Książka, którą nabyłeś, jest dziełem twórcy i wydawcy. Prosimy, abyś przestrzegał praw, jakie im przysługują. Jej zawartość możesz udostępnić nieodpłatnie osobom bliskim lub osobiście znanym. Ale nie publikuj jej w internecie. Jeśli cytujesz jej fragmenty, nie zmieniaj ich treści i koniecznie zaznacz, czyje to dzieło. A kopiując ją, rób to jedynie na użytek osobisty.

Szanujmy cudzą własność i prawo!
Polska Izba Książki

Więcej o prawie autorskim na www.legalnakultura.pl

Paweł Kusiak

Lacrimosa trip

[…] Patrzeć
ciemności. Ubyć […]

Konrad Góra, Nie

Odmieniam swoje życie.

Peter Gizzi, Oko wiersza
(przeł. Kacper Bartczak)

Wychodzenie z historii

muszę sobie krew
skserować – mówi matka. te cienie
w przedpokoju wczesne wieczory
przedpołudnia w domu spokojnego gnicia.

na dzień przyszły nastawcie kalendarz.
idzie by tamtych zginęło więcej
by każdą wielką płytę obrócić
na tamtą stronę. powiem o raju

gdzie poezja wychodzi na ulicę:
poniósłbym wam śmierć
jak zimną kawę i ciepłe piwo.
wychodząc zamykam. teraz

patrzcie na mnie jakby ktoś mi umarł.
powiedz o poezji jak o słońcu.
jeszcze budzi nas lura
jeszcze kołysze nami szczyna.
tak tłumaczę się z języka skaleczeń.

Zróbcie mu krzywdę

nowinę wam ogłaszam wiersz alfa zmylił trop
układ ojców na ciemnym niebie.
wylana krew daje się policzyć

jak kwadry i frazy. podziel się swoim bólem
w którym ślepy pacierz świtanie.
rzuć to palenie pamiętaj
jesteś na widoku.
wiersz alfa zmylił trop tekst

opatrznościowy. nie doceniasz zdrowia
póki się nie streści. podziel się
swoim bólem posiłkiem ostatnim
przykazaniem które jest ażeby było

medium rozgwieżdżone.
uwaga praca
na wysokościach.
niech się powie żywiciel.

który namaszczasz ja namierzam.
nie ma imienia jest przezwisko
tren i kołysanka
bo zakładają się nawzajem.

ja trzymam ja niosę
kołysankę co rządzi się przypadłością.
jestem wdzięczny
wyję ten tren.

Tumult

było lato lub wczesna jesień
ale czułem zimę – zima paliła się w rękach.
na niebie mars ściemniał tren albo śledztwo.

wzięła mnie żałoba. śpiew
pierwszego ptaka a jeszcze noc.
najmniej znamy się nocą

która wieje złem. wiersz jest zrobiony
z krzywdy – w tym moja pociecha
stąd moja kołysanka. wiersz

spóźnia się – w tym jego poręka.

Maryjne węże

zerwana banderola sprawa czysta jak święta
panienka przed końcem
objawienia. łuny jak zrzucone ubrania. na alejach
jesteśmy zgubieni jesteśmy razem:

trumienny krawiec
i pochwycony w miarę.
– dom pana opuścił – mówi drugi
a pierwszy do ust mu się wdziera:
to spacerniak ten kraj

te same zakonnice co ubiegłym razem.
niech nas oplotą maryjne
węże jak chciały gdy strzelistość
twoja prowadziła
do zdjęcia miar – pierwszego

pytania: – jakbyś teraz
napisał taki wiersz? – może wieniec
brudnej pościeli
nie sonetów.

Ciało rezygnuje z węgla

Pieśń ma była już w grobie, już chłodna…
– Adam Mickiewicz, Dziady

chciałem powiedzieć że lęk przed dziełem
powiedzieć pogorzelcy i powodzianie
stało się: pomazańcy.

świętą jest narracja. wołam więc do ciebie
lub choćby do pyłu zawieszonego

w tobie. całonocne młyny
ich stan fatyczny:
coś się jadzi w pisowni. obawa

przebiera kruszce. o żywą granicę stąd
zielone światła po pokojach
i ogień rozległy

jak kategorie porno.
od dzwonu do syreny przez zodiaki
i to śródmieście z czarnej płyty

dark wave wmurowuje się w nas
jak wspomnienie węgielne
jak oślepienie jupiterem.