Barbara Kwinta

Jestem Wandzia

Wesołych psiąt!

Ilustracje Tomek Kozłowski

Wszystkim pomocnikom Mikołaja

Fragment

Dedykacja

Poznajcie Wilków

Listopad. Rozdział 1. Pierwszy śnieg

Rozdział 2. List

Rozdział 3. Lipa

Rozdział 4. Podaj łapę!

Rozdział 5. Zbiórka

Rozdział 6. Andrzejki

Grudzień. Rozdział 7. Misja specjalna

Rozdział 8. Zaklęcie znikające

Rozdział 9. Strych

Rozdział 10. Ale

Rozdział 11. Literka H

Rozdział 12. Biegun północny

Rozdział 13. Pieskie życie

Rozdział 14. Mikołaj

Rozdział 15. Magiczna posypka

Rozdział 16. Pierogowa wyspa

Rozdział 17. Pstryk

Rozdział 18. Kolacja przy świecach

Rozdział 19. Wesołych psiąt!

Strona redakcyjna

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Poznajcie Wilków

Marek Wilk (tata)

Jest ortodontą. Bywa pogromcą tornad i jeleni. Pachnie miętą, śpiewa „Dzisiaj w Betlejem” tak głośno, że pękają ściany, i jednak wie, jak rozpalić w kominku. Ulubione słowo: „kurrropatwa”.

Magda Wilk (mama)

Uaktywnia się po wypiciu kawy i założeniu soczewek. Pachnie mamowo, ma miękki brzuch, a jej buziaki działają przeciwbólowo. Umie zwinąć język w rurkę i wyszykować się w sekundę. Ulubione słowo: „Mhm”.

Wandzia Wilk (ja)

Mam siedem lat, dwa stałe zęby i chomika Kotleta. Mieszkam w Nowej Lipie, choć tej zimy nazwaliśmy ją Śnieżną Lipą. Unikam niedźwiedzi polarnych i umiem czarować kredkami. Ulubione słowo: „Cudnie”.

Mikołaj Wilk (brat)

Chodzi do liceum, w przyszłym roku chce zostać kierowcą, do twarzy mu w swetrze z bałwanem i ma cudną dziewczynę Lenę.

Filip Wilk (brat)

Trzecioklasista. Oszczędności wydał na mikroskop, więc teraz jest spłukany, nawet bez prysznica. Zna gwiazdozbiory, wie, która godzina jest w Laponii, i wydłubuje rodzynki z sernika.

Kuba Wilk (brat)

Chodzi do szóstej klasy, mówi, że nie wierzy w Mikołaja, ale zostawia na parapecie mleko, ciastka i marchewki. W wolnym czasie ściga się w Formule 1. Ciągle mówi „bez-na-dzie-ja”.

Kotlet

Puszysty chomik syryjski. Mieszka na szafce nocnej, a czasem w mojej kieszeni. W nocy trenuje do maratonów. W dzień chrapie pod trocinami.

Listopad. Rozdział 1. Pierwszy śnieg

Jestem Wandzia. Wandzia Wilk. Mieszkam w Nowej Lipie z mamą, tatą i braćmi – Filipem, Kubą i Mikołajem. Mam siedem lat i tej zimy wypadł mi kolejny ząb. Nie sam.

Ale po kolei.

Najpierw spał śnieg. W pewien listopadowy poranek ktoś usiadł na puszystej, szarej chmurze, która zawisła nad Nową Lipą, i rozsypał go jak cukier puder na szarlotkę.

Obudziłam się tego dnia pierwsza z całej rodziny Wilków. Nakarmiłam Kotleta, mojego chomika, i usiadłam na parapecie. Białe drobinki opadały na trawę i znikały. A może to był tylko sen? Uszczypnęłam się z całej siły w ramię.

– Auć.

Jednak to prawda.

– Śnieg! Śnieg! Śnieg! – Wybiegłam na korytarz i obudziłam moje wilcze stado.

– Wandziu, jest piąta rano – jęknął tata.

– Czyli środek nocy – dodał Kuba.

– Mmmm – mruknął Mikołaj jak niedźwiedź w gawrze.

– Śnieg? – Filip, najmłodszy z moich braci, wynurzył się ze swojego pokoju, włożył okulary i zszedł ze mną na dół.

Przykleiliśmy nosy do szyby okna w salonie. Chociaż według Kuby był środek nocy, w ogrodzie trwało już wielkie śniadanie. Wiewiórka zbierała ostatnie orzechy spod leszczyny, a wróble walczyły o znalezione w ziemi robale. Koty pani Honoraty, mojej sąsiadki, którą kiedyś wzięłam za czarownicę, usadowiły się na murowanym ogrodzeniu. Nie spuszczały wzroku z ptaków i oblizywały się jak ja na widok lodów jagodowych.

– Uciekajcie, bo zaraz same zostaniecie śniadaniem! – Zastukałam w szybę, a małe szare ptaszki wzbiły się w powietrze.– Co tu się dzieje? – Mama szła w stronę ekspresu do kawy.

Po drodze potknęła się o deskorolkę Kuby i moją torbę ze strojem na wuef. Mruknęła coś pod nosem.

– Śnieg! Śnieg się dzieje! – zawołałam.

– Śnieg? – Mama zmrużyła oczy i wycelowała palcem w czerwony guzik, dzięki któremu z ekspresu zaczęła się lać kawa.

– Śnieg. Odśnieżanie. Korki. Ślizgawica. I wymiana opon. – W kuchni pojawił się tata.

– O co tyle hałasu? Przecież pada co roku. – Kuba zszedł do nas zaraz za tatą. Poprawił górę od piżamy i usiadł na krześle przy kuchennej wyspie. – Poza tym co z tego, że pada, skoro zaraz znika.

– Ale to pierwszy śnieg w tym sezonie i pierwszy śnieg w naszym nowym starym domu! – powiedziałam, bo właśnie to do mnie dotarło. – Czy Mikołaj do nas trafi? Wie, że się przeprowadziliśmy? – spytałam.

– Mhm. – Mama upiła łyk espresso.

– Oczywiście, Wandziu. – Tata włączył gofrownicę i wbił do srebrnej miski cztery jajka.

– Mikołaj? – parsknął Kuba.

– Ja? – Do kuchni wszedł mój najstarszy brat.

Też Mikołaj.

– Nie ty. Ten prawdziwy. – Wspięłam się na krzesło obok Kuby.

– A ja jestem plastikowy? – Mikołaj usiadł z drugiej strony i poczochrał mi włosy.

– Wanda dalej wierzy… w sam wiesz kogo. – Kuba zarechotał.

Uważał, że ani Mikołaj, ani wróżka zębuszka, ani nawet yeti nie istnieją.

– Gofry podano! – Tata zaserwował chrupiące śniadanie, zanim zdążyłam strącić któregoś z braci z krzesła.

Wiedziałam, że Święty Mikołaj istnieje. Przecież miałam dowody. Co roku, szóstego grudnia, ktoś zostawiał prezenty pod moją poduszką.

– Chłopcy. – Mama usiadła z drugiej strony kuchennej wyspy i założyła soczewki kontaktowe. – Zamiast dokuczać Wandzi, zjedzcie śniadanie i szykujcie się do szkoły.

Tata nie musiał nawet mówić „Szybko, bo się spóźnimy”. Dojedliśmy gofry i rozpoczął się codzienny bieg z przeszkodami w domu Wilków. Kuba zapomniał, że ma kartkówkę z biologii, Filip zgubił zeszyt do polskiego, Mikołaj rozkopał stertę ubrań w poszukiwaniu ulubionych dżinsów, a mama pobiegła do sypialni ubrać się w sekundę. Ja w tym czasie znalazłam w szufladzie pod regałem nową kremową kopertę. Schowałam ją do plecaka i ruszyłam do przedpokoju. Sięgnęłam do wnęki pod schodami, tej, w której mieszkają długonogie pająki, i wyjęłam śniegowce.

– Cześć – powiedziałam.

Nie odpowiedziały, bo były to bardzo nieśmiałe śniegowce, ale wiedziałam, że cieszą się na tę zimę. Prawie tak jak ja.

Tekst: Barbara Kwinta

Ilustracje: Tomek Kozłowski

Redaktorka prowadząca: Olga Gorczyca-Popławska, Marta Lichoń

Redakcja: Olga Gorczyca-Popławska, Jarosław Byczkowski

Korekta: Natalia Kurkowiak

Projekt okładki: Tomek Kozłowski, Justyna Wiśniewska

Skład: Tomek Kozłowski, Justyna Wiśniewska

© Copyright by Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o., 2025

Wydanie I 

Warszawa 2025

M3174

Niniejszy produkt objęty jest ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że wszelkie udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

ISBN 978-83-8425-789-0

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

00-017 Warszawa, ul. Marszałkowska 116/122

tel. +48 22 826 08 82, fax +48 22 380 18 01

biuro@gwfoksal.pl, www.gwfoksal.pl

www.wydawnictwowilga.pl