Tytuł oryginału: La bruja Ring Ring 2: El hechizo de lluvia

Tłumaczenie: Patrycja Zarawska

Redaktorka inicjująca: Katarzyna Juszyńska

Redaktorka prowadząca: Katarzyna Kępka

Redakcja: Dominika Gołowin

Korekta: Agnieszka Bellon, Agnieszka Betlejewska

Skład wersji elektronicznej: Michał Latusek

Text & illustrations: © Alicia Teba, 2022

Originally published by La Galera

Translation rights arranged by IMC Agencia Literaria, SL

© Copyright for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o., 2026

All rights reserved

Wydanie I

Warszawa 2026

M3277

Wszelkie prawa zastrzeżone. Przedruk lub kopiowanie całości albo

fragmentów książki możliwe tylko na podstawie pisemnej zgody wydawcy.

ISBN: 978-83-8425-922-1

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

ul. Marszałkowska 116/122, 00-017 Warszawa

www.gwfoksal.pl

Fragment

Rozdział 1. Deszcz czosnku

Rozdział 2. Bolą brzuszki

Rozdział 3. Pożar w lesie

Rozdział 4. Na ratunek

Rozdział 5. Potężna magia

Rozdział 6. Dziękujemy, mała czarodziejko!

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Lili
Cześć, to ja! Mam na imię Lili, ale zaprzyjaźnione zwierzęta mówią o mnie mała czarodziejka. Uczę się leśnej magii i jestem strażniczką lasu. Moją różdżką jest ołówek, bo uwielbiam rysować.

Groszka
Ta myszka – mała, psotna łakomczucha – nie odstępuje mnie na krok i zawsze ma dla mnie dobre rady. Jej ulubiony sport to… jedzenie!

Babcia Dobroziółka
Jest wielką czarodziejką, potężną i mądrą. Zawsze pachnie świeżą miętą i eukaliptusem. Doskonale zna się na ziołach oraz innych roślinach. Potrafi przyrządzić tysiące magicznych mikstur i gotuje przepyszne zupy.

Kornel
To kot babci, straszny zrzęda. Całymi dniami drzemie w słońcu koło okna, gdzie nikt mu nie przeszkadza. Oczywiście, nie muszę tego mówić, że Groszka i on NIE są najlepszymi przyjaciółmi, ale jakoś się znoszą nawzajem.

Kaparek
Ten zielony pajączek o wielkich oczach mieszka w naszej kuchni. Zawsze mi pomaga, jeżeli zapomnę o jakimś składniku magicznej mikstury. Ma świetną pamięć jak na tak małe stworzonko.

Rozdział 1
Deszcz czosnku

Czasami uprawianie czarów może być prawdziwym wyzwaniem. Nie ma nic bardziej denerwującego, niż kiedy czarodziejka próbuje rzucić zaklęcie, a ono nie udaje się tak, jak powinno. Zaklęcie deszczu zaliczało się do najtrudniejszych. Babcia Dobroziółka uczyła wnuczkę tego czaru, ale dziewczynce wciąż wychodziło fatalnie. Próbowała chyba już z tysiąc razy i ostatecznie, owszem, wywoływała deszcz, tyle że niezupełnie taki, jak trzeba.

Sprowadziła już deszcz kasztanów i konfetti, a pewnego wieczoru spadły z nieba ciasteczka (Lili poszła wtedy spać trochę smutna, za to z pełnym brzuchem).

Żadna czarodziejka nie byłaby w stanie sprawić, żeby padało wszędzie na całym świecie. Zaklęcie pozwalało wywołać deszcz tylko na niedużym obszarze, w kręgu o promieniu kilku metrów. Było to jednak jedno z najważniejszych zaklęć, ponieważ służyło do podlewania lasu, pojenia spragnionych zwierząt oraz do napełniania jezior i bagien w okresie suszy.

Woda jest życiem, bez niej nie byłoby lasu. Lili spróbowała po raz nie wiadomo który.

– Niech spadnie tu woda z nieba, bo bardzo jej nam potrzeba! – zawołała.

Coś ją uderzyło w głowę. Czyżby piłka? A może szyszka?

To była główka czosnku! Z nieba posypał się czosnek i babcia Dobroziółka bardzo się z tego ucieszyła.

– Wspaniale! Akurat przyda się do zaklęcia, którego będziesz się dziś uczyła.

– Nie wiem, babciu, czy chcę się dzisiaj jeszcze czegoś uczyć – odpowiedziała Lili i rozłożyła parasol, żeby się ochronić przed deszczem czosnku.

– Lili, nie ma w tym nic złego, że dziś nie wychodzi ci zaklęcie. Jest ich wiele do wypróbowania. Każdej czarodziejce niektóre rzeczy udają się lepiej niż inne.

– Dobrze, mogę spróbować – zgodziła się dziewczynka, choć nie była szczególnie przekonana.

Wyszła z babcią do ogrodu, żeby poszukać potrzebnych składników.

– Chodzi o eliksir Leczykiszki. Bardzo pożyteczny – wyjaśniła babcia. – Zwłaszcza jeżeli znów przejesz się ciasteczkami, które sprowadzisz zaklęciem deszczu – dodała z uśmiechem.

Był to wyjątkowy eliksir – już jeden jego łyk leczył wszelkie dolegliwości żołądka i jelit.

I Lili, i Groszka uwielbiały jeść. Czasami pałaszowały za dużo marmolady czy ciasta, a potem i jedną, i drugą bolał brzuch. Kiedy przychodził wieczór, głośno grało im w kiszkach i był to koncert na dwa instrumenty.

Stojąc przy kotle, Lili z wielką uwagą dodawała składniki do mikstury i ostrożnie mieszała je chochlą.

Eliksir wychodził jej lepiej, niż się spodziewała. Brakowało jednak jednego produktu, a ona nie umiała sobie przypomnieć, co by to miało być.

Babcia patrzyła na nią w milczeniu z przepiśnikiem w ręce. Lili nie mogła zajrzeć do przepisu – przecież powinna go znać na pamięć.

Lili myślała i myślała, ale nie przypomniała sobie już żadnego składnika. Spojrzała na drzemiącego na belce Kaparka.

– Pssst, Kaparku! Proszę, pomóż mi – szepnęła.

Pajączek powoli opuścił się z sufitu na swojej nitce i zawisł tuż przed dziewczynką. Powąchał eliksir, pomyślał chwileczkę i cichutko odrzekł:

– Brakuje mięty.

– No jasne! Dziękuję. – Lili puściła do niego oczko i uśmiechnęła się radośnie.

Kaparek wspiął się po pajęczej nici na belkę, żeby dokończyć podwieczorek, a Lili dodała do kotła listki mięty i zamieszała miksturę. W kotle zabulgotało, po czym uniósł się z niego jasny, ładnie pachnący obłoczek.

– Wspaniale, Lili! – pochwaliła ją babcia.

Wzięła łyżkę i nabrała odrobinę eliksiru. Skosztowała i uważnie oceniła smak.

– Dobrze wyszło? – zapytała Lili z niepokojem.

– Znakomicie – odpowiedziała Dobroziółka. – Jesteś gotowa, żeby uwarzyć własny eliksir Leczykiszki.

Dziewczynka była przeszczęśliwa. Jak to dobrze, że ma takiego przyjaciela jak Kaparek!