Copyright © by Layla Hagen, 2018. All rights reserved.

Copyright for Polish translation© by Anna Wawrzyniak, 2025

Copyright for this edition © by Virtualo, 2025

Projekt okładki: Małgorzata Drabina / Yellow Room

Tytuł oryginału: Anything For You (The Connor Family #1)

Wydanie I

Warszawa

ISBN 9788327289018

Książka jest objęta ochroną prawa autorskiego. Wszelkie udostępnianie osobom trzecim, upowszechnianie i upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Virtualo Sp. z o.o.

ul. Marszałkowska 104/122

00-017 Warszawa

www.virtualo.pl

Chcesz wydać książkę lub audiobook? Wejdź na virtualo.eu lub napisz do nas na adres: redakcja@virtualo.pl.

Zobacz nas na i_005

Fragment

Rozdział pierwszy. Landon

Rozdział drugi. Maddie

Rozdział trzeci. Landon

Rozdział czwarty. Maddie

Rozdział piąty. Maddie

Rozdział szósty. Landon

Rozdział siódmy. Landon

Rozdział ósmy. Maddie

Rozdział dziewiąty. Landon

Rozdział dziesiąty. Landon

Rozdział jedenasty. Maddie

Rozdział dwunasty. Maddie

Rozdział trzynasty. Landon

Rozdział czternasty. Landon

Rozdział piętnasty. Maddie

Rozdział szesnasty. Landon

Rozdział siedemnasty. Maddie

Rozdział osiemnasty. Maddie

Rozdział dziewiętnasty. Landon

Rozdział dwudziesty. Maddie

Rozdział dwudziesty pierwszy. Landon

Rozdział dwudziesty drugi. Landon

Rozdział dwudziesty trzeci. Maddie

Rozdział dwudziesty czwarty. Landon

Rozdział dwudziesty piąty. Maddie

Rozdział dwudziesty szósty. Landon

Rozdział dwudziesty siódmy. Landon

Rozdział dwudziesty ósmy. Landon

Rozdział dwudziesty dziewiąty. Landon

Rozdział trzydziesty. Maddie

Rozdział trzydziesty pierwszy. Landon

Epilog. Trzy miesiące później

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział pierwszy
Landon

– Potrzebujesz urlopu – stwierdził Adam.

Chodziłem w tę i z powrotem po swoim gabinecie znajdującym się w rogu wieżowca w San Jose, masując prawą skroń. Czułem, że nadchodzi ból głowy.

– Wiem.

– Prawdziwego urlopu. Nie takiego, który trwa czterdzieści osiem godzin.

Zaśmiałem się, bo trafnie opisał, jak to wyglądało w ciągu ostatnich kilku lat. Adam, moja prawa ręka, wiedział coś na ten temat. Ale właśnie skończyłem negocjować warunki współpracy z innym ważnym graczem w branży oprogramowania. Przez kilka kolejnych tygodni wszyscy będą skupieni na papierkowej robocie i świętowaniu. Do żadnej z tych rzeczy mnie nie potrzebują, a poza tym byłem wykończony. Miesiące poprzedzające tę chwilę upłynęły na intensywnej pracy.

– Masz rację. Dwa tygodnie wolnego to nie taki zły pomysł.

Adam aż wybałuszył oczy ze zdumienia.

– Serio?

Dalej chodziłem w tę i z powrotem wzdłuż okna, które było moją ulubioną częścią gabinetu. Sięgało od podłogi do sufitu i rozpościerał się z niego imponujący widok na miasto. Większość czasu spędzałem w czterech ścianach, ale patrząc przez szybę, zawsze czułem się nieco mniej odseparowany od świata – tak jakbym uczestniczył w zgiełku panującym na zewnątrz.

– Tak. Racja. Firma się nie zawali, jeśli wezmę dłuższy urlop.

Wspinanie się na szczyt branży wymagało sporego wysiłku. A utrzymanie się na nim – jeszcze większego.

– Landon, dwa tygodnie to nie jest dłuższy urlop. Niektórzy biorą rok wolnego. To jeden z licznych benefitów, który zapewniasz swoim pracownikom, pamiętasz? Ale w twoim przypadku te dwa tygodnie to i tak cud.

Wreszcie przestałem krążyć po gabinecie i spojrzałem na Adama.

– Jesteś pewien, że poradzisz sobie ze wszystkim?

– Jasne. Dlatego mnie zatrudniłeś. Jestem twoją zaufaną prawicą, najlepszym przyjacielem i w ogóle uszczęśliwiam wszystkich dookoła.

Uniosłem brew.

– Nie wiem, czy oczekujesz podwyżki, czy tylko komplementów.

– Może i jednego, i drugiego. A może niczego i chcę cię po prostu kopnąć w dupsko, żebyś wyjechał z San Jose, zanim dopadnie cię wypalenie zawodowe. Dokąd pojedziesz? Na Bahamy? Na Bali? Do Meksyku?

Pokręciłem głową. Nie potrzebowałem egzotyki. Dokładnie wiedziałem, dokąd chcę jechać: do domu. Dorastałem w Los Angeles i piątka mojego rodzeństwa nadal tam mieszkała. Siostrzeniec też. Od ponad czterech lat nie spędziłem z nimi więcej niż dwóch dni z rzędu. Po śmierci żony skupiłem się na pracy.

– Nie, do LA. Chcę spędzić trochę czasu z rodziną.

– To świetnie. Mogę liczyć, że Val wrzuci twój telefon do oceanu, jeśli zaczniesz odpowiadać na „pilne” maile.

Adam potakiwał zachęcająco i ułożył palce w znak cudzysłowu, wymawiając słowo „pilne”.

– Nie podsuwaj jej pomysłów – ostrzegłem go.

Valentina – moja siostra bliźniaczka – i tak miała ich w nadmiarze. Sięgnąłem po smartfona, który leżał na biurku. – Zaraz do niej zadzwonię.

Adam zrozumiał sugestię i wyszedł. Wybrałem numer siostry. Odpowiedziała po piątym sygnale.

– Gratulacje! – wykrzyknęła, zanim zdążyłem otworzyć usta. – Właśnie zamknąłeś negocjacje, prawda? Jak będziesz świętować?

Tylko Val mogła zapamiętać dokładną datę podpisania kontraktu. To ten typ człowieka.

– Prawda. A jeśli chodzi o świętowanie… chcę przyjechać do domu na dwa tygodnie.

Zapadła cisza i zacząłem się zastanawiać, czy któreś z nas przez przypadek się nie rozłączyło. I wtedy Val wykrzyknęła:

– Czekaj, czekaj, własnym uszom nie wierzę! Mój najdroższy braciszku, czy ty właśnie powiedziałeś, że jedziesz do domu? Na dwa tygodnie?

Po jej głosie było słychać, że się uśmiecha.

– Właśnie tak.

– W sprawach biznesowych?

– Nie, chcę wziąć wolne.

– Wow! Wow! Czemu zawdzięczamy ten cud? Albo wiesz co? Nic nie mów. Nie chcę, żebyś się rozmyślił. Kiedy będziesz?

– Jutro mogę wsiadać do samolotu.

– Doskonale. Im szybciej, tym lepiej. Ach, Milo nie będzie mógł usiedzieć, kiedy mu o tym powiem. Non stop o tobie gada.

Uśmiechnąłem się. Milo to sześcioletni syn naszej siostry Lori. Dzwonimy do siebie w każdą sobotę rano, ale już nie mogę się doczekać, kiedy spędzę z nim trochę czasu na żywo. Ten chłopak mnie ubóstwiał, a ja robiłem, co w mojej mocy, by sprostać jego wyobrażeniom i wywierać na niego dobry wpływ, ale na odległość było to trudne.

– Zaraz poproszę asystentkę, żeby załatwiła mi bilet. Potrzebujecie czegoś? Mam coś kupić?

– Nie. Chociaż miło by było, gdybyś przywiózł jakiś prezent dla naszego kochanego siostrzeńca.

– Zawsze przywożę mu prezenty – przypomniałem jej, w końcu siadając za biurkiem.

– O której będziesz?

– Rano wpadnę do biura, żeby dopiąć parę spraw, ale wczesnym popołudniem wsiądę w samolot. Zdążę na kolację.

Piątkowe kolacje to nasza rodzinna tradycja. Całe rodzeństwo spotyka się co tydzień, choćby się waliło i paliło.

– Idealnie! Wszyscy będą. Och, Landonie, tak się cieszę. Nie mogę się doczekać. Minęło tyle czasu, odkąd spędziliśmy ze sobą więcej niż kilka dni.

Wyczułem zmianę w jej głosie – nagle złagodniał.

– Ja też nie mogę się doczekać, knypku – powiedziałem.

– Nie mów tak – zaprotestowała Val. Tak przezywał ją ojciec, kiedy się z nią droczył. Zawsze ją to śmieszyło.

– Lojalnie ostrzegam, że będziesz musiała to znosić przez najbliższe dwa tygodnie.

– Ty bydlaku. Daj mi przynajmniej kilka dni, żebym mogła się tobą nacieszyć, zanim zaczniesz mnie wkurzać.

– Niczego nie obiecuję. Do jutra, Val. Chcę poprosić asystentkę, żeby kupiła mi bilet, zanim skończy pracę.

– Pewnie. Idź. Widzimy się jutro.

Kiedy połączenie się zakończyło, wstałem ze skórzanego fotela, wyjrzałem przez okno i uśmiechnąłem się. Jadę do domu.