Copyright © by Audrey Carlan, 2018

Copyright for polish translation @ Artur Druch, 2024

Copyright for Polish edition © by Virtualo, 2024

Redakcja: Ewa Kubaszewska / Book Flow

Korekta: Emilia Kolinko

Projekt okładki: Małgorzata Drabina / Yellow Room

Tytuł oryginału: INTERNATIONAL GUY #1: Paris

This is a work of fiction. Names, characters, organizations, places, events, and incidents are either products of the author’s imagination or are used fictitiously.

All rights reserved. No part of this book may be reproduced, or stored in a retrieval system, or transmitted in any form or by any means, electronic, mechanical, photocopying, recording, or otherwise, without express written permission of the publisher.

First published by Montlake Romance, Seattle.

Wydanie I

Warszawa 2024

ISBN 9788327285089

Książka jest objęta ochroną prawa autorskiego. Wszelkie udostępnianie osobom trzecim, upowszechnianie i upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Virtualo Sp. z o.o.

ul. Marszałkowska 104/122

00-017 Warszawa

www.virtualo.pl

Chcesz wydać książkę lub audiobook? Wejdź na virtualo.eu lub napisz do nas na adres: redakcja@virtualo.pl.

Książkę tę dedykuję całemu zespołowi Hugu & Cie,

w szczególności jednak Hugues de Saint Vincentowi, kierownikowi inprintu New Romance, oraz mojej pięknej i cudownej redaktorce, Benicie Rolland.

Nie jestem w stanie wyrazić słowami swojej wdzięczności za pokazanie mi piękna Paryża.

To moje ulubione miasto na świecie.

Ta książka jest dla Was.

Je vous adore tous les deux.

Avec tout mon amour.

Rozdział 1

Kocham kobiety. Młode. Stare. Wysokie i niskie. Zakochane w książkach okularnice i gorące seksbomby. Nie jestem wybredny. Wszystko jedno, czy babka jest szczupła, czy pulchna, z odrobiną więcej ciałka do złapania. Mogę pieścić, rozmawiać, całować i pieprzyć się z każdą. Filozofowie twierdzą, że każdy na tym świecie ma swój własny, niepowtarzalny dar. Mój to rozumienie kobiet. Mam na imię Parker Ellis i jestem cholernym szczęściarzem.

Największą nagrodą jest sprawienie, aby ten dar zaczął na człowieka zarabiać. Praca w zawodzie, który naprawdę się kocha, nie jest normą. Wręcz przeciwnie. Postawiłem sobie za cel życiowy, że nie przepracuję choćby jednego dnia, robiąc coś, czego nie kocham. A ja uwielbiam kobiety. Wszystkie kobiety.

Odkryłem, że są złożonymi stworzeniami. Trudno je rozgryźć i nie ma dwóch takich samych. Właśnie dlatego założyłem firmę International Guy Inc. Na świecie jest nieskończenie wiele kobiet potrzebujących pomocy od pewnych siebie, silnych, skupionych na szczegółach mężczyzn. Mężczyzn takich jak ja.

Lubię myśleć, że spełniam marzenia.

Chcesz czegoś od życia i masz odpowiednio dużo pieniędzy? Porozmawiajmy o tym. Za odpowiednią opłatą nie ma rzeczy niemożliwych, a ja jestem facetem, który pomoże ci to zdobyć.

W International Guy skupiamy się na potrzebach klientek. Żadne zlecenie nie jest zbyt trudne lub dziwaczne, byśmy się go nie podjęli. Jeśli tylko można je uznać za legalne… bierzemy je.

Zacznijmy od mojego zespołu. Mówi się, że do wychowania dziecka potrzeba całej wioski. No cóż, w International Guyu wystarczymy ja i dwóch innych dżentelmenów: Bogart „Bo” Montgomery oraz Royce Sterling. Poznałem ich na pierwszym roku studiów na Harvardzie i od tamtej pory tworzymy nierozłączny triumwirat zajebistości.

Od najmłodszych lat wiedziałem, że chcę odnieść sukces. Ojciec nauczył mnie, że jeśli zamierzam być grubą rybą i zarabiać więcej niż on, to muszę się dobrze uczyć. Był barmanem, moja mama – bibliotekarką. A ja zdecydowanie chciałem czegoś więcej. Nie to, żebym miał coś do zarzucenia rodzicom, jeśli chodzi o miłość czy wsparcie. Wychowali mnie, jak należy, zawsze miałem co jeść i co na siebie włożyć, ale niewiele poza tym. Dodatkowe rozrywki trafiały się rzadko.

Dorastałem na przedmieściach Bostonu, gdzie rządziły drużyny Red Soxów i Patriotsów. Nasz ceglany domek był ciepły i ciasny. Miniaturowy. Wraz z bratem przez całe życie dzieliliśmy jeden pokój. Mama zawsze powtarzała, że to nas do siebie zbliży. Nie jestem pewien, czy zadziałało, bo gdy tylko mój brat skończył liceum, zaciągnął się do armii. Do dziś robi wojskową karierę. Jesteśmy ze sobą tak blisko, jak tylko blisko może być dwóch braci mieszkających po przeciwnych stronach kontynentu.

W niczym nie przypomina to moich relacji z Bo i Roycem. Oddałbym za tych gości życie i wiem, że oni zrobiliby to samo dla mnie. Nasza więź zrodziła się z ciężkiej pracy, solidarności i prawdziwej przyjaźni. Ten przypadek potwierdza, że najlepszymi kandydatami na przyjaciół na całe życie są ludzie, którzy chcą tego samego, co my, w tym samym czasie, co my.

Kobiet.

Pieniędzy.

Władzy.

W przyjaźni i biznesie nasza trójka kieruje się kilkoma żelaznymi zasadami: zawsze mamy na względzie swoje wzajemne dobro, na pierwszym miejscu stawiamy szczerość i nigdy nie pieprzymy tych samych kobiet. Nigdy.

Pracujemy wspólnie już pięć lat i każdego dnia trafiają nam się coraz bogatsze klientki. Nasz model biznesowy jest prosty: dziel i rządź. Gdy trzeba, łączymy siły. Jeśli potrzeby konkretnej klientki leżą w zakresie kompetencji moich lub moich partnerów, odsyłamy ją, do kogo trzeba.

Na przykład naszym firmowym uwodzicielem jest Bo. Nie tylko z miejsca rozkochuje większość klientek, pomaga im również znajdować miłość. Jego umiejętności w uwodzeniu płci przeciwnej są niezrównane. Nie powiem, Royce i ja coś tam potrafimy, ale w żadnym razie nie możemy porównywać się z Bogartem. On jest w tym po prostu mistrzem. Jeśli klientka potrzebuje podkręcić nieco swój seksapil, odsyłamy ją do Bo. Jeśli potrzebuje przystojniaka, żeby zrobić wrażenie lub dobić targu – to samo. Jest kameleonem. Potrafi zmienić się we wszystko, czego tylko kobiety mogą potrzebować.

Royce to z kolei facet od zarabiania pieniędzy. Wszystko, czego się dotknie, zamienia w złoto. Na wszystko patrzy pod kątem liczb. Zmiany koniunktury, giełda, międzynarodowe przedsiębiorstwa i tym podobne – to jego elementarz. Roy w wyjątkowo młodym wieku zrobił z nas bardzo bogatych ludzi. To właśnie dzięki niemu w niespełna dziesięć lat po college’u zdołaliśmy założyć nasz biznes. Jeśli klientka ma problemy finansowe lub wątpliwości co do zmian w swoim modelu biznesowym, odsyłamy ją do Roya.

Pytacie, co ze mną? Jestem wszystkim po trochu. Ale tylko ja potrafię czytać kobiety. Tylko ja rozumiem, co naprawdę je kręci i jakie potrzeby kryją się za ich oficjalnymi zleceniami. Kiedy klientka zadzwoni do nas z prośbą o znalezienie jej partnera, w rzeczywistości najczęściej ma już kogoś na oku i po prostu chce, by coś się między nimi zadziało. Może być tak, że potrzebuje zwrócić na siebie uwagę faceta, który jej się podoba. Przykuć jego wzrok. Albo ma problemy z pewnością siebie – wtedy również może potrzebować pomocy w znalezieniu mężczyzny. Moją pracą jest dotarcie do tego, czego naprawdę pragnie kobieta.

Gdy Bo, Royce i ja skończyliśmy studia na Harvardzie i założyliśmy swój biznes, każdy dorzucił do niego coś od siebie. Wówczas całym moim wkładem był biznesplan, główne założenia i wybór branży. Wszyscy trzej uzgodniliśmy, że dostanę 1 procent udziałów więcej niż oni. Ja mam 34 procent, oni po 33. Znaczy to, że jestem szefem. Zajmuję się codziennymi sprawami firmy i podróżuję niemal tak dużo, jak oni. Jestem pierwszą osobą, która rozmawia z klientkami. Przez ostatnie pięć lat staliśmy się dobrze naoliwioną maszyną. Bycie panem swojego losu to naprawdę cudowne uczucie – wszyscy trzej odnaleźliśmy to w International Guyu.

 * * * 

Gdy wszedłem do baru, w którym pracuje tata, nieprzyjemne zielone neony jak zwykle oświetlały ze wszystkich stron płócienny daszek nad wejściem do budynku. Nie mam pojęcia, ile razy prosiłem go, żeby zmienił oświetlenie, ale był uparty. Twierdził, że dzięki temu lokal sprawiał wrażenie intrygującego. Ale Lucky nie musiał być intrygujący. Działał od pół wieku i wrósł w okolicę. Przychodzili tam wszyscy: od biznesmenów w garniturach i krawatach, po niebieskie kołnierzyki w czapkach Red Soxów. To miejsce było dla mnie domem z dala od domu, odkąd tylko nauczyłem się chodzić. Gdy byłem nieco starszy, tata zabierał mnie tu codziennie po szkole. Siedziałem całe popołudnie przy barze, słuchając jego opowieści o życiu i odrabiając pracę domową, dopóki mama nie zabrała mnie po drodze z pracy.

Gdy byłem już na tyle duży, że mogłem mu pomagać, czyściłem szklanki i stoliki, zamiatałem podłogę i wyrzucałem śmieci. Nie miałem nic przeciwko temu, zwłaszcza że zawsze dostawałem za to parę dolców, które wydawałem na tę czy inną spódniczkę, za którą aktualnie się uganiałem.

Nie licząc rodziny, Lucky był dla mojego ojca wszystkim. Właśnie dlatego, gdy tylko International Guy zaczął przynosić jakiekolwiek zyski, zdecydowałem się go wykupić. Dzień, w którym odkupiłem bar od pierwotnego właściciela i przekazałem go ojcu, to jeden z najszczęśliwszych w moim życiu. Nigdy tego nie zapomnę. Tatę zawsze cechowała duma, ale wtedy sprawiał wrażenie, jakby to uczucie było jeszcze silniejsze niż zwykle. Stał się wolny. Spełniło się jego marzenie.

Jego duma nie miała nic wspólnego z tym, co ode mnie otrzymał. Po prostu zrobiłem, jak należało. Skończyłem liceum z wyróżnieniem, zostałem gwiazdą baseballu, dostałem stypendium na Harvardzie, zrobiłem licencjat (też z wyróżnieniem), założyłem własny biznes, po czym wykorzystałem to wszystko, aby wynagrodzić tacie jego inwestycję we mnie. Mojemu ojcu. Człowiekowi, na którego będę patrzył z podziwem do ostatniego dnia życia. Mógł powiedzieć „nie” i odrzucić moją propozycję. Ale zdecydował się przyjąć ją z wdzięcznością i miłością. Tak, jak mnie wychował.

Chodzimy z chłopakami do Lucky’ego na piwo i orzeszki po zamknięciu każdego zlecenia. Gdy okazja jest wyjątkowo dobra, kupujemy sporo wódki, rybę i frytki. Wszystko zależy od dnia i roboty. Dzisiaj umówiłem się z nimi na spotkanie, bo miałem naprawdę grubą rybę. Najbogatsza klientka, jaka do tej pory nam się trafiła. To zlecenie będzie warte tyle, co miesiące pracy nad drobniejszymi umowami. Ma jednak ono swoją cenę. Pełna dyspozycyjność. Nigdy wcześniej nie oferowaliśmy czegoś podobnego.

Zadrżałem, łapiąc za metalową klamkę i otwierając drzwi do Lucky’ego. Już był wypełniony ludźmi, mimo że to dopiero dziewiętnasta we wtorek. Obrzuciłem spojrzeniem całe pomieszczenie, ciemne, mahoniowe belki, boksy z wysokimi oparciami pod ścianą oraz stoliki pośrodku. Wieczorem Lucky serwował głównie żarcie, które w połączeniu z paroma piwami umilało oglądanie meczów Red Soxów i Patriotsów.

Tata stał za barem w nieodłącznej flanelowej koszuli (tym razem niebieskiej), spod której wystawał biały T-shirt. Przez ramię przerzucił ręcznik. Gdy wszedłem, podniósł głowę, a przez jego twarz przemknął uśmiech. Wyglądał cholernie dobrze jak na pięćdziesiąt pięć lat. Gdzieniegdzie w jego włosach błyszczała siwizna. Rzucił mi olśniewająco biały uśmiech, ten sam, który skłania wielu klientów do powrotu po więcej jego życiowych mądrości. Barmani często robili za terapeutów. Tata zawsze żartował, że wybrał niewłaściwy zawód.

Pomachałem mu i skierowałem się do stolika, który zawsze wybierali chłopacy. Odkąd bar należy do taty, nieustannie trzyma jeden stolik zarezerwowany dla członków rodziny. On sam siadał przy nim, gdy robił sobie wolne, a mama, gdy chciała poczytać i być blisko niego, ale jednocześnie mu nie przeszkadzać. Tutaj też siadałem z moimi „braćmi z różnych matek”, aby odreagować długi tydzień albo jakąś wyjątkowo ciężką sprawę.

– Cześć, Park! Jak leci, bracie? – zawołał Bo, gdy ruszyłem w ich kierunku. Miał na sobie swoją ulubioną czarną skórzaną kurtkę, dobrze dopasowaną koszulkę, ciemne dżinsy i buty motocyklowe.

– Zawsze obficie, a jak ci się wydaje? – odkrzyknąłem.

Royce wstał, jego czekoladowa twarz aż lśniła w górnym świetle. Wyciągnął rękę, a spod rękawa idealnie skrojonego garnituru błysnęła czarna spinka od mankietu.

– Bracie! – Rozbłysnął śnieżnobiałym uśmiechem.

Uścisnąłem jego rękę i poklepałem po plecach.

Gdy tylko usiadłem, podszedł tata i postawił przed nami piwo.

– Kraftowa IPA z Ballast Point, prosto z San Diego. Coś nowego dla moich chłopców do przetestowania. Może i nie miejscowe, ale moim zdaniem cholernie dobre. Dajcie znać, czy smakowało.

– Jasne. Dzięki, tato.

– Nie ma sprawy. To jak tam, chłopaki? Jeszcze jedno? – Wskazał na butelki.

– Dzięki, mnie wystarczy, tatku – rzucił Bo znad do połowy pełnej butelki.

– Dzięki. Ja poproszę whiskey – odparł Royce.

Tata skinął nam głową i ruszył do kolejnego stolika.

– No dobra, co to za tajemnica? Jaka to wielka klientka? – zapytał Bo, przechodząc prosto do rzeczy.

Wziąłem łyk zimnego piwa, kwaśny posmak przemknął mi po języku. Oblizałem się i westchnąłem, poczułem, jak uchodzi ze mnie zmęczenie z całego dnia. Rozluźniłem się tak, jakbym był w domu.

– Miałem dzisiaj telefon od prawdziwej arystokratki.

Bogart bawił się butelką, robiąc nią kółka.

– Że co?

– Zadzwoniła dzisiaj do mnie Sophie Rolland.

Royce wciągnął głośno powietrze.

– O cholera…  T a  Sophie Rolland?

Przytaknąłem i pociągnąłem znowu trochę piwa.

– Kim, do diabła, jest Sophie Rolland? – popatrzył na nas ostro Bo. Był nieco grubiański, co sprawiało, że kobiety za nim szalały, ale dla reszty bywało to denerwujące.

Royce uniósł czarną brew i spojrzał na naszego partnera.

– Sophie Rolland to dziedziczka finansowego imperium Rolland Group, właściciela największej firmy kosmetycznej we Francji. Z tego, co czytałem, ich majątek jest wart miliardy. Musiałbym nieco zagłębić się w temat, żeby powiedzieć, ile dokładnie.

– A jak my się w to wpisujemy? – wtrącił Bo.

– Rolland Senior zmarł niespodziewanie na zawał – wyjaśniłem obojętnym głosem. Nie znałem go, więc nie cierpiałem specjalnie z tego powodu.

– Serio? – Royce otworzył szeroko oczy i uniósł w górę whiskey. – Salud! – mruknął i wypił resztę na jeden raz. Jabłko Adama aż skurczyło mu się z wysiłku. – Oż, cholera…

Mój człowiek. Pokręciłem głową i uśmiechnąłem się.

– Ta.

– Co mi umyka? Ktoś raczy mi wyjaśnić, o co chodzi? – warknął Bo, wyraźnie poirytowany naszym zachowaniem.

– Teraz firmą zarządza Sophie Rolland. – Łyknąłem piwa, czekając, aż przetrawi informację.

– I pewnie nie potrafi odróżnić perfum, tych z kwiatków i ze swojego tyłka? – spróbował zgadnąć Bo.

Roy i ja wybuchliśmy śmiechem.

– Nie, nie do końca. Zapachy to akurat jej specjalność. Ma to w genach. Ale sztuka bycia CEO, prowadzenia biznesu, zarządzania ludźmi… tu wykłada się po całości. – Zasalutowałem Royowi szklanką. Uniósł kącik ust.

– Rozumiem. A kto jest najlepszym kandydatem do przygotowania jej do przejęcia sterów w firmie po swoim ojcu? – zapytał szelmowsko Royce.

– Aaa, teraz już rozumiem, o co wam chodzi. – Wyszczerzył się Bo.

Tata postawił przede mną i Roycem drinki i jeszcze jedną butelkę dla Bo, myśląc najwyraźniej ze sporym wyprzedzeniem.

– Jak piwo?

– Świetne. Orzeźwiające, nieco cierpkie. Będzie się dobrze sprzedawać.

Tata walnął otwartą dłonią w stolik.

– I to właśnie chciałem usłyszeć! Dzięki, synu!

Odszedł, aby obsłużyć resztę klientów.

– Ile wynosi wpisowe? – zapytał Bo.

„Wpisowym” określaliśmy kwotę, którą wyjściowo oferowały nam klientki. Z reguły akceptowaliśmy ich propozycję, niekiedy, jeśli było to konieczne, nieco ją podbijaliśmy. W tym przypadku kwota od początku była bardzo wysoka.

– Od ćwierć do pół miliona, w zależności od tego, jak długo będzie potrzebowała naszych usług – odpowiedziałem swobodnie, chociaż moje wnętrzności przewracały się nerwowo z prędkością światła. – Do tego pokrywa wszystkie dodatkowe wydatki: przeloty, posiłki, konsultacje zewnętrzne, koszty garderoby et cetera.

Obaj moi partnerzy momentalnie zamilkli. Każdy z nas słyszał głębokie oddechy pozostałych.

Royce, jak to Royce, odezwał się pierwszy.

– Kogo chcesz do niej wysłać? Czego potrzebuje?

– Przy takiej stawce  w s z y s c y  wchodzimy do gry. Ty będziesz pomagał jej z finansami i, jak nadejdzie czas, z raportami bieżącymi. Tobie, Bo, zostawiam magiczne sztuczki z garderobą i podkręceniem jej seksapilu. Ja zabiorę się za jej pewność siebie i zrozumienie, jak działa biznes.

Bogart skubał krótko przystrzyżoną brązową bródkę. Włosy po bokach miał krótko przycięte, starannie wygładzone pośrodku. Swoje piaskowobrązowe włosy z długimi, luźnymi pasmami zwykle przeczesuję, wykorzystując do tego nieco żelu. Kobiety zawsze chwaliły moje włosy, a ja lubiłem, jak lgną do nich, ciągnąc lekko, gdy pieściłem je coraz niżej.

Upiłem jeszcze nieco piwa, czekając, aż powie, co myśli. Wyciągnął telefon i coś wystukał. Zmrużył oczy, przewijając ekran.