Kris Rudolf

Grzegorz Glinka

MÓJ DUCH

NAD

BERLINEM

2024

© 2024 Kris Rudolf i Grzegorz Glinka Wszelkie prawa zastrzeżone.

ISBN 978-83-957884-4-4

SPIS TREŚCI

Przedmowa ...................................................... 4

Rozdział I .......................................................... 6

Rozdział II ..................................................... 42

Rozdział III .................................................... 59

Epilog ........................................................... 115

Podziękowania ......................................... 117

3

Przedmowa

Drogi Czytelniku,

Z ogromną radością i przyjemnością przedstawiamy Ci książkę, która jest owocem naszej współpracy, marzeń i nieustającej pasji. „Mój duch nad Berlinem”

to nie tylko opowieść o duszy, która wędruje przez wieki, ucząc się i rozwijając, ale także głęboka refleksja nad sensem życia, miłością i naszym miejscem w świecie.

Historia ta zrodziła się z inspiracji życiowymi doświadczeniami Krisa Rudolfa, jednego z autorów i pomysłodawcy projektu. Kris, będąc człowiekiem o niezwykłej wrażliwości i wyobraźni, stworzył

scenariusz filmowy, który niestety nigdy nie ujrzał

światła dziennego. Jednak jego marzenie nie zgasło.

Wiele lat później, spotkał na swojej drodze Grzegorza Glinkę, autora książek o tematyce rozwoju osobistego i duchowości. Wspólnie postanowili tchnąć nowe życie w tę historię, przekształcając ją w książkę, którą trzymasz teraz w rękach.

„Mój duch nad Berlinem” to opowieść o nieustającej podróży duszy, która w różnych wcieleniach 4

kontynuuje swoją misję, wpływając na świat wokół

nas. To historia pełna emocji, wzruszeń i głębokich przemyśleń, która z pewnością poruszy Twoje serce i umysł.

Zapraszamy Cię do zanurzenia się w tej niezwykłej podróży, do odkrywania tajemnic przeszłości i przyszłości, do refleksji nad własnym życiem i miejscem w świecie. Mamy nadzieję, że ta książka stanie się dla Ciebie źródłem inspiracji, motywacji i duchowego wzbogacenia.

Z wyrazami szacunku i wdzięczności, Kris Rudolf i Grzegorz Glinka

5

Rozdział I

W latach osiemdziesiątych XX wieku Berlin był

podzielony murem, jaki separował wschodnią i zachodnią część miasta. Zachodni Berlin był bardziej rozwinięty gospodarczo i charakteryzował się dynamiczną sceną kulturalną, jak również swobodną atmosferą. Berlin Wschodni natomiast kojarzył się głównie z socjalistyczną architekturą, a obywatele żyli pod wpływem reżimu NRD. Obydwie części miasta miały swoje unikalne cechy związane z tym politycznym podziałem.

Któregoś dnia za kierownicą taksówki siedział

pewien milczący człowiek. Być może nie był w najlepszym nastroju do rozmowy, a być może zwyczajnie nie chciało się mu rozmawiać z pasażerami usytuowanymi w tylnej części pojazdu.

Człowiek ten, około czterdziestoletni mężczyzna, z zadowoleniem patrzył przez szybę, a siedząca obok niego kobieta, będąca w podobnym do niego wieku, przeglądała niemiecką prasę, jednak po chwili rozpięła swoją teczkę, by wyciągnąć z niej pliki jakichś dokumentów, które posortowała na kolanie.

– Pójdziesz ze mną? – spytała w języku polskim Patrycja.

6

– Niestety, nie mam czasu. Pozdrów Horsta ode mnie i powiedz Monice, że czekam na nią w taksówce –

oznajmił Rudolf Nowacki.

Taryfa, jaką podróżowali, powoli zbliżała się do miejsca docelowego, aż w końcu zatrzymała się pod starą, otoczoną ogrodem willą. Nowacki przyglądał się posesji z wielkim zaangażowaniem, a widok starego domu coraz mocniej przyciągał jego uwagę. Wyraz twarzy mężczyzny zmieniał się z sekundy na sekundę, wyglądał jak urzeczony.

– To na razie – rzekła Patrycja, wychodząc z taksówki.

– Zaczekaj, pójdę z tobą.

Opuściwszy pojazd, oboje bez zastanowienia ruszyli w stronę planu filmowego. Wchodząc do wnętrza willi, od razu znaleźli się na korytarzu, który

– nie ukrywam – wyglądał bardzo tajemniczo. Mijali pomieszczenia

wypełnione

rekwizytami

pamiętającymi czasy Trzeciej Rzeszy. W międzyczasie Patrycja zapytała o coś napotkaną osobę, a ta pokazała jej właściwy kierunek. Gdy weszli do salonu, dostrzegli siedzącego na krześle mężczyznę, który miał na sobie bluzę z napisem REŻYSER, i który konwersował z atrakcyjną blondynką o imieniu Monika. Dysputanci, zauważywszy przybyłych, postanowili

przywitać

się

z

nimi.

Około

czterdziestoletnia

blondynka

pocałowała

Nowackiego, natomiast Patrycji podała jedynie rękę.

– O! Halo! Miło was widzieć – zaczął w swoim ojczystym języku Horst.

7

– Witaj Horst – kłaniał się Rudolf, rozglądnąwszy się dookoła i wciągnąwszy głęboko w nozdrza zapach pomieszczenia.

– Ten dom jest niesamowity. Cały jest taki czy tylko ta część, w której kręcicie? – dodał po chwili.

– Od piwnic, aż po dach. Wyobraźcie sobie, że niewiele się tu zmieniło od lat trzydziestych.

– Horst, czy mógłbym się tu trochę rozejrzeć?

Wyczuwam tu jakąś inspirację. W tym domu jest coś, co mnie… Przyciąga? Jak magnes.

– Jasne. Czuj się jak u siebie. Ekipa ma teraz przerwę, więc nie ma problemu.

– Dzięki, Horst.

– Zawołaj mnie kochanie, jak skończycie z interesami. Przez ten czas porozglądam się tu trochę

– kontynuował Nowacki, zwróciwszy się do Moniki.

Po chwili mężczyzna wyszedł z salonu, zagłębiając się z każdym kolejnym krokiem w coraz głębszą ciszę. Wchodząc do gabinetu, miał wrażenie, że jest w pomieszczeniu z innej epoki. Obite skórą meble

dokładnie

pamiętały

czasy

Republiki

Weimarskiej. Na ścianach widniało wiele fotografii z tamtych lat. Nowacki oglądał je w zamyśleniu, biorąc niektóre z nich do ręki. Przymknąwszy oczy, wciągnął

głęboko w nozdrza zapach otoczenia, a gdy je otworzył, dostrzegł stojący w kącie manekin, na którym spoczywał nie byle jaki kostium filmowy –

marynarka

oficera

Wermachtu.

Mężczyzna,

odstawiwszy fotografię, ruszył w kierunku munduru.

8

Był jak w transie. Nie zastanawiając się zbyt długo, ściągnął z manekina mundur, po czym z namaszczeniem zaczął gładzić wszystkie guziki i naszywki. Rozglądnąwszy się po gabinecie, ściągnął

swoją marynarkę i założył na siebie historyczne odzienie. Przechadzając się po pomieszczeniu, delikatnie muskał dłonią sprzęty domowe, choć nie tylko. W pewnym momencie dostrzegł leżące na biurku etui, w którym znajdowały się uroczo wyglądające cygaretki. Korzystając z okazji, wyciągnął jedną i przypalił swobodnie. Zaciągnąwszy się dymem, podszedł do oszklonych drzwi, jakie prowadziły na taras. W końcu oparł się o framugę i w zamyśleniu patrzył przez szybę na ogród.

Około pięćdziesiąt lat wcześniej w tym samym gabinecie, opierając się o tę samą framugę, przebywał

dwudziestoczteroletni Rolf von Pertz. Mężczyzna, którego charakteryzowała delikatna uroda, ubrany był w kompletny mundur oficera Wermachtu (Hauptman), przy czym górny guzik jego marynarki był rozpięty. Wciągnąwszy głęboko w nozdrza zapach otoczenia, przymrużył z zadowoleniem oczy. Niedługo potem, nie zwracając uwagi, że żar cygaretki mógłby przypalić mu palce, zamyślony wpatrywał się w okno, przez które widział ogród. Pogoda, jak na wczesny, sierpniowy wieczór, była przyzwoita. Dumał i dumał, aż tu nagle ktoś zapukał do drzwi, lecz on nie reagował, jakby nie słyszał. Po chwili drzwi otworzyły się, a w gabinecie pojawiła się Gertruda, matka 9

chłopaka, podczas gdy z sąsiedniego pokoju dochodziły głosy rozbawionych osób tudzież dźwięki audycji radiowej (wszystko w języku niemieckim), które zniknęły wraz z zamknięciem drzwi przez kobietę.

– Chodź do nas, synku. Wszyscy na ciebie czekają –

rzekła, spoglądając w kierunku Rolfa.

– Jeszcze chwila, mamo. Tak dawno nie byłem w domu, że już zapomniałem, jaki ma zapach… Jutro muszę być znowu w jednostce, wyruszamy na front –

odrzekł

przejętym

tonem

głosu

dwudziestoczterolatek.

– A więc to prawda? Będziemy mieli wojnę.

– Tak, mamo.

– Porozmawiam z ojcem, by załatwił ci jakieś przeniesienie, gdzieś z dala od wojny.

– To nie jest najlepszy pomysł, mamo.

– Pozwól mi porozmawiać z ojcem.

– Daj spokój. Teraz już nie ma sensu niczego zmieniać.

– Bardzo się boje o ciebie, synku.

– Lepiej już chodźmy, goście czekają.

Chwilę później oboje udali się do pokoju jadalnego, gdzie w radosnej atmosferze przy suto zastawionym stole biesiadowało kilka osób. Jedną z nich była piękna i zarazem podobna do Gertrudy Trudi, siostra Rolfa. Oczywiście nie mogło zabraknąć ojca chłopaka, pełniącego na co dzień rolę urzędnika, niespełna sześćdziesięcioletniego Wolfganga, jak 10

również Alfreda Mahlera – przyjaciela o zwalistej posturze, mającego prawie dwa metry wzrostu, ubranego w mundur Oberleutnant’a Wermachtu.

– Spóźniłeś się prawie dziesięć minut, więc zaczęliśmy bez ciebie, znasz nasze zwyczaje. Chyba się nie dziwisz? – zaczął ozięble Wolfgang, spoglądając przy tym na zegarek.

– Przepraszam za spóźnienie. Dopadły mnie wspomnienia i przez to straciłem poczucie czasu, wybaczcie – powiedział Rolf.

– No… Dobrze. Przeprosiny przyjęte. W takim razie pozwólcie, że wzniosę toast. Za nowego kapitana Wermachtu, mojego syna, Rolfa von Pertz!

– Za twój awans, braciszku! – wtrąciła się uradowana Trudi.

– I twój, Mahler – dodała po chwili.

– Ja też chciałbym wznieść toast! Za mojego jedynego przyjaciela Rolfa von Pertz i jego piękną siostrę Trudi!

Prosit! – odpowiedział Mahler, pokazawszy zębom świat.

Biesiada rozkręcała się z minuty na minutę, podczas gdy Rolf przez cały ten czas sprawiał

wrażenie nieobecnego.

– Synu, opowiedz nam o swojej promocji. Podobno awansował cię sam führer? – dociekał Wolfgang.

– Ty dobrze wiesz jak było, a ja mam takie silne przeczucie, graniczące niemal z pewnością, iż stało się tak tylko dzięki temu, że nosze twoje nazwisko –

stwierdził dość pewnie Rolfi.

11

– Szkoda, że nie mogłem tam być. Jestem dumny, że otrzymałeś awans z rąk samego wodza. To powód do dumy również dla całej naszej rodziny.

– Jeszcze kilka lat temu nikt by w to nie uwierzył, że Rolf będzie wojskowym, a co dopiero oficerem –

szydziła z brata Trudi.

– A ja, moja droga, zawsze wiedziałem, że on kiedyś zmądrzeje – oznajmił ojciec, kiwając głową do przodu i do tyłu na przemian.

– Na mieście ludzie gadają, że będziemy mieli wojnę z Polską. Tato, wiesz coś na ten temat? – kontynuowała dziewczyna.

W tym samym czasie, zarówno Gertruda, jak i Rolf niemo statystowali przy rozmowie, albowiem myślami byli w zupełnie innej rzeczywistości. Niby słuchali, ale nie słyszeli…

Siedząca w bezruchu matka chłopaka w ułamku sekundy oczyma swojej wyobraźni przeniosła się do początku lat dwudziestych, gdzie w jednej z ekskluzywnych

kawiarni

przeglądała

pewien

magazyn o tematyce modowej, ale tylko do czasu, ponieważ w pewnym momencie zauważyła elegancką kobietę, która poruszała się z gracją i szła w jej kierunku.

– Och! Jesteś droga Antie. Wyglądasz wspaniale.

Widzę, że wyjazd do Zoppot dobrze ci zrobił. Siadaj i opowiadaj, chcę znać wszystkie ploteczki – rozpoczęła pogawędkę matka Rolfa, witając się ze swoją przyjaciółką.

12

– Nie zgadniesz, kogo tam spotkałam! – przeżywała kamratka.

– Kogo?!

– No nie zgadniesz.

– Mów Antie, nie trzymaj mnie w takiej niepewności.

– Otóż kilka dni temu… Na molo… Spotkałam twojego dawnego znajomego… Sigmunda Hirscha.

Twarz Gertrudy zmieniła się błyskawicznie. Z

wesołej zrobiła się ponura, by po chwili ukazać silne podniecenie.

– Nie wiedziałam, że się znacie, nigdy mi o nim nie mówiłaś – kontynuowała Antie.

– Prawie już o nim zapomniałam, to dawna znajomość. Poznaliśmy się w Breslau, kiedy jeszcze byłam panną. Pracowałam wtedy w teatrze, co prawda amatorskim, ale to zawsze teatr. Hirsch robił

dla nas scenografie. Był najprzystojniejszym mężczyzną, jakiego znałam.

– Kochałaś się w nim?

– Wszystkie się w nim kochałyśmy, ale on wybrał

mnie… A potem… Potem zachował się jak tchórz.

Nagle wyjechał i ślad po nim zaginął.

– Nie czekałaś, aż się odnajdzie?

– Wszystko wtedy działo się tak szybko. Ni z gruszki, ni z pietruszki pojawił się Wolfgang, który swoimi obietnicami zamotał mi w głowie i zapomniałam o Hirschu. Zaraz po ślubie Wolfgang zabrał mnie do Berlina, a niedługo potem urodził się Rolf. Nadal jest tak przystojny?

13

– Kto?

– No, Hirsch.

– A, on. Twarz ma wciąż urodziwą, ale…

– Co się stało? Przecież jest jeszcze młody.

– Wojna, kochanie. Na wojnie zrobili z niego kalekę.

– Biedactwo. Może malować?

– Niestety nie, ale ma kontakt ze sztuką. Prowadzi galerię i daje lekcje malarstwa. Wyobraź sobie, że mieszka w Berlinie.

Ta informacja wystarczyła Gertrudzie von Pertz, by w mgnieniu oka opuścić restaurację i wziąć sprawy w swoje ręce. Jeszcze tego samego dnia udała się do galerii sztuki z myślą, iż zastanie w niej Hirscha. Ulica znajdująca się przy miejscu docelowym była bardzo ruchliwa, toteż kobieta musiała uzbroić się w cierpliwość, aby przejść na drugą stronę, ale gdy już tego dokonała, stanęła przy oknie budynku i dyskretnie zajrzała przez szybę, jednak niczego szczególnego nie dostrzegła, więc postanowiła wejść do środka. Oczywiście drzwiami, żeby była jasność. Aby zaznaczyć swoje przybycie, skorzystała

z

dzwonka,

którego

dźwięk

rozprzestrzenił

się

po

pusto

wyglądającym

pomieszczeniu. Początkowo nikt nie odpowiadał na wołanie, ale po chwili zza kotary wyłonił się lekko przygarbiony mężczyzna. Nie było mu łatwo stać na nogach o własnych siłach, stąd też podpierał się artystycznie wykonaną laską. Na jego twarzy można było dostrzec niemałe zaskoczenie.

14

– Ach, to pani... Tysiące razy myślałem o tym, by panią odszukać i wszystko wyjaśnić – zaczął

wstydliwie Hirsch.

– Witaj, Sigmundzie. Nie musisz niczego wyjaśniać –

oznajmiła kobieta, patrząc głęboko w oczy swojemu rozmówcy.

– To wszystko wtedy mnie przerosło. Nie wiedziałem wówczas, co mam robić, spanikowałem, po czym uciekłem do armii, na front – ciągnął dalej mężczyzna, pokazując swoją niesprawną rękę.

– Los jednak mnie pokarał. Mam cichą nadzieję, że kiedyś mi to wszystko wybaczysz – kontynuował.

– Już od dawna nie czuję do ciebie urazy, Sigmundzie. Byliśmy wtedy bardzo młodzi i…

szaleni? To nie mogło się udać.

Po chwili Gertruda wykonała krok w kierunku Hirscha, podczas gdy on, również z lekkim zakłopotaniem, ruszył do przodu, kuśtykając rzecz jasna. Oboje przywitali się niezdarnie w geście pojednania, nie kryjąc wzruszenia.

– W takim razie, co cię do mnie sprowadza?

– Powiedz mi proszę Sigmundzie, ale szczerze. Co o nich sądzisz? – przemówiła matka Rolfa, rozkładając na stoliku kartonową teczkę i wyjmując z niej kilka rysunków.

Hirsch wpatrywał się w pracę z wielkim zaciekawieniem i zaangażowaniem.

– Są bardzo dobre – odrzekł po chwili.

– Owszem, można by poprawić to czy tamto, ale 15

trzeba przyznać, że są naprawdę świetne. Kto je namalował? To twoje dzieła? – dodał w mgnieniu oka.

– Mojego syna, Rolfa.

– O! Masz syna. Ach, tak. Ile chłopiec ma lat?

– Urodził się mniej więcej rok po…

– Chłopak ma wielki talent. Kto go uczy malarstwa? –

wydukał Hirsch, nie mogąc ukryć swojego zakłopotania.

Trzy lata później jedną z ulic Berlina przechadzał się wcześniej wspomniany Rolf, który ściskał pod pachą swoją kartonową teczkę z rysunkami. Jego ogromna czapka zasłaniała mu większość twarzy, w związku z czym nie widział

wszystkiego

dokładnie.

Zbliżywszy

się

do

skrzyżowania ulic, rozejrzał się dookoła, dość niepewnie, aż w końcu kątem oka dostrzegł knajpę o nazwie „Pod Czarnym Prosiakiem”. Tego miejsca szukał, no i znalazł, ale zabrakło mu śmiałości, żeby wejść do środka. Podszedł jedynie do witryny i niepewnie zajrzał przez szybę, wypatrując czegoś w środku. Gęsta mgła, jaka utworzyła się z dymu tytoniowego, utrudniała mu widzenie. Jeszcze bardziej, aniżeli sama czapka. Uwaga chłopca była skoncentrowana na stole, przy którym jakiś mężczyzna rysował coś na kartce, dyskutując jednocześnie z kimś, kogo nie było widać. Mężczyzna ten uważnie przyglądał się rysunkowi, po czym z grymasem na twarzy, szepcząc coś pod nosem, zgniótł papier i ze złości rzucił nim o podłogę.

16

Następnie jednym haustem wyżłopał do dna kieliszek wina, który zapił kuflem piwa, by ponownie zabrać się za rysowanie. W tym samym czasie Rolf stanął na palcach, szukając wzrokiem zmiętej kartki papieru, jednak bezskutecznie. Po chwili namysłu postanowił

wejść na gzyms witryny, ale nieoczekiwanie jakaś ręka złapała go za kołnierz i mocnym szarpnięciem ściągnęła

na

chodnik.

Chłopiec,

straciwszy

równowagę, wypuścił z rąk swoją teczkę, zaś jego rysunki rozsypały się na trotuar. Przed nim stał

niechlujnie ubrany mężczyzna, któremu nie tylko cuchnęło z ust, ale również spod pachy. Jego nieogolona i zapijaczona gęba wyglądała groźnie, jakieś osiem w skali do dziesięciu.

– Czego tam szukasz, smarkaczu? To nie jest miejsce dla dzieciaków takich, jak ty! – wydarł się, trzymając chłopca mocno za kołnierz.

Kilka sekund później wystraszony Rolf wyrwał

się z uścisku, po czym kucnął i w pośpiechu zaczął

zbierać z chodnika swoje rysunki.

– Przepraszam, ja nie chciałem. Ja… Ja szukam pana Sigmunda Hirscha. Nazywam się Rolf von Pertz –

zakomunikował przerażony chłopiec.

Nagle nieznajomy pochylił się i dość niespodziewanie zaczął pomagać młodemu zbierać jego prace. Uwagę pijaka przykuł rysunek przedstawiający germańską boginkę. Mężczyzna przez dłuższą chwilę przyglądał się grafice.

– A czego ty chcesz od Hirscha? – zapytał, spoglądając 17

na pozostałe rysunki.

– To jego? Niezłe – kontynuował.

– Nie, to moje szkice. Pan Hirsch uczy mnie malarstwa.

– Cały Panteon Bogów. Widzę tu Freyę, tam jest Thor, a ten, jak sądzę, to Loki. Nie umiesz rysować nic innego?

– Umiem, ale to jest mój ulubiony temat.

– A ile ty masz lat, chłopcze?

– Dziesięć.

– Hmm. Dziesięć? Nie bujasz?

Chłopiec,

gestem

głowy,

odpowiedział

twierdząco na zadane mu pytanie, zaś obskurny alkoholik wyciągnął do niego rękę, witając się jak równy z równym.

– Wołają na mnie Schweini i… też jestem artystą.

Chodźmy do środka, postawię ci piwo i rozejrzymy się za Hirschem – stwierdził, kładąc rękę na ramieniu syna państwa von Pertz.

Wkrótce potem weszli do lokalu, by następnie udać się do stolika, przy którym biesiadowali znajomi moczygęby.

– Witajcie kamraci. Przyprowadziłem wam nowego kolegę, to znajomy Hirscha – obwieścił Schweini.

– Pokaż im swoje prace, chłopcze. Mówi, że sam je narysował – dodał, puszczając oczko w kierunku kompanów.

Zdezorientowany chłopiec, który na tle nowo poznanych

kolegów

znacząco

wyróżniał

się

18

wyglądem, po dłuższej chwili zawahania zdecydował

się w końcu położyć na stole blok ze swoimi rysunkami.

Koledzy

Schweiniego

żywiołowo

komentowali twórczość Rolfa, który w ogóle nie zwracał na nich uwagi. Powolutku, po cichutku, niezbyt pewnym krokiem, bo na paluszkach, zbliżał

się do stołu, który wcześniej obserwował zza szyby.

Stanął tuż obok, zaraz przy ścianie. Dyskretnie rozglądając się po podłodze, szukał wyrzuconego przez jednego z czterech artystów rysunku. W

międzyczasie podsłuchiwał rozmowę, w której uczestniczyli niespełna trzydziestoletni rysownik George Grosz oraz ciemny blondyn o pociągłej twarzy Friedrich Murnau. Obok nich przy stoliku siedzieli jeszcze dramaturg Bertold Brecht i mający sześćdziesiątkę na karku szczupły, schorowany mężczyzna o urodzie Jeremy Irons’a – pisarz/ezoteryk Rudolf Steiner.

– Murnau, dlaczego uważasz, że tylko film jest w stanie porwać za sobą tłumy? Myślisz, że inne dziedziny sztuki nie mają już siły przekazu? –

dopytywał Grosz, czekając na reakcję kolegi.

– Mają, ale dużo mniejszą od kina. Pamiętasz, co się stało z Maxem Schreckiem? Wystarczyło, że zagrał u mnie wampira, a już miliony śmiertelników uwierzyło, że jest nim naprawdę.

– Ty, Bertold! Co myślisz? – nakręcał się rysownik.

– Murnau ma rację, kino to sztuka przyszłości. Jest masowa, a przez to barbarzyńsko silna. Ja tam wolę 19

kameralne klimaty, więc raczej zostanę przy teatrze.

– Grosz! Spytaj o to doktora Steinera. O ile wiem, jest wizjonerem, więc powinien znać odpowiedź – wtrącił

Murnau, racząc się łykiem złocistego trunku.

– Czy to prawda, panie Steiner? – nie dawał za wygraną Grosz.

– Panowie, musicie wiedzieć jedną, ale za to bardzo ważną rzecz, mianowicie… Przyszłość nie jest do końca zdeterminowana. Przyszłość to wypadkowa naszych dzisiejszych czynów. Pan Murnau w zasadzie ma rację, choć nie do końca. Jako artyści jesteście niezwykle opiniotwórczą grupą zawodową, zatem w dużej mierze od was zależy, jak będzie wyglądał świat za pięć, dziesięć czy pięćdziesiąt lat. Możecie sprawić, że idee, które dzisiaj wydają się abstrakcją, jutro będą realne – odpowiedział starszy człowiek, sięgnąwszy po szklankę z wodą i wsypawszy do niej zioła.

– Proszę podać jakiś przykład, panie Steiner – wtrącił

się Bertold.

– Czy możecie wyobrazić sobie Stany Zjednoczone Europy? Takie jak USA. Albo Europę, której serce jest tutaj w Berlinie?

– To bardzo piękna idea, ale jak dla mnie mało realna

– skwitował Murnau.

– Mi też jakoś trudno w to uwierzyć, a czemu akurat Berlin? – dociekał Grosz, po którym było widać, że szuka dziury w całym.

– Rozejrzyjcie się dookoła. W tej knajpie spotykają się najwybitniejsi artyści Europy. Wielu z nich pochodzi 20

z innych krajów, mówią w różnych językach, a na miejsce zamieszkania i twórczości wybrali właśnie Berlin. Wiecie dlaczego? Bo nad Berlinem unosi się silny zapach kosmopolityzmu, tolerancji i wolności.

Takiej atmosfery nie ma w żadnym innym mieście.

– A Paryż? Czyżby zapomniał pan o Paryżu? Ponoć tam jest stolica kultury.

– Paryż jest narcystyczny. Zabiera wolność kreacji i narzuca wszystkim swój styl.

– W takim razie wypijmy za ten sen! Za sen o tolerancyjnym Berlinie! – wrzasnął Murnau, wznosząc toast.

Rolf z wypiekami na twarzy konsekwentnie przysłuchiwał się dyskusji, w jakiej udział brało czterech artystów, nie mógł oderwać od nich oczu, aż w końcu w pewnym momencie usłyszał znajomo brzmiący ton głosu. To był Hirsch.

– Rolfi! Pozwól tu do mnie, proszę!

– Rolfi! Mówię do ciebie!

Początkowo chłopiec w ogóle nie reagował na słowa swojego mentora, jednak po chwili, wyrwawszy się z zamyślenia, spojrzał w bok, gdzie dostrzegł

stojącego i opartego o laskę Hirscha. Postanowił do niego podejść.

– Co tutaj robisz, chłopcze? Twoi rodzice nie będą zadowoleni, gdy dowiedzą się, że tu byłeś – zaczął

nauczyciel.

– Ja, ja tylko przyniosłem panu rysunek. Już skończony, ten z Freyą.

21

– Mogłeś to zrobić jutro podczas lekcji.

– Wiem, przepraszam.

– A teraz zabieraj swoje prace i biegnij szybko do domu. I lepiej nikomu nie mów, że tu byłeś – grzmiał

zaskoczony Hirsch, oddając chłopcu jego blok z rysunkami.

Lada moment, nie oglądając się za siebie, mały Rolf z włożonym pod pachę blokiem wybiegł z lokalu, by w pośpiechu pobiec do swojego miejsca zamieszkania. Oczywiście nie wspomniał o niczym rodzicom, wszak na chwilę przed pójściem spać, ubrany w nocną koszulę, mający wypieki na policzkach, modlił się żarliwie: Dobry Boże. Pozwól proszę, bym i ja mógł przyłączyć się do misji, o jakiej mówili panowie: Steiner, Murnau, Grosz i Brecht.

Przysięgam Ci Boże, że będę pracował z całych sił

i na krok nie ustąpię, aż spełni się ten plan.

Pozwól, by na świecie nie było granic, ani wojen.

I spraw, by Berlin był stolicą Europy.

Tej samej nocy młodzieniec miał sen. Śnili się mu grający w piłkę nożną na łące nieopodal lasu kilkuletni chłopcy, podczas gdy on, oparty o drzewo, siedział i rysował. Jednak w pewnym momencie coś zakłóciło jego uwagę. To był trzepot skrzydeł

lądującego

ptaka,

dorodnego

sokoła,

co

spowodowało, iż Rolf w trybie natychmiastowym 22

zaprzestał gryzmolenia. Ptak z wielką uwagą przyglądał się synowi państwa von Pertz, natomiast chłopiec bez zastanowienia wziął nową kartkę i z podnieceniem zaczął go szkicować. Po chwili jednak ptaszysko odleciało, by przycupnąć kilka metrów dalej na ziemi. Rolf postanowił pójść za nim, powolutku, małymi krokami, jednakże gdy był już bardzo blisko, sokół wzbił się w powietrze i przysiadł

na gałęzi jednego z drzew. Nieustępliwy chłopiec, zbliżając się do ptaka, wciąż szkicował, aczkolwiek ten nie pozwalał zbliżyć się do siebie, aż w końcu odleciał i zniknął gdzieś w głębi lasu. Wówczas rozpoczął się prawdziwy pościg. Sokół, kierując się w głąb lasu, zatrzymywał się co kilkanaście metrów, jakby czekał na Rolfa, ten zaś, będąc niczym w transie, szedł za nim. W zacienionym lesie unosiły się mgiełki, a odgłosy zwierząt potęgowały atmosferę tajemniczości, koniec końcem Rolf stracił kontakt z sokołem. Nie wiedząc dokąd iść, stał jak wryty i przez kilka chwil patrzył na różne strony. Gdy w końcu wśród gęstych drzew udało się mu dostrzec plamę światła, ruszył w jej kierunku. Niebawem, dość niepewnie, wyszedł z lasu na otuloną subtelnymi mgiełkami polanę, której nierzeczywisty charakter nadawały promienie słońca. Coś pięknego. Dookoła panowała absolutna cisza, za to na środku pikady stała niewysoka latarnia, a pod nią artystycznie zdobiona parkowa ławeczka, na której siedział

dziwnie ubrany starzec, podobny do znanego Rolfowi 23

Steinera, i coś tam sobie bazgrolił. Naraz do uszu chłopca doszedł dźwięk, jaki wydaje grafit ołówka szorującego o papier. Odruch lęku nakazał wycofać się chłopcu, jednak w tym przypadku zwyciężyła ciekawość. Krok po kroku zbliżał się do starca, chcąc za wszelką cenę zobaczyć jego rysunek. Krótki, błękitny ołówek w ręku starszego człowieka sprawnie nanosił kształty na kartonie. Rolf porównał kolor ołówka do barwy nieba, stwierdziwszy pod nosem, że są takie same. Tymczasem skupiony na rysowaniu starszy człowiek zdawał się nie dostrzegać obecności młodzieńca.

– Witaj. Czekałem na ciebie – zaczął znienacka, wpatrując się w rysunek.

W tym momencie chłopiec przestraszył się okrutnie, sztywniejąc ze strachu. Chciał uciec, lecz intuicja podpowiadała mu, aby tego nie robił.

– Do ciebie mówię, chłopcze. Oprócz nas nie ma tutaj nikogo. Podejdź bliżej, nie bój się.

Speszony Rolf niepewnym krokiem podszedł do mężczyzny, po czym z olbrzymim zainteresowaniem spojrzał na szkic przedstawiający miasto z szerokimi ulicami,

gdzie

przemieszczało

się

mnóstwo

samochodów, wielkimi szklanymi domami oraz strzelistą wieżą w centrum (Berlin początku XXI wieku).

– To piękne, jak bajka. Co pan rysuje? – zapytał.

– Przyszłość, młodzieńcze. Twoją przyszłość. Lubisz rysować?

24