Copyright © 2020 by M. R. Carey
First published in Great Britain in 2020 by Orbit
Copyright for Polish translation © by Alicja Janusz, 2026
Copyright for this edition © by Grupa Wydawnicza Foksal, 2026

Redakcja: To Się Wyda

Korekta: To Się Wyda

Skład i łamanie: To Się Wyda

Projekt okładki: Małgorzata Drabina / Yellow Room

Skład wersji elektronicznej: Michał Latusek

Tytuł oryginału: The Trials of Koli (Rampart Trilogy, #2)

Wydanie I
Warszawa 2026
ISBN 978-83-8425-918-4

Książka jest objęta ochroną prawa autorskiego. Wszelkie udostępnianie osobom trzecim, upowszechnianie i upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
ul. Marszałkowska 116/122
00-017 Warszawa

Chcesz wydać książkę lub audiobook? Napisz do nas na adres: chmury@gwfoksal.pl

Zobacz nas na Facebook Instagram

Fragment

Koli

1

2

3

4

5

Młócka

6

7

8

9

10

11

Koli

12

13

14

15

16

17

18

19

Młócka

20

21

22

23

24

Koli

25

26

27

28

Młócka

29

30

31

Koli

32

33

34

35

36

37

38

Młócka

39

40

41

Koli

42

43

44

45

Młócka

46

47

48

49

Koli

50

51

52

53

54

55

56

Młócka

57

58

59

60

Koli

61

62

63

64

65

Podziękowania

O autorze

Przypisy

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Londyn był dla mnie tylko historią. Miejscem, gdzie było tak dużo technologii z dawnych czasów, że leżała na ulicach. Gdzie Por Lament miał swoją siedzibę, by dbać o wszystko, gdzie pozostawiono skarby dla osób na tyle odważnych, żeby ich szukać. To stamtąd rządzono Angliją przez tak wiele lat, że nikt nie potrafi ich policzyć, do czasu aż Niedokończona Wojna pozostawiła Angliję w ruinie. Więc wydawało mnie się – skoro żem nie mógł wrócić do domu – że warto pójść do tego Londynu, żeby go choćby zobaczyć przed śmiercią.

Dla Ericka

Koli

1

Przyszedł taki czas, żem się bał, że wcale nie dojdziemy do tego Londynu.

My szli cały czas powoli. W najlepszym dniu żeśmy zrobili pięć mil, według obliczeń ciągacza. I to nie było pięć mil w linii prostej. To było pięć mil łażenia tą czy inną drogą, zatrzymywania się, gdy tylko wyszło słońce albo wydawało się, że zaraz wyjdzie. Pięć mil szukania kryjówki, gdy coś się poruszyło, obserwowania naszych stóp, co by nie wleźć w dziurę żmikreta czy topika, bez mówienia choćby słowa, co by nie ściągnąć uwagi czegoś pod ziemią albo na niebie. To źle działało na nerwy, a w marszu to te nerwy są równie zmęczone co stopy. A może nawet i bardziej.

Żeśmy mieli trochę zapasów ze sobą – sucharki, płatki owsiane i suszone mięso – ale głównie to żeśmy jedli to, cośmy złapali. Z nadejściem Zimy były takie dni, żeśmy nie złapali nic.

Była nas trójka albo czwórka, zależy, jak się liczyło. Bo mogła być nawet i piątka.

Żem był ja, Koli Bez Twarzy. Wymieniam siebie pierwszego, bo to ja piszę tę historię, a nie dlatego, że się chcę wywyższać, bo nie ma nic, co by mnie naprawdę wywyższało. Moje imię mówi wam, jaki los mnie spotkał: wygnano mnie z mojej wioski, czyli Krzyża Mythen w Dolinie Strumienia, obdarto z imienia i nie zostawiono niczego poza marszem w świat do czasu, aż mnie ten świat złapie i zeżre.

Była i Ursala-Z-Daleka, którą możecie nazywać uzdrowicielką, tylko że uzdrawianie to była tylko część tego, co robiła. W utraconym świecie nazywaliby ją naukowcem. Kiedyś mieszkała w miejscu nazywanym Douglas, gdzie była masa ludzi takich jak ona, którzy strzegli wiedzy z dawnych czasów. Ale potem ich zaatakowali straszni wrogowie i Ursala uważała, że jest ostatnią ocalałą z Douglas.

No i była jeszcze i Szklanka, dziewczyna, którą żeśmy uratowali od opuszczonych ludzi w Dolinie Strumienia. Cóż, uratowali albo złapali, zależy, którym okiem na to spojrzeć. Nie była zadowolona z tego, że była z nami, mimo żeśmy nie chcieli jej skrzywdzić. Tak se myślę, że nigdy się nie chce po prostu kogoś skrzywdzić.

Wymieniam naszą trójkę, bo to byście zobaczyli, gdybyście na nas patrzyli, na przykład ze szczytu wzgórza albo z ruin jakiego budynku, których trochę żeśmy mijali po drodze. Byście zobaczyli jeszcze coś, co z nami szło – wielką kupę lśniącego metalu na czterech nogach, wyglądającą trochę jak koń bez głowy na karku. I tak jak koń niosła ona nasze rzeczy, przywiązane do jej grzbietu, czyli wypakowane sakwy i torby, i pakunki tak wielkie, że działko na grzbiecie tej góry nie za bardzo widziało cztery strony świata. To był właśnie ciągacz, który wcale nie był żywy. To był wytwór technologii dawnych czasów, należący do Ursali i robiący wyłącznie to, co mu kazała.

No to tak byłaby nas czwórka, którą było widać. Bo nikt nie widział Świadomej Monono, poza mną, mimo że była tak samo żywa jak każde z nas. I tak samo prawdziwa jak każde z nas. Monono też była wytworem technologii, tak jak ciągacz, tylko że ona była osobą. Była taką osobą, która żyła sobie w środku wytworu technologii nazywanego DreamSleeve, który grał muzykę i mógł czasem wydać strasznie głośny dźwięk w środku waszych uszu. Trudno to wyjaśnić i nie zamierzam próbować – a przynajmniej nie tu i nie teraz. Będziecie musieli jakoś ze mną wytrzymać, zanim zobaczycie w tej historii jakiś sens.