Copyright © by Louise Bay, 2017

Copyright for Polish translation © by Tamara Rud, 2024

Copyright for this edition © by Virtualo, 2024

Redakcja: Anna Szumacher

Korekta: d2d.pl

Projekt okładki: Małgorzata Drabina / Yellow Room

Tytuł oryginału: The British Knight (The Royals Collection, #4)

Wydanie I

Warszawa 2024

ISBN 9788327289032

Książka jest objęta ochroną prawa autorskiego. Wszelkie udostępnianie osobom trzecim, upowszechnianie i upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Virtualo Sp. z o.o.

ul. Marszałkowska 104/122

00-017 Warszawa

www.virtualo.pl

Chcesz wydać książkę lub audiobook? Wejdź na virtualo.eu lub napisz do nas na adres: redakcja@virtualo.pl.

Zobacz nas na

Rozdział 1

Violet

Mam w zwyczaju tracić czas na dwie swoje ulubione rozrywki: mężczyzn i koktajle. Zawsze upewniam się, że mój dzień obfituje w jedno lub drugie.

– Na zdrowie. – Uniosłam drinka i stuknęłam w szklanki dwóch najdroższych mi osób na świecie: swojej siostry Scarlett i jej szwagierki Darcy.

Byłyśmy w jakimś eleganckim barze w SoHo¹, gdzie drinki kosztowały czasem dwa razy tyle, ile samochód, ale to była pierwsza noc Darcy w Nowym Jorku i nie zamierzałam się przejmować, ile pieniędzy wydam tego wieczoru, nawet jeśli nie miałam dokąd jutro iść do pracy. Uwielbiałam ją, ale nie widywałam się z nią tak często, jak bym chciała, ponieważ mieszkała w Anglii, więc miałam nadzieję widzieć dzisiaj świat w pozytywnych barwach. Może przydałoby się jej jakieś dymanko w ramach prezentu powitalnego? Seks zawsze wprawiał mnie w dobry nastrój i z pewnością planowałam znalezienie kogoś, z kim mogłabym wrócić do domu. Musiałam zapomnieć, jaki miałam okropny tydzień, a nie byłam pewna, czy wystarczy tylko jedna z moich ulubionych rzeczy, by temu zaradzić. W tym przypadku potrzebowałam i alkoholu, i mężczyzny.

– Czy w Anglii jest w tej chwili ktoś wyjątkowy? – Scarlett zaczepiła Darcy. – Ktoś, kto zwala cię z nóg?

Jęknęłam.

– Ona nie jest Kopciuszkiem. Jest zdolną, pewną siebie kobietą, którą nie tak łatwo oszołomić. Pytanie, które powinnaś zadać, brzmi: czy uprawiałaś ostatnio nieziemski seks?

– Nie mówię, że nie jest zdolna i pewna siebie, ale „rycerz w lśniącej zbroi” zawsze brzmi dobrze – odpowiedziała Scarlett.

– Szkoda, że nie mam sióstr – westchnęła Darcy, uśmiechając się do nas obu.

Scarlett i ja kłóciłyśmy się bez przerwy, bo byłyśmy jak ogień i woda. Ona wyszła za mąż po raz drugi. Ja nie miałam ochoty wiązać się z jednym mężczyzną. Scarlett miała udaną karierę, podczas gdy ja nie potrafiłam utrzymać nawet pracy kelnerki. Dorobiła się dwójki dzieci, a ja nie miałam prawa trzymać kota.

I chciała mnie zabić, kiedy dowiedziała się, że zostałam zwolniona.

Ale była moją siostrą i ją kochałam.

– Tak. To świetnie mieć siostrę – przyznała Scarlett. – Chociaż wolałabym, żeby trochę częściej mnie słuchała.

– Musisz po prostu zaakceptować fakt, że nie każdy pragnie domu w Connecticut z idealnym mężem i dwójką doskonałych, choć bardzo głośnych dzieci. – Rozejrzałam się po sali. Ja pragnęłam dzikiego seksu z kimś, kto mógłby sprawić, że zapomnę o tym, co jutro miało się wydarzyć lub nie wydarzyć. Ale do tej pory nikt nie wpadł mi w oko.

– Chcę tylko, żebyś była szczęśliwa – mruknęła Scarlett, przechylając głowę na bok.

– Fajnie, to jest nas już dwie. – Ostatnią rzeczą, jakiej potrzebowałam, była litość mojej siostry. Zwłaszcza dzisiaj. – W każdym razie co zamierzasz robić, skoro już jesteś w Nowym Jorku? – zapytałam Darcy. – Jeśli chcesz, mogę ci służyć jako przewodniczka.

– Nie pracujesz jutro? – zapytała Scarlett.

Problem polegał na tym, że choć bardzo się od siebie różniłyśmy, jednocześnie byłyśmy z siostrą blisko związane i nie dało się niczego ukryć.

– Jasne, że tak, ale mogę dopasować swoje godziny pracy do Darcy. Chcę, żeby się dobrze bawiła. – Wzięłam kolejny łyk, unikając przeszywającego spojrzenia swojej siostry.

– Och, Violet. Chyba nie rzuciłaś znowu pracy?

Kątem oka dostrzegłam, że Scarlett opadły ręce. Pochyliła głowę.

– Niezupełnie – odparłam.

Nie chciałam widzieć tego wyrazu rozczarowania w jej oczach. Czy nie mogła po prostu zaakceptować, że nie jestem zainteresowana karierą na wysokich stanowiskach? Życie nieraz nauczyło mnie, że trzeba cieszyć się chwilą i że jutrem należy się przejmować dopiero wtedy, kiedy nadejdzie.

– Niezupełnie? – zapytała. – Myślałam, że polubiłaś się z dziewczynami z pracy?

– Jak najbardziej. Inne kelnerki były fantastyczne, a napiwki niesamowite. – Ale nie sądzę, bym musiała znosić to, że w pracy łapią mnie za tyłek.

– Kto złapał cię za tyłek? – zapytała Darcy.

– Jeden ze stałych klientów. Robi to nam wszystkim, ale nie rozumiem, dlaczego mam się na to godzić.

– To jest zdecydowanie nie w porządku. Więc zrezygnowałaś? – powtórzyła pytanie Scarlett.

– Nie. Nazwałam go obleśnym kutasem i zostałam zwolniona – wyjaśniłam, gotowa, by zakończyć ten temat. Miałam w życiu do czynienia z wystarczającą liczbą dupków, nie chciałam tracić czasu na rozmyślanie o nich. – Miejmy nadzieję, że dzięki temu odpuści innym kelnerkom. Przynajmniej na chwilę.

Odkryłam, że sposobem na uniknięcie rozczarowań w życiu jest posiadanie niewielkich oczekiwań, a najłatwiejszy sposób na ograniczenie ich do minimum to nieangażowanie się w nic za bardzo. Nie miało znaczenia, czy chodziło o pracę, czy o mężczyznę – nigdy nie wiązałam się na wystarczająco długo, aby emocjonalnie zainwestować w taki związek, a to oznaczało, że mogę odejść bez żalu. Utrata pracy nie była problemem, zapominałam o niej w chwili, gdy odchodziłam. Większym problemem był brak pieniędzy.

Scarlett westchnęła.

– To do ciebie niepodobne tak tracić panowanie nad sobą. Całkowicie się zgadzam, że nie powinien łapać nikogo za tyłek, ale…

– Spodziewałaś się, że zagryzę zęby?

– Absolutnie nie. Mówię tylko, że to nie w twoim stylu tak łatwo się poddawać. Martwię się o ciebie. Czy chodzi o wczorajsze wiadomości?

– Wiadomości? – zapytałam, udając, że nie wiem, co ma na myśli.

Kompletnie nie umiałam kłamać. Naprawdę, w ogóle. Ale ostatnią rzeczą, na jaką teraz miałam ochotę, była rozmowa o moim byłym chłopaku i o tym, że wczoraj na stronach biznesowych pojawiła się informacja, że wchodzi na giełdę z firmą, którą razem założyliśmy.

Była to dokładnie ta rozmowa, której chciałam uniknąć.

– Zirytowało cię to? – zagaiła Scarlett, dobrze wiedząc, że łżę.

– Ani trochę. Wiesz, że dawno się z tym pogodziłam. To było wieki temu.

Minęły prawie cztery lata, odkąd zostałam zdradzona przez swojego chłopaka ze studiów, a następnie odebrano mi firmę, na którą tak ciężko pracowałam.

– Mówiłam ci już, że życie jest piękne.

Naprawdę myślałam, że mi przeszło. Ale wczorajsza wiadomość była szokiem i wywołała wiele emocji. Cieszyłam się życiem – przez większość czasu. Miałam wspaniałą rodzinę, dobrych przyjaciół. Nie musiałam się martwić o wiele spraw, podejmować trudnych decyzji ani robić żadnych stresujących rzeczy związanych z prowadzeniem własnego biznesu. Po prostu nie miałam takiego życia, jakie sobie kiedyś wyobrażałam. Spodziewałam się, że to ja znajdę się na fotografii obok Davida. Pobralibyśmy się – para znawców technologii – i być może mielibyśmy dziecko lub dwoje dzieci. Zamiast tego stał na zdjęciu ze swoją nową żoną, kilka miesięcy od wejścia firmy na giełdę, a ja byłam kelnerką.

Scarlett sięgnęła przez stół i ścisnęła moją dłoń.

– Myślę, że to wspaniale, że jesteś szczęśliwa. Ale szczerze mówiąc, czasem dobrze mieć plan, trochę namieszać. Czyż nie tak, Darcy?

To był cios poniżej pasa, by wciągać Darcy w tę dyskusję. Nie zdawała sobie sprawy, jaką wagę miało to pytanie.

– Uwielbiam planować – powiedziała Darcy. – Powoli powiększam zyski z majątku. Oczekujemy piętnastoprocentowego skoku w ciągu najbliższych trzech lat. Jeśli tak się stanie, chcę otworzyć sklep z produktami rolnymi, w którym będę sprzedawać lokalne towary. Poza tym zamierzam adoptować dziecko, zanim skończę trzydzieści pięć lat. Aha, a gdyby pojawił się rycerz w lśniącej zbroi, nie muszę mdleć z wrażenia, ale jeśli zaprosi mnie na obiad i wymasuje mi stopy, nie odmówię. Biznes, dzieciak, masaż stóp. W tej kolejności.

Śmiałam się z jej listy rzeczy do zrobienia. Darcy zawsze wydawała się taka beztroska, ale teraz pomyślałam, że prowadzenie wiejskiej posiadłości wymaga sporo planowania i kompetencji. A Darcy najwyraźniej była w tym dobra.

– Myślałaś może o powrocie do szkoły? – zapytała mnie znienacka Scarlett.

– Nie mówisz poważnie. Do szkoły? – Miałam tak wiele złych wspomnień, związanych z czasem spędzonym na uczelni, że powtarzanie tego było ostatnią rzeczą, o której bym myślała.

David i ja poznaliśmy się na drugim roku i przez cztery lata byliśmy w związku. Staliśmy się kochankami, partnerami biznesowymi, a teraz nieznajomymi.

– Chodziło mi o to, że jeśli nie jesteś pewna, co chcesz robić, to teraz, kiedy nie masz pracy ani planu, może być idealny moment, aby coś wymyślić. – Scarlett nie dawała za wygraną.

– Po co rezygnować z dzisiaj, aby jutro było lepsze, skoro nie wiesz, czy dożyjesz tego jutra?

To, że odebrano mi firmę, która wymagała ode mnie tyle czasu i wysiłku i z której stworzyłam coś, co przepełniało mnie dumą, było druzgocącym doświadczeniem. Nie zamierzałam powtarzać tego błędu. Tak wiele poświęciłam ze swojej młodości dla… niczego. Przez kilka ostatnich lat próbowałam odzyskać ten czas – imprezowałam, żyłam chwilą, spotykałam się z wieloma facetami.

– To trochę przygnębiające – zauważyła Darcy.

– Wręcz przeciwnie – odpowiedziałam. – Nie marnuję czasu na planowanie rzeczy, które mogą się nigdy nie wydarzyć. Nie mam funduszu na czarną godzinę, więc nie muszę tracić czasu na planowanie na czarną godzinę; to dopiero jest przygnębiające. Lepiej cieszyć się słońcem.

– A jeśli spadnie deszcz?

Byłam całkiem pewna, że zwolnienie z pracy kwalifikuje się jako deszczowy dzień, ale nadal dobrze się bawiłam – teraz siedziałam tu z Darcy i ze Scarlett.

– Znajduję seksownego faceta i uprawiam dziki seks, dopóki chmury się nie rozpłyną.

Scarlett pokręciła głową.

– Co zamierzasz zrobić z pracą?

– Nie mam pojęcia. Znaleźć inną, jak sądzę.

Miałam na koncie około trzystu dolarów, co nie wystarczyło nawet na połowę czynszu, jeśli chciałam odnowić umowę najmu w przyszłym miesiącu. Problem polegał na tym, że kelnerowanie zaczynało mnie nudzić. Coraz bardziej męczyły mnie drinki po pracy i nadrabianie straconego czasu. Po prostu nie wiedziałam, co jeszcze mogłabym robić. Mogłam mieć stopień naukowy z informatyki i kilka lat doświadczenia w prowadzeniu start-upu, ale ostatnie kilka lat nie nauczyło mnie niczego poza umiejętnościami zapamiętywania potraw i noszenia trzech dań jednocześnie.

– Dlaczego nie wrócisz ze mną do Anglii? – zapytała Darcy. – Nie musisz utknąć ze mną na wsi. Mogłabyś zostać w londyńskim domu i przeczekać kilka miesięcy, aż chmury się rozwieją. Nigdy nie wiadomo, może miasto zainspiruje cię do znalezienia swojej pasji.

Nie byłam w londyńskim domu Darcy i męża Scarlett, ale siostra powiedziała mi, że wygląda jak z powieści Jane Austen.

Może Londyn okazałby się niezłym rozwiązaniem, jednak nie było mowy, żebym mogła sobie pozwolić na wyjazd.

– To takie miłe z twojej strony, ale…

– Miejsce stoi całkowicie puste i znajduje się w samym centrum miasta – zachęcała mnie Darcy.

Zerknęłam na Scarlett, czekając, aż się wtrąci i powie, że to szalony pomysł, że muszę się wziąć w garść i znaleźć inną pracę, ale ona tylko wpatrywała się we mnie w oczekiwaniu na moją odpowiedź.

– Nie mogę, Darcy. Mam swoje mieszkanie i muszę zacząć szukać pracy. Ale dziękuję.

– Czy nie mówiłaś, że i tak zbliża się termin przedłużenia umowy najmu? – zapytała Scarlett.

Naprawdę nie miała nic przeciwko temu, bym opuściła Nowy Jork?

– Pięć sekund temu namawiałaś mnie na to, bym wróciła na studia.

– Po prostu myślę, że zmiana dobrze by ci zrobiła. Może Londyn okaże się tym, czego potrzebujesz: kilka tygodni na ponowną ocenę tego, czego oczekujesz od życia. Skoro twój start-up… Biorąc pod uwagę całe to wejście na giełdę, które ma się odbyć za kilka miesięcy, uważam, że odpoczynek od Nowego Jorku może ci się przysłużyć.

– Ja jestem szczęśliwa, Scarlett. – Naprawdę nie chciałam rozmawiać o swoim byłym. – Przecież to chyba najważniejsze?

Scarlett rzuciła wymuszony uśmiech.

– Mam nadzieję, że tak jest. Bo właśnie tego najbardziej dla ciebie pragnę.

Serce ścisnęło mi się w piersi. Nienawidziłam tego, że moja siostra tak się o mnie martwiła. Przez większość czasu dramatycznie przesadzała, ale dzisiaj trafiła na mój słabszy dzień. Wiadomość o Davidzie mnie zszokowała. I przypomniała o tym, czym mogło być moje życie. Byłam świadoma tego wszystkiego, czym moje życie nie było, i na pewno nie czułam się szczęśliwa. W dodatku nie wiedziałam, jak to zmienić.

– Sądzę, że jesteś bardziej wstrząśnięta Davidem i tym debiutem giełdowym, niż sama przyznajesz – powiedziała Scarlett. – I wcale się temu nie dziwię. Też bym była na twoim miejscu. To, co się stało, było okropne. Zdradził cię i, co gorsza, uszło mu to na sucho. Miałaś pełne prawo zrobić sobie przerwę. To zupełnie naturalne. Ale minęły już cztery lata i tęsknię za swoją odważną, przebojową siostrą, która była gotowa na podbój świata. Czuję, jakby ten drań ją ukradł, i chcę ją dostać z powrotem.

Po słowach Scarlett zalała mnie fala emocji – nie wiedziałam, czy mam ochotę wymiotować, czy płakać. Ciężko pracowałam, aby nie angażować się w nic emocjonalnie, żeby nie powtórzyć tych samych błędów, które popełniłam z Davidem i ze swoim biznesem, ale czegoś mi brakowało. Nawet jeśli sama przed sobą nie chciałam tego przyznać. Scarlett miała rację – spora część tego, kim byłam, zniknęła. Zamknęłam oczy i wypuściłam powietrze, próbując się powstrzymać od publicznego szlochu. Kiedyś byłam dziewczyną gotową podbić świat. Też chciałam, żeby ta osoba wróciła.

Kiedy dłoń siostry przykryła moją, spojrzałam na nią.

– Kocham cię – wyszeptałam.

– Ja też cię kocham, ale nie popadaj przy mnie w przesadną ckliwość. Musisz przeboleć tego faceta i to, co ci zrobił, a wydaje się, że utknęłaś w martwym punkcie – powiedziała Scarlett.

Jeśli chodzi o Davida, to już mi przeszło, czyż nie? Mieszkaliśmy w tym samym mieście, ale upewniałam się, żebyśmy przebywali w dwóch różnych światach. Absolutnie za nim nie tęskniłam, ale Scarlett mówiła prawdę – czułam, że utknęłam.

– Proszę, rozważ wyjazd do Londynu – powiedziała. – W ten sposób nie będziesz w Nowym Jorku, kiedy wydarzy się ten cały debiut giełdowy. A tam będziesz mogła znaleźć nowe inspiracje, uwolnić się od przeszłości, może dowiedzieć się, co chcesz robić, gdy dorośniesz. – Uśmiechnęła się uradowana, jak za każdym razem, gdy mogła mi przypomnieć, że jest ode mnie starsza.

– Jeśli nic nie trzyma cię w Nowym Jorku, dlaczego nie wyjechać na kilka tygodni, a nawet kilka miesięcy? To może być sposób na naciśnięcie przycisku resetowania – wtórowała jej Darcy.

– Zawsze mówisz, że chcesz żyć od jednej chwili do drugiej. – Scarlett nie ustępowała. – Tylko że każda twoja chwila wydaje się bardzo podobna do poprzedniej. Dlaczego nie przeżyć kilku innych chwil w Londynie? Możesz wrócić odnowiona. Violet King wersja 2.0!

Nienawidziłam tego przemówienia, ale Scarlett miała rację. Ostatnie dwanaście miesięcy: skakanie od pracy kelnerki do pracy kelnerki nie było zabawne, chociaż bardzo starałam się udawać, że jest inaczej. Ograniczyłam plany w terminarzu na komórce do minimum i jadłam za dużo tostów. Potrzebowałam zmiany, ale wyjazd za granicę nawet nie przyszedł mi do głowy. Czy wyjazd do Londynu naprawdę wyzwoli przycisk resetowania? Dostarczy inspiracji? Stworzy Violet gotową do podboju świata?

– Ryder wraca ze mną, więc oczywiście będzie nalegał, żebyśmy wynajęli prywatny samolot. Nie musiałabyś martwić się nawet o rezerwację biletu.

Zaśmiałam się. Przede mną otwierał się cały świat, którego naprawdę nie rozumiałam. Prywatne samoloty były na szczycie listy. Ale jeśli nie musiałam wydawać swoich ostatnich kilkuset dolarów, plus jeszcze pożyczonych, na bilet lotniczy, lista powodów, dla których nie powinnam jechać do Londynu, zaczynała się kurczyć.

– Londyn, hmm?

– Tak! I możesz przyjeżdżać na wieś w weekendy, żeby się ze mną zobaczyć – pisnęła Darcy.

– Musiałabym znaleźć tam pracę. – Myślałam na głos. Moje trzysta dolców nie zaprowadziłoby mnie daleko, nawet gdybym nie płaciła czynszu.

– Restauracje w Londynie są na każdym rogu. Od razu by cię zatrudnili. – Darcy była pełna entuzjazmu.

Zmarszczyłam nos.

– Szczerze mówiąc, wolałabym poszukać czegoś innego. Jak mówi Scarlett, zmienić parę rzeczy. – Unikałam patrzenia na siostrę. Bez wątpienia prezentowała właśnie ten swój uśmiech typu: „A nie mówiłam?”.

– Cóż, pogadam z kilkoma przyjaciółmi rodziny i zobaczymy, co da się zrobić – zapowiedziała Darcy. – Może ktoś czegoś szuka.

– Jesteś pewna? Sam fakt, że pozwalasz mi zatrzymać się u siebie w domu, to aż nadto, i jeszcze…

Darcy uniosła dłoń.

– Nie ma o czym mówić. Niczego nie mogę obiecać, ale zobaczę, co da się zrobić.

– Dziękuję. – Uśmiechnęłam się i powoli skinęłam głową. Może zmiana scenerii była dokładnie tym, czego potrzebowałam.

Pomijając wszystko inne, mężczyźni tam mieli akcent. A sądząc po facetach z tego baru, musiałam znaleźć nowe łowisko. Może nawet udałoby mi się, po raz pierwszy od dłuższego czasu, zacząć myśleć o własnej przyszłości?

Rozdział 2

Violet

Londyn był dokładnie taki, jak go sobie wyobrażałam. Czarne taksówki, czerwone budki telefoniczne, deszcz i stare budynki – wszystko mi się podobało. Po zamknięciu domu Darcy odwróciłam się i zeszłam po trzech schodkach na chodnik. Albo bruk, jak powiedzieliby Brytyjczycy. Zamierzałam wrócić do Ameryki tak brytyjska, jak tylko mogłam. Oprócz różnic językowych musiałam opanować umiejętność nieustannego mówienia o pogodzie. Brytyjczycy mówili o pogodzie, jakby to był dysfunkcyjny członek rodziny, którym ciągle są rozczarowani. Nawet jeśli niebo było niebieskie i świeciło słońce, narzekali, że się tego nie spodziewali i mają na sobie za wiele warstw ubrań. Jeśli padał deszcz, na pewno nie byli szczęśliwi, ale co ciekawe, jeśli nie padało przez kilka dni, wszyscy kręcili głowami, zaniepokojeni brakiem opadów. To było niezwykle dziwne, ale bardzo mi się podobało. Nauczyłam się, że jeśli chcę rozpocząć rozmowę z nieznajomym, temat pogody działa jak koń trojański. Był odpowiednikiem Super Bowl w Ameryce, z wyjątkiem tego, że był aktualny trzysta sześćdziesiąt pięć dni w roku.

Miałam dobre przeczucia co do dzisiejszego dnia. Niebo było błękitne, nie włożyłam zbyt wielu warstw ubrań, na moim bilecie miesięcznym widniało dwadzieścia funtów i właśnie zmierzałam na rozmowę kwalifikacyjną, którą zorganizowała dla mnie Darcy. Dzisiaj był mój dzień. Czułam to w kościach. Musiało się udać. Zostało mi ostatnie pięćdziesiąt dolarów, a jeśli nie dostałabym tej pracy, musiałam zadzwonić do siostry i poprosić ją, żeby kupiła mi powrotny bilet lotniczy do Stanów, w których nic na mnie nie czekało.

Dzień przed wylotem do Londynu wyniosłam z mieszkania trzy pudła rzeczy plus walizkę, którą ze sobą zabrałam. Trzy pudła, które zawierały wszystkie moje ubrania, książki, pamiątki i biżuterię. Nie miałam mebli. Nie miałam nawet widelca. Przez lata upajałam się brakiem rzeczy i przez długi czas uważałam, że to superfajne, że nie jestem przywiązana do dóbr materialnych, ale widok trzech pudeł z tyłu samochodu mojej siostry sprawił, że poczułam się żałośnie.

Dzisiaj miałam zamiar oprzeć się temu uczuciu. Myślałam tylko o rozmowie kwalifikacyjnej i oferowanym trzymiesięcznym kontrakcie. Darcy dowiedziała się, że jeden z przyjaciół jej dziadka miał tymczasowy wakat w jakiejś kancelarii adwokackiej, przy pracach administracyjnych, i umówiła mnie na rozmowę. To nie było pewne stanowisko – wciąż mogłam zawalić rozmowę kwalifikacyjną, ale postanowiłam zrobić wszystko, co w mojej mocy. Nie chciałam zawieść Darcy i podobał mi się pomysł pracy w kancelarii prawnej. To było coś nowego. Opis stanowiska nie był konkretny, ale Darcy powiedziała mi, że potrzebują kogoś solidnego i że Amerykanka może akurat im podejść.

Szybki przegląd Wikipedii dał mi podstawy wiedzy dotyczącej adwokatów. Dowiedziałam się, że w przeciwieństwie do Stanów Zjednoczonych Brytyjczycy mają dwa rodzaje prawników – radców prawnych i adwokatów. Adwokaci nosili dziwne peruki i togi i chodzili do sądu. Radcy prawni tkwili w biurze, w garniturach, zajmując się klientami. Nie miałam pojęcia, dlaczego doszło do rozłamu, ale adwokaci wydawali się bardziej brytyjscy w swoich staromodnych strojach, a ja miałam obsesję na punkcie brytyjskości, więc to mi się podobało.

Zajrzałam do torby. Złożona kartka ze starannie zapisanym adresem nadal leżała obok mojej komórki, więc skierowałam się do najbliższej stacji metra. Zaplanowałam trasę i zarezerwowałam mnóstwo czasu, tak na wszelki wypadek. Musiałam wysiąść na stacji metra Holborn, a stamtąd zamierzałam pokonać resztę drogi z pomocą Google Maps. Miałam naprawdę wspaniałe przeczucia co do dzisiejszego dnia.

Dotarłam do wejścia do metra i przyłożyłam bilet do czytnika. Gdybym dostała tę pracę, byłaby to trasa, którą podążałabym codziennie przez następne trzy miesiące. Zupełnie jakbym naprawdę mieszkała w Londynie. Nie pamiętałam, kiedy ostatnio byłam czymkolwiek tak podekscytowana, nie mówiąc już o pracy czy dojazdach do niej. To naprawdę wydawało się początkiem czegoś – nowym początkiem.

Jako doświadczona mieszkanka Nowego Jorku byłam przyzwyczajona do przywdziewania maski obojętności, jadąc metrem. Podczas korzystania z transportu publicznego trzeba było przestrzegać pewnych zasad – zapinać torbę, nie nawiązywać kontaktu wzrokowego i zachować niewzruszony wyraz twarzy. Byłam prawie pewna, że w tutejszym metrze obowiązują te same zasady, ale dzisiaj nie mogłam ukryć uśmiechu. Chciałam się podzielić swoim dobrym humorem ze wszystkimi.

Pociąg przyjechał, gdy tylko weszłam na peron. To musiał być dobry znak – wszystko szło po mojej myśli. Weszłam do środka, uważając na szczelinę przy peronie, tak jak kazał mi elektroniczny głos, i zauważyłam miejsce w kącie, ale mężczyzna, który wsiadł ze mną do wagonu, był bliżej. Widziałam, że spojrzał na siedzenie, a potem odwrócił się do mnie. Miał jasnoniebieskie oczy i linię szczęki tak ostrą, że chciałam wyciągnąć rękę i przesunąć po niej palcami. Nie był w moim typie – garnitury to nie moja bajka – ale dla niego zrobiłabym wyjątek. Dla kogoś tak wysokiego i przystojnego. Kogoś, kto tak obłędnie wyglądał w garniturze.

– Proszę – powiedział, wskazując wolne siedzenie.

Superseksowny facet oferuje mi miejsce? To naprawdę był mój dzień.

– Dziękuję. – Rzuciłam mu najlepszy ze swoich uśmiechów.

Zamarł na moment, nasze oczy spotkały się na chwilę, a potem skinął głową i odwrócił się, wyciągając gazetę. Pod wpływem jego spojrzenia moje serce zabiło trochę szybciej. Patrzyłam, jak potrząsa gazetą, a potem składa ją eleganckimi, przemyślanymi ruchami. Czy był równie konkretny i rozważny w łóżku? Czy badałby moje ciało tak, jak studiował tę gazetę, czy byłby równie skupiony? Westchnęłam i wzięłam głęboki oddech. Nigdy się nie dowiem.

Odwróciłam się, by zająć swoje miejsce, i zobaczyłam, że ktoś, kto nie był tak rozkojarzony przez przystojnego faceta, usiadł na tym przeznaczonym dla mnie. Najwyraźniej uprzejmość Brytyjczyków nie była powszechna. Westchnęłam i rozejrzałam się, próbując rozpoznać, gdzie mogłabym stanąć, tak by się nie przewrócić. Zauważyłam lukę przy drzwiach, więc chwyciłam się jasnożółtej poręczy, którą trzymało również pięć innych rąk. Tak się złożyło, że znalazłam się tuż obok przystojnego nieznajomego, który bez problemu czytał gazetę, mimo że w pociągu było tak ciasno. Spojrzałam na niego. Jego palce znajdowały się centymetr od mojego ramienia. Zerknęłam w dół. Jego stopa prawie dotykała mojej. To było takie dziwne, znaleźć się tak blisko zupełnie obcej osoby. Był wystarczająco blisko, by go polizać.

Ten okres posuchy erotycznej, której doświadczyłam w Londynie, sprawiał, że fantazjowałem o nieznajomych w metrze. Podejrzewałam, że mężczyzna, na którym się zafiksowałam, prawdopodobnie mógłby sprawić, że w mojej głowie pojawiłyby się niegrzeczne myśli, nawet gdybym miała orgazm pięć minut przed tym, jak go zauważyłam. Prawdziwe ciacho.

Nawet nikogo nie pocałowałam, odkąd dwa tygodnie temu przyjechałam do Londynu. W Nowym Jorku łatwo było poderwać faceta lub nawiązać flirt z kimś, kto mnie podrywał. Zbyt łatwo. I tak jak zajęcie kelnerki straciło trochę na atrakcyjności, tak stało się z przypadkowymi randkami. Znudziło mi się to w Nowym Jorku, nie było sensu robić tego samego w Londynie. W końcu przyjechałam tutaj, aby spróbować czegoś nowego, zacząć od zera. Zamiast tego oglądałam dużo brytyjskiej telewizji, ćwiczyłam angielski akcent i spacerowałam po mieście. Wszystko, żeby zabić czas, dopóki nie doczekam się tymczasowej wizy.

Scarlett miała rację: nie ma sensu żyć chwilą, jeśli każda chwila jest taka sama. Musiałam trochę zamieszać.

Pociąg się zatrzymał, a ja pochyliłam się do przodu, próbując odczytać nazwę stacji. Byłam pewna, że mam jeszcze dwa przystanki przed Holborn, ale nie chciałam go przegapić. Stacją okazało się Piccadilly Circus, na którym byłam w zeszłym tygodniu; rozczarowało mnie, gdy nie zobaczyłam tam ani zwierząt, ani akrobatów. Tylko posąg Erosa otoczony elektronicznymi billboardami. Wyglądało jak ekscentryczny, ale mniej zamożny kuzyn Times Square. Kiedy się wyprostowałam, moje włosy musnęły gazetę niebieskookiego nieznajomego, a on spojrzał na mnie z góry.

– Ups – powiedziałam i się uśmiechnęłam.

Patrzył na mnie, nie mrugając, a ja nie mogłam odwrócić od niego wzroku, więc po prostu odwzajemniłam spojrzenie. To było prawie tak, jakby próbował porozumieć się ze mną bez słów, ale co chciał powiedzieć?

„Czy mogę cię pocałować?”

„Pozwól, że zabiorę cię na kolację”.

„Jestem fantastyczny w łóżku, wiesz?”

Tak, tak, poproszę podwójne „tak” i z bitą śmietaną.

Zamrugał trzykrotnie, jakby wyrwany z transu, zmarszczył lekko brwi, po czym wrócił do tego, co czytał. Nadal się mu przyglądałam. Nawet gdyby nie miał tej szczęki i przenikliwych oczu, nadal byłby atrakcyjny. Jego gęste ciemnobrązowe włosy, szerokie ramiona i drogi garnitur – to wszystko idealnie do siebie pasowało. Miał opaloną i gładką skórę i wymagało ode mnie ogromnej samokontroli, by nie sięgnąć i nie zobaczyć, czy w dotyku jest taka, jak sobie wyobrażałam. Dłonie miał duże, z długimi, mocnymi palcami i schludnie przyciętymi paznokciami, które jednak nie były dodatkowo wypielęgnowane. Manicure stał się rzeczą charakterystyczną dla mężczyzn w Nowym Jorku, zwłaszcza tych z Wall Street. Był to kolejny powód, dla którego rzadko chodziłam na randki z garniturami. Manicure powinien być czynnością zarezerwowaną wyłącznie dla kobiet.

W końcu drzwi na przystanku Piccadilly Circus otworzyły się i uświadomiłam sobie, że dotąd nie miałam racji, myśląc, że pociąg jest pełny, ponieważ do wagonu wcisnęło się jeszcze jakieś trzy tysiące osób. Przesunęłam się, żeby być bliżej swojego wymarzonego mężczyzny – moja stopa znalazła się pomiędzy jego butami. Wpatrywałam się w jego klatkę piersiową. Byliśmy blisko już wcześniej, ale teraz jego rękaw muskał moją dłoń, a kiedy wzięłam głęboki wdech, poczułam zapach skóry i drewna – nie dość mocny jak na wodę kolońską, ale zbyt drogi, by być zwykłym dezodorantem lub mydłem. Może starannie wybrany żel pod prysznic. Drzwi zapiszczały i zamknęły się, a pociąg ruszył ponownie i dynamicznie pomknął przed siebie. Gdyby facet ze snów nie poruszył się w tym samym czasie, leżałabym płasko na jego klatce piersiowej. Dostosowaliśmy się do kołysania wagonu i pociąg nabrał prędkości, kontynuując huśtawkę w niemal hipnotycznym rytmie. Jeśli mój nieznajomy zauważył, że się gapię, nic nie powiedział, a nawet gdyby to zrobił, chyba i tak nie byłabym w stanie przestać. Nagle, ni stąd, ni zowąd, pociąg zatrzymał się z piskiem, a moje ręce poszybowały w górę, kiedy próbowałam uratować się przed upadkiem. Na szczęście dla mnie trafiły na szeroką, twardą klatkę piersiową niebieskookiego nieznajomego. Przez sekundę byłam zamrożona, nie mogąc, lub nie chcąc, się ruszyć. Po chwili chwycił mnie za ramiona i postawił z powrotem na nogi.

– Czy wszystko w porządku? – zapytał.

Gdy zabierałam ręce z jego klatki piersiowej, brytyjski akcent owinął się wokół mnie jak jedwab.

Chciałam znowu stracić równowagę tylko po to, by poczuć jego siłę. To było to. Jego zapach, spojrzenie, głos i dotyk łączyły się w nić, splatającą je wszystkie razem. Wszystkie emanowały siłą – umysłu, ciała i charakteru.

– Tak, przepraszam, chyba nie jestem przyzwyczajona do jazdy metrem.

– Proszę trochę bardziej rozstawić nogi. Będzie pani łatwiej balansować – odpowiedział.

Czy on właśnie poprosił mnie, żebym rozłożyła nogi? Uśmiechnęłam się i skinęłam głową.

Wciągnął powietrze, przez co jego klatka piersiowa zrobiła się jeszcze szersza, i wrócił do swojej gazety. Westchnęłam trochę głośniej, niż zamierzałam, a kobieta obok odwróciła się, bezskutecznie próbując nieco się ode mnie oddalić. Pewnie myślała, że jestem na lekach. Albo szalona. Albo to i to. Starając się wyglądać normalnie, wyciągnęłam telefon i połączyłam się z Wi-Fi. Włączyłam Google Maps i próbowałam się zorientować, dokąd mam pójść, kiedy wysiądę z metra.

Szybko mijaliśmy stacje, zatrzymując się częściej, niż byłam przyzwyczajona. Z rozstawionymi nogami niestety nie upadłam ponownie na swojego przystojnego nieznajomego, a już po kilku chwilach w oknie pojawiły się znaki „Holborn”. Musiałam się skupić i przestać fantazjować o niewiarygodnie przystojnych mężczyznach w metrze. Przepchnęłam się przez tłum ludzi i ruszyłam do drzwi. Kiedy się otworzyły, zrobiłam trzy kroki do przodu, i gdy tylko zeszłam na peron, czyjś łokieć zgiął się i uderzył mnie w ramię tak mocno, że komórka wyślizgnęła mi się z ręki.

Serce zaczęło mi walić, gdy patrzyłam, jak telefon i mapa, jakby w zwolnionym tempie, przesuwają się w kierunku osławionej szczeliny między pociągiem a peronem, o której polecono nam pamiętać.

– Nie! – krzyknęłam, gdy ludzie wylali się za mną na peron, kopiąc mój telefon na tory.

Cholera. Zakryłam twarz dłońmi, stając wśród mijających mnie pasażerów. Nie mogłam w to uwierzyć. Jak miałam się dostać do celu? Wszystkie moje nadzieje na nowe życie, nowy początek, wiązały się z tą pracą. A ostatnią rzeczą, o jakiej marzyłam, było zrobienie wstydu Darcy przez to, że się nie pojawiłam.

– To moja wina. Przepraszam.

Odwróciłam się i zobaczyłam mężczyznę, który sprawił, że moja podróż metrem była trochę bardziej interesująca. Nabrałam powietrza.

– Pana wina?

Pociąg zaczął wydawać sygnały dźwiękowe, jego drzwi się zamknęły. Może mój telefon nie zostanie zgnieciony pod kołami i mogłabym skoczyć po niego, zanim nadjedzie następny skład metra?

– Potrąciłem panią – odparł nieznajomy.

To zapewne on uderzył mnie łokciem. Nie zdawałam sobie sprawy, że poszłam za nim.

Pokręciłam głową.

– Powinnam być bardziej ostrożna. – Spojrzałam w dół na tory, kiedy pociąg odjechał ze stacji. – Tu jest!

Nie wyglądało na to, żeby mój telefon był jakkolwiek uszkodzony.

– Myśli pan, że mam czas, by po prostu zeskoczyć i go wyciągnąć? – zapytałam.

Na jego twarzy pojawił się wyraz przerażenia. Odsunął mnie od krawędzi peronu. Spojrzałam w dół, gdzie jego ręka dotykała mojego ramienia. Pociągnął mnie z taką siłą, jakbym była małą lalką, i może tylko to sobie wyobraziłam, ale jestem pewna, że czułam ciepło jego skóry przez płaszcz. Sięgnął do kieszeni marynarki i wyciągnął wizytówkę.

– Personel stacji może być w stanie go odzyskać po zamknięciu ruchu, dziś wieczorem. Jeśli nie, proszę do mnie zadzwonić, abym mógł go odkupić.

Byłam tak pochłonięta wpatrywaniem się w niego, że prawie nie usłyszałam, co powiedział. Dopiero po chwili dotarły do mnie jego słowa.

– Dziś wieczorem? Nie, potrzebuję go teraz! – Zaczęłam panikować. Musiałam iść na rozmowę kwalifikacyjną, a mając mniej niż pięć funtów w portfelu, nie mogłam nawet kupić sobie mapy. – Potrzebuję mapy, żeby wiedzieć, którędy mam iść. Muszę dotrzeć do pewnego miejsca. – Złapałam go za ramię, które wciąż dotykało mojego.

Nieznajomy spojrzał w dół na nasze złączone ręce i z powrotem w moje oczy, z tym samym wyrazem twarzy, który miał w metrze, jakby chciał powiedzieć więcej, niż wypadało.

Potrzebowałam się skupić. Musiałam się dostać na tę rozmowę.

– Może wskaże mi pan drogę? – Zanurkowałam do torby i wyciągnęłam kartkę z adresem kancelarii adwokackiej. Dzięki Bogu, zapisałam adres. – Czy może mi pan powiedzieć, jak się tam dostać? Nie mogę się spóźnić. – Pokazałam mu adres, na który zerknął, a potem spojrzał na mnie, te niebieskie oczy badające to, co widział.

– Właśnie tam idę. Zaprowadzę panią.

Zaprowadzi? Nawet gdyby nie wyglądał, jakby dopiero co wyszedł z kampanii reklamowej Toma Forda, i nie sprawiał, że na jego widok uginały mi się kolana, złamałabym wszystkie swoje zasady dotyczące niewychodzenia za mąż. W tym momencie zaakceptowałabym każdą propozycję, jaką by dla mnie miał. Nie było opcji, żebym nie pojawiła się na tej rozmowie.

Skinął głową.

– Przynajmniej tyle mogę zrobić. – Jego głos był jak crème brûlée: jedwabiście gładki z nutą chropowatości.

Mniam. Wylizałabym tacę, gdyby mi go na niej podali.

Przez chwilę zapomniałam, że balansuję na krawędzi katastrofy.

– Chodźmy – powiedział, kierując się w stronę wyjścia.

Nie rozmawialiśmy na ruchomych schodach, wynoszących nas na powierzchnię. Stał przede mną ze zmarszczonymi brwiami, jakby zastanawiał się nad złożonym problemem.

Nie chciałam mu przerywać, ale uznałam, że moje milczenie byłoby nienaturalne.

– Jest pan w drodze do pracy? – zapytałam, gdy przeszliśmy przez kołowrotki przy wyjściu.

–Tak – odpowiedział.

Krótko i oficjalnie. Nie był zbyt rozmowny. Miałam przeczucie graniczące z pewnością, że byłby szczęśliwy, gdyby między nami zapanowała cisza. To tylko powodowało, że chciałam dowiedzieć się o nim więcej.

– Mam rozmowę kwalifikacyjną. W sprawie pracy – poinformowałam go, mając nadzieję, że to okaże się zachętą, aby też powiedział coś więcej o sobie.

Jak zarabiał na życie? Czy był handlarzem diamentów? Profesjonalnym graczem w polo? Może pochodził z rodziny królewskiej? Roztaczał wokół siebie arystokratyczną aurę.

– Chcę zrobić dobre wrażenie. Moja siostra powiedziałaby, że nie można na mnie polegać, ale nigdy się nie spóźniam. Nienawidzę spóźnień. Taka arogancja jest najgorsza – paplałam jak najęta.

Sprawiał, że się denerwowałam. Mężczyźni nigdy tak na mnie nie działali.

– Arogancja? – powtórzył, nadal marszcząc brwi, podczas gdy starałam się dotrzymać mu kroku, kiedy skręcaliśmy w boczną uliczkę.

Zanim zdążyłam odpowiedzieć, jego telefon zaczął dzwonić.

– Knightley – rzucił do słuchawki.

Nazywał się Knightley? Ja pierniczę. Brytyjczyk o seksownym, romantycznym nazwisku, który mógł być najprzystojniejszym mężczyzną, jakiego kiedykolwiek widziałam, ratował mnie przed katastrofą. Nie tylko wiejski dom Darcy okazywał się czymś jakby żywcem wyjętym z powieści Jane Austen.

Zerknął na mnie z ukosa i przycisnął telefon do ramienia.

– Muszę odbyć tę rozmowę, ale za kilka minut powinniśmy być na miejscu.

– Nie ma problemu – zapewniłam. Gówno mnie obchodziło, że rozmawiał przez telefon. Nadal zamierzałam odbyć rozmowę kwalifikacyjną, a skoro on na mnie nie patrzył, to oznaczało, że ja, jak najbardziej, mogę wpatrywać się w niego. Spojrzałam w dół i obejrzałam sobie jego kształtny, zgrabny tyłek. Jezu, czy miałby coś przeciwko temu, gdybym uniosła trochę jego marynarkę, żeby upewnić się, że jego pośladki są tak idealne, na jakie wyglądają? Lubiłam mężczyzn z ładnym tyłkiem, prawie tak samo jak mężczyzn z dużymi dłońmi i wyraźnie zarysowanymi ustami. Wszystko to stanowiło ważne wyposażenie, jeśli chodzi o bycie dobrym w łóżku. A te oczy, sposób, w jaki na mnie patrzył? Aż dostałam dreszczy.

Zeszliśmy z chodnika, przeszliśmy między budynkami i nagle jakbyśmy zniknęli w szafie i wyszli przez jej tył po drugiej stronie. Pięć sekund temu byliśmy otoczeni przez ruch uliczny, hałas i tysiące ludzi, a tutaj śpiewały ptaki, a dickensowskie budynki otaczały duży plac z mnóstwem drzew.

– Gdzie jesteśmy? – zapytałam, rozglądając się dookoła.

Mój przystojny nieznajomy zerknął na mnie, a następnie wskazał na wejście do parku, kontynuując rozmowę.

To nawet nie przypominało Londynu. Wyglądało bardziej jak jego disneyowska wersja, którą mogłabym odkryć na Florydzie. Przeszliśmy przez brukowaną ulicę, po której nie jeździły samochody, mimo że był sam środek godzin szczytu, i skierowaliśmy się do parku otoczonego czarnymi barierkami. Trawę starannie skoszono, kilka osób siedziało na ławkach, popijając kawę lub czytając gazetę. Gdzie byliśmy? Dzięki swoim spacerom w ciągu ostatnich dwóch tygodni wiedziałam, że Londyn ma wiele pięknych parków. Odwiedziłam Hyde Park i St James’ Park, odkryłam, że niektóre place były otoczone budynkami, zwróconymi w stronę małego ogrodu. Ale to? To było jak skwer na sterydach. W końcu doszliśmy do wyjścia i zobaczyłam tabliczkę z nazwą Lincoln’s Inn Fields. Będę musiała to wygooglować, kiedy wrócę do domu. Jeśli wrócę do domu – czy tamte dzieciaki kiedykolwiek opuściły Narnię? W jakiś sposób będę musiała znaleźć drogę powrotną.

Moją uwagę przykuł przenikliwy dźwięk dzwonka, ale zanim zdążyłam się zorientować, skąd dochodzi, Knightley objął mnie, odciągając od nadjeżdżającego rowerzysty i jednocześnie przyciągając do siebie. Po raz drugi tego ranka instynktownie przycisnęłam dłonie do jego klatki piersiowej, próbując się nie przewrócić. Jego dotyk był opiekuńczy i silny, jak wcześniej w metrze, a ja po prostu chciałam przywrzeć do jego ciała i wdychać jego zapach. Na każdym kroku ratował mnie przed katastrofą – w metrze, odprowadzając mnie na rozmowę kwalifikacyjną, a teraz przed tym rowerem. Rowerzysta przejechał, a ja podniosłam wzrok i zobaczyłam, że oczy Knightleya wwiercają się w moje.

– Dziękuję – wyszeptałam.

Nie odpowiedział, ale też się nie poruszył ani nie odwrócił wzroku. Przez chwilę myślałam, że może mnie pocałuje. Wyczuwałam, że tego chciał, i z pewnością odwzajemniłabym pocałunek. Ale tego nie zrobił; po prostu staliśmy tak przez kilka chwil. Nieruchomo. Wpatrywaliśmy się w siebie, jakby to spojrzenie było jeszcze bardziej intymne niż pocałunek.

W końcu jego uwagę odwrócił ktoś, kto wisiał po drugiej stronie linii; telefon wciąż miał przyciśnięty do ucha. Odwrócił wzrok, a ja zsunęłam ręce z jego klatki piersiowej.

Kontynuowaliśmy naszą podróż, znów przechodząc między budynkami. Spodziewałam się, że ponownie dołączymy do zgiełku Londynu, ale zamiast tego otoczyła mnie niezwykła urokliwość. Zielone trawniczki i kolejne stare budynki z różnokolorowej cegły, z oknami w metalowych ramach. To było jak zabawkowe miasteczko dla lalek. Skręciliśmy ostro w prawo. Nawet nie pożegnawszy się z rozmówcą po drugiej stronie linii, Knightley przerwał konwersację, naciskając czerwoną słuchawkę na komórce, po czym schował ją do kieszeni.

– To tutaj. Proszę dać mi znać, jak się sprawy mają z pani telefonem komórkowym.

Chciałam, żeby powiedział coś innego. Zaproś mnie na obiad. Pocałuj mnie. Cokolwiek. Nie chciałam, żeby teraz odchodził. W Nowym Jorku mężczyźni byli wszędzie, ale żaden nieznajomy nigdy nie urzekł mnie tak jak ten. Zupełnie jakbym wchodząc wtedy do metra, połknęła jakiś magiczny eliksir, który sprawił, że ten cały Knightley przyciągał mnie z wielką siłą. A nawet nie był w moim typie.

Nigdy nie zapraszałam facetów na randki. Nigdy nie musiałam. Zdawałam sobie sprawę, że za chwilę odejdzie, i żałowałam, że nie mam w tym większej wprawy.

– Tak zrobię. Dziękuję.

Otworzył usta, jakby chciał coś powiedzieć, ale potem zmarszczył brwi, wyraźnie zmieniając zdanie. W końcu wspiął się po kilku stopniach i przeszedł przez otwarte drzwi. Sprawdziłam adres na wydruku w swojej torbie. New Square 1. Dokładnie ten sam adres został namalowany błyszczącą czarną farbą z boku budynku. Udało mi się. Mój przystojny nieznajomy zniknął w tym samym wejściu, do którego zmierzałam i ja. Kolejny znak. Może znów go zobaczę. Dzisiaj był mój dzień.

Wzięłam głęboki oddech i weszłam po schodach, idąc tą samą drogą, którą przed chwilą podążał Knightley.

Nadszedł czas, by być fantastyczną.

Rozdział 3

Alexander

Mój poranny trening był wyczerpujący. Im ciężej pracowałem, tym ciężej ćwiczyłem. Mocno wierzyłem w to, że gdybym nie był sprawny fizycznie, nie mógłbym dobrze wykonywać swojej pracy.

Byłem gotów zrobić wszystko, co trzeba, aby stać się najlepszym adwokatem, jakim tylko mogłem. W rezultacie byłem na nogach od piątej, ćwiczyłem do szóstej trzydzieści, a potem miałem konferencję z Dubajem o siódmej. Nienawidziłem tych dni, kiedy spóźniałem się do biura, ale tego ranka nie można było nic na to poradzić. Moja droga do pracy okazała się… niezwykła.

Kobieta, na którą wpadłem, wysiadając z metra, była piękna, a ja nie mogłem pozbyć się z głowy wspomnienia jej wzroku, gdy wpatrywała się we mnie na środku Lincoln’s Inn Fields. Musiałem się skupić. I może kogoś zaliczyć, kiedy będę miał czas. Ale to nie mogło nastąpić dziś wieczorem. Musiałem pracować. Przejrzeć setki zeznań świadków i przygotować swoje oświadczenie wstępne.

Za trzy dni miałem się znaleźć w sądzie i wyłącznie na tym się koncentrowałem. Nie było czasu na fantazjowanie o kobietach.

Kiedy przeglądałem maile, próbując wybrać te ważne z setek zaśmiecających moją skrzynkę, ktoś zapukał do drzwi. Oparłem się pokusie warknięcia. Nienawidziłem, gdy mi przerywano – potrzebowałem tabliczki „Nie przeszkadzać” na drzwiach.

– Wejść – rzuciłem.

Drzwi się otworzyły, a ja rozpoznałem po krokach kierownika biura, który wkroczył do środka.

– Panie Knightley.

– Craig – odpowiedziałem, nie odrywając wzroku od ekranu laptopa.

Craig był dobrodusznym i czarującym mężczyzną po pięćdziesiątce. Pracował w tym biznesie od piętnastego roku życia i był urzędnikiem już za czasów mojego ojca. Jeśli ktoś mógł mi przerwać pracę, to tylko on. I wiedział o tym. Przez lata próbowałem go przekonać, żeby mówił do mnie po imieniu, ale on nalegał, żeby wszyscy urzędnicy i pracownicy administracji zwracali się do adwokatów po nazwisku. Palestra bywała bardzo staroświeckim miejscem.

– Chcę ci przedstawić twoją nową asystentkę Violet King.

Przerwałem pisanie, moje palce zawisły nad klawiaturą. Nic o tym nie wiedziałem i nigdy bym się na to nie zgodził; pracowałem sam. Powoli się odwróciłem i popatrzyłem na Craiga stojącego przed moim biurkiem, unosząc brwi w geście oczekiwania.

– Moje co? – zapytałem.

Obok niego pojawiła się jakaś postać, więc przesunąłem wzrok nieco na prawo. I odkryłem, że patrzę wprost na piękną kobietę, która zajmowała moje myśli, odkąd przybyłem do kancelarii. Co się dzieje? Odwróciłem wzrok, pewny, że Craig zobaczy mój pociąg do niej, jeśli moje spojrzenie zatrzyma się na niej dłużej niż na ułamek sekundy.

Gdy zobaczyłem ją dziś rano na peronie, oddech uwiązł mi w gardle. Patrzyłem zahipnotyzowany, jak idzie pospiesznie w moją stronę, docierając na peron tuż przed przyjazdem pociągu. Miała bladoniebieskie oczy, zarumienione policzki i długie czarne włosy. Mogłem sobie wyobrazić, jak zanurzam w nich palce, pieprząc ją na swoim biurku. Kobiety rzadko zwracały moją uwagę, ale ona była nie tylko piękna. Było w niej coś egzotycznego, coś, co sprawiało, że chciałem wiedzieć o niej o wiele więcej.

Przez całą naszą poranną podróż grzałem się w jej cieple i byłem niemal zadowolony, gdy okazało się, że mam możliwość odprowadzenia jej do kancelarii, chociaż czułem się jak nastolatek, nie mogąc wymyślić żadnego tematu do rozmowy. Odetchnąłem na dźwięk swojego telefonu, który uratował mnie przed całkowitym obnażeniem fascynacji jej osobą. Tym, jak patrzyła na mnie tymi niebieskimi oczami, gdy opierała się o moją klatkę piersiową w metrze i ponownie w Lincoln’s Inn Fields. Mój puls zaczął przyspieszać. Nie mogłem się zdecydować, czy na samo wspomnienie poranka, czy na myśl o tym, że jest teraz tak blisko.

Tutaj, w moim biurze, była równie piękna. Tak samo intrygująca. To było irytujące. Nie lubiłem tego, co niespodziewane. Ostatnią rzeczą, jakiej potrzebowałem, była jej pomoc.

– Wspaniała wiadomość jest taka, że panna King może zacząć pracę od razu.

– A w czym, jeśli mogę zapytać, panna King będzie mi pomagać?

Nigdy wcześniej nie słyszałem, żeby adwokat miał asystenta. Cały personel administracyjny i tutejsi urzędnicy pracowali wspólnie dla nas wszystkich, a większość adwokatów była całkiem samowystarczalna. W końcu wszyscy działaliśmy na własny rachunek i byliśmy w jednej kancelarii tylko po to, by dzielić się jej zasobami. Wszyscy płaciliśmy pewien procent swoich dochodów na utrzymanie kancelarii, ale byliśmy całkowicie niezależni. To właśnie niezależność i brak relacji z innymi prawnikami lubiłem w swojej pracy.

Co jakiś czas Craig podejmował kolejny wysiłek, by zorganizować moje rozliczenia lub moją pracę w biurze, ale nigdy nie trwało to długo. Poddawał się, gdy nie ustępowałem mu ani o krok.

– Pomoże ci w rozliczeniach. Wiesz, że mógłbyś mieć trzy razy większe wynagrodzenie.

Dobrzy kierownicy kancelarii prowadzili kariery adwokatów, również pod kątem finansów, a ja wiedziałem, że Craig się o mnie troszczy. Rzecz w tym, że miałem w dupie pieniądze. Zarabiałem dużo, a śmierć ojca uczyniła mnie bardzo bogatym człowiekiem. Tym, na czym mi zależało, była praca. Nie lubiłem tracić czasu na wystawianie rachunków klientom, a potem ściganie ich, by zapłacili po skończonej sprawie.

Kiedy urzędnicy próbowali wcześniej uaktualniać moje rachunki, wymagali ode mnie, abym przejrzał z nimi wszystkie dokumenty i poinformował ich, które jeszcze wymagają rozliczenia. Tak naprawdę niewiele sami robili. Nie trzeba było długo czekać, by mój brak współpracy i bezceremonialne wykręcanie się od odpowiedzi wyczerpywały ich cierpliwość; mieli mnóstwo innych, łatwiejszych rzeczy do zrobienia. Ale asystentka, której jedynym zadaniem było wkurzanie mnie, mogła stanowić większe wyzwanie. Zwłaszcza ktoś tak piękny jak Violet King. Już kilka minut tego ranka, kiedy byliśmy przecież nieznajomymi, dostatecznie mnie rozpraszało. Nie byłem pewien, czy skupię się na pracy, jeśli ona pozostanie w pobliżu. Mój czas był bardzo ograniczony. Musiałem zachować koncentrację.

– Pracujesz ciężej niż jakikolwiek adwokat, z którym kiedykolwiek miałem do czynienia, i powinieneś być za to wynagradzany – dodał Craig.

To nie mogła być prawda. Ponieważ Craig był urzędnikiem mojego ojca, znał najciężej pracującego adwokata, jaki kiedykolwiek pojawił się w adwokaturze. Zawsze byłem zszokowany widokiem pustych korytarzy, kiedy zostawałem w kancelarii późnym wieczorem. Zakładałem, że wszyscy adwokaci pracują tak ciężko jak mój ojciec, a wieczorami nigdy nie było go w domu. Często w ogóle nie wracał. Kilka razy moja mama przyprowadziła nas do Lincoln’s Inn, kiedy podrzucała mu czystą koszulę lub zabierała go na lunch. To zawsze wydawało się wielką przygodą; wiedziałem, że mój ojciec był najlepszy w swym zawodzie, a praca, którą wykonywał, była ważna, ponieważ zawsze podawano mi właśnie takie powody, dla których nie wrócił do domu. Prawdziwie wielkie znaczenie pracy ojca uświadomiłem sobie, gdy zobaczyłem go tutaj, w środowisku Lincoln’s Inn.

Mężczyźni w garniturach, ludzie biegający z naręczem papierów, robiący to, co im kazał, sposób, w jaki osoby, które spotkałem, mówiły mi, jak utalentowany był mój ojciec i jakie mam szczęście, że jestem jego synem – to wszystko wywoływało we mnie oczywiste pragnienie, aby tak jak on znaleźć się tutaj, w Lincoln’s Inn. Wiedziałem o tym od ósmego roku życia. Wyobrażałem sobie, że będziemy pracować obok siebie, może nawet dzielić wspólne biuro. Zmarł, zanim zostałem przyjęty do adwokatury. Nasze kariery zawodowe nigdy się nie przecięły.

– Wiesz, że nie martwię się o pieniądze – przypomniałem mu.

– Szczerze mówiąc, kancelaria dorobi się złej reputacji ze względów administracyjnych, jeśli sprawy dalej będą się tak toczyć. To uderza w nas wszystkich. Musimy być postrzegani jako nowoczesna i dynamiczna firma, aby przyciągać klientów i dobrze zapowiadających się adwokatów. Wszystko, o co wnioskujemy, to żebyś pozwolił komuś sobie pomóc. – Rozejrzał się po pokoju.

Wszędzie leżały stosy papierów. Lubiłem myśleć, że wygląda to jak miniaturowa makieta azjatyckiej stolicy – bloki papieru zmierzające w stronę sufitu, blokujące światło.

– A segregowanie dokumentów i ich archiwizacja są całkowicie poza twoją kontrolą. Trzeba to uporządkować.

– Zajmę się tym – obiecałem, wiedząc doskonale, że nigdy tego nie zrobię.

Craig westchnął.

– Zrób to dla mnie i daj Violet szansę. Będzie tu przez trzy miesiące i ma zamiar ułatwić ci życie. To solidna, bystra Amerykanka, więc może będzie w stanie cię znosić.

Nie odpowiedziałem. Nikt inny w kancelarii nie odważyłby się odnosić do mnie tak bezceremonialnie. Wiedziałem, że młodsi urzędnicy i pracownicy administracji bali się mnie, co raczej mi się podobało. Lubiłem być pozostawiony samemu sobie, by zajmować się pracą, więc odpowiadało mi to, że nie wciągano mnie w uprzejme rozmowy ani nie nękano nieistotnymi pytaniami.

– Jestem zbyt zajęty, żeby komukolwiek cokolwiek tłumaczyć – oznajmiłem, odwracając się z powrotem do laptopa i uważając, by nie patrzeć na Violet.

Dziś rano byłem bliski pocałowania jej. Dobrze się czułem z nią w ramionach, kiedy wyciągnąłem ją spod kół tego zbójeckiego rowerzysty – tak jakby fizycznie do mnie pasowała, aż nie chciałem jej puścić.

Niemal wciąż czułem ją przy swojej piersi, siedząc tu, zaledwie metr od niej. Wtedy jej uśmiech był tak ciepły i szczery, że przez sekundę zapomniałem, jak bardzo jestem spóźniony. Może sobie to wszystko wyobraziłem? Nie mogąc się powstrzymać, zerknąłem na nią ponownie – miała na twarzy ten sam ciepły uśmiech, który zdawał się rozniecać żar w całym moim ciele. Czy jej pełne usta byłyby tak miękkie przy pocałunku, na jakie wyglądały? Czy dopasowałaby się do mojego ciała, tak jak sobie wyobrażałem?

Odetchnąłem gwałtownie i spojrzałem z powrotem na Craiga.

– Ostrzegałem, że będzie trudny – rzucił Craig, przypuszczalnie do mojej nowej asystentki.

To musiała być ta posada, na którą tak bardzo chciała się dostać. Jak na ironię, gdybym nie pokazał jej drogi do firmy, nie byłoby jej tutaj.

– Zrób, co możesz – westchnął Craig.

– Nie ma problemu – odpowiedziała.

Przełknąłem i odwróciłem się z powrotem do ekranu.

– Przedstawię cię reszcie zespołu, a potem możesz zacząć działać – zaproponował Craig. – Miłego dnia, panie Knightley.

Drzwi się zamknęły, a ja odchyliłem się na krześle. Zawsze skutecznie opierałem się wszelkim próbom organizowania mi pracy lub przejęcia moich rozliczeń.

W każdym innym przypadku po prostu bym odmówił, ale lubiłem Craiga – szanowałem go – i nie chciałem, żeby jego reputacja ucierpiała z mojego powodu. Prawdą było, że moje dodatkowe wpływy dobrze świadczyłyby o kancelarii i Craigu osobiście. Wiedziałem też w głębi serca, że nie uda mi się brać większych spraw i rozwijać kariery, jeśli będę pracował w taki sposób jak do tej pory. Doba miała określoną liczbę godzin, a ja nie robiłem wiele poza pracą, spaniem i chodzeniem na siłownię. Musiałem więc stać się bardziej wydajny, jeśli zamierzałem być najlepszy w palestrze. Gdyby tylko Craig wybrał kogoś innego, a nie ją. Coś mi mówiło, że ta kobieta oznacza kłopoty.

¹ Chodzi o dzielnicę Manhattanu, skrót od South of Houston Street – na południe od ulicy Houston (wszystkie przypisy pochodzą od redakcji).