Grzegorz Glinka

Motywacyjne

BAJKI

dla dzieci i dorosłych

2024

© Grzegorz Glinka, 2024

ISBN 978-83-957884-3-7

SPIS TREŚCI

1. Biegacz Zbyszek i tajemnica samodyscypliny ……………………….. 5

2. Malwina – mrówka, która pokonała słonia …………………………... 9

3. Smakowite przygody kota Kulawka …………………………………… 12

4. Motylek, który zmienił świat ……………………………………………... 15

5. Nieoczekiwana pomoc w lesie …………………………………………… 18

6. Dzik Wiesiek i potęga prawdy …………………………………………… 21

7. Sposób na sukces czy recepta na porażkę? …………………………. 24

8. Magiczna moc wdzięczności ……………………………………………… 27

9. Na fali perfekcji – historia pirata Barnaby ………………………….. 30

10. Dwa delfiny, jedno serce …………………………………………………. 33

11. Chomik Pysio i sekretne spotkanie Rady Zwierząt ……………. 36

12. Przygoda wujka Janusza i ciotki Grażyny …………………………. 39

13. Orangutan, który uratował dżunglę …………………………………. 42

14. Karma Edmunda …………………………………………………………….. 45

15. Legenda o sarnie Jadwidze ……………………………………………… 48

16. Kłaczek i zagubiony motyl ………………………………………………. 51

17. Cuda się zdarzają – opowieść o Amadeuszu ……………………... 54

18. Tajemnica Zwierzętopii ………………………………………………….. 57

19. W poszukiwaniu drogi do domu ……………………………………… 60

20. Kijek do spełniania marzeń …………………………………………….. 63

21. Mądre słowa starej sowy ………………………………………………… 66

22. Sekret spokoju – historia Bąbla i Zenona ………………………….. 69

23. Przygoda bezdomnych zwierząt ……………………………………… 72

24. Ostatni krok żółwia Stefana …………………………………………….. 75

25. Ludwik i jego niezwykła pewność siebie ………………………….. 78

26. W pogoni za spokojnym snem …………………………………………. 81

27. Przypomnienie o prawdziwej wartości człowieka ……………. 84

28. Rozmówkowo: Magiczne spotkania …………………………………. 88

29. Żubrzyca Kleksa i zagadka śmierdzących bąków ……………… 91

30. Skradzione uśmiechy – przypowieść o Królowej Lucynie ..... 94

31. Labirynt Mądrości ………………………………………………………...... 97

32. Wioska bez osądów……………………………………………………….. 100

33. Niemożliwe jest możliwe: Zero ograniczeń …………………….. 103

Biegacz Zbyszek i tajemnica samodyscypliny

Dawno, dawno temu, w krainie Zorganizowanych Zwierząt, żył sobie mały zajączek o imieniu Zbyszek. Legenda głosi, iż był on bardzo, ale to naprawdę bardzo leniwy. Ponoć całymi dniami przesiadywał na kanapie i oglądał telewizję.

Czasem przebiegł się po łące, ewentualnie poskakał po kamieniach.

Pewnego dnia Zbyszek wymyślił sobie, że chce zostać najlepszym biegaczem w całej krainie. Jednakże, aby zrealizować swój cel, potrzebował do tego kilku wskazówek.

Postanowił więc poprosić o pomoc Mistrza Borsuka, który słynął z tego, że dzięki swojej systematyczności i niezłomnej determinacji potrafił osiągać rzeczy niemożliwe.

– Mistrzu Borsuku, proszę o pomoc! Chciałbym spełnić swoje największe marzenie – zawołał zajączek, spotkawszy Borsuka podczas jego porannego treningu.

Mistrz popatrzył na Zbyszka i uśmiechnął się szeroko.

– A więc chcesz zostać najlepszym biegaczem w krainie? Nic prostszego!

Wszystko,

czego

potrzebujesz,

to

samodyscyplina – przemówił.

– Samodyscyplina? A z czym to się je? – zapytał zdziwiony zajączek.

– Samodyscyplina jest jak mięsień. Jeżeli chcesz mieć efekty, 5

musisz ją ćwiczyć każdego dnia, nie poddając się, gdy będzie ciężko. Zacznij od małych kroków i stopniowo zwiększaj swoje wyzwania. Trzymaj się planu, ściśle, gdyż to jest w tym wszystkim najważniejsze.

Zbyszek posłuchał rad Mistrza Borsuka i zaczął

pracować nad swoją samodyscypliną. Codziennie wstawał

wcześnie rano, biegał przez pola i lasy, a wieczorami analizował własny postęp tudzież planował kolejne kroki, jednak po kilku tygodniach przyszedł kryzys…

6

Niedługo później zajączek postanowił sprawdzić swoje postępy, a co za tym idzie wystartował w biegu charytatywnym, jaki raz do roku organizowały Wesołe Wiewiórki.

– Teraz albo nigdy! – pomyślał Zbyszek, stojąc na linii startu obok największych mistrzów biegania w całej krainie.

Gdy tylko rozległ się sygnał startu, nasz bohater wystartował niczym wystrzelona z łuku strzała, wybiegając na prowadzenie, by po chwili znacznie odskoczyć od swoich rywali.

Kiedy już wszyscy myśleli, że zwycięzcą zostanie pewny siebie zajączek, nagle zza krzaka wybiegł Mistrz Borsuk i bez problemu minął Zbyszka, zdobywając tym samym złoty medal.

– Gratuluję ci, Zbyszku. Jesteś naprawdę świetnym biegaczem, ale pamiętaj, że systematyczność i determinacja są kluczem do sukcesu – rzekł Mistrz Borsuk, poklepawszy zajączka po plecach.

Zbyszek był nieco zawiedziony porażką, ale nie zamierzał się poddawać. Tym razem na poważnie wziął sobie do serca słowa Mistrza Borsuka i zabrał się do roboty, albowiem kolejne zawody zbliżały się wielkimi krokami.

Trenując regularnie, umiejętności zajączka z dnia na dzień robiły się coraz większe.

W dniu Wielkiego Biegu, Zbyszek był gotowy.

Stanąwszy na starcie tuż obok rywali, poczuł wewnętrzną pewność siebie, a gdy rozbrzmiał sygnał startowy, wystrzelił

niczym kamień z procy i przebiegł całą trasę, mając na twarzy szyderczy uśmiech.

7

Po ukończonych zawodach do zajączka podszedł

Mistrz Borsuk.

– Wspaniała praca, Zbyszku! Twoja determinacja i samodyscyplina przyniosły ci zasłużone zwycięstwo –

powiedział, klepiąc naszego bohatera po plecach.

Zbyszek uśmiechnął się dumnie, ponieważ dobrze wiedział, że bez samodyscypliny nie osiągnąłby tak spektakularnego sukcesu. Nauczył się, że kluczem do spełniania marzeń jest regularna praca i nieustępliwa determinacja.

Morał tej bajki jest następujący: samodyscyplina to klucz do osiągania celów. Bez niej nawet największe marzenia pozostaną jedynie pustymi słowami, dlatego też warto pracować nad nią każdego dnia, by móc spełnić wszystkie swoje życiowe cele, jak również marzenia.

8

Smakowite przygody kota Kulawka

Dawno, dawno temu, w malutkim miasteczku na obrzeżach lasu, mieszkał kocur o imieniu Kulawek. Był to najbardziej kulawy kot, jaki kiedykolwiek chodził po ziemi, ale mimo swojego niezgrabnego kroku miał wielkie serce i jeszcze większe marzenia. Kulawek uwielbiał gotować, toteż kompilował aromatyczne zupy, kolorowe sałatki czy chociażby różnego rodzaju pikantne potrawy. Gotowanie było dla niego niczym magia, która sprawiała, że czuł się szczęśliwy i spełniony.

Pewnego dnia, kiedy Kulawek gotował swoje ulubione danie, zupę z marchewki i selera, do miasteczka zawitał

znany kucharz – Mistrz Leon. Był to szef kuchni z wielkiego miasta, który zatrzymał się w drodze do konkursu kulinarnego, by odpocząć i nacieszyć się smakami prowincji.

Spróbowawszy zupy przygotowanej przez Kulawka, zachwycił się jej smakiem tudzież niepodważalnym talentem kocura.

– To jest najlepsza zupa, jaką kiedykolwiek jadłem! –

wykrzyknął, oblizując pyszczek.

– A Ty, Kulawek, jesteś jednym z najzdolniejszych kucharzy, jakich poznałem! – kontynuował.

– Serio? – zapytał niepewnie Kulawek, rumieniąc się ze 12

zdumienia i radości.

– Serio! Serio! – potwierdził Mistrz Leon.

– Jesteś absolutnie wyjątkowy. Powinieneś rozwijać swój talent i zostać szefem kuchni w mojej ekskluzywnej restauracji. Co ty na to? – dodał po chwili.

Kulawek z entuzjazmem przyjął propozycję Mistrza Leona, choć nie było mu łatwo uwierzyć w to, co usłyszał. Już następnego dnia ruszył w podróż do wielkiego miasta, by rozpocząć swoją nową karierę jako szef kuchni. Na początku nie miał łatwo, gdyż musiał zmierzyć się z nauką nowych przepisów, rywalizacją z doświadczonymi kucharzami czy presją ze strony właściciela restauracji, ale nie poddawał się.

Z pasją i determinacją starał się jak najlepiej wykorzystać swój talent i udowodnić wszystkim, że jego kalectwo nie jest przeszkodą w osiągnięciu marzeń.

Po wielu tygodniach ciężkiej pracy, nadszedł

szczególny dzień w życiu naszych bohaterów. Stoły uginały się od pyszności, a ludzie z całego miasta tłoczyli się, by skosztować potraw, jakie przygotował Kulawek. Gdy nadszedł wieczór, a ostatni gość opuścił lokal, Mistrz Leon uścisnął dłonie kocura i przemówił:

– Jesteś nie tylko szefem kuchni, ale także moim przyjacielem.

Dzięki tobie ta restauracja stała się miejscem, gdzie marzenia zamieniają się w rzeczywistość.

Kulawek był tak wzruszony, że ledwo mógł

powstrzymać łzy szczęścia. Poznał swoje powołanie, znalazł

swoje miejsce w świecie i nigdy nie przestał gotować z miłością i pasją.

Morał z tej bajki jest prosty – podążaj za swoją pasją, 13

a znajdziesz swoje miejsce w świecie, tak jak kot Kulawek, który mimo swojej niepełnosprawności stał się szefem kuchni i spełnił swoje największe marzenie.

Tak więc, kochani Czytelnicy, nie bójcie się marzyć i realizować swoich pasji, bo jak mawiał Kulawek: „Życie jest jak dobra zupa. Trzeba dodać do niego mnóstwo miłości i pasji, aby było naprawdę smaczne”.

14

Dzik Wiesiek i potęga prawdy

Dawno, dawno temu w lesie pełnym przygód mieszkał

dzik o imieniu Wiesiek. Był to dzik wyjątkowo sprytny i mądry, ale niestety również bardzo zadufany w sobie, a co za tym idzie skłonny do kłamstw. Wiesiek lubił zmyślać różne historie i opowiadać je wszystkim zwierzętom w lesie.

Pewnego dnia nasz bohater postanowił wysilić swoją wyobraźnię i wymyślił największe kłamstwo, jakie kiedykolwiek było mu dane wypowiedzieć. Mianowicie oznajmił wszystkim, że jest potomkiem króla dzików, w związku z czym ma magiczne moce, które pozwalają mu zmieniać rzeczywistość według własnego kaprysu.

Zwierzęta w lesie były pod ogromnym wrażeniem, co zaowocowało tym, że w końcu zaczęły go szanować.

Jednak im bardziej Wiesiek kłamał, tym bardziej stawał się samolubny i nieczuły na potrzeby innych. Zaczynał

obrażać swoich przyjaciół i wyśmiewać biedniejsze zwierzęta. Jego kłamstwa nie miały końca, aż wreszcie los postanowił ukarać nadętego dzika.

Któregoś razu wieśniacy zebrali się na wielkim zgromadzeniu, aby ukarać Wieśka za jego kłamstwa. Gdy dzik przyszedł na spotkanie, wówczas wszyscy patrzyli na niego z pogardą i dezaprobatą.

21

– Wieśku, przyszedł czas, aby ukarać cię za twoje kłamstwa –

przemówił

ryś

Gerwazy,

główny

sędzia

owego

zgromadzenia.

– Ale ja naprawdę jestem potomkiem króla dzików! –

krzyknął przestraszony Wiesiek.

– Dostałeś szansę, żeby przyznać się do swoich błędów, ale jej nie wykorzystałeś i nadal kłamiesz! Za karę wysprzątasz cały las. Rozumiemy się? – kontynuował Gerwazy.

– Ale… – wydukał knur.

22

– I nie ma żadnego ale! Na błysk! – podsumował ryś.

Wiesiek był bardzo zawstydzony, ale przynajmniej zrozumiał, że kłamstwo nigdy nie prowadzi do niczego dobrego. Po tygodniu ciężkiej pracy przejrzał na oczy i postanowił zmienić swoje zachowanie. Zrobił dosłownie wszystko, co było w jego mocy, żeby naprawić swoje relacje z innymi zwierzętami, co zaowocowało tym, że stał się dla nich prawdziwym przyjacielem.

Moi drodzy, prawda jest taka, że kłamstwo zawsze wyjdzie na jaw, stąd też nie warto żyć w świecie iluzji. Lepiej być szczerym i uczciwym, bo tylko wtedy można zyskać prawdziwych przyjaciół i cieszyć się życiem w zgodzie z samym sobą.

23

Przypomnienie o prawdziwej wartości

człowieka

W krainie zwanej Wielobarwnym Światem, gdzie każdy dzień był jak tęcza po burzy, mieszkały postaci o różnych kolorach skóry, pochodzeniu i majątku. Był tam Biały Baron, Czarny Książę, Żółta Królowa i Zielony Gbur, a także wiele innych barwnych osobistości. Wszyscy żyli ze sobą w zgodzie, jednak pewnego dnia pojawił się problem.

– Drodzy mieszkańcy, nasza kraina stoi przed wielkim wyzwaniem! Zbliża się Wielki Turniej Talentów, a my musimy wybrać, kto nas będzie reprezentował! – obwieścił

Biały Baron.

– Oczywiście, że ja! Przecież mam najwięcej złota i srebra, więc na pewno wygram! – przemówił dość pewnie Czarny Książę.

– Ależ skąd! To ja mam największe doświadczenie i mądrość, więc to ja powinnam wystąpić! – wtrąciła się Żółta Królowa.

– Ha! Ani jedno, ani drugie! Liczy się siła i odwaga, a tego mi nie brakuje! – zaapelował Zielony Gbur.

Wtedy to z tłumu wysunął się mały Szary Chłopiec, który nie miał ani złota, ani tytułu, ani też wielkiej siły.

– Przepraszam, że przerywam, ale czy mógłbym spróbować swoich sił w turnieju? – zapytał nieco zawstydzony.

84

– Ty? Ależ ty jesteś zwykłym chłopcem bez tytułu i majątku.

Co możesz zaoferować? – odpowiedział Biały Baron.

– Może nie mam złota ani tytułu, ale mam serce pełne pasji i głowę pełną pomysłów. Czy to nie jest ważne? – negocjował

Szary Chłopiec.

Zgromadzeni zamilkli, zastanawiając się nad słowami chłopca, by po chwili zadecydować, że każdy, bez wyjątku, będzie miał szansę, żeby pokazać swój talent.

Dni mijały, a turniej zbliżał się wielkimi krokami, podczas gdy Baron, Książę i Królowa przygotowywali swoje występy, które polegały na pokazie bogactwa, mądrości i siły.

Szary Chłopiec natomiast pracował nad czymś zupełnie innym.

W dniu turnieju tłumy zebrały się, by zobaczyć, co mają do zaoferowania ich reprezentanci. Baron prezentował

złoto, Książę klejnoty, a Królowa mądre przysłowia. Zielony Gbur zademonstrował swoją siłę i dźwigał ciężary, jakich nikt inny nie mógł wcześniej unieść.

Wreszcie nadszedł czas na Szarego Chłopca. Wszyscy byli ciekawi, co on może zaoferować. Chłopiec wziął głęboki oddech, po czym przemówił do zgromadzonych:

– Opowiem wam historię o krainie, gdzie każdy był ważny, niezależnie od koloru skóry, pochodzenia czy majątku. O

krainie, gdzie każdy mógł być bohaterem, a największym skarbem była jedność i wzajemny szacunek…

Jego słowa były proste, ale pełne ciepła i mądrości.

Opowiadał o przygodach zwykłych ludzi, którzy dokonywali niezwykłych rzeczy. O tym, jak wspólnie przezwyciężali trudności i jak każdy miał coś wyjątkowego do zaoferowania.

85

Gdy skończył, nastała cisza, a potem burza oklasków.

Szary Chłopiec wygrał turniej nie dlatego, że miał najwięcej siły czy złota, ale dlatego, że przypomniał wszystkim o prawdziwej wartości człowieka.

– Chłopcze, dałeś nam wszystkim ważną lekcję. To nie majątek czy pochodzenie definiują naszą wartość, lecz to, co mamy w sercu i jak traktujemy innych – stwierdził Biały Baron.

– Muszę przyznać, że byłem w błędzie. Prawdziwa wartość 86

nie jest mierzona złotem – dodał Czarny Książę.

– I ja się zgadzam. Mądrość to nie tylko wiedza, ale także umiejętność słuchania innych – wybrzmiał piskliwy głos Żółtej Królowej.

– A ja.. A ja to chyba zacznę ćwiczyć umysł, a nie tylko mięśnie! – wydukał Zielony Gbur, kiwając głową w górę i w dół.

I tak oto Szary Chłopiec stał się bohaterem Wielobarwnego Świata, a jego historia była opowiadana przez wiele pokoleń, przypominając, że każdy jest ważny i każdy ma coś do zaoferowania, bez względu na to, kim jest.

87

Rozmówkowo: Magiczne spotkania

W małym miasteczku o nazwie Rozmówkowo żył

sobie człowiek o imieniu Bartek. Bartek był mistrzem w rozmowach – nie tylko tych zwykłych, ale także tych magicznych. Mówiono, że potrafił przekonać nawet kamień do tego, by zaczął mówić. Pewnego dnia postanowił podzielić się swoją wiedzą z innymi.

– Panie Bartku, jak rozmawiać, żeby rozmowa była miła i konstruktywna? Czasami mam problem z komunikacją –

zapytał Kuba.

Bartek tylko się uśmiechnął i wyciągnął z kieszeni magiczny notes, na okładce którego widniał napis: „Sekrety Rozmów”.

– Jakubie, przecież to proste! Oto kilka zasad, które pomogą ci w każdej rozmowie. Zasada pierwsza: Nie przerywaj! –

powiedział Bartek.

Mentor opowiedział Kubie historię o pani Zuzannie, która przerywała innym w trakcie rozmowy. Kobieta była tak szybka w przerywaniu, że nawet jej kot nie mógł dokończyć miauczenia.

– Jakubie, słuchaj uważnie, aż druga osoba skończy mówić.

To jest jak odkrywanie skarbu, który najpierw musisz cierpliwie wykopać, by później znaleźć najpiękniejsze słowa.

88

Zasada numer dwa: Bez przekleństw! – kontynuował Bartek.

Kolejno Kuba usłyszał historię o panu Grzegorzu, który używał przekleństw jak przyprawy do zupy. Jego rozmowy były gorzkie i niezdrowe.

– Jakubie, słowa mają moc. Wybieraj je z rozwagą.

Przekleństwa są niczym kamyki w butach, przeszkadzają w chodzeniu. Trzecia zasada brzmi: Nie przekrzykuj się! –

oznajmił mistrz w rozmowach.

89

Lada moment Bartek opowiedział swojemu rozmówcy o pani Honoracie, która krzyczała tak głośno, że aż ptaki uciekały z lasu.

– Jakubie, rozmowa to nie konkurs głośności. Lepiej być jak szept wiatru, aniżeli huk wodospadu. Zasada czwarta: Spójrz w oczy! – rzekł nauczyciel.

Następnie uczeń zaznajomił się z historią, jakiej doświadczył pan Stanisław, który unikał kontaktu wzrokowego. Jego oczy były jak zamknięte drzwi.

– Jakubie, oczy to most między duszami. Spójrz w oczy drugiej osoby, a znajdziesz tam prawdziwe historie. I ostatnia zasada, zasada numer pięć: Słuchaj ze zrozumieniem –

nadmienił Bartek.

Nasz bohater opowiedział Kubie o dziewczynce Ani, która słuchała, lecz nie rozumiała. Jej myśli wiecznie były gdzieś daleko…

– Jakubie, słuchaj nie tylko uszami, ale sercem. To jak czytanie książki, zrozumienie jest tutaj kluczem do magicznych światów – zakończył mentor.

I tak Kuba nauczył się sztuki miłych i konstruktywnych rozmów. Wszyscy w Rozmówkowie byli z niego dumni. A Bartek? Zniknął gdzieś wśród gwiazd, zostawiając dla innych swój magiczny notesik.

A teraz, moi drodzy Czytelnicy, zapamiętajcie, że każda rozmowa to okazja do odkrywania nowych historii i poznawania ludzi. Niech Wasze słowa będą jak promienie słońca – ciepłe, pełne życia i zawsze gotowe do dzielenia się miłością i zrozumieniem.

90

108

109

110