Copyright © by Małgorzata Oliwia Sobczak, 2023

Wydanie II

Warszawa 2026

Fragment

Prolog

2020

2000

2020

2000

2020

2000

2020

2000

2021

2000

Epilog

Podziękowania

Przypisy

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

„Spotkanie się dwóch osobowości jest jak kontakt dwóch substancji chemicznych:

jeśli zachodzi reakcja, obie ulegają przemianie”.

Carl Gustav Jung

„Miłość jest siłą natury. Choćbyśmy nie wiadomo jak chcieli, możemy jej rozkazywać w takim samym stopniu, w jakim możemy rozkazywać księżycowi”.

dr Deborah Anapol

Prolog

Przesiąknięty zapachem starej boazerii korytarz tonął w ciemności. Mężczyzna niemal nic nie widział, ale szedł pewnie. Znał tutaj każdy kąt, każdą krzywiznę deski. Podłoga znajomo skrzypnęła pod jego ciężarem, gdy stanął na progu i sięgnął do włącznika światła, które rozbłysło raptownie, rozrzedzając wpadającą przez okna noc. Zmrużył oczy. Świeżo wyremontowana kuchnia nie pasowała do tego domu. Biała, połyskująca, ascetyczna, na tle reszty pomieszczeń wyglądała jak statek kosmiczny. Znów ruszył przed siebie, a gumowe podeszwy jego butów odkleiły się od laminowanej posadzki. Otworzył lodówkę, zajrzał do środka i wybrał kilka produktów. Wyjął z szafki talerz, położył na nim dwie kromki chleba, cienko rozsmarował masło. Szynka, ser, pokrojony w plastry pomidor. Zgrzytnęła szuflada, zabrzęczały noże. Jednym z nich, największym, o lśniącym, gładkim ostrzu i drewnianym trzonku, przekroił kanapki na pół. Odsunął krzesło od stołu, usiadł i zaczął jeść. Nie spieszył się, przeżuwał powoli, rozkoszował się każdym kęsem. Lubił takie momenty. Lubił się zanurzać w błogiej codzienności, delektować drobnymi rzeczami.

Gdy skończył, wstał i podszedł do zlewu. Odkręcił kran, odczekał, aż spłynie ciepła woda, i niebieską gąbeczką przetarł talerz. Myjąc, spojrzał za okno. Szyba odbijała sufitowe światło, w oddali majaczyły rosnące w ogrodzie drzewa. Cienkie, wykręcone niczym artretyczne ręce gałęzie uginały się pod silnymi podmuchami wiatru. Zza chmury wyszedł księżyc. Jasny i okrągły, upstrzony ciemnymi rozsianymi plamkami. Mężczyzna uśmiechnął się kącikiem ust i wziął nóż. Chwilę mu się przyglądał, ostrze błysnęło i zniknęło pod strumieniem wody. Zgrzytnęła szuflada, zatrzasnęły się drzwiczki szafki. Zgasił światło i wyszedł na korytarz. Znany mu zapach boazerii, skrzypienie podłogi załamującej się pod jego ciężarem. Ciężki, świszczący oddech odbijający się echem od ścian.

Wszedł do sypialni. Po omacku poklepał się po kieszeni i wydobył z niej latarkę. Włączył. Skierował ostry strumień światła na łóżko. Błysnęły oczy. Szeroko rozwarte, o czarnych, zwężonych źrenicach. Zaświecił latarką tuż obok. Kolejna para oczu. Tak samo rozwartych, ciemnych, pełnych skrajnego napięcia i obezwładniającej grozy. W powietrzu unosił się słodko-gorzki zapach potu. Strach. Wydzielane przez ludzki organizm feromony. Jedyne w swoim rodzaju, niepowtarzalne, ekstremalnie podniecające. Szybkim krokiem podszedł do leżącej na brzuchu kobiety. Chwycił ją za związane nad plecami nadgarstki i zrzucił na podłogę. Jęknęła i zaczęła wyć, ale było to wycie matowe, pozbawione siły. Wsadzony w jej usta knebel skutecznie je wygłuszał. Leżący po drugiej stronie łóżka człowiek też zaczął krzyczeć. Tak samo bezgłośnie, tak samo daremnie. Rozpaczliwie się wił, usiłując się oswobodzić z więzów. Podniósł głowę, wykrzywił szyję, starał się coś zobaczyć. Usiłował kontrolować to, czego kontrolować nie był w stanie. Napastnik poświecił latarką w jego stronę. Znów to spojrzenie. Pełne dzikiego przerażenia, zwierzęce, instynktownie pragnące dojrzeć w ciemności nadchodzące zagrożenie.

Mężczyzna ruszył. Ciężkim, energicznym krokiem. Prześlizgujące się po szafkach światło. W lewo i w prawo. W górę i w dół. A potem ciężar na plecach. „Co to jest? Co to?” – myślał niespokojnie leżący na łóżku mąż kobiety. Dobiegł ich gardłowy szept napastnika, tak bliski skóry ofiary, że wywołał nagłe, bolesne ciarki:

– Jeśli drgniesz, jeśli choćby usłyszę brzęk sprężyny albo tłuczonego szkła, zginiesz.

Płacz. Paniczny płacz wstrząsający ciałem, aż przez chwilę zachwiał się przedmiot położony na plecach. I cisza. Brak ruchu. Opamiętanie.

– Dobrze. – Znów ten gardłowy szept. Przerażający, paraliżujący bardziej niż najmocniejszy cios. – Sprawuj się ładnie, a nic ci się nie stanie.

Dudniące, niosące się echem kroki. Kobiecy jęk. Jednostajne, donośne szuranie.

Szuuuuuuuuuuu.

Szurało ciało kobiety, które mężczyzna ciągnął w ciemności. Doskonale znał tu każdy kąt.

W końcu udało mu się przeciągnąć ją do dużego pokoju. Cisnął jej nogami o podłogę. Trzasnęły kości. Ruszył do okna. Ciężko, niespiesznie. Sięgnął do zasłony i przeciągnął ją na środek okna. Szyyyyyyyyy. Kółka zaszurały po drążku karnisza. Podszedł do telewizora. Włączył. Na ekranie pojawił się ogromny wąż zaciskający się na ciele królika.

– Pyton to przeciwnik, któremu lepiej nie wchodzić w drogę – rozległ się ciepły głos lektora filmu przyrodniczego. – Każdy powinien go omijać. Wąż to jeden solidny mięsień, w dodatku jest w ciągłym ruchu. Gdy walczy, jego potęga nie ma sobie równych.

Mężczyzna chwilę przyglądał się obrazowi, po czym dostrzegł leżący na sofie koc, zanurzył w nim zamaskowaną twarz, głęboko się zaciągając, i zarzucił go na monitor. Pokój zalała przytulna czerwień. Stanął nad kobietą i patrzył. Drżała jak osika. Chyba płakała, choć nie był pewien. Słodko-gorzki zapach zrobił się jeszcze mocniejszy. Wznosił się, wypełniał jego nozdrza, wyzwalał w nim uczucie najwyższej przyjemności. Jak bardzo się bała. Oj, jak bardzo. Jak bardzo zasłużyła na to, co ją spotyka.

– Taktyka pytona jest prosta. Kiedy ofiara wydycha powietrze, zmniejsza się objętość jej płuc, a pyton wówczas zaciska pierścienie. Ofierze coraz trudniej nabrać powietrza, aż w płucach nie ma już miejsca – kontynuował lektor niskim, aksamitnym głosem.

Napastnik narzucił na głowę ofiary leżący na kanapie sweter, uklęknął, podciągnął jej koszulę i jednym ruchem zsunął majtki do kostek, a nogi uniósł, rozkładając je niczym żabie na stole sekcyjnym. Jęk kobiety się wzmógł, zaczęła się kiwać w lewo i w prawo. Chciała uciec, lecz miała świadomość, że to niemożliwe. Oj, jak się bała. Jak bardzo, bardzo się bała.

Nabrał teatralnie powietrza, przytrzymał je i ze świstem wypuścił.

Wdech, wydech. Wdech, wydech. Tak pięknie pachniała. Tak pięknie.

Wbił się w nią bez ostrzeżenia. Raz i drugi. I raz, i drugi. A ona wyła w knebel. Bezgłośnie i daremnie, choć przecież mocno, usilnie, boleśnie. Życie jest pełne paradoksów. Nie przestaje nas zaskakiwać. Gdy kładła się spać przy mężu, nie przypuszczała, że za kilka godzin skona na dywanie w dużym pokoju. Skona jak zwierzę. Samotna, udręczona, przepełniona najwyższą trwogą.

Na pewno nie tak wyobrażała sobie tę noc.

Na pewno nie tak wyobrażała sobie swój koniec.

„Życie jest pełne paradoksów. Nie przestaje nas zaskakiwać” – pomyślał jej kat i uśmiechnął się w duchu. Wstał i sięgnął po leżący obok niego przedmiot. Zamachnął się. Mocne uderzenie.

– Strategię tę wąż stosuje tylko wobec dużej zdobyczy, która jest wystarczająco silna, by się opierać. Z drobną zwierzyną obchodzi się inaczej.

Uderzenie.

– Po prostu siłą uścisku miażdży jej wnętrzności, łamie żebra i uszkadza narządy wewnętrzne.

Następne.

– W tym przypadku nie ma już mowy o uduszeniu.

I jeszcze jedno.

Przechylił głowę i zastygł w bezruchu, patrząc, jak biały, skotłowany sweter, upstrzony tu i ówdzie galaretowatą mazią, nasiąka brunatną cieczą. Ciało leżało nieruchomo, zbrukane, zupełnie martwe. Natężenie strachu powoli malało. Ciszy nie zakłócał żaden dźwięk. Za oknem robiło się jasno.

Lubił takie momenty. Lubił się zanurzać w błogiej codzienności, delektować drobnymi rzeczami.

Po chwili wrócił do kuchni. Plask. Plask. Gumowe podeszwy obuwia plaskały o laminowaną podłogę. Zgrzytnęła szuflada, brzęknęły noże, zatrzasnęły się drzwiczki, zaskrzypiała podłoga. Znów znalazł się w dużym pokoju. Odsłonił kobiecie brzuch i przeciągnął nożem po jej skórze. Ponownie przechylił głowę w bok i wpatrywał się w gładką na brzegach, w pełni zasłużoną ranę ciągnącą się od pępka do łona.

Odetchnął z satysfakcją i skierował się do drzwi wyjściowych. Te zatrzasnęły się za nim z głośnym hukiem.

2020

1

Huknęło, a Klara Lubańska gwałtownie się obudziła. Usiadła na łóżku i zaczęła nasłuchiwać. Jej serce łomotało pod czarną koszulką na ramiączkach. Skrzypnęła podłoga. Ktoś chodził po korytarzu. Trzasnęły drzwi. Cisza. Oddech kobiety zaczął się wyrównywać, tętno – uspokajać. „Wyszedł. I bardzo dobrze” – pomyślała i poczuła ulgę. Zerknęła na zegarek w komórce. Dochodziła siódma.

Wsadziła pendrive’a do laptopa, zalogowała się i zawiedziona westchnęła. Lubiła, gdy wiadomość już na nią czekała. Wtedy, wylegując się w ciepłej pościeli, przeciągała jeszcze minuty, by ją odczytać. Oczekiwanie było przecież tak samo przyjemnie drażniące jak sama treść. Spojrzała za okno. Z szarego jak ołów nieba opadały drobne płatki śniegu.

– Nie do wiary… – jęknęła pod nosem.

Końcówka marca, a zima nie chciała wcale ustąpić. Klara wiedziała, że za godzinę cienka warstewka śniegu zamieni się w burą breję, która będzie się rozpadać pod butami i kołami samochodów. Tęskniła już za ciepłymi, słonecznymi porankami, za pogodnym śpiewem ptaków za oknem, za zwiewnymi sukienkami, w których tak lubiła chodzić. „Już niedługo” – pocieszyła się, wstała i włożyła kremowy szlafrok. Przeszła do łazienki, zapaliła kinkiety nad lustrem i wpatrzyła się w swoje odbicie. Drobna postura, jasnobrązowe, grube włosy związane w niedbały kok, długa grzywka rozchodząca się na boki, prosty, nieduży nos, niewielkie, ale ładnie wykrojone usta. Miała czterdzieści lat, lecz wyraźnie dostrzegała sine worki, które rysowały się pod niebieskimi oczami, i zmarszczki przecinające czoło. Pewnie gdyby lepiej sypiała, nie wyglądałaby na tak zmarnowaną. Ale mimo skrajnego wyczerpania sen przychodził do niej bardzo późno w nocy, i to od lat. Nie pomagały uspokajające napary, uprawianie sportu, a nawet przepisane przez lekarza tabletki. Tak już miała, spała jakieś trzy godziny na dobę i nic nie potrafiła z tym zrobić. Naciągnęła palcami skórę powiek, wydęła wargi. Puściła i westchnęła. Może już czas, by udać się do jednego z tych magicznych gabinetów medycyny estetycznej? Może już czas, by przestać się oszukiwać, że starzeje się z godnością, a każda nowa zmarszczka nie zabiera jej sporej części pewności siebie? Może wtedy mąż spojrzałby na nią inaczej? Może ona patrzyłaby inaczej na niego?

Mruknęła z powątpiewaniem i jak co rano od dwudziestu lat wzięła lodowaty prysznic, by pobudzić krążenie i przywrócić skórze napięcie. Włożyła wcześniej przygotowany pastelowozielony garnitur, usiadła przy toaletce i zaczęła nakładać makijaż na umytą, wykremowaną twarz. Podkład, puder w kamieniu, kredka do brwi, brązowawe cienie, tusz, róż do policzków. Od razu lepiej. Niesamowite, że dzięki makijażowi można było odjąć sobie co najmniej kilka lat. Rozpuściła włosy, przeczesała je szczotką, schyliła głowę i potrząsnęła nią energicznie, pomasowała włosy u nasady, wyprostowała się. „Tak, nieźle” – skonstatowała zadowolona i gotowa zeszła na dół.

Śnieg za oknem zdążył opaść na przegniły, pozimowy ogrodowy trawnik i pokryć deski tarasowe. Dom spowijała szarość, meble w dużym pokoju tonęły w mroku. Klara Lubańska już miała włączyć światło, gdy usłyszała głośny trzask. Zdziwiona podeszła do tarasowych drzwi i wpatrzyła się w zamykającą ogród ścianę lasu. Przemek nieraz się z nią kłócił, że trzeba zrobić tam płot, ale się uparła, że chce mieć bezpośredni kontakt z naturą. Z powodu unoszącej się mgły stojące dwadzieścia metrów dalej sosny były ledwo widoczne. Wytężyła wzrok i czekała. Wstrzymała oddech, jakby bała się poruszyć, by nie przegapić czegoś, co tłumaczyłoby dochodzący z ogrodu dźwięk. Teraz jednak za oknem panowała cisza. Śnieg niespiesznie opadał na ziemię, nocny wiatr ustał. Pełen spokój. Klara wypuściła powietrze, a wtedy za szybą pojawiła się nagle twarz mężczyzny. Kobieta podskoczyła i krzyknęła. On zaś się uśmiechnął i zaczął jej dawać jakieś znaki. Klara odsunęła się od szyby i z niedowierzaniem kiwnęła głową. „Czego on chce? Co robi w moim ogrodzie?” – myślała gorączkowo, przyglądając się mężczyźnie w panice. Czarna kurtka i ciemne dżinsy. Na głowie miał wciśniętą na oczy czapkę z daszkiem.

– Co pan tu robi?! – krzyknęła z całych sił, rozkładając ręce.

– Przyniosłem to! – odkrzyknął mężczyzna.

– Słucham?!

– Przyniosłem… – Wyciągnął rękę i pokazał. – …paczkę!!!

Klara ściągnęła brwi. Dopiero teraz zauważyła, że faktycznie trzymał w ręku jakieś tekturowe pudełko. Odetchnęła. Sięgnęła do klamki i odsunęła przeszklone tarasowe drzwi.

– Boże, ale mnie pan nastraszył – powiedziała z wyrzutem.

– Dzwoniłem dzwonkiem, ale nikt nie otwierał. Pomyślałem, że zostawię paczkę od tarasu, żeby nikt jej od frontu nie zabrał – odparł i wzruszył ramionami. Jego głos był zdławiony, jakby mówił przez zaciśnięte zęby.

Wyciągnął dłoń i podał jej pudełko. W tym samym momencie przez uchyloną szczelinę drzwi prześlizgnęła się w pędzie biało-czarna kotka.

– Mimi! – Klara powiodła za nią wzrokiem. – Gdzie ty byłaś całą noc? – zapytała z troską. – A panu dzięku… – Przeniosła spojrzenie na ogród, ale kurier już zniknął. – …ję, mimo wszystko – dokończyła zgryźliwie pod nosem i zamknęła drzwi.

Zerknęła ciekawie na paczkę. Była zaadresowana do niej.

– Ciekawe, przecież nic nie zamawiałam – zdziwiła się na głos.

Kotka zaczęła się łasić do jej nóg, robiąc pomiędzy nimi ósemki.

– No cio? Głodna jesteś, co? Głodny kotek? – Lubańska zmiękczyła głos i się schyliła. Zwierzak postawił ogon i zaczął się prężyć pod dotykiem jej ręki. – No chodź, kochanie, chodź. Pani da amku.

Skierowała się do aneksu kuchennego, a kotka podążyła truchtem za nią. Odłożyła paczkę na blat i wyjęła z szafki saszetkę z jedzeniem.

– Miau, miau – miauknęła Mimi.

– Miau, miau – powtórzyła Klara z uczuciem. – No chodź, ty mój gadający kocie. Masz, Mimciu, masz.

Wypełniła miseczkę posiekanymi kawałkami mięsa drobiowego, a kotka zaczęła wcinać ze smakiem. Klara przyglądała się jej przez chwilę zadowolona, po czym zerknęła na ścienny zegar.

– Szlag – syknęła.

Musiała się pospieszyć, bo na pokazywanie mieszkania umówiona była punkt ósma. Włożyła brązowe botki na obcasie oraz płaszcz w takim samym kolorze i wyszła na zewnątrz. Obok czmychnęła kotka. Klara przekręciła klucz w górnym i dolnym zamku, asekuracyjnie spojrzała przez ramię i odłożyła go na parapet, za doniczkę z zaschniętą werbeną. Wsiadła do auta i czym prędzej odjechała.

2

Detektyw Oskar Korda podjechał pod sopocką komendę policji. We wnętrzu czarnej Alfy Romeo rozbrzmiewała płyta amerykańskiego zespołu SYML You Knew It Was Me. Uderzenia prostych fortepianowych dźwięków miały w sobie dobro. Zazwyczaj słuchał dużo mocniejszej muzyki, ale to właśnie utwory tej grupy leciały wczoraj w mieszkaniu Alicji. Korda uśmiechnął się na to wspomnienie. Namiętny seks, wspólne gotowanie, seans filmowy z popcornem, a potem sen. Nieprzerwany, bezpieczny, jakby zamknięto ich w jakimś ciepłym kokonie. Nie myślał, że kiedyś jeszcze mu się to przytrafi. Że będzie kogoś tak bardzo pragnął, a jednocześnie umiał zasypiać z tym kimś w jednym łóżku. Choć nigdy nie wyznał jej miłości, kilka razy słowo „kocham” cisnęło mu się na usta. Tyle że zawsze czuł w sobie dziwną blokadę i nie potrafił go wyartykułować. Gdy próbował, stawało mu w gardle, jakby było trujące i miałkie. Jakby miało zęby, gotowe, by gryźć.

Zawsze tak miał. Nigdy nie powiedział żadnej kobiecie, że ją kocha. Nawet swojej matce, a raczej w szczególności jej.

Zignorował tę myśl i zgasił silnik. Gdy otworzył drzwi auta, muzyka ucichła, choć ciągle brzmiała w jego głowie. Śnieg pokrywający cienką warstwą podjazd zaskrzypiał pod jego butami. Korda lubił zimę. Była czysta i prosta, a on od zawsze pragnął czystości i prostoty, bo rzadko gościły w jego życiu. Zatrzymał się na chwilę i spojrzał w górę. Kilka płatków śniegu osiadło mu na dużym, prostym nosie, przeciętym długą blizną policzku i ciemnych, lekko falujących włosach.

– To będzie spokojny dzień – mruknął zadowolony, po czym wszedł do ceglanego budynku o przeszklonym, obłym froncie. W środku przywitały go głosy:

– Wiwat, Korda!

– Gratulacje!

– Sto lat, nadkomisarzu!

Detektyw przystanął zdziwiony. Na parterze zebrał się spory tłum, a na recepcyjnym kontuarze stały kwiaty. Ktoś trzymał tort, na którym wypalała się pachnąca siarką flara. Ktoś inny wystrzelił konfetti, ktoś jeszcze inny filmował wydarzenie telefonem komórkowym. Naprzeciw wyszedł mu postawny, łysy jak kolano komendant Juliusz Szewczyk.

– Komisarzu Korda – zaczął – chciałem nieoficjalnie, ale z należną pompą poinformować, że za spektakularne wyniki w pracy awansujesz na stopień nadkomisarza. Oczywiście odznaczenie zostanie nadane na oficjalnej uroczystości, jednak już teraz, i to przy wszystkich, chciałem pochwalić twoje osiągnięcia i pogratulować wyższego stopnia służbowego.

Szewczyk uścisnął Kordzie rękę. Ten uśmiechnął się nieśmiało i powiódł wzrokiem po twarzach zebranych. Zatrzymał się na jednej z nich. Pracujący w wydziale gospodarczym, ogolony na zero komisarz Igor Olszewski, którego wyróżniał charakterystyczny pieprzyk między brwiami, patrzył na niego z drwiącą miną. Były mąż Alicji Grabskiej – głośny, skory do rozmów, rzucający żartami na prawo i lewo – był uwielbiany przez pracowników komendy. Ale Korda znał prawdę, wiedział, że choć nigdy mu tego nie udowodniono, Igor latami znęcał się nad Alicją – poniżał ją, bił, przepraszał, a potem uderzał jeszcze mocniej, zakrapiając swój gniew alkoholem. Tajfun, bo tak mówiono na Olszewskiego od czasów liceum, potrafił jedynie niszczyć. Szedł po swoje niczym huragan i nie brał jeńców. Korda świetnie zdawał sobie sprawę z tego, że teraz Olszewski musiał być wściekły, skoro to on, przed nim, zdobył stopień nadkomisarza.

– Gratki, psie! – Korda poczuł na plecach siarczyste uderzenie.

Odwrócił wzrok od Tajfuna i przeniósł go na stojącego obok niego policjanta ubranego w jasny sweter. Paweł Pągowski, nadkomisarz z Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego, zwany przez wszystkich Pająkiem z racji długich, szczupłych kończyn, z uznaniem pokiwał głową.

– Należało ci się, brachu – powiedział. – Jak budyń kucharzowi.

– Dokładnie, zmiatasz z planszy – potwierdził stojący obok partner policyjny Pągowskiego, Adam Kowalewski, vel Kita. Miał na sobie czarny T-shirt; włosy jak zwykle związał w kucyk. – Świetna akcja z tym morderstwem sprzed lat. Serio, szacun, mordo.

– Dzięki, ale wiecie, że ujęcie sprawcy to zawsze praca zespołowa – odparł skromnie Korda.

– Zespołowa, mhm. – Mierzący niemal dwa metry Tajfun nagle wyrósł obok nich. – Szczególnie jak laska odwala za ciebie całą robotę. Wiesz, taka laska, co ci jeszcze zrobi laskę – dodał i zbliżył swoją wykrzywioną gniewem twarz do twarzy Kordy.

– Widzisz, jak ja umiem się ustawić? – rzucił z cynicznym uśmiechem Oskar. – Nie wątpię, że zazdrościsz. I wiesz, że jest czego.

– Ja cię, kurwo… – Olszewski zacisnął pięści.

Kowalewski złapał go szybko za ramię i przywołał do porządku:

– Kucnij na jeża, Tajfun!

– Kita, nie wpierdalaj się!

– Panowie. – Do grupy szybkim krokiem podszedł komendant Szewczyk. – Ja wiem, że wy wszyscy macie wielkie fiuty, ale to nie czas, by je eksponować, rozumiemy się?! – huknął. – No! To prostować się, kurwa – zarządził. – Bo zaraz stopnie zdegraduję, jak mi tu będziecie dziecinadę odpierdalać.

Korda spojrzał na zdenerwowanego komendanta. Szef nieraz był świadkiem sprzeczki policjantów, ale jeszcze nigdy nie zareagował tak ostro.

– Coś się stało? – zapytał podejrzliwie.

– Zgłoszenie właśnie przyszło. Mamy morderstwo. I to spektakularne. – Komendant pokręcił głową. – Jak tak dalej pójdzie, to Sopot wyląduje na jedynce wśród najbardziej niebezpiecznych miast w Polsce, a turystyka to się w ogóle pójdzie jebać. I tak przez ten COVID się świat sypie – sarknął Szewczyk.

– Słynące z przestępczości Siemianowice Śląskie to przy Sopocie mały pikuś, nie? – Kita zaśmiał się złowieszczo, lecz pod karnym wzrokiem komendanta mina mu od razu zrzedła.

– Nasz nowy nadkomisarz znów będzie miał szansę się wykazać – wtrącił Szewczyk, wybierając w ten sposób prowadzącego śledztwo.

Pągowski z wyrzutem spojrzał na Kowalewskiego.

– No co? – Kita wzruszył ramionami.

– Idź czochraj precla – rzucił w jego stronę Pająk i pokręcił z niedowierzaniem głową.

Redaktorka inicjująca: Ewa Orzeszek

Redaktorka prowadząca: Ewdokia Cydejko, Kamila Sypniewska

Redakcja: Joanna Kłos

Korekta: Cecylia Kobierzycka, Lena Marciniak-Cąkała, Lena Brzeźniak (Lingventa)

Projekt okładki i stron tytułowych: Joanna Strękowska-Türkmen

Zdjęcie wykorzystane na okładce: © Tim Robinson/Arcangel Images

Fotografia autorki: Krzysztof Sado Sadowski i Przemysław Klechowicz

Skład wersji elektronicznej: Michał Latusek

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

00-017 Warszawa, ul. Marszałkowska 116/122

www.gwfoksal.pl

ISBN 978-83-8449-145-4

W2099