Agnieszka Mielech

EMI
i Tajny Klub Superdziewczyn

List w butelce

Ilustracje Magdalena Babińska

Ten tom przygód Tajnego Klubu Superdziewczyn dedykuję wszystkim FANKOM i FANOM serii, którzy codziennym czytaniem potwierdzają, że uwielbiają Emi!

Agnieszka Mielech

Fragment

Dedykacja

Z Tajnego Dziennika Emi

Jesteśmy eko, czyli drugie życie odpadów

Pani Laura ma dosyć smogu!

Jedziemy na długi weekend nad morze!

Akrobacje na plaży

Akcja: morska ekoedukacja

Certyfikat przyjaciół plaży i morza

Odkrycie przed zachodem słońca!

List w butelce

Misja zakończona – misja rozpoczęta!

Nowa przyjaciółka zza morza

Z Tajnego Dziennika Emi

Przypisy

Strona redakcyjna

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Z Tajnego Dziennika Emi

Cześć, to ja, Wasza Emi!

Nazywam się Stanisława Emilia Gacek – ale mówcie na mnie po prostu Emi. Mieszkam w domu przy ulicy Na Bateryjce razem z rodzicami i – ku mojej radości – często także z labradorką Czekoladą, psem cioci Julii, którym się opiekuję. Dzięki temu naprawdę JEST MI RAŹNIEJ. Należę do Tajnego Klubu Superdziewczyn, sekretnej organizacji tylko dla dziewczyn. Ostatnio zmieniłyśmy zasady i przyjęłyśmy w nasze szeregi pewnego chłopaka, w końcu nie można nikogo wykluczać. Właśnie dlatego teraz nazywamy się Tajnym Klubem Superdziewczyn i Jednego Superchłopaka! Jest nas piątka: Aniela, która nie cierpi księżniczek, Faustyna, która gra na harfie, grymasząca Flora i trochę przemądrzały Franek Kaganek. A ja, Emi, jestem szefową tej paczki. Nasze cele to rozwiązywanie zagadek, prowadzenie tajnych misji i świetna zabawa.

Sami wiecie, jak wiele się ostatnio działo. Tajny Klub wyruszył na NIEBEZPIECZNĄ EKSPEDYCJĘ! Postawiliśmy sobie za cel poszukiwanie przygód i muszę przyznać, że mieliśmy ich w bród. Mózgiem wyprawy był profesor Kaganek, który na nasz pierwszy wspólny biwak rodzinny wybrał niedostępne miejsce W LEŚNEJ GŁUSZY.

Mimo protestów pani Laury myliśmy się w zimnej wodzie ze strumienia i czyściliśmy naczynia piaskiem. Spaliśmy na łonie natury i nie korzystaliśmy z internetu. Mieliśmy za to limit bagażu, prawie jak w samolotach tanich linii lotniczych, co nie bardzo podobało się naszym mamom. A profesor zacierał ręce!

Podróżowaliśmy grupami, a każda z nich miała własną NAZWĘ I PROPORZEC. To był naprawdę megapomysł, bo wiecie co? Do mojej Drużyny Róży Wiatrów, w której składzie byli mama i tata, dołączył też LUCEK! To mój sąsiad z pierwszego piętra, pamiętacie go? Próbował ograć mnie kiedyś w Rummikuba.

ALE PRZELICZYŁ SIĘ, BO NIE MOŻNA POKONAĆ MISTRZA!

W czasie wycieczki przekonałam się jednak, że prawdziwy z niego dżentelmen i można na niego liczyć. Poczęstował mnie w trasie swoim drugim śniadaniem i chciał mi pomóc nosić ciężkie bagaże. Ale co to to nie! Jestem szefową Tajnego Klubu i naprawdę zaradną dziewczyną. DAŁAM RADĘ.

Profesor bez przerwy udzielał nam wskazówek, czym bardzo utrudniał podróż. Wcale się nie dziwię, że ostatnio nie mają z Frankiem na swoim koncie żadnych genialnych wynalazków, skoro obaj tak wszystko KOMPLIKUJĄ. Ale o wynalazkach jeszcze Wam opowiem.

Wskazówki profesora były albo zaszyfrowane alfabetem Morse’a, albo pisane normalnie, za to w bardzo pokrętny sposób. Nawet mój tata ich nie zrozumiał, przez co raz zgubiliśmy drogę. Wtedy właśnie Lucek wykazał się przytomnością umysłu i nas URATOWAŁ!

Otrzymywaliśmy współrzędne miejsc, do których mieliśmy dotrzeć, i dodatkowo szukaliśmy po drodze ukrytych liścików zawierających potrzebne informacje. W ten sposób trafiliśmy do leżącej chyba gdzieś na końcu świata wioski Sadełko, w której dawno, dawno temu stał POTĘŻNY ZAMEK. Dzisiaj została z niego kupka kamieni, których nie można było nawet nazwać porządnymi ruinami. Ale tam właśnie przekonaliśmy się, że nasza wyprawa ma sens, bo odnaleźliśmy SKARB! Mega!

Więc znowu o Lucku. Chociaż nie przyjęliśmy go do Tajnego Klubu Superdziewczyn, okazał się CAŁKIEM POMOCNY. Muszę Wam powiedzieć, że Tajny Klub Superdziewczyn miał w czasie tej wyprawy własną tajną misję do zrealizowania! Chcieliśmy jako pierwsi dotrzeć do ruin i odnaleźć ukrytą w podziemiach bibliotekę pewnej bardzo OCZYTANEJ KSIĘŻNEJ. Nie uwierzycie, kto miał chęć nas wyprzedzić! Nikt inny jak mama Flory! Uwierzyłabym, gdyby na taki pomysł wpadła mama Anieli, która należała kiedyś do zastępu harcerek i własnoręcznie wyszyła proporzec drużyny Jaskółek. Ale przecież pani Laura boi się nawet MRÓWEK! Za to Lucek był właścicielem saperki i dzięki temu udało się nam odnaleźć skarb.

Cała ekspedycja byłaby megaudana, gdyby nie PECH! Prawie wyśledziliśmy ducha księżnej, ale do sprawy wmieszał się profesor Kaganek, który udawał zjawę. Dorośli są czasem nieprzewidywalni! Myślą, że my, dzieci, nic nie kapujemy! Banalne!

Powinniśmy pomyśleć o powrocie do Sadełka, aby przekonać się, jakie są dalsze losy naszego skarbu. Odwiedzilibyśmy mnicha, który zdradził nam sekret ruin. Sprawdzilibyśmy, czy odkopano i odrestaurowano bibliotekę księżnej. Wiem też, że na pewno wystrzegalibyśmy się ponownego spotkania z gromadą gęsi, które chciały się z nami rozprawić na wiejskiej drodze.

Teraz zajmujemy się w szkole EKOLOGIĄ. Uważam, że to świetny temat dla Tajnego Klubu Superdziewczyn.

BĘDZIEMY WALCZYĆ O NASZĄ PLANETĘ!

A… i jeszcze słowo na temat wynalazków! Nie chwaliłam się Wam dotąd, ale mam mnóstwo przebojowych pomysłów, jak usprawnić życie. Najbardziej chciałabym wynaleźć specjalny długopis, który przekazywałby wiedzę PROSTO DO PAMIĘCI. Skanowałby wszystkie informacje podczas pisania i natychmiast wrzucał je do pamięci długotrwałej. To byłoby megarozwiązanie! Zaoszczędzilibyśmy mnóstwo czasu! Wyobraźcie sobie, ile zyskałby na tym Tajny Klub Superdziewczyn! Moglibyśmy zrealizować dużo więcej misji i odkryć kolejne tajemnice. Chyba muszę opowiedzieć o tym pomyśle profesorowi. Może podejmie się prac nad takim długopisem? Oczywiście, kiedy już się upora ze wszystkimi proekologicznymi działaniami. Tymczasem się żegnam, bo wzywa mnie KOLEJNA TAJNA MISJA!

Do zobaczenia!

Wasza Emi

Jesteśmy eko, czyli drugie życie odpadów

PIĄTKI lubię najbardziej. Nie tylko dlatego, że tego dnia mamy najmniej lekcji w ciągu całego tygodnia i wychodzimy na basen. Często w naszej szkole właśnie w piątki odbywają się różne interesujące wydarzenia. Mega! Dwa tygodnie temu w piątek jakiś chłopiec z pierwszej klasy zamknął się niechcący w sali. Pół szkoły zbiegło się, aby go RATOWAĆ. Drugie pół cieszyło się, bo odwołano ostatnią lekcję. Nam przepadła przyroda, co bardzo uradowało całą moją klasę. Pani dyrektor była gotowa wezwać straż pożarną, żeby pomóc uczniowi, ponieważ za nic nie można było otworzyć drzwi. W końcu jednak nasz pan ochroniarz, ten, który jest fanem piłki nożnej, zamachnął się i KOPNĄŁ z całej siły w drzwi. Ustąpiły, a uczeń został uratowany. Ci, którzy stali najbliżej, relacjonowali, że kiedy wyważano drzwi, bohater całego zajścia siedział w najlepsze na dywanie ze słuchawkami w uszach i przeglądał książki na temat MINECRAFTA¹. Miał ich całą stertę. To się nazywa bibliofil²!

Natomiast w najbliższy piątek mają się odbyć WARSZTATY, których temat jak dotąd owiany jest tajemnicą. Z wypiekami na twarzy czekamy na ujawnienie szczegółów. Mamy oczywiście swoje typy.

Omówiliśmy to nawet w Tajnym Klubie Superdziewczyn. Niestety, nie wzbudziło to entuzjazmu Franka.

– Uważam, że Tajny Klub powinien poruszać zagadnienia, które dotyczą wszystkich – stwierdził oburzony. – Poza tym przypominam wam, że jestem uczniem zupełnie innej szkoły i NIE ZANUDZAM was naszymi projektami.

Flora była tego dnia wyjątkowo złośliwa. Od razu zaproponowała Frankowi rozwiązanie.

– Mogę poradzić ci jedno: po prostu przenieś się do naszej szkoły. Słyszałam, że będą nam powiększać klasy – powiedziała.

Dawałam jej znaki, żeby nie napadała na Franka, ale Faustyna mi przerwała:

– Nie gniewaj się. Strasznie się ekscytujemy tymi warsztatami – tłumaczyła. – Po prostu umieramy z ciekawości.

¹ Minecraft – popularna gra polegająca na układaniu bloków i poszukiwaniu przygód.

² Bibliofil – mól książkowy i kolekcjoner książek.

Tekst: Agnieszka Mielech

Projekt okładki i stron tytułowych, ilustracje: Magdalena Babińska

Redaktor inicjująco-prowadząca: Katarzyna Kępka (I wydanie: Marta Lenartowicz, Joanna Liszewska)

Redakcja: Olga Gorczyca-Popławska, Katarzyna Kępka

Korekta: Paulina Potrykus-Woźniak, Agnieszka Betlejewska

Projekt graficzny i DTP: Joanna Meuś

© Copyright for text and illustration by Agnieszka Mielech, 2025

© Copyright for this edition by Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o., Warszawa 2025

All rights reserved

Wszystkie postaci, zdarzenia, miejsca i produkty, które występują w tej serii, są wymyślone, a jeśli są rzeczywiste, to zostały wykorzystane wyłącznie w celach fikcyjnych.

Wydanie III zmienione

Warszawa 2025

W1932

Niniejszy produkt objęty jest ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że wszelkie udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

ISBN: 978-83-8425-677-0

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

00-017 Warszawa, ul. Marszałkowska 116/122

tel. +48 22 826 08 82, 22 828 98 08

biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

www.wydawnictwowilga.pl