Tytuł oryginału: Wildsmith: Magical Mountain Rescue

Tłumaczenie: Agnieszka Wilga

Redaktor inicjująca: Katarzyna Juszyńska

Korekta: Magdalena Mierzejewska, Beata Wójcik

© Copyright for text by Liz Flanagan, 2024

© Copyright for illustration by Joe Todd-Stanton, 2024

© Copyright for Polish translation by Agnieszka Wilga, 2025

© Copyright for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o., 2025

All rights reserved

Warszawa 2025

Wydanie I

M2947

Niniejszy produkt objęty jest ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że wszelkie udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Pierwsze wydanie: Great Britain in 2024 by

UCLan Publishing

University of Central Lancashire

Preston, PR1 2HE, UK

Wszelkie prawa zastrzeżone. Przedruk lub kopiowanie całości albo fragmentów książki możliwe tylko na podstawie pisemnej zgody wydawcy.

ISBN: 978-83-8425-791-3

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

00-017 Warszawa, ul. Marszałkowska 116/122

tel. +48 22 826 08 82, fax +48 22 380 18 01

biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

Fragment

Rozdział pierwszy

Rozdział drugi

Rozdział trzeci

Rozdział czwarty

Rozdział piąty

Rozdział szósty

Rozdział siódmy

Rozdział ósmy

Rozdział dziewiąty

Rozdział dziesiąty

Rozdział jedenasty

Rozdział dwunasty

Rozdział trzynasty

Rozdział czternasty

Rozdział piętnasty

Rozdział szesnasty

Rozdział siedemnasty

Rozdział osiemnasty

Rozdział dziewiętnasty

Rozdział dwudziesty

Rozdział dwudziesty pierwszy

Rozdział dwudziesty drugi

Rozdział dwudziesty trzeci

Rozdział dwudziesty czwarty

Rozdział dwudziesty piąty

Rozdział dwudziesty szósty

Rozdział dwudziesty siódmy

Rozdział dwudziesty ósmy

Rozdział dwudziesty dziewiąty

Podziękowania

W serii

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

To książka o starych i nowych przyjaźniach, dedykuję ją więc moim kochanym przyjaciółkom, z którymi znamy się od czasów szkolnych: Sian, Helen, Jennie, Angela, Kirsty – uwielbiam Was!

Rozdział pierwszy

Jarzębince śniło się, że zgubiła drogę w zamieci śnieżnej. Była sama i bardzo się bała. Spomiędzy drzew wypadł na nią rozpędzony koń – wielki i przerażający. Nie mogła dostrzec twarzy jeźdźca, ale słyszała jego słowa: „Porwano królewicza. Zrobili to Estryjczycy! Myliłaś się co do nich! W niczym nie miałaś racji!”.

Obudziła się wczesnym rankiem bez tchu, z mocno bijącym sercem. Popędziła na dół, żeby napić się wody. A potem podeszła do kuchennego okna chatki dziadka przy Ciemnym Borze.

Śnieg już przestał padać. Na zewnątrz wszystko było oślepiająco białe: niebo, drzewa, dachy stajni. Nawet z zamkniętymi oczami dawało się stwierdzić, że świat pokryła gruba warstwa puchu – bo dźwięki brzmiały inaczej. Były przytłumione, cichsze niż zwykle.

Jarzębinka też czuła się inaczej niż zwykle. Przepełniały ją smutek i zmartwienie, jakby wszystko, co dobre, pokryła warstwa śniegu.

Nagle coś kudłatego otarło się o jej dłoń i ją polizało.

– Dzięki, Arton – powiedziała, głaszcząc białego wilka po łbie. Napierający na nią ciepły ciężar dodał jej otuchy. – Masz rację – szepnęła. – Ja też nie chcę wyjeżdżać. Przecież ledwo zdążyłam pobyć trochę w domu.

Wróciła do Galrenii dopiero poprzedniej nocy, po długiej i niebezpiecznej podróży. Ostatniego wieczoru wszystko wydawało się idealne, bo zdążyła na zimowe święta i mogła je spędzić z dziadkiem i rodzicami. A potem posłaniec od królowej Sylwany przywiózł straszne wieści.

Porwano królewicza Dawida. A tatę Jarzębinki wezwano z powrotem do Harduty, żeby pomógł w jego poszukiwaniach.

– Dzień dobry, kochanie. – Do kuchni weszła zaspana mama. Stanęła obok córki i otoczyła ją ramieniem, patrząc na zimowy las. – Na pewno chcesz jechać z tatą? – spytała łagodnie.

– Muszę – odparła dziewczynka. – Nie tyle chcę, ile muszę.

Znała królewicza, bawili się razem w pałacowych ogrodach. Zdawało się, jakby to było przed wiekami! Wiedziała jednak, że musi pomóc sprowadzić go do domu.

– W takim razie pojedziemy wszyscy – rzekła mama.

– Naprawdę? – Jarzębinka obróciła się w jej stronę.

Poczuła ulgę, bo bardzo nie chciała znów się żegnać z mamą i dziadkiem. Po chwili jednak zaczęła się martwić. Czy to nie będzie niebezpieczne? Co zrobią, jeśli komuś coś się stanie?

– Pospieszmy się – powiedziała mama. – Jeśli chcemy dziś dotrzeć na miejsce, musimy brać się do roboty.

Potem nie było czasu, żeby się martwić. Wszyscy się spieszyli: prędko zjedli śniadanie i włożyli najcieplejsze ubrania – kilka warstw wełnianej odzieży, grube skarpety i wysokie buty. Każdy musiał odnaleźć swój zimowy płaszcz oraz czapkę i rękawiczki.

– Ty przynajmniej nie zmarzniesz, mając takie futro! – wysapała Jarzębinka do Artona. Zgrzała się, biegając po domu w tylu warstwach odzieży. – Tylko trudno cię będzie dostrzec na śniegu! Nie oddalaj się, proszę!

Arton pisnął i polizał ją po policzku.

Najpierw udali się do gospodarstwa sąsiadów, gdzie mieszkali Kama i Witek, znajomi Jarzębinki. Drzwi otworzył im Witek, a przy nim stała jego wielka cętkowana kotka Sabina, z ogonem owiniętym wokół jego kolan.

Chłopiec wydawał się bardzo zmęczony. Jarzębinka domyśliła się, że pewnie całą noc nie spał, bo opowiadał rodzinie o swoich przygodach w Estrii. Miała nadzieję, że wspomniał, jaki był odważny. Owszem, kiedyś ją zdradził, ale potem uratował. Uważała go teraz za prawdziwego przyjaciela.

Kama przecisnęła się obok brata i przytuliła do Jarzębinki. Długie ciemne włosy spływały jej na plecy.

– Dzień dobry! – zawołała. – Wcześnie dziś przyszliście. Chcieliśmy was odwiedzić po śniadaniu i pokazać Leonowi Ciemny Bór.

Zaprosiła sąsiadów do środka, żeby się ogrzali.

Jarzębinka usiadła przy stole, na którym piętrzył się stos bułek i stał talerz z jajkami. Rodzice Witka i Kamy właśnie pili kawę i pomachali do przybyłych dzieci.

– Potem możemy pójść do Jabłońców – ciągnęła Kama – na ciasteczka i napój korzenny. A później…

– Nie, Kama. Przestań. – Jarzębince przykro było psuć atmosferę złymi wieściami. Wiedziała, że uśmiechy z twarzy domowników zaraz znikną. Przeniosła wzrok z Kamy na Leona, swojego przyjaciela z Estrii.

Leon miał jasnobrązowe oczy i kręcone złotokasztanowe włosy – jak jego matka Elena Kruczoleśna, nowa władczyni ich kraju. Ledwie kilka dni temu odzyskała władzę dzięki pomocy Leona, Witka, Nurii, Jarzębinki i zielonej smoczycy imieniem Gałązka.

– Co się stało? – spytał chłopiec.

Jarzębinka wzięła głęboki oddech. Wiedziała, że Leon nie powinien dłużej tkwić w niewiedzy. Musi mu przekazać wiadomość, która może na zawsze zmienić ich życie.

Rozdział drugi

Jarzębinka patrzyła uważnie na swojego estriańskiego przyjaciela.

– W nocy przyjechał do nas wysłannik królowej – zaczęła.

Chciała od razu przybiec i wszystko Leonowi opowiedzieć, ale rodzice przekonali ją, żeby poczekała do rana, aż posłaniec przekaże im więcej szczegółów.

– Królewicz Dawid został porwany – wyjaśniła. – Królowa sądzi, że odpowiadają za to władze Estrii.

Wszyscy wstrzymali oddech.

– Na pewno nie moja mama! Ona nigdy by czegoś takiego nie zrobiła! – Leon był wyraźnie wstrząśnięty i głęboko zraniony.

– Wiem – zapewniła go Jarzębinka. – Przecież znam twoją mamę i wiem, że na pewno to nie ona za tym stoi.

W tym momencie do środka weszli bliscy dziewczynki. Jarzębinka szybko przedstawiła sobie tych, którzy jeszcze się nie znali.

– Zamierzam więc teraz wraz z moją rodziną udać się do Harduty i przekazać królowej, jak sprawa wygląda – wyjaśniła Jarzębinka.

– Ja też pojadę! – zawołał Leon.

– Nie możesz! Dla każdego Estryjczyka byłoby to zbyt niebezpieczne, ale dla ciebie szczególnie – zaprotestowała Jarzębinka. – To chyba oczywiste? Jeśli wrócisz teraz prosto do domu, unikniesz kłopotów.

Dzień wcześniej dzieci przyjechały tu w asyście mężczyzny imieniem Johan. Mama Leona mówiła, że to pracownik stajenny, lecz Jarzębinka widziała, że ma on ukrytą broń. Podejrzewała więc, że tak naprawdę jest żołnierzem.

– Musimy się pospieszyć – rzekł pan Johan do Leona, podrywając się. – Trzeba powiadomić Elenę Kruczoleśną.

– Nie! – Chłopiec zrobił zaciętą minę. Na jego twarzy malowała się mieszanka strachu i uporu. – Sam ją pan powiadomi. Ja jadę z Jarzębinką. To chyba oczywiste? – powtórzył słowa wypowiedziane wcześniej przez dziewczynkę, patrząc jej w oczy. – Porozmawiam z królową Sylwaną i dowiodę, że to nie moja matka stoi za porwaniem.Gdybyśmy byli wrogami, nie wchodziłbym przecież do Harduty – tłumaczył gorączkowo, żywo gestykulując. – Dlatego muszę to zrobić. Udowodnię, że jesteśmy przyjaciółmi. Mama chciałaby, abym postąpił, jak należy. – Odczekał chwilę, po czym dodał: – Znam ją lepiej niż ty.

W zatłoczonej kuchni zapadło milczenie.

– Chłopak ma rację – odezwał się dziadek Jarzębinki.

Ignicjusz Tkacz był wysokim staruszkiem o gęstej siwej czuprynie, śnieżnobiałej brodzie i błyszczących brązowych oczach. Gdy mówił, wszyscy go słuchali.

– Leonowi z pewnością nie brakuje odwagi – ciągnął dziadek. – Będziemy musieli zrobić, co w naszej mocy, by skłonić obie strony do wysłuchania swoich racji. Nie chcemy powrotu do działań wojennych. Jeśli Leon pragnie z nami jechać, będziemy się o niego troszczyć, obiecuję – zwrócił się do pana Johana. – W zamian za to proszę o przekazanie Elenie Kruczoleśnej, by cierpliwie oczekiwała dalszych wieści.

– Czy to ostateczna decyzja? – spytał pan Johan.

Leon założył ręce na piersi.

– Tak – odparł z pełnym przekonaniem.

Mężczyzna westchnął i powiedział:

– No dobrze, skoro tak. Proszę tylko napisać wiadomość do matki, żeby wiedziała, że to nie był mój wybór. Ani mieszkańców Galrenii.

Poszedł się spakować, a wkrótce potem wyjechał z wiadomością od Leona.

Pozostali zasiedli do planowania i zdecydowali, że Jarzębinka i Leon pojadą na koniach, którymi dotarli z Estrii. Jej rodzice pożyczyli wierzchowce od rodziców Witka i Kamy. Dziadek wziął swojego czarnego Gwiazdora.

Wkrótce wszyscy byli w siodłach, a konie na dziedzińcu przebierały niespokojnie kopytami, czekając na sygnał.

– Powodzenia! – Kama uścisnęła mocno Jarzębinkę.

– Też chciałbym pojechać – rzekł cicho Witek. – Ale tyle czasu nie byłem w domu… – Jego wzrok powędrował ku rodzicom.

Jarzębinka widziała, jak na niego patrzą. Dopiero co do nich wrócił.

– Twoje miejsce jest tutaj – oznajmiła.

A potem pięcioro jeźdźców – Jarzębinka, jej mama, tata, dziadek oraz Leon – ruszyło w drogę. Arton zataczał kręgi: wyprzedzał ich i zawracał, sprawdzając, czy wszystko w porządku. Na tle śniegu był niemal niewidoczny.

Wyjechali o poranku i w mrozie podróżowali przez cały dzień. Gdy zbliżali się już do Harduty, śnieg stał się mokry i brejowaty. Jarzębinka zwróciła uwagę, że Leon coraz bardziej milknie. Na zmianę z mamą pytały go o życie w Estrii, aż w końcu skończyły im się pomysły.

Potem jechali w milczeniu.

Mury Harduty były szare, wysokie i zdawały się nieprzystępne. Jarzębinka przez cały ostatni rok rozpaczliwie tęskniła za swoim rodzinnym miastem. Teraz jednak wydało jej się ono obce i dość nieprzyjazne. Jakby coś im tam groziło.

Rozdział trzeci

Jarzębinka miała wrażenie, że utknęła w koszmarnym śnie. Zbliżała się do rodzinnego miasta, ale wszystko było jakieś dziwne. Wiedząc, że jej przyjaciel Leon patrzy na to miejsce po raz pierwszy w życiu, sama też starała się spojrzeć na okolicę świeżym okiem. Harduta zdawała się szara, zimna i brudna, zwłaszcza pośród topniejącego śniegu, którego wielkie hałdy piętrzyły się po obu stronach bramy wjazdowej.

Gdy się do niej zbliżyli, drogę zagrodziło im czterech strażników.

– Nie wpuszczamy obcokrajowców! – warknął jeden z nich, piorunując wzrokiem Leona i Jarzębinkę, którzy siedzieli na estryjskich siodłach z bogato haftowanej skóry. Dziewczynka miała na sobie długi zielony płaszcz, który otrzymała od mamy Leona przy wyjeździe z Estrii.

Czy tyle wystarczy, by kogoś nie wpuścić do miasta? Wpatrywała się w strażników zdumiona i zdezorientowana.

– Ale jak to? – spytała.

– Jestem pracownikiem pałacowych stajni i przybyłem tu na rozkaz królowej Sylwany! – warknął tata. – Gdy się dowie, że nas odprawiliście, okropnie się rozgniewa. Naprawdę chcecie jeszcze bardziej pogorszyć jej humor?

Tata podał swoje nazwisko, a strażnicy przez chwilę rozmawiali po cichu ze sobą, aż w końcu przepuścili całą grupę przez bramę.

– Bardzo przyjazne to twoje miasto – szepnął do Jarzębinki Leon, gdy ich konie ruszyły.

– Dawniej było inaczej! – odparła.