First published in German under the title: Die Olchis im Land der Dinos

Copyright© by Verlag Friedrich Oetinger, Hamburg, 2018

Published by agreement with Verlag Friedrich Oetinger, Hamburg, Germany

Text and illustrations by Erhard Dietl

Copyright for Polish translation© by Aleksandra Cichoń

Copyright © by Virtualo, 2023

Redakcja: Weronika May

Korekta: Aleksandra Wrońska, Magdalena Gonta-Biernat / To Się Wyda

Skład i łamanie: Tomasz Biernat / To Się Wyda

Projekt okładki: Tomasz Biernat / To Się Wyda

Ilustracja na okładce: Erhard Dietl

Tytuł oryginału: Die Olchis im Land der Dinos

Wydanie I

Warszawa 2024

ISBN 978-83-272-8954-4

Książka jest objęta ochroną prawa autorskiego. Wszelkie udostępnianie osobom trzecim, upowszechnianie i upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Virtualo Sp. z o.o.

ul. Marszałkowska 104/122

00-017 Warszawa

www.virtualo.pl

Chcesz wydać książkę lub audiobook? Wejdź na virtualo.eu lub napisz do nas na adres: redakcja@virtualo.pl.

Zobacz nas na

W serii o Lichotkach ukazały się:

Lichotki i tajny eksperyment

Lichotki lecą na Księżyc

Lichotki i rekin w kratkę

Lichotki i zielona mumia

Lichotki i Diabelskie Leże

Lichotki w sidłach magika

Lichotki i ściekowy detektyw z Londynu

Lichotki i polowanie na Upiora

W trzymającej w napięciu serii o Lichotkach-detektywach ukazały się liczne książeczki i dwa zbiory opowiadań. Materiały pomocnicze i edukacyjne (po niemiecku) można znaleźć na stronie www.vgo-schule.de.

Erhard Dietl urodził się w 1953 roku w Ratyzbonie w Niemczech. Jest pisarzem i ilustratorem odnoszącym sukcesy zarówno w swoim kraju, jak i za granicą. Za swoje prace otrzymał wiele nagród, między innymi nagrodę fundacji Buchkunst za najładniej wydaną książkę czy austriacką nagrodę za najlepszą książkę w dziedzinie literatury dziecięcej i młodzieżowej.

Jednymi z najpopularniejszych bohaterów jego książek są niesforne Lichotki, które rozśmieszą i przyciągną do lektury nawet tych, którzy nie są przekonani do czytania. Czytelnicy z przyjemnością sięgną również po serię o Gustavie Gorkym – kosmicznym reporterze. Przypadnie ona do gustu zwłaszcza fanom Lichotków.

Ból zęba w upale

Letnie słońce świeciło wysoko nad małym miasteczkiem o nazwie Szmelc. Wszyscy uczniowie i nauczyciele z niecierpliwością wypatrywali wakacji. Nareszcie znów przez kilka tygodni będą mogli całymi dniami leniuchować.

Dokładnie tak, jak robiły to Lichotki na swoim wysypisku śmieci w Szmelcu. Od zawsze dzień w dzień rozkosznie sobie śmierdoliły. Nie musiały pracować ani chodzić do szkoły.

Góra śmieci była dla Lichotków istnym rajem na Ziemi. To właśnie tutaj Tata-Lichotek majstrował przy swoich wynalazkach, a Lichociątka bawiły się z ropuchami i szczurami.

Jeśli Mama-Lichotka chciała coś ugotować, to wystarczyło, że udała się za jaskinię. Tam magazynowała najbardziej zgniłe zapasy.

Tak, na wysypisku śmieci w Szmelcu naprawdę żyło się przyjemnie. Tutaj Lichotki miały wszystko, czego potrzebowały.

No tak, powiedzmy prawie wszystko…

Od wielu dni nie padało. Cała góra śmieci była sucha jak bąk. W żadnej z pięknych błotnych kałuż nie było już wody.

Lichociątka nie mogły rzucać kulkami błotnymi. A Mama-Lichotka nie miała pojęcia, jak ugotować swój rosół na śmieciach bez mokrego błota. Lichotki siedziały niezadowolone w cieniu swojej zatęchłej jaskini. A jeszcze, jakby tego wszystkiego było mało, najmłodszemu Lichociątku zaczął się wyrzynać ząbek. Maluch leżał w swojej skrzynce po owocach i jęczał na najwyższych obrotach.

Mama Lichotka bezskutecznie próbowała dać mu do żucia kawałek opony rowerowej. Babcia-Lichotka przez cały dzień przeszła się z nim już dwadzieścia trzy razy wokół śmietnika i pięćdziesiąt siedem razy zaśpiewała mu Pieśń Lichotków. Ale ten głupi ból zęba ani trochę nie ustępował.

Dwoje Lichociątek bawiło się z Ogniopierdem w chowanego.

– Słuchajcie, śmierdziuszki – powiedziała do nich Mama-Lichotka. – Czy możecie przez chwilę zaopiekować się najmłodszym Lichociątkiem?

– Ale dlaczego my? – pytały zaskoczone Lichociątka. Nie miały ochoty opiekować się kwękającym dzieckiem.

– A dlaczego nie? – odparła Mama-Lichotka. – Chcemy wyjść z Babcią-Lichotką poszukać bajora.

– Właśnie tak! – potwierdziła Babcia-Lichotka. – Gdzieś musi się znaleźć coś błotnistego. A wy możecie w tym czasie trochę poniańczyć. Jestem pewna, że nic wam się nie stanie.

Jedno Lichociątko przewróciło oczami i wymamrotało pod nosem:

– Niech to oślizgła ściera z błockiem! Niańczenie bobasa jest nudne jak flaki z olejem!

– Zapierdzimy się z nudów – potwierdziło drugie.

– Co ja tam słyszę? – zaciekawił się Dziadek-Lichotek.

Siedział na swoim starym piecu i żuł kościaną fajkę. – Sześćset lat temu niańczyłem dużo dzieci i nigdy się nie nudziłem. Byłem opiekunem w lichocim żłobku. Każdego dnia troszczyłem się o setkę małych dzieci!

– Cudownie! – zawołały Lichociątka. – Na ropuchę, w takim razie możesz zaopiekować się najmłodszym Lichociątkiem! Jeśli jesteś w tym taki dobry!

Ale Dziadek-Lichotek potrząsnął głową tak mocno, że zagrzechotały mu druciane włosy.

– Nie mam czasu! Wypadałoby stworzyć nowy wiersz. Poeta potrzebuje odpoczynku i relaksu, to jasne jak słońce.

– No już nie róbcie takiego zamieszania, śmierdziuszki! – wtrącił się Tata-Lichotek. Leżał szeroko rozciągnięty w swojej wannie ze śmieciami, ze skórką od banana na głowie, żeby chronić się przed słońcem. – Dlaczego nie możecie wyświadczyć mamie przysługi? Zajmijcie się w końcu czymś pożytecznym!

– Przecież ty też możesz się tym zająć! – krzyknęły Lichociątka. – Masz tyle czasu!

– Tak wam się tylko wydaje – powiedział Tata-Lichotek. – Ale naprawdę muszę odpocząć. Całe to śmierdolenie w tym upale mnie wykańcza.

Najmłodsze Lichociątko wciąż beczało. Lichociątka spojrzały na nie zamyślone.

– Nie możemy tego zrobić – powiedziało jedno z dzieci do Mamy-Lichotki. – Sto razy bardziej wolimy porzucać sobie oponami samochodowymi.

– Co takiego? – dopytywała Mama-Lichotka. – Założę się, że będziecie bardzo dobrymi opiekunami. Po prostu spróbujcie.

– Ale chciałyśmy się też pobawić z ropuchami – mruknęło drugie Lichociątko. – Ktoś musi się zająć biednymi ropuchami, prawda?

– To wszystko wymówki! – westchnęła Mama-Lichotka. – Nic tylko wymówki i wymówki! W takim razie od jutra możecie się pożegnać z rosołem na śmieciach.