących z zaciśniętymi ustami, jak ich mężowie wysiadają chwiejnym krokiem po podróży spędzonej w wagonie barowym. Wybrzeże Connecticut było pełne miasteczek takich jak nasze, ze starym kościołem kongregacjonalnym i dużym skwerem miejskim w centrum, gdzie obok gustownie urządzonych sklepów i kawiarni przy głównej ulicy stały domy z datą na tabliczce, wybudowane jeszcze w czasach wojny o niepodległość Stanów Zjednoczonych, a wzdłuż wybrzeża ukryte były zatoczki i ciągi przytulnych nadmorskich domków. Ludzie z Nowego Jorku rzucali się na nie, gdy tylko trafiały na sprzedaż, i próbowali z tego rejonu Connecticut zrobić kurort jak na Martha’s Vineyard albo Cape Cod.

Kiedy przechodziłam obok ostoi naszej małej społeczności, jaką był Little Neck Cove Yacht & Country Club, rozpoczęła się codzienna kakofonia rzężących kosiarek. Wciąż jeszcze widać było dekoracje po wczorajszej imprezie w stylu Gatsby’ego. Na początku naszego związku zawsze tam chodziliśmy z Jeffreyem –on w garniturze z kory i ja w sukience w stylu lat dwudziestych wyglądaliśmy głupio, ale było fajnie. Jednak nie byliśmy tam już od wielu lat. Odbywa się to w ten sposób: z czasem lekko dostosowujesz i pomniejszasz swoje potrzeby, bo jest fajnie, i wierzysz, że ta sytuacja nigdy się nie zmieni. Kiedyś chodziliśmy na wszystkie imprezy tematyczne, potem lądowaliśmy na plaży i się całowaliśmy, a moja sukienka połyskiwała w świetle księżyca. Nie obchodziło nas, czy ktoś nas zobaczy. Zawsze ostatni schodziliśmy z parkietu, pełni życia, zlani potem i nierozłączni. Teraz musiałam hamować przypływy szczęśliwych wspomnień, by znieść obecny stan wzajemnej obojętności. Kiedy się o niego ocierałam, wzdrygał się. Kiedyś śmialiśmy się, obmacywaliśmy i pożądaliśmy bez końca. Myślałam, że tak będzie zawsze.

Tego ranka, kiedy obejrzałam wschód słońca, nie miałam już ochoty wkradać się do łóżka i udawać, że budzę się razem z Jeffreyem. Nie doceniał tego, że próbowałam zachowywać się normalnie. Zresztą nigdy nie pytał, gdzie byłam, kiedy budził się sam w łóżku. Tak jakby w jakimś sensie cieszył się, że mnie nie ma.

Postanowiłam dojść do miejscowego szlaku krajobrazowego, zbudowanego na słonych mokradłach pełnych wysokich pałek. Szlak ten przecinał niewielkie zatoczki i labirynty szerokich kanałów połączonych z kolejną ukrytą zatoczką otoczoną domami. Było tu idealnie, jak na pocztówce z Connecticut – pełno żółwi malowanych, maleńkich krabów i pojawiających się tu i ówdzie pędów róż japońskich. Zawsze gdy wysokie trawy leżały płasko po sztormie, widziałam wydeptane przez nastolatków ścieżki, które prowadziły w głąb ukrytych rejonów mokradeł. Szłam po ich śladach aż do niewielkiego zagajnika zaśmieconego puszkami po piwie i z resztkami stosów spalonego drewna. Zbierałam puszki i zdrapywałam wosk z pni, by usunąć zniszczenia po nocnych szczeniackich wyskokach. Chciałam nakryć ich w trakcie imprezy, by zobaczyć, kto pragnie kogo, i znowu poczuć młodość, tę szczególną ekscytację i nadzieję, ale zawsze znajdowałam tylko pozostałości ich pijackich wygłupów.

CIESZYŁAM oczy jasnym blaskiem wody, obserwując przez lornetkę ptaki wysiadujące jaja w gniazdach ukrytych w przybrzeżnych szuwarach. W powietrzu unosił się szum szarańczy i chrabąszczy majowych, za którym tęskniłam przez całą zimę. Kiedy wzeszło słońce, wilgoć skąpała moje ciało i czułam, że moja koszula całkiem przemokła. W tylnej kieszeni miałam cieniutką książeczkę o ptakach, którą dostałam od Jeffreya. Właśnie teraz przypadał szczyt okresu lęgowego siewnic. To było fascynujące. Wszędzie dookoła słyszałam ich tęskne nawoływania brzmiące jak dzwonki. Ten dźwięk nie przypominał żadnego innego i wolałam go od głosów ludzi. Śmigające wokół mnie gwizdy dawały mi ukojenie, a jednocześnie czułam, że żyję. Te ptaki były nieskrępowane. Po prostu żyły i latały, a przede wszystkim nie zdradzały. Próbowałam podążać za ich głosami i rozważałam zejście z pomostu, by dalej iść brzegiem morza, czego absolutnie nie wolno robić – jak zapisano w regulaminie rezerwatu ptaków. Chciałam lepiej się przyjrzeć, przełożyłam więc jedną nogę przez linę ogrodzenia i obejrzałam się, by sprawdzić, czy nikt nie patrzy. Nagle usłyszałam stęknięcie, a może raczej jęk, i spojrzałam w dół. Metr niżej zobaczyłam dwie nogi w adidasach i energicznie poruszającą się rękę. Podniosłam nogę i odsunęłam się od krawędzi pomostu, by w niczym nie przeszkadzać. Nie chciałam, żeby ten człowiek przyłapał mnie na podglądaniu. Nie chciałam konfrontacji.

Prędko odeszłam od nóg w adidasach, odwracając się raz po raz, by się upewnić, że ich właściciel za mną nie idzie. Kto to był? Nastolatek? Czyjś mąż, który lubi się masturbować na skałach? Wreszcie stało się coś, co ożywiło moje lato.

Spojrzałam na zegarek i dotarło do mnie, że nie uda mi się wrócić do domu i przebrać przed klubowym pokazem mody letniej. W biegu poprawiłam włosy i miałam nadzieję, że nie mam dziś strasznych worów pod oczami.

Po drodze zatrzymałam się jeszcze raz, by sprawdzić, czy na piasku i kamieniach wciąż są te rozłożone nogi. Nie było ich. Kiedy zobaczyłam, że dzikie ptaki wzbiły się w powietrze, wiedziałam, że nadchodzi mężczyzna spod pomostu. Nie widziałam, gdzie jest, więc uciekłam.

W KLUBIE przyglądałam się innym kobietom. Czy mężczyzna pod pomostem mógł być mężem jednej z nich? Czy nie martwił się, że ktoś mógł tamtędy przepływać kajakiem? Rozejrzałam się, próbując odgadnąć, jakie sekrety mogą mieć wszystkie obecne tutaj osoby. Wiedziałam, że to nie Jeffrey. Tamte kostki nie były tak delikatne jak jego. Zauważyłam, że wszystkie kobiety są w negliżu. Rozbierałyśmy się w tej samej, otwartej przebieralni w czasie przygotowań do wyjścia na wybieg, jedne starały się zasłaniać nieśmiało, inne nie miały problemu ze swoją nagością. Nie uprawiałam seksu z Jeffreyem od dwustu dwudziestu pięciu dni, ale nie wiedziałam, czy dla innych kobiet to dużo, bo nie rozmawiałyśmy o takich sprawach. Mówiłyśmy: „Ech, już tego nie robimy, cha, cha” i tego typu rzeczy. Ale potem każda rozglądała się podejrzliwie po innych, by zobaczyć, które mają spuszczone oczy, bo też już tego nie robią. Wcale. Chciałam wiedzieć, które z tych kobiet wciąż uprawiają seks ze swoimi mężami. Chciałam wiedzieć, czy to ja jestem żałosna, czy wszystkie tak mają.

Gdy byłam nastolatką, moja matka mawiała: „Mężczyźni kochają kobietę, dopóki jest płodna, nawet jeśli nie chcą mieć z nią dziecka”. Patrzyła na moje zarumienione szesnastoletnie policzki i gderała: „Chcą tylko ciebie. Chcą wyssać twoją młodość. Ja już nie mogę im niczego dać”. Odpowiadałam, że to nieprawda, bo mężczyźni ciągle do niej przychodzą, ale mówiła tylko: „To nie jest miłość”. Nie wiedziałam, co mnie czeka w przyszłości. Nie miałam pojęcia, że moja matka ma rację.

Naprawdę, to nie ja powinnam mieć spuszczone oczy. Jak na ten klub byłam młoda. Miałam czterdzieści cztery lata i nie została mi blizna po cesarce ani brzuch pomarszczony po ciąży jak bibuła. Zachowałam figurę, a to przecież musiało coś znaczyć. Należałam do nowej gwardii. Nieważne, że Jeffrey był częścią starej gwardii. Jego pierwsza żona musiała się zajmować imprezami z losowaniem kluczy i gonić Teddy’ego do łóżka, a potem kłócić o znalezione w pościeli włosy w innym kolorze niż jej farba. Miałam szczęście, że to wszystko mnie ominęło. Musiało jej być ciężko patrzeć, jak Jeffrey chodzi na spacery z żoną Johnsona Picarda z końca ulicy, o ile wierzyć plotkom. Usłyszeć to jedno, ale widzieć to na własne oczy i nie móc nic zrobić, bo tak uzgodniliście wcześniej, to zupełnie co innego. Kobiety chodzące jak kaczki, pijące chardonnay z lodem, kobiety z głębokimi zmarszczkami na dekolcie – z nimi sypiał najpierw. Tymi, które teraz noszą białe adidasy, wzorzyste koszule i bawełniane spodenki.

Byłyśmy w fazie przejściowej między atrakcyjnością a jej brakiem – tym smutnym momentem, kiedy kobieta uświadamia sobie, że absolutnie żaden mężczyzna na nią nie patrzy, nawet pobieżnie. Na myśl o tym paraliżował nas strach.

Próbowałyśmy powstrzymać swój upadek jasnymi, egzotycznymi kolorami i odważnymi printami – robiłyśmy wszystko, by nasze krągłości ponownie przyciągnęły uwagę mężczyzn. Nawet jeśli niektóre części ciała zaczynały już lekko obwisać, przynajmniej na nas patrzyli. W końcu faceci są łatwi, prawda? Ukradkowo zerkali na sutki sterczące pod gładkim, bawełnianym, jasnoróżowym golfem albo na rąbek zbyt krótkiej plisowanej spódniczki tenisowej wydłużającej nawet najkrótsze kobiece nogi. Na pewno jakoś ich to poruszało. A przynajmniej na to liczyłyśmy. Pokaz mody „Zakupy do upadłego” zorganizowała Mary Ann, by zaprezentować modę ze sklepów z Main Street. Sprowadźcie modę do nas – błagałyśmy. I tak się stało. Sprzedawcy ze wszystkich butików siedzieli w tylnym rzędzie, by obserwować, kto i kiedy się wychyla.

Kobiety w każdym wieku przeglądały wieszaki z ubraniami w poszukiwaniu swojego imienia i przebierały się w pierwsze stroje na wybieg. Mary Ann wybrała modelki spośród dziesiątek członkiń. Wiek nie miał znaczenia. Po prostu musiały być ładne i szczupłe, aby pobudzić aspiracje damskiej części widowni. Patrzyłam, jak córki moich koleżanek wyskakują z krótkich spodenek, a potem na starsze kobiety, które je z żalem obserwowały, i uświadomiłam sobie, że mężczyźni już nigdy nie będą patrzeć na nas. Patrzyli na te córki, te z jędrnymi ramionami, gładkimi nogami i ciałami w sam raz do skąpego bikini, które przez cały dzień obracały się z brzucha na plecy na leżakach przy basenie. Wpatrywałam się w nie i zazdrościłam im ich młodości i ich ciał. Były takie młode! Ja już nigdy nie będę taka młoda. Nie chciałam dłużej o tym myśleć, to było zbyt bolesne. I nie mogłyśmy powiedzieć sobie o tym na głos. Chciałam podejść do każdej z tych dziewczyn i powiedzieć: „To nie potrwa długo. Kobiety mają datę ważności”. Ale takie rzeczy nie docierały do mnie, kiedy byłam młoda i głupia, czemu więc miałyby dotrzeć do nich? Zastanawiałam się, komu możemy z powrotem wykraść naszą młodość.

Kiedy przeglądałam topy w poszukiwaniu swojego imienia, poczułam klepnięcie w ramię, odwróciłam się i zobaczyłam uśmiechniętą Mary Ann.

– Oj, Cheryl, zaszła pomyłka.

– Moje ubrania się zgubiły? – zapytałam ze śmiechem.

– No cóż, po prostu nie jesteś potrzebna. Mamy już komplet – odpowiedziała.

– Aha.

– Poprosiłam za dużo osób, bo myślałam, że niektóre odmówią. Z powodu tremy albo wakacji. Wygląda na to, że w tym roku wszystkie chcą być aniołkami Victoria’s Secret – wyjaśniła Mary Ann.

– W porządku, Mary Ann. I tak nie przygotowałam popisowego numeru – rzekłam.

Zastanawiałam się, czy kiedykolwiek czuła się wykluczona. Czy kiedykolwiek poczuła się potraktowana przez kogoś jak balast. Może już tak długo była na szczycie, że zapomniała, jakie to okropne uczucie. Mimo to uśmiechałam się jak gdyby nigdy nic. Gdybym komuś o tym powiedziała, na pewno dotarłoby to do Mary Ann i wtedy spadłabym na jeszcze niższe miejsce na jej złotej liście. Byłam ciekawa, czy Mary Ann stosuje tę samą hierarchię w stosunku do swoich koleżanek, które spędzają zimę w rezydencjach na Florydzie, czy może ich nie dotyczyły żadne zasady. Nas nigdy tam nie zaprosiły, ale wiem, że kupowały te domy na starość blisko siebie. Drżałam na samą myśl o spędzeniu z nimi emeryckiej wieczności, ale Jeffrey żartował sobie, że emerytura to będzie jego czas dla siebie, i nie wspominał o drugim domu.

– Wyświadczam ci właśnie przysługę. Naprawdę chciałabyś wyjść na środek, żeby cię wszyscy oceniali? – zapytała z uśmiechem.

Nachyliłam się do niej i konspiracyjnie szepnęłam:

– One wszystkie są wredne, co?

Mary Ann była zaskoczona i od razu wiedziałam, że palnęłam gafę.

– Nie, oczywiście, że nie, to dobre koleżanki – odparła.

Wsunęłam się za kotarę i zobaczyłam kilka wolnych miejsc przy okrągłych stolikach. Wszyscy wyglądali bardzo szykownie i poczułam, że mój strój spacerowy jest tu zdecydowanie nie na miejscu. Usiadłam obok Christine i czekałam, aż zacznie się pokaz. Christine ścięła swoje jasne, piaskowe włosy kilka lat temu. Pieczarka była ulubioną fryzurą starszych kobiet, ale ona jeszcze nie należała do tej kategorii, tak więc po prostu wyglądała w tych włosach mało kobieco. Kiedyś była naprawdę piękna, ale po trzecim dziecku straciła talię. Kelner przyniósł mi mimozę, a ja poprosiłam, by się za bardzo nie oddalał. Kiedy zobaczyłam, jak kelnerzy sprzątają talerze, uświadomiłam sobie, że umieram z głodu.

– Wykopała cię, co? – zauważyła Christine.

– Nie, w tym roku było po prostu za dużo dziewczyn.

– Czasem chyba robią to tylko po to, żeby pokazać komuś, gdzie jego miejsce. Dać nadzieję, a potem ją odebrać – powiedziała z gwałtownym gestem, niemal wylewając na mnie białe wino z zaparowanego kieliszka.

– Już kiedyś wystąpiłam, kilka lat temu. – Próbowałam zachować twarz.

Raz mnie wybrały, tuż przed śmiercią pierwszej żony Jeffreya, bo chciały mi dać szansę. Sprawdzić, czy mogę być jedną z nich. Teraz po prostu znowu chciały mi pokazać, gdzie moje miejsce. Zaczęło się nagle, w sposób bierny, gdy kilka lat temu Mary Ann zapomniała wpisać mnie na listę chętnych na bilety na Jersey Boys. Czekając na koniec seansu, przez kilka godzin wałęsałam się po Times Square i obracałam w palcach śnieżne kule z napisem I Love NY i Statuą Wolności, zastanawiając się, czy spodobałyby się komuś z moich znajomych. Później chciały iść na drinka i kolację, żeby pogadać o grze aktorów. Debbie Picard powiedziała, że niewiele mnie ominęło i ona wolałaby zakupy, ale kiedy pokazałam jej, co kupiłam – metalową Statuę Wolności dla siebie i T-shirt z napisem I Love NY dla Jeffreya, wszystkie dziewczyny się śmiały. Zapytały, czy nie słyszałam o Madison Avenue. Znalazłam tylko sklepy przy Times Square. Powiedziały, że to niesamowite, że nie byłam nigdy wcześniej w Nowym Jorku. Naprawdę uważały, że to urocze. Dużo już wydałam podczas swojej przechadzki, znalazłam więc najtańsze danie w całym menu: wykwintną smażoną kanapkę z serem, rukolą i pomidorkami śliwkowymi, a one zamówiły kaczkę, królika i inne rzeczy, których nawet nie brałam pod uwagę. Zamówiły butelkę wina, a ja zostałam przy kranówce.

Kiedy dostałyśmy rachunek, Lori zaproponowała: „Podzielmy się po równo!”. I tak zrobiłyśmy. Nie chciałam rzucić im dwudziestu dolarów za swoją porcję, żeby nie wyjść na skąpą, a tym bardziej biedną. Jeffrey zrobił mi później wykład o wydawaniu stu pięćdziesięciu dolarów na kanapkę i to był mój pierwszy, a zarazem ostatni wyjazd do Nowego Jorku. Wyrzuciłam prezenty, aby nie zobaczył, jaka byłam niemądra.

– Ja wystąpiłam rok temu i to była katastrofa. Moje ubrania były o dwa rozmiary za małe i czułam, że wszyscy na mnie patrzą. Ale i tak musiałam pójść. Nie wybiorą cię ponownie, jak będziesz robić problemy – stwierdziła Christine.

– Chyba po prostu zmieniły się plany, to wszystko.

– Jasne, nie chodzi o ciebie – powiedziała Christine, poklepując mnie po nodze.

Modelki wyszły na prowizoryczny wybieg i wszystkie kobiety zaczęły ochać i achać na widok koleżanek, córek członkiń, partnerek do brydża i golfa. Moda przyszła do nas, choć tylko ze sklepów w centrum, i obejmowała jak zwykle przewiewne lniane rybaczki z ukrytą gumką w talii, dzianinowe komplety w tropikalnych kolorach w połączeniu z masywnymi naszyjnikami, a także najnowsze trendy golfowe. Modę golfową zaczęły od tkanin oddychających. Patrzyłam, jak modelki kręcą się i obracają w sorbetowych spódnicospodniach. Niektóre naprawdę się popisywały.

– Spójrzcie na Karen w boskich spódnicospodniach w kolorze melona i sportowym topie. Drogie panie, jeśli do tej stylizacji dorzucicie kardigan, możecie prosto z pola golfowego pójść na obiad – przeczytała Mary Ann z kartki.

Rozległy się brawa i śmiech.

– Zobacz, jaka śliczna spódnica – skomentowała Christine. – Jakby mi brakowało spódnic.

– Mary Ann chyba mówiła, że to spódnicospodnie, ale wyglądałyby dobrze na tobie – powiedziałam. – Kup sobie.

– Z moimi biodrami to nie. Ty nie masz bioder, tobie by pasowały.

Karen ugięła kolana i zamarkowała uderzenie kijem, żeby zademonstrować oddychające właściwości materiału, a ja zaczęłam się zastanawiać, czy w tym melonowym odcieniu wyglądałabym bardziej świeżo.

Schodząc z wybiegu, paradujące kobiety podnosiły ręce do góry, jak gdyby wygrały w jakimś tajnym konkursie. Zostały wybrane. Nagle były modelkami. Cała nasza reszta żłopała mimozy lub świeże poranne sangrie i wypełniała formularze dotyczące zamawianych ubrań.

– Takie imprezy mnie wykańczają. Cała ta rozrywka. Potrzebuję drzemki i benzo.

– To się już chyba tak nie nazywa – zauważyłam.

– Niech Larry nazywa to sobie jak chce, w każdym razie teraz muszę wziąć daweczkę.

– Może lepiej nie mieszaj z alkoholem – doradziłam.

– Ciągle to robię. Oni tak tylko ostrzegają, bo muszą, ze względu na dzieci.

Christine znalazła to, czego szukała, na dnie torebki. Jej mąż był lekarzem i dawał jej leki, by przymykała oko na jego różne projekty na boku. Wszystkie o tym wiedziałyśmy, ale nic nie mówiłyśmy. Żadna nie wzięła Christine za rękę i nie spytała jej, czy wszystko w porządku. Tylko uśmiechałyśmy się uprzejmie i olewałyśmy jej bezsensowną gadaninę, kiedy widziałyśmy, że tego dnia wzięła za dużą dawkę. Choć byłyśmy współwinne jej upokorzenia, bardzo mocno starałyśmy się ignorować swoje własne.

– Uwaga, teraz Bunny!

Niemal siedemdziesięciopięcioletnia Bunny Fogherty szła niezłomnie długimi krokami, przesadnie wymachując głową, jak gdyby była urodzoną modelką. Na jej szyi połyskiwały masywne klejnoty. Wszystkie pozostałe modelki również miały na sobie ogromną ilość błyszczącej biżuterii, bo wiedziały, że trzeba założyć takie ozdoby, które zasłonią fałdki na szyi i przebarwienia słoneczne na dekolcie. Całe błyszczały ku zachwytom kobiet przy stolikach.

– Chyba Bunny odkryła nowe powołanie – skomentowała Mary Ann. – Oto sukienka prosto z paryskich wybiegów, drogie panie. Chociaż mieszkamy na wybrzeżu, nie znaczy to, że nie możemy od czasu do czasu pozwolić sobie na modowe luksusy.

Uśmiechnęła się znad kartki.

Zauważyłam, że pomiędzy ciałami kobiet czekających na swoje wyjście na wybieg przechodzi ktoś z rozczochranymi włosami i zbliża się do kelnera z tacą pełną drinków. Rozejrzał się zdezorientowany i wtedy poznałam, że to Teddy, i aż zrobiłam mocny wdech. Był zaniedbany, miał szklane spojrzenie i próbował wziąć drinka, ale kelner zabrał mu tacę sprzed nosa. Wydawało mi się, że powiedział: „To dla nich”. Teddy bezczelnie mrugnął do jednej z nowszych członkiń klubu, która właśnie dumnie prezentowała ponczo na letnie deszczowe wieczory.

– Nigdy nie wiadomo, kiedy zmokniemy – szepnęła Mary Ann do mikrofonu.

Co on tu robił? Pomachałam do niego i od razu pożałowałam, bo zaczął się przepychać w moim kierunku między zsuniętymi krzesłami.

– Joł, Cheryl. Co tu się, do cholery, dzieje?

Wszystkie kobiety się odwróciły, a Christine chyba złapała mnie za rękę, żeby okazać wsparcie. Usiadł obok mnie, a wszystkie kobiety wokół patrzyły na nas. Miał na sobie dżinsy.

– To wy teraz robicie pokazy mody?

– To nasz mały Mediolan! – krzyknęła Christine.

– Wiesz, że do klubu nie wolno przychodzić w dżinsach – powiedziałam.

– Nie mam klucza do domu.

– Twój ojciec wie, że wróciłeś ze szkoły? – zapytałam.

– Nie. Każdy lubi niespodzianki, co? – odpowiedział Teddy ze śmiechem.

Rozparł się na krześle i szeroko rozłożył nogi, obserwując przechodzące obok modelki. Wszystkie klubowiczki odwróciły się i zaczęły wściekle notować wybrane ubrania na formularzach.

– To pani Picard? – szepnął Teddy.

Spojrzałam w tym samym kierunku co on – na Debbie Picard, która właśnie przesyłała buziaki w powietrzu. Było mi wstyd za nas wszystkie.

– Niezłe – skomentował.

Opłaciliśmy czynsz za jego mieszkanie w Dartmouth za całe wakacje. Co on tutaj robił?

– Przyjechałeś w odwiedziny?

– Wywalili mnie. Masz klucz do domu?

– Co to znaczy: „wywalili”?

– Uwierzysz, że nawet nie mam klucza do własnego domu? – zapytał Teddy siedzącą obok mnie Christine. Byłam zażenowana.

– To tymczasowa sytuacja – zapewniłam ją.

– Odebrali mi przywileje – stwierdził Teddy.

Nie prowadziliśmy więzienia. Po prostu nie można mu było zaufać i wpuścić do domu pod naszą nieobecność. Pogrzebałam w torebce, po czym ją zamknęłam. Zaczęłam mu mówić, że klucz jest pod muszlą przy drzwiach frontowych, a on wstał, zanim skończyłam.

Christine mocno trzymała moją dłoń.

– Wszystko w porządku – odezwała się, tak jakby wiedziała, z czym mamy do czynienia.

– Widzimy się w domu, Cheryl. Co na obiad?

– Chyba zjemy w klubie, nie planowałam…

– Znajdę jakieś lepsze spodnie – rzekł, po czym niemal kogoś przewrócił w drodze do drzwi.

Spojrzałam na Christine i inne kobiety i powiedziałam:

– Co za miła niespodzianka!

To w ogóle nie była miła niespodzianka.

Modelki stały i czekały na drinki, a tymczasem wśród tłumu rozprzestrzenili się przedstawiciele handlowi różnych butików. Wszystkie panie wyciągały karty kredytowe i przypatrywały się też wyborom koleżanek. Trwało to całą wieczność. Chciałam już zrezygnować z zakupu nowej spódniczki tenisowej, ale Christine stwierdziła, że absolutnie nie mogę wyjść bez zamówienia. Niemal jakby dostawała prowizję od tych młodych zdeterminowanych dziewczyn.

Musiałam znaleźć Teddy’ego.

Rozdział
2

Teddy / Cheryl

LITTLE NECK COVE nadawało się do życia tylko latem. Ulice były za wąskie dla samochodów, ale kierowcy i tak próbowali się tędy przeciskać, a przejeżdżając, łamali gałęzie drzew. Wszyscy udawali tu bogaczy z dziada pradziada. Wnukowie prezydentów, kuzyni senatorów, lekarze i handlowcy. Od chodzenia po tej dzielnicy nagle zachciewało mi się różnych rzeczy – przypominała mi, czym jest sukces i co daje. Nie miałem rodzinnej firmy, w której mógłbym się zatrudnić, ale była dla mnie posada w jednej dobrze prosperującej korporacji sprzedającej takie różne rzeczy, co utrzymują ludzi przy życiu. „To wszystko jest twoje, jeśli chcesz” – mówił zawsze mój ojciec. Nie musiałem być lekarzem ani prawnikiem, za dużo nauki. Ale mogłem być dobry w sprzedaży. Właściwie miałem gdzieś, czy rozrusznik serca ratuje komuś tyłek. Po prostu niesamowicie mnie jarało, że ludzie mnie słuchają i obdarzają zaufaniem.

*

JEDNAK zmieniła się moja sytuacja w szkole. Nie chcieli mnie już tam i nagle poszła fama, że mam słabe dragi, za bardzo rozcieńczone syfem spod zlewu. Ja po prostu dynamicznie rozwijałem wrodzoną przedsiębiorczość w ramach praktyki przed MBA – tłumaczyłem im. No ale mnie wywalili, na szczęście bez podania prawdziwej przyczyny. Serce mojego biednego ojca nie potrzebowało dodatkowego stresu. Powiedzieli zwyczajnie, że opuściłem zbyt wiele zajęć. Kijowo – wszyscy mieli w dupie, że odchodzę. Nikt nie płakał pod moimi drzwiami ani nie prosił, bym został w mieszkaniu, dalej z nimi był, udawał, że wciąż chodzę do szkoły i impreza kręci się dalej. To znaczy – niektórzy ludzie na pewno cały czas mnie potrzebowali. Tylko po prostu byli zajęci, kiedy musiałem wyjechać. Nikt nie opowiadał sentymentalnych pierdół o drugim roku ani nie śmiał się z tego, jak namówiłem kiedyś pierwszorocznych, którzy latali za nami jak kundelki, żeby pili jägermeistra i naparzali się na zmianę po gębach, aż się porzygali. Wszyscy robili to samo co ja. Dlaczego to ja wyleciałem? Trudno, chuj z nimi. Zrobiłem krok do przodu wcześniej niż inni. Nie musiałem mieszkać w sypiącej się ruderze z rzygami i gównami pływającymi w kiblu. Ani sępić na burrito. Wiedziałem, że znowu będę miał obsługę. Zrobione pranie. Gotowy obiad. Fotele przy basenie.

Już teraz mogłem rozpocząć swoją świetlaną przyszłość. Czy nie tego uczą w handlu? Najważniejsze są przyszłe sukcesy i ambitne cele. Przejechałem obok klubu i zobaczyłem, jak ostatnia tego dnia grupa żeglarska woduje swoje łódki. Zaparkowałem i poszedłem wałem nadmorskim, nie zważając na tabliczki z napisem „Wstęp wzbroniony” przymocowane do betonu. Wszyscy dawali tu odczuć, że nie jest się mile widzianym, tylko dużo bardziej subtelnie, ale te napisy były po prostu genialne. Powiedzmy to sobie wprost: nie chcemy cię tu! Idź do diabła! Efekt szokujący, zwłaszcza w zestawieniu z dwuznacznymi nazwami okolicznych domów, na przykład: „Chwilla dla Ciebie”, albo naszego domu: „Przystań na Kropli Rosy”. No bez jaj! Cheryl! Poważnie? Nikt tam przecież nigdy nie przyjeżdżał.

Usiadłem na wale i obserwowałem, jak dzieciaki powoli pływają żaglówkami po zatoce, starają się utrzymać równowagę, prosty maszt i usiłują złapać wiatr w żagle. Mogły już pływać bez partnera, a nauczyciel był niedaleko nich na motorówce. Co to za facet ich uczył w tym roku? Chyba nawet nie sprawdzał, czy panują nad swoimi łódkami. Ja bym to robił lepiej, ale członkowie klubu nie mogli tu pracować. Podział musiał być jasny, żeby każdy dobrze znał swoje miejsce w hierarchii.

Może to mogłaby być moja wymarzona praca – uczenie żeglowania siedmioletnich dzieciaków bogaczy. Gdzieś indziej. Patrzyłem, jak łódki chwiejnie wypływają z zatoki do cieśniny, i wiedziałem, że przepłyną bez problemu. Odwróciłem się i zobaczyłem, jak kilku starszych członków przechodzi przez parking do klubu, i pomyślałem sobie: może kiedyś mieli wyczucie stylu, a później po prostu machnęli na wszystko ręką i zaczęli nosić szorty w kolorze khaki.

Wracałem do domu jak syn marnotrawny. Czyż nie tak się to zawsze kończyło? Ojciec wyciągał do mnie ręce i mówił: „Wiedzieliśmy, że przechodzisz trudny okres. Po prostu cieszymy się, że wróciłeś”.

Zaśmiałem się na myśl o tym. Tak bardzo chciałem w to wierzyć.

Zmarnowane pieniądze. Nie udało mi się. Ostatnim razem mówili o ostatnich szansach. Wyczerpałem je. Ale nikt tego nie powie, tylko zaczną wprowadzać w życie swoją fantazję rodzinną. Jak tylko przejdę przez próg, zaczną ględzić o tym, co mam teraz robić – o planach i celach. Liczyłem na to. Naprawdę bardzo na to liczyłem. Chciałem usłyszeć o wszystkich swoich szansach na sukces. Chciałem wiedzieć, że tak właśnie będzie.

Podszedłem do domu i klucz był pod muszlą, tak jak powiedziała Cheryl. Metalowa zawieszka wystawała. Każdy mógł ją zobaczyć i wejść do środka. Tak duże poczucie bezpieczeństwa panowało w tej okolicy. Nie rozumiałem tego. Kilka lat temu w środku zimy pojechaliśmy pobuszować w domkach letnich. Znaleźliśmy schowane klucze i imprezowaliśmy całą noc, przenosząc się z domu do domu obcych ludzi, oglądając ich rodzinne zdjęcia i wyjadając resztki przekąsek, które zostawili po swoim pobycie. Myśleliśmy, że są pewnie na Florydzie, pływają po oceanie w daszkach przeciwsłonecznych na głowach i dopiero za kilka miesięcy odkryją zatkane sedesy, zarzygane łóżka i opróżnione barki.

Cheryl aż się prosiła, żeby zostać statystycznym wyjątkiem, który potwierdza regułę. Niby nigdzie nie wyjeżdżali i nie wiedziałem, czy mój ojciec planuje odejść na emeryturę, a jeśli tak, to czy będzie wyjeżdżał razem z Cheryl. Ale i tak nie chciałem, żeby ktoś grzebał w ich rzeczach.

W domu panowała martwa cisza. Wszystkie okna były pozamykane, jakbyśmy nie mieszkali na plaży. Otworzyłem lodówkę i znalazłem tylko sałatkę w pudełku, kilka pomidorów i karton śmietanki, no i jeszcze jakieś podejrzanie wyglądające resztki w plastikowym pojemniku. Cheryl naprawdę sobie nie radziła. Zamrażalnik przedstawiał jeszcze smutniejszy widok. Cała ściana obstawiona pojemnikami z cholernym rosołem, tak jakby gromadziła zapasy na nadejście apokalipsy. Wziąłem z szafki pudełko krakersów i zaniosłem swoje rzeczy na górę. Nie wiem, dlaczego Cheryl uparcie wystawiała w moim pokoju jakieś moje pierdoły z liceum. Na ścianie wisiały stare kije do lacrosse’a, a na moim biurku leżały rozłożone szkolne księgi pamiątkowe, jakby to był pieprzony stolik kawowy. Pomyślałem, że znowu będę musiał pogadać z nią o wchodzeniu do mojego pokoju, kiedy nie ma mnie w domu. Postawiłem torby w rogu, a po pudła z bagażnika postanowiłem pójść trochę później. No wiecie, trzeba zacząć od czegoś małego, powolutku. Przejrzałem swoje rzeczy i nie znalazłem żadnego zioła. To niedopuszczalne. Wczoraj schowałem trochę do torby, a teraz go tam nie było. Pewnie ktoś się dobrał do moich rzeczy, gdy spałem – by wziąć pieniądze na czynsz czy coś. Przeszukałem szuflady, bo wiedziałem, że gdzieś schowałem trawę na zapas, choć teraz pewnie była już strasznie zleżała. Może przekonam Cheryl, żeby zrobiła mi miejsce w zamrażalniku na moje zakazane zasoby. Roześmiałem się na samą myśl. Cheryl, połóż swój mrożony groszek tutaj, a ja położę swoje działki tutaj.

W moim pokoju niczego nie znalazłem. Wiedziałem, że teraz będę miał stres, czy spotkam kogoś, od kogo będę mógł zdobyć zioło. Kto tu jeszcze w ogóle był? Pewnie jebany Steven, a ja nienawidziłem robić z nim interesów. Moglibyśmy się zamienić – on mi swoje patyki, ja jemu mój szajs. Albo Pauline. Pomyślałem, że Pauline da mi wszystko, czego będę chciał.

Poszedłem do pokoju ojca i Cheryl. Bałem się, co tam znajdę. Zużyte tubki po żelu intymnym? Szczerze mówiąc, wątpiłem. Nie znalazłem żadnej od dawna, a od wielu lat nie widziałem nawet, żeby się dotykali. Otworzyłem szafkę nocną ojca i przejrzałem buteleczki z tabletkami w poszukiwaniu czegoś do przegryzienia. Lek na serce, lek na artretyzm, blister viagry. Chciałem wziąć trochę na później, ale sprawdziłem datę ważności i okazało się, że minęła dwa lata temu. Cholera, nie ma nic bardziej dołującego niż przeterminowana viagra. Odłożyłem ją na miejsce i przeszukałem pozostałe buteleczki.

I nagle zobaczyłem jak piękne światło – pół buteleczki oksykodonu. Otworzyłem ją i wysypało się moje kredowobiałe niebo. Dzięki, stary! Dzięki za twój cholerny artretyzm. Bardzo cię kocham. Wziąłem kilka tabletek i pomyślałem, że wykradnę więcej, jeśli będę potrzebował. W każdym razie dopóki nie zauważy i ich nie schowa. Jak dotąd nie podziałały na niego te wszystkie straszne reklamy, gdzie cichy głos nakazywał rodzicom, by chowali swoje leki przed dziećmi.

Wziąłem tabletki do swojego pokoju, rozgniotłem jedną i mocno wciągnąłem. Wiedziałem, że dzięki temu jeszcze trochę pociągnę, bo vicodin gówno dawał. Poszedłem pod prysznic, bo na haju nie ma nic lepszego niż gorąca woda. Możecie sobie wyobrazić, jak stoicie pod ciepłym wodospadem, a w głowie słyszycie drętwe brzęczenie i może jest tak, jakbyście byli w czymś większym niż wy sami. Jakby, no, nie wiem, w kadzi ciepłego miodu. Takiego miękkiego. Zostawiłem ubrania na kupie, włączyłem prysznic i czekałem, aż wielkie lustra zaparują.

Popatrzyłem na siebie i pomyślałem: To ty, Teddy. Najważniejsza jest druga szansa, co nie, brachu? Jesteś w teleturnieju i bierzesz dupę w troki. Robiłem do siebie zawzięte miny w lustrze, aby pokazać, że naprawdę nie żartuję. Drętwe brzęczenie zaczynało się wzmagać i wtedy wszedłem do kabiny, zamknąłem szklane drzwi i stanąłem pod wodą. Otworzyłem usta, by cała woda wlała się we mnie. Chciałem w niej utonąć.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.